Neemias 4

rifa (RIFA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ؤُمِي مَاشَا سَانْبَالَّاطْ ذ طُوبِييَا ذ وعْرَابنْ ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ إِشْذُوذِييّنْ سْڒَانْ، أَقَا أَعْذَاڒْ ن ڒحْيُوضْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِتّْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، ثِيزّيِّينْ بْذَانْثْ أَذْ قّْننْثْ، إِمْسَارْ، أَقَا خيّْقنْ أَطَّاسْ.
1 Quando Sambalate soube que os judeus estavam reconstruindo as muralhas, ficou furioso e começou a caçoar de nós.
2 نِيثْنِي مَارَّا ڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ مَاحنْذْ أَذْ د-أَسنْ أَذْ مّنْغنْ أَكْ-ذ ؤُرْشَالِيمْ، أَذْ ذِينِّي سّكَّارنْ ڒحْوڒْ.
2 Diante dos seus companheiros e do exército dos samaritanos , ele disse: — O que é que esses judeus miseráveis estão fazendo? Será que eles pretendem reconstruir