2 Coríntios 7
rmna (RMNA) vs VC
1 Adalese so isi amen akala obećanja, mle manglalen, valjani te očistina amen oto sa so meljari o telo hem o duh, usavršindoj amari svetost ani dar anglo Devel.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Ćeren amenđe than tumenđe ano vile! Nikase na ćerđam nepravda, nikas na oštetinđam, nikas na iskoristinđam.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Na phenava akava sar te osudinav tumen. Već angleder phenđum tumenđe da edobor injen amenđe ano vile da injam spremna hem te živina hem te mera zajedno tumencar.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Isi man baro poverenje ana tumende hem but injum ponosno tumencar. Pherdo injum uteha hem but injum radosno uzalo sa amare nevolje.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Adalese so kad aljam ki Makedonija, na ine amen odmor, nego taro sa o strane arakhle amen o nevolje: od avrijal kavge, a od andral i dar.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ali o Devel kova utešini e poniznonen, utešinđa amen adaleja so alo o Tit.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Hem na samo adaleja so ov alo, nego hem e utehaja savi tumen dinđen le. Ov phenđa amenđe kobor but mangena te dikhen man, kobor but injen ožalostime hem kobor but brininena maje, pa ađahar mli radost inele po bari.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Iako ožalostinđum tumen mle lileja, nane maje žao. I te ine maje žao, dikhava da adava lil ožalostinđa tumen barem ko hari vreme.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Akana radujinav man, na adalese so ožalostinđen tumen, nego adalese so adaja žalost legarđa tumen ko pokajanje. Tumari žalost avela oto Devel, pa ađahar ano nisoste amendar na injen oštetime.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Adalese so i žalost savi avela oto Devel, bijani pokajanje savo legari ko spasenje – pokajanje palo savo na žalini pe – dok i svetsko žalost bijani žalost savi legari ko meriba.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Adalese so, dikhen akana so sa anđa tumenđe adaja žalost savi avela oto Devel. Kobor bari želja te odbraninen tumari nevinost, kobor baro holjaniba, kobor bari dar, kobor bari želja te dikhen amen, kobor bari briga hem želja zaki pravedno kazna okolese kova grešinđa! Sa adaleja mothovđen da ano adava injen nevina.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 A iako pisinđum tumenđe, na pisinđum tumenđe niti zbog okoleste kova grešinđa, niti zbog okoleste protiv kastei ćerdi nepravda, nego te mothoj pe tumari revnost zako amenđe anglo Devel.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Adava utešinđa amen.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 I te hvalinđum tumen anglo leste, na lađarđum man, adalese so sa so phenđam zako tumenđe inele čačipe, ađahar hem amaro hvaliba anglo Tit inele čačikano.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 A lesere osećanja premala tumendei but po zorale kad setini pe zaki poslušnost tumari sarijengiri hem sar priminđen le ani dar hem ano baro poštujiba.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Radujinav man so ano sa šaj te pouzdajinav man ana tumende.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.