Gênesis 37
Библия пэ влахицко романи шыб (RMYVLAKH) vs BKJ
1 О Яково жувэлас пэ пхув Ханаано, пэ кодыя пхув, кай жувэлас лэско дад.
1 E Jacó habitou na terra em que seu pai foi estrangeiro, na terra de Canaã.
2 Акэ э дума пала Яково тай лэстерэ потомкуря.
2 Estas são as gerações de Jacó. José, sendo da idade de dezessete anos, estava apascentando as ovelhas com seus irmãos. E o rapaz estava com os filhos de Bila, e com os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai. E José trouxe a seu pai más notícias sobre eles.
3 О Израилё жэ камэлас лэ Иосифос майбут саворэ шавэндар, пала кода ке вов аракхадиля лэстэ по пхуримос. О Израилё стердя важ лэстэ барвалэ шукарнэ гада.
3 Ora, Israel amava José mais do que a todos os seus filhos, porque ele era o filho da sua velhice, e ele lhe fez uma túnica de muitas cores.
4 Кала лэ Иосифостерэ пхрала удикхле, кай лэнго дад камэл лэс майбут, сар аврэн, вонэ линэ тэ вырыцын лэс и лэндэ на вижанас тэ дэн дума лэса мишто.
4 E quando seus irmãos viram que seu pai o amava mais do que a todos os seus irmãos, eles o odiaram, e não conseguiam falar pacificamente com ele.
5 Екхвар о Иосифо дикхля суно. Вов роспхэндя пала лэстэ пэстерэ пхралэнди, и вонэ завырыцысардэнас лэс инке майбут.
5 E José sonhou um sonho, e o contou a seus irmãos; e eles o odiaram ainda mais.
6 Акэ со вов пхэндя лэнди:
6 E ele lhes disse: Ouvi, rogo-vos, este sonho que eu sonhei:
7 Амэ пхандасас э снопуря пэ мал, тай екхвар мэрно снопо вазгляпэ тай вортойпэ, ай тумарэ снопуря тэрдилэ саворэ ригэндар лэстар тай тэлиле лэсти.
7 Eis que estávamos amarrando feixes no campo; e eis que meu feixe se levantava e ficava em pé. E eis que vossos feixes estavam em pé ao redor e faziam reverência ao meu feixe.
8 Э пхрала пхэндэ лэсти:
8 E seus irmãos lhe disseram: Deverias tu reinar sobre nós? Ou deverias ter domínio sobre nós? E eles o odiaram ainda mais por seus sonhos, e por suas palavras.
9 Лэ Иосифости снисайля инке екх суно, тай вов упалэ роспхэндя пала лэстэ пэстерэ пхралэнди:
9 E ele sonhou ainda outro sonho, e o contou a seus irmãos, e disse: Eis que eu sonhei mais um sonho. E eis que o sol e a lua e onze estrelas faziam reverência a mim.
10 Вов роспхэндя о суно най кати лэ пхралэнди, ай и лэ дадэсти, тай о дад мустрисардя лэс:
10 E ele o contou a seu pai, e a seus irmãos; e seu pai o repreendeu, e lhe disse: O que é este sonho que tu sonhaste? Iremos eu e tua mãe e teus irmãos, de fato nos curvar diante de ti em terra?
11 Э пхрала ритярэнас холи пэр лэстэ, ай о дад сэрэсарда када.
11 E seus irmãos o invejaram; mas seu pai observou o que se dizia.
12 Э пхрала жылэтар тэ праварэн пэ мал лэ дадэстерэ гуртуря катар о Шэхемо.
12 E seus irmãos foram apascentar o rebanho de seu pai em Siquém.
13 О Израилё пхэндя лэ Иосифости:
13 E Israel disse a José: Teus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Vem, e eu te enviarei a eles. E ele disse: Aqui eu estou.
14 Лэско дад пхэндя лэсти:
14 E ele lhe disse: Vai, rogo-te, vê se está bem com teus irmãos, e bem com os rebanhos, e traze-me palavra novamente. Assim ele o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 Котэ вов родэлас пай маля, жы кала екх мануш дикхляпэ лэса тай пушля лэстар:
15 E um certo homem o encontrou; e eis que ele estava vagando pelo campo. E o homem lhe perguntou, dizendo: O que tu estás procurando?
16 Вов пхэндя:
16 E ele disse: Eu procuro os meus irmãos. Dize-me, rogo-te, onde eles estão apascentando seus rebanhos.
17 — Вонэ жылэтар катар, — пхэндя кодыва мануш. — Мэ ашундэм, сар вонэ дэнас дума: «Авэн андо Дотано».
17 E o homem disse: Eles partiram daqui, pois eu os ouvi dizendo: Vamo-nos a Dotã. E José foi após seus irmãos, e os encontrou em Dotã.
18 Вонэ додикхлэ лэс дэздурал тай, данглал сар вов поджыля каринг лэндэ, допхэндэпэ тэ умарэн лэс.
18 E quando eles o viram de longe, antes que se aproximasse deles, conspiraram contra ele para matá-lo.
19 — Акэ авэл кодыва, саво дикхэл э сунэ! — пхэндэ вонэ екх екхэсти.
