Zacarias 7
rifa (RIFA) vs NAA
1 إِمْسَارْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ أَربْعَا ن ؤُجدْجِيذْ ذَارِييُوسْ، ڒَْامِي د-يُوسَا وَاوَاڒْ ن سِيذِي غَارْ زَاكَارِييَّا، ذڭْ \+bdit وَاسّْ\+bdit* وِيسّْ أَربْعَا ن ؤُيُورْ وِيسّْ ثسْعَا، ذڭْ \+bdit ؤُيُورْ\+bdit* ن كِيسْلُووْ،
1 No quarto ano do reinado de Dario, no quarto dia do nono mês, que é o mês de quisleu, a palavra do Senhor veio a Zacarias.
2 أَقَا إِسّكّْ ڒْْڭنْسْ ن بَايْثْ-إِلْ شَارَاصِيرْ ذ رَاجَامْ-مَالِيكْ ذ يرْيَازنْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ تَّارنْ أَرْضَا زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي،
2 Ora, o povo de Betel tinha enviado Sarezer, Regém-Meleque e seus companheiros, para suplicarem o favor do Senhor ,
3 ؤُمِي سَّاوَاڒنْ أَكْ-ذ إِكهَّاننْ، إِنِّي إِدْجَانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ، ؤُ أَكْ-ذ إِنَابِييّنْ، قَّارنْ: ”مَا أَذْ أَرْنِيغْ ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ خمْسَا أَذْ رُوغْ ؤُ أَذْعزْڒغْ إِخفْ إِنُو أَمْ مَامّشْ ث تّڭّغْ ڒخُّو عَاذْ أَطَّاسْ ن إِسڭّْوُوسَا؟“
3 perguntando aos sacerdotes, que estavam na Casa do Senhor dos Exércitos, e aos profetas: “Devemos nós continuar a chorar, com jejum, no quinto mês, como temos feito por tantos anos?”
4 يُوسَا-د غَارِي وَاوَاڒْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ، إِنَّا:
4 Então a palavra do Senhor dos Exércitos veio a mim, dizendo:
5 ”سِيوڒْ أَكْ-ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ ؤُ أَكْ-ذ إِكهَّاننْ، إِنِي: ڒَامِي كنِّيوْ ثْژُومّمْ ؤُ ثوْثِيمْ خْ إِذْمَارنْ نْومْ زڭْ وشْضَانْ، ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ خمْسَا ؤُ ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ سبْعَا، ؤُ مَانْ أَيَا ڒخُّو عَاذْ أَطَّاسْ ن إِسڭّْوُوسَا، مَا ثْژُومّمْ كنِّيوْ خنِّي إِ نشّْ، س ثِيذتّْ إِ نشّْ؟
5 — Pergunte a todo o povo desta terra e aos sacerdotes: Quando vocês jejuaram e prantearam, no quinto e no sétimo mês, durante estes setenta anos, será que foi realmente para mim que vocês jejuaram?
6 ڒَامِي ثشِّيمْ ؤُ ڒَامِي ثسْوِيمْ، مَا وَارْ ثِيشِّيمْ إِ يِيخفْ نْومْ ؤُ مَا وَارْ ثِيسْوِيمْ إِ يِيخفْ نْومْ؟
6 Quando vocês comem e bebem, não é para vocês mesmos que comem e bebem?
7 مَا وَارْ ثُوغِي إِڒِيقْ أَذْ يِيڒِي زِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒنْ إِ إِجَّا سِيذِي أَذْ تّْوَابَارّْحنْ س ؤُفُوسْ ن إِنَابِييّنْ ن زِيشْ ؤُمِي ثُوغَا ثقِّيمْ ؤُرْشَالِيمْ عَاذْ س إِمزْذَاغْ ذِي ڒْهُوذْنثْ أَكْ-ذ ثْندَّامْ إِ ذ أَسْ د-إِنّْضنْ، ؤُ ڒَامِي ثُوغَا عَاذْ إِمزْذَاغْ ذِي ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ ؤُ ذِي ثمُّورْثْ إِوَاطَانْ؟“
7 Será que vocês não ouviram as palavras que o Senhor pregou pelo ministério dos profetas que nos precederam, quando Jerusalém estava habitada e em paz com as suas cidades ao redor dela, e o Sul e a Sefelá eram habitados?
8 يُوسَا-د وَاوَاڒْ ن سِيذِي غَارْ زَاكَارِييَّا، إِنَّا:
8 A palavra do Senhor veio a Zacarias, dizendo:
9 ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ، إِ إِقَّارنْ: ’حكْممْ س إِجّْ ن ڒْحُوكْمْ إِسڭّْذنْ ؤُ ڭّمْ س ثْمخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ ذ أَرّحْمثْ إِجّْ أَكْ-ذ ونّغْنِي.
9 — Assim falou o Senhor dos Exércitos: “Julguem segundo a verdade e sejam bondosos e misericordiosos uns com os outros.
10 وَارْ حصَّارمْ ثَاجَّاتْشْ ؤُڒَا ذ أَيُوجِيڒْ نِيغْ ڒْبَارَّانِي ؤُڒَا ذ أَمژْڒُوضْ، ؤُ وَارْ تّجِّيمْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِخَارّصْ ذِي ڒْغَارْ ضِيدّْ إِ ؤُمَاسْ ذڭْ وُوڒْ نّسْ!‘
10 Não oprimam a viúva, nem o órfão, nem o estrangeiro, nem o pobre, e que ninguém faça planos para prejudicar o seu próximo.”
11 مَاشَا نِيثْنِي ؤُڭِينْ أَذْ وْشنْ ثَايْنِيثْ ؤُ نِيثْنِي ڭِّينْ مَارَّا س ڒْمقْڒُوبْ ؤُ بلّْعنْ إِمزُّوغنْ نْسنْ، حِيمَا وَارْ تّسْڒِينْ.
11 Porém eles não quiseram atender e, rebeldes, me viraram as costas e taparam os ouvidos, para que não ouvissem.
12 نِيثْنِي سّْقسْحنْ ؤُڒْ نْسنْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُمسْمِيرْ، مَاحنْذْ وَارْ تّسْڒِينْ شَّارِيعَا ذ وَاوَاڒنْ نِّي د-إِسّكّْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ س أَرُّوحْ نّسْ س ؤُفُوسْ ن إِنَابِييّنْ ن زِيشْ، أَڒَامِي د-يُوسَا إِجّْ ن ؤُذُوقّزْ ذ أَمقّْرَانْ ن وغْضَابْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.
12 Sim, fizeram o seu coração duro como diamante, para que não ouvissem a lei, nem as palavras que o Senhor dos Exércitos tinha enviado pelo seu Espírito, mediante os profetas que nos precederam; daí veio a grande ira do Senhor dos Exércitos.
13 أَقَا إِمْسَارْ أَمْ مَامّشْ إِڒَاغَا نتَّا زِيشْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ سْڒِينْ شَا. س ؤُينِّي ڒَاغَانْ ڒخُّو نِيثْنِي ؤُ نشّْ وَارْ تّسْڒِيغْ شَا، إِقَّارْ سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ.
13 Visto que eu clamei, e eles não me ouviram, eles também clamaram, e eu não os ouvi, diz o Senhor dos Exércitos.
14 نشّْ أَذْ ثنْ زُوزَّارغْ خْ مَارَّا ڒڭْنُوسْ نِّي ثُوغَا وَارْ سِّيننْ ؤُ أَوَارْنِي أَسنْ أَذْ ثتّْوَاخَارّبْ ثمُّورْثْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ عَاذْ وَارْ خَاسْ إِژكّْوِي ؤُ ؤُڒَا ذ إِجّْ عَاذْ وَارْ د-إِذِّيكّْوِيڒْ. نِيثْنِي أَرِّينْ ثَامُّورْثْ إِعِيزّنْ ذ إِشْثْ ن ڒْقشْعثْ ن ؤُنخْڒِيعْ.‘ “
14 Com uma tempestade, eu os espalhei por todas as nações que eles não conheciam. E a terra foi devastada atrás deles, de modo que ninguém passava por ela, nem voltava; porque da terra desejável fizeram uma desolação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Zacarias 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.