Romanos 4
rifa (RIFA) vs VC
1 مِينْ إِ غَا نِينِي خنِّي خْ إِبْرَاهِيمْ، أَزدْجِيفْ ن ڒجْذُوذْ نّغْ، أَقَا يُوفَا ذِي أَرِّيمثْ نّسْ ن ويْسُومْ؟
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 مِينْزِي مَاڒَا إِبْرَاهِيمْ ثُوغَا إِتّْوَاسڭّذْ س ڒخْذَايمْ، أَقَا غَارسْ شَّانْ، مَاشَا وَارْ إِدْجِي شَا غَارْ أَربِّي.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 مِينْزِي مِينْ قَّارنْثْ ثِيرَا إِقدّْسنْ؟ ”يُومنْ إِبْرَاهِيمْ ذِي أَربِّي ؤُشَا إِتّْوَاحْسبْ أَسْ-د مَانْ أَيَا ذ ثَاسڭْذَا.“
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 ونِّي إِخدّْمنْ وَارْ ذ أَسْ ثتّْوَاحسّبْ شَا ڒْمُونثْ خْ ڒحْسَابْ ن أَرْضَا، مَاشَا خْ ڒحْسَابْ ن ؤُمَارْوَاسْ، مِينْزِي تُّورْسنْ أَسْ-د.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 مَاشَا ونِّي وَارْ إِخدّْمنْ، مَاشَا يُومنْ ذڭْ ونِّي إِتّْسڭَّاذنْ إِمذْنَابْ، أَقَا لْ-إِيمَانْ نّسْ أَذْ أَسْ د-إِتّْوَاحْسبْ ذ ثَاسڭْذَا.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 أَمْ مَامّشْ إِنَّا ذَاوُوذْ عَاوذْ خْ سّعْذْ ن بْنَاذمْ ونِّي ؤُمِي د أَسْ إِحْسبْ أَربِّي ثَاسڭْذَا بْڒَا ڒخْذَايمْ، ؤُمِي إِنَّا:
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 ”سّعْذْ ن يِينِّي ؤُمِي إِتّْوَاغْفَارْ إِخطَّانْ نْسنْ،
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 سّعْذْ ن بْنَاذمْ
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 مَا سّعْذْ-أَ خْ يِينِّي إِتّْوَاخثْننْ وَاهَا نِيغْ عَاوذْ خْ يِينِّي وَارْ إِتّْوَاخثْننْ؟ س مِينْزِي نقَّارْ: ”لْ‘إِمَانْ ن إِبْرَاهِيمْ إِتّْوَاحْسبْ أَسْ-د ذ ثَاسڭْذَا!“
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 مَامّشْ ذ أَسْ ث-إِ-د إِتّْوَاحْسبْ؟ مَا ڒَامِي ثُوغَا س وخْثَانْ نِيغْ مَاڒَا ثُوغَا بْڒَا أَخْثَانْ؟ وَارْ ثُوغِي س وخْثَانْ، مَاشَا ثُوغَا بْڒَا أَخْثَانْ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 مِينْزِي إِكْسِي أَخْثَانْ ذ ڒعْڒَامثْ ذ ؤُشمِّيعْ ن ثْسڭْذَا ن لْ-إِيمَانْ نِّي غَارسْ ؤُمِي ث ثُوغَا بْڒَا أَخْثَانْ، حِيمَا أَذْ يِيڒِي ذ جذِّيثْسنْ ن مَارَّا إِنِّي يُومْننْ وَاخَّا نِيثْنِي بْڒَا أَخْثَانْ، حِيمَا أَذْ أَسنْ د-إِتّْوَاحْسبْ لْ-إِيمَانْ ذ ثَاسڭْذَا عَاوذْ.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 نتَّا ذ جذِّيثْسنْ إِ يِينِّي س وخْثَانْ، مَاشَا وَارْ إِدْجِي إِ يِينِّي إِذوْڒنْ يُومْننْ زڭْ وخْثَانْ وَاهَا، مَاشَا عَاوذْ إِ يِينِّي إِڭُّورنْ ذڭْ إِصُورَافْ ن لْ-إِيمَانْ ن جذِّيثْنغْ إِبْرَاهِيمْ ؤُمِي ثُوغَا بْڒَا أَخْثَانْ.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 مِينْزِي لْوَاعْذْ إِ إِبْرَاهِيمْ ؤُ إِ زَّارِيعثْ نّسْ بلِّي أَذْ يِيڒِي ذ أَوْرِيثْ ن دُّونشْثْ، وَارْ د-إِتِّيسْ شَا س شَّارِيعَا، مَاشَا س ثْسڭْذَا ن لْ-إِيمَانْ نّسْ.