19 E eles disseram uns aos outros: Eis que está vindo o sonhador.
20 — Умарам лэс тай шувидаса андэ шуки хаинг, ай пхэнаса, со лэс похаля вэшэско зверо. Тунче дикхаса, со авэла анда лэсти сунэ.
20 Vamos, pois, matá-lo e lançá-lo numa cova, e diremos: Algum animal o devorou, e veremos o que se tornará os seus sonhos.
21 О Рувимо ашундя када тай фирисардя лэс лэндерэ вастэндар. Вов пхэндя:
21 E Rúben ouvindo isso, o livrou de suas mãos, e disse: Não o matemos.
22 На шорэн о рат. Шувидэн лэс андэ кадыя шуки хаинг андэ пустыня, тай на ваздэн тумарэ васта пэр лэстэ.
22 E Rúben lhes disse: Não derrameis sangue, mas lançai-o nesta cova que está no deserto, e não ponde as mãos sobre ele; disse isso a fim de livrá-lo de suas mãos para fazê-lo voltar ao seu pai.
23 Кала о Иосифо поджыля каринг пэстерэ пхрала, вонэ злинэ пар лэстэ э йида — кодыя барвали шукарни йида, кай сас пэр лэстэ, —
23 E aconteceu que, quando José havia chegado a seus irmãos, eles despiram José de sua túnica, a túnica de muitas cores que estava nele;
24 тай шувидэ лэс андэ хаинг. Э хаинг сас шушы, бипаясти.
24 e eles o tomaram, e o lançaram em uma cova. E a cova estava vazia, não havia água nela.
25 Вонэ бэшлэ тэ хан тай додикхлэ, сар э измаильтянуря жан анда Галаадо. Пэ вэрблюдуря сас пхаримата спецыяса, бальзамоса тай ладаноса, савэ вонэ андярэнас андо Египто.
25 E eles sentaram-se para comer pão, e levantaram seus olhos e olharam, e eis que uma companhia de ismaelitas vinha de Gileade com seus camelos carregando especiarias e bálsamo e mirra, transportando para o Egito.
26 О Иуда пхэндя лэ пхралэнди:
26 E Judá disse a seus irmãos: Que proveito haverá se matarmos nosso irmão e escondermos seu sangue?
27 Фэдэр битинам лэс лэ измаильтянонэнди тай на ласа тэ ваздас пэр лэстэ амарэ васта, ке вов амаро пхрал, амаро рат тай амари тила.
27 Vinde, e vendamo-lo aos ismaelitas, e que nossas mãos não estejam sobre ele, pois ele é nosso irmão e nossa carne; e seus irmãos ficaram satisfeitos.
28 Кала э мидьянея э тинимаря прожанас пашэ, э пхрала вилинэ лэ Иосифос андай хаинг тай битиндэ лэ измаилеенди палай дуйдэша рупунэ ястря. Измаильтянуря линэ лэс андо Египто.
28 Então, passavam ali mercadores midianitas, e eles tiraram e levantaram José da cova, e venderam José aos ismaelitas por vinte peças de prata; e eles trouxeram José ao Egito.
29 Кала о Рувимо рисайля, вов дикхля, со лэ Иосифос котэ нинай, тай росшындя пэр пэстэ э йида.
29 E Rúben retornou à cova, e eis que José não estava na cova; e ele rasgou suas vestes.
30 Вов авиля каринг э пхрала и пхэндя:
30 E ele retornou aos seus irmãos, e disse: O menino não está; e eu, para onde irei?
31 Тунче вонэ линэ лэ Иосифоско гат, шындэ бузнэс тай вымакхлэ о гат лэ ратэса.
31 E eles tomaram a túnica de José, e mataram um cabrito, e mergulharam a túnica no sangue.
32 Котар вонэ андярдэ лэ дадэсти о барвало шукарно гад и пхэндэ:
32 E eles enviaram a túnica de muitas cores, e a levaram a seu pai, e disseram: Achamos isto; vê agora se é ou não a túnica de teu filho.
33 Вов галярдя лэс тай зацыпий:
33 E ele a reconheceu, e disse: É a túnica de meu filho; uma fera o devorou; José sem dúvida foi rasgado em pedaços.
34 О Яково росшындя пэр пэстэ о гат, ля пэр пэстэ гонэстери йида тай бут деса ровэлас пала шаво.
34 E Jacó rasgou suas vestes, e colocou pano de saco sobre os seus lombos, e lamentou por seu filho durante muitos dias.
35 Саворэ лэсти шавэ тай э щея авилэ тэ улэн лэс, ай вов на шолас сама тай пхэнэлас:
35 E todos os seus filhos e todas as suas filhas se levantaram para consolá-lo, mas ele recusou ser consolado. E ele disse: Pois, eu descerei ao túmulo lamentando meu filho. Assim seu pai chorou por ele.
36 Ай андэ кодыя время э мидьянея андярдэ лэ Иосифос андо Египто тай битиндэ лэс лэ раести лэ Потифарости, саво сас кай о фараоно барэдэр пэ фирисаря.
36 E os midianitas o venderam ao Egito, a Potifar, oficial de Faraó, e capitão da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.