Atos 22
Библия опэр крымски романи чиб (RMN) vs NVT
1 — Пхралалэн тай дадалэн, мукен ман со-то тэ пхэнав тумэнги.
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Кана он шунлэ, кай ов пхэнэл опэр еврейски чиб, тай уло май тэныки. Тай ов пхэнляс:
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 — Мэ иудеи, аракхлилём андэ Тарс андэ Киликия, ай барилём мэ андэ адалэ дизатэ ко Гамалиил тай сомас сиклярдо алаи о Тхэдипэ амарэ дадэнго. Мэ кизгандимари э дилаки э Дэвлэскеряки, сар кажни андар тумэндэ авдес.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Мэ кувдиявас, маравас тай джи мударавас одолэн, савэ пхерэн э Исусеско Дром, линдяравас э муршэн тай э джювлен тай чявас лэн андэ пханля.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Адалэстар джянэн — о баро попази тай о барэ мануша. Мэ джи диндилём лэндар письмас э пхралэнги андар Дамаск тай гелём отхэ, тэ линдярав одолэн, кон отхэ сас, тай тэ анав лэн андэ Иерусалими хурлукески.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Опэр дром, кана мэ пашавас ко Дамаск, паш ко екхпаш дес бирдэн агорады ман баро ярэки опрал.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Мэ пэлём ки пху тай шунлём сэси, саво пхэнэлас манги: «Савл! Савл! Соски ту кувдиес Ман?»
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Мэ пхучлём: «Кон Ту, Сагбуса?» Ов пхэнляс: «Мэ о Исус андар Назарет, Савэс ту кувдиес».
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Манца о мануша дикхлэ ярэки, ай о сэси, саво мэ шунлём, он на шунлэ.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Мэ пхучлём: «Сагбуса, со манги тэ керав?» О Сагбус пхэнляс: «Ущи тай джя андэ Дамаск. Отхэ туки кан пхэнэн алаи, со камэл туки тэ керэс».
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Вай о ярэки аякха тхаболас, кай мэ корилём. Тай одола мануша, савэ сас манца, вастэстар андэ ман андэ Дамаск.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 Отхэ мандэ ало мануш, саво бучёлас Анания, кай керэлас алаи о Тхэдипэ тай намлыс машкарэ ко атхутнэ иудея.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ов пашыло мандэ, тэрдило пашэ тай пхэнляс: «Пхрала Савл, дикх!» Тай бирдэн мандэ пхутэрдилэ мэ якха, тай мэ дикхлём адалэ манушэс.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Ов пхэнляс: «О Дэл амарэ дадэнго тхэдяс тут, тэ галёс ту, со Ов мангел, тэ дикхес э Чячес тай тэ шунэс о сэси андар Лэски уштэндэ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ту кан пхукавэс э манушэнги одолэстар, со ту дикхлян тай шунлян.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ма ов тэмэли! Ущи, дэ икос Лэско нав, лэ болдипэ тай халяр тэ бэзя».
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 Дэчи мэ алём палэ андэ Иерусалими, тай кана мэ мангавас э Дэвлэс андэ храми, манги сас дикхипэ.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Мэ дикхлём э Сагбус, Саво пхэнэлас манги: «Чяльти никлё андар Иерусалими, вай атхэ на кан шунэн то пхукаипэ Мандар».
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Мэ пхэнлём: «Сагбуса, адала мануша джянэн, кай мэ пхеравас андар синагога андэ синагога, тэ линдяравас тай маравас одолэн, савэ пакян Туки.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Кана чёрдёлас о рат э Стэфанеско, саво пхэнэлас Тутар, мэ сомас тэрдо катар риг одолэнгерятар, савэ мударэнас лэс, тай дикхавас пал лэнги савутендэ.
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Дэчи о Сагбус пхэнляс манги: «Джя, Мэ бичялав тут ко дюнядэс, савэ бэшэн дур атхар».
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Джи адалэ зборэндэ о дюняс шунэлас э Павлэс, тай лилэ тэ дэн бэбэря:
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Он дэнас бэбэря, кактиенас пумарэ савутя тай ченас опрэ о прахос.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Э бинеско баро пхэнляс тэ гелэн э Павлэс андэ салдатенго кхер. Ов пхэнляс тэ марэн лэс тай тэ пхучен, тэ галёл, соски о дюняс аякха холязэл лэски.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ай кана э Павлэс пханлэ тэ марэн, ов пхэнляс э тэрдэски пашэ э шэлэнгески барэски:
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Кана э шэлэнго баро адава шунляс, ов гело тай пхукавдяс э бинески барэски.
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Э бинеско баро никлисто ко Павел тай пхучляс:
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Дэчи э бинеско баро пхэнляс:
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Одола, савэ камэлас лэс тэ пхучен, бирдэн гелэ лэстар. Э бинеско баро трашанило, кана галило, кай ов пханляс джянджирэнца римлянес.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Авэр дес э бинеско баро мангелас зиядэ тэ галёл, соски о иудея керэн дошалэс э Павлэс, пхутэрдяс лэс катар джянджира тай пхэнляс, тэ кидэнпэс о барэ попазя тай алаи о Синедриони. Дэчи ов андяс э Павлэс тай тхэдяс лэс ангал лэндэ.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.