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 مِينْزِي مَاڒَا إِنِّي زِي شَّارِيعَا ذ إِوْرِيثنْ، أَقَا لْ-إِيمَانْ إِخسَّارنْ ؤُڒَا ذ لْوَاعْذْ إِبضْڒنْ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 مَاغَارْ شَّارِيعَا ثتَّارُو أَغْضَابْ. مَانِي وَارْ ثدْجِي شَّارِيعَا، وَارْ ذِينْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ أَعذِّي ن شَّارِيعَا.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 س ؤُينِّي نتّْوَاسڭّذْ س لْ-إِيمَانْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي س أَرْضَا، مَاحنْذْ أَذْ يِيڒِي لْوَاعْذْ نِيشَانْ إِ قَاعْ زَّارِيعثْ نّسْ، وَارْ إِدْجِي إِ يِينِّي إِدْجَانْ زِي شَّارِيعَا وَاهَا، مَاشَا عَاوذْ إِ يِينِّي إِدْجَانْ زِي لْ-إِيمَانْ ن إِبْرَاهِيمْ، ونِّي ذ جذِّيثْنغْ ن مَارَّا إِذْنغْ،
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 أَمْ مَامّشْ ثُورَا: ”أَقَا ڭِّيغْ شكْ ذ جذِّيثْسنْ إِ وَاطَّاسْ ن ڒڭْنُوسْ!“، زَّاثْ إِ أَربِّي ونِّي زِي ثُوغَا ثُومْنذْ، ونِّي إِتِّيشنْ ثُوذَارْثْ إِ إِمتِّيننْ ذ ونِّي إِتّْڒَاغَانْ ثِيمسْڒَايِينْ إِ وَارْ إِدْجِينْ أَخْمِي دْجَانْ.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 وَاخَّا إِقْضعْ أَسْ ڒَايَاسْ، أَقَا يُومنْ س ؤُسِيثمْ أَذْ إِذْوڒْ ذ جذِّيثْسنْ إِ وَاطَّاسْ ن ڒڭْنُوسْ أَمْ مَامّشْ ثُورَا: ”أَمُّو إِ غَا ثِيڒِي زَّارِيعثْ نّشْ!“
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 لْ-إِمَانْ نّسْ وَارْ ثُوغِي إِضْعفْ، ؤُمِي إِحْسبْ أَرِّيمثْ نّسْ ثمُّوثْ أَمْ ثُوغَا غَارسْ مْيَا ن إِسڭّْوُوسَا، ؤُ ؤُمِي إِمُّوثْ ؤُعذِّيسْ ن سَارَا.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 نتَّا وَارْ إِشكّْ شَا ذِي لْوَاعْذْ ن أَربِّي أَخْمِي س نّقْصْ ن لْ-إِيمَانْ، مَاشَا إِمْحضْ ذِي لْ-إِيمَانْ نّسْ، إِوْشَا أَعُودْجِي إِ أَربِّي.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 ثُوغَا إِسّنْ نِيشَانْ بلِّي مِينْ زَّايسْ ثُوغَا إِوَاعْذْ أَربِّي، إِزمَّارْ أَذْ ث إِڭّْ عَاوذْ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 س ؤُينِّي إِتّْوَاحْسبْ أَسْ-د لْ-إِيمَانْ ذ ثَاسڭْذَا.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 مَاشَا وَارْ ثُورِي ذِي سِّيبّثْ نّسْ وَاهَا، أَقَا إِتّْوَاحْسبْ أَسْ-د لْ-إِيمَانْ نّسْ ذ ثَاسڭْذَا،
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 مَاشَا عَاوذْ ذِي سِّيبّثْ نّغْ، حِيمَا نتَّا أَذْ أَنغْ ث-إِ-د-إِحْسبْ ذ ثَاسڭْذَا، إِ نشِّينْ إِنِّي إِتَّامْننْ ذڭْ ونِّي إِ د-إِسّْنكَّارنْ سِيذِيثْنغْ يَاسُوع لْمَاسِيحْ زِي ثَادَّارْثْ ن إِمتِّيننْ،
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 يشُّو لْمَاسِيحْ ونِّي إِتّْوَاسلّْمنْ ذِي سِّيبّثْ ن دّْنُوبْ نّغْ ؤُشَا إِكَّارْ-د حِيمَا أَذْ أَنغْ إِسڭّذْ.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.