Gênesis 42
Библия пэ ловарицко романы щиб (RMYLOVARI) vs NTLH
1 Кана Яков жянглас, кэ андо Египет сы див, вов пхэндас пэскэ щявэнгэ:
1 Quando Jacó soube que havia mantimentos no Egito, disse aos filhos: — Por que vocês estão aí de braços cruzados?
2 Ай щютас пашэ: — Мэ шундэм, кэ андо Египет сы див. Традэн котэ ай кинэн лэс амэнгэ, тэ траисарас аври ай тэ на мэрас.
2 Ouvi dizer que no Egito há mantimentos. Vão até lá e comprem cereais para não morrermos de fome.
3 Ай дэш Ёсифоскэ прал традэ андо Египет тэ кинэн див.
3 Então os dez irmãos de José por parte de pai foram até o Egito para comprar mantimentos.
4 Алом Яков чи бищядас лэ кавэрэнца лэ Вениаминос, Ёсифоскэ пралэс, анда кадо кэ дарлас тэ на маладёл лэса вари-со чёро.
4 Mas Jacó não deixou que Benjamim, o irmão de José por parte de pai e de mãe, fosse com eles; ele tinha medo de que lhe acontecesse alguma desgraça.
5 Кадэ щявэ Израилёскэ авилэ машкар бут кавэр мануш тэ кинэн див, кэ ви пэ пхув Ханаан сас бокх.
5 Os filhos de Jacó foram comprar mantimentos junto com outras pessoas, pois em todo o país de Canaã havia fome.
6 Андэ коды врама Ёсиф визэрияс са о тхэм; вов бикинлас о див манушэнгэ па са Египет. Кана лэ Ёсифоскэ прал авилэ, вон бандилэ лэскэ жи кай пхув.
6 Como governador do Egito, era José quem vendia cereais às pessoas que vinham de outras terras. Quando os irmãos de José chegaram, eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
7 Сар фэри Ёсиф дыкхлас пэскэ пралэн, вов пэ екхатэ пинжярдас лэн, алом кэрдас-пэ, кэ чи жянэл лэн, ай лас тэ ворбий лэнца, сар о визэри стрийнонэнца.
7 Logo que José viu os seus irmãos, ele os reconheceu, mas fez de conta que não os conhecia. E lhes perguntou com voz dura: — Vocês, de onde vêm? — Da terra de Canaã — responderam. — Queremos comprar mantimentos.
8 Ёсиф пинжярдас пэскэ пралэн, алом вон чи пинжярдэ лэс.
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Котар вов дас-пэ гиндо па пэскэ сунэ ай пхэндас:
9 Então José lembrou dos sonhos que tinha tido a respeito deles e disse: — Vocês são espiões que vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
10 — На, рая, — пхэндэ вон, — тирэ слуги авилэ тэ кинэн хабэ.
10 Eles responderam: — De modo nenhum, senhor. Nós, os seus criados, viemos para comprar mantimentos.
11 Амэ са сам екхэ дадэскэ щявэ. Тирэ слуги на хохавнэ мануш, на шпионы.
11 Somos filhos de um mesmo pai. Nós não somos espiões, senhor! Somos gente honesta.
12 Вов пхэндас лэнгэ:
12 — Não acredito — disse José. — Vocês vieram para ver os pontos fracos do nosso país.
13 Алом вон пхэндэ пэ кадо:
13 Eles disseram: — Nós moramos em Canaã. Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um irmão desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai.
14 Ёсиф пхэндас лэнгэ:
14 José respondeu: — É como eu disse: vocês são espiões.
15 Акэ сар мэ зумаво тумэн: цолахав лэ фараоноскэ траёса, кэ тумэ чи жянатар катар, жипон чи авэл катэ тумаро май цыно прал.
15 E o jeito de provar que vocês estão dizendo a verdade é este: enquanto o irmão mais moço de vocês não vier para cá, vocês não sairão daqui. Isso eu juro pela vida do rei!
16 Бищявэн екхэс анда тумэ пала прал, ай лэ кавэр бэшна андэ тэмлица, тэ атярав, чячипэ андэ тумари ворба вай нычи. Тэ най тумэн чячипэ, цолахав фараоноскэ траёса, кэ тумэ сан шпионы!
16 Um de vocês irá buscá-lo, mas os outros ficarão presos até que fique provado se estão ou não dizendo a verdade. Se não estão, é que vocês são espiões. Juro pela vida do rei!
17 Ай вов пхандадас лэн пэ трин дес.
17 E os pôs na cadeia por três dias.
18 По трито дес Ёсиф пхэндас лэнгэ:
18 No terceiro dia José disse a eles: — Eu sou uma pessoa que
19 Тэ сан тумэ чяче мануш, мэк екх анда тумэндэ ащел андэ тэмлица, ай лэ кавэр жян тэ ингрэн див пэскэ бокхалэ челэдоскэ.
19 Se, de fato, são pessoas honestas, que um de vocês fique aqui na cadeia, e que os outros voltem para casa, levando mantimentos para matar a fome das suas famílias.
20 Алом тумэ трубуй тэ анэн мандэ тумарэ май цынэ пралэс, тэ жянав, тэ сы чячюнэ тумарэ ворби. Атунчи ащна траимэ.
20 Depois tragam aqui o seu irmão mais moço. Isso provará se vocês estão ou não dizendo a verdade; e, se estiverem, não serão mortos. Eles concordaram
21 Вон пхэндэ екх екхэскэ:
21 e disseram uns aos outros: — De fato, nós agora estamos sofrendo por causa daquilo que fizemos com o nosso irmão. Nós vimos a sua aflição quando pedia que tivéssemos pena dele, porém não nos importamos. Por isso agora é a nossa vez de ficarmos aflitos.
22 Рувим пхэндас пэ кадо:
22 E Rúben disse assim: — Eu bem que disse que não maltratassem o rapaz, mas vocês não quiseram me ouvir. Por isso agora estamos pagando pela morte dele.
23 Вон чи гиндынас, кэ о Ёсиф атярэл лэн, анда кадо кэ вов ворбияс лэнца пэрдал до-щибанго мануш.
23 Eles não sabiam que José estava entendendo o que diziam, pois ele tinha estado falando com eles por meio de um intérprete.
24 Андэ лэскэ якха сыкадилэ асва, ай вов болдас-пэ лэндар, алом котар палэ лас тэ ворбий лэнца. Вов дас аври лышыторэнгэ тэ лэн Симеонос ай тэ пхандэн лэс пэ пралэнгэ якха.
24 José saiu de perto deles e começou a chorar. Quando pôde falar outra vez, voltou, separou Simeão e mandou que fosse amarrado na presença deles.
25 Ёсиф дас аври тэ пхэрдярэн лэнгэ гонэ дивэса, тэ щён саконэскэ палпалэ лэско руп ай тэ дэн лэн хабэ андо дром. Кана кадо сас кэрдо,
25 José mandou que os empregados enchessem de mantimentos os sacos que os irmãos haviam trazido e que devolvessem o dinheiro de cada um, colocando-o nos sacos de mantimentos. E também que lhes dessem comida para a viagem. E assim foi feito.
26 вон щютэ лэ гонэ пэ самары ай гэлэтар.
26 Os irmãos de José carregaram os jumentos com os mantimentos que haviam comprado e foram embora.
27 Кана вон ащядилэ тэ ратярэн, екх анда прал путэрдас о гоно тэ дэл хабэ пэскэ самарэскэ ай дыкхлас опрал по див пэско руп.
27 Quando chegaram ao lugar onde iam passar a noite, um deles abriu um saco para dar comida ao seu animal e viu que o seu dinheiro estava ali na boca do saco de mantimentos.
28 — Муро руп болдас-пэ палпалэ! — пхэндас вов лэ пралэнгэ. — Акэ вов андо муро гоно.
28 Ele disse aos irmãos: — Vejam só! O meu dinheiro está aqui no meu saco de mantimentos! Eles devolveram! Todos ficaram muito assustados e, tremendo de medo, perguntavam uns aos outros: — O que será isso que Deus fez com a gente?
29 Кана вон авилэ кай пэнго дад Яков пэ пхув Ханаан, вон панаскодысардэ лэскэ па са, со лэнца кэрдилас. Вон пхэндэ:
29 Quando chegaram a Canaã, contaram a Jacó, o seu pai, tudo o que havia acontecido com eles. E disseram:
30 — Мануш, саво визэрий коды пхув, ворбияс амэнца насулымаса ай инкэрдёлас амэнца, сар тэ авиламас шпионы.
30 — Aquele homem, o governador do Egito, tratou a gente com brutalidade e nos acusou de termos ido ao seu país como espiões.
31 Алом амэ пхэндам лэскэ: «Амэ сам чяче мануш, ай на шпионы.
31 Nós respondemos: “Somos homens honestos; não somos espiões.
32 Амэ самас дэшудуй прал, екхэ дадэскэ щявэ. Екх анда амэндэ аба най, ай о май цыно ащилас дадэса андо Ханаан».
32 Somos ao todo doze irmãos, filhos do mesmo pai. Mas um dos nossos irmãos desapareceu, e o mais novo está neste momento com o nosso pai em Canaã.”
33 Атунчи мануш, саво визэрий коды пхув, пхэндас амэнгэ: «Акэ сар мэ жяно, чяче мануш сан вай на: ащявэн екхэ пралэс катэ манца, лэн хабэ тумарэ бокхалэ челэдоскэ ай жянтар.
33 O governador respondeu: “Eu tenho um jeito de descobrir se vocês são homens honestos. Um de vocês ficará aqui comigo, e os outros vão voltar, levando um pouco de mantimento para as suas famílias, que estão passando fome.
34 Алом анэн мангэ тумарэ май цынэс пралэс. Кадэ мэ жяно, кэ тумэ чи сан шпионы, ай чяче мануш. Атунчи мэ до тумэнгэ палпалэ тумарэ пралэс ай тумэнгэ авна слободо тэ индулын пэ кады пхув».
34 Mas tragam aqui para mim o seu irmão mais novo. Assim, eu ficarei sabendo que vocês não são espiões, mas homens honestos. Aí entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão ficar aqui negociando.”
35 Кана вон путэрдэ лэ гонэ, сако анда лэндэ аракхлас андрэ пэско бузё рупэса. Кана дыкхлэ о руп, вон ай ви лэнго дад дарайлэ.
35 Aconteceu que, quando despejaram os mantimentos, cada um achou na boca do saco um saquinho com o seu dinheiro. Quando eles e o seu pai viram o dinheiro, ficaram com medo.
36 Яков пхэндас лэнгэ:
36 Então Jacó disse: — Vocês querem que eu perca todos os meus filhos? José não está com a gente, e Simeão também não está. Agora vocês querem levar Benjamim, e quem sofre com tudo isso sou eu!
37 Атунчи Рувим пхэндас лэ дадэскэ:
37 Aí Rúben disse ao pai: — Deixe que eu tome conta de Benjamim; eu o trarei de volta para o senhor. Se não trouxer, o senhor pode matar os meus dois filhos.
38 Алом о Яков пхэндас:
38 Jacó respondeu: — O meu filho não vai com vocês. José, o irmão dele, está morto, e só ficou Benjamim. Alguma coisa poderia acontecer com ele na viagem que vão fazer, e assim vocês matariam de tristeza este velho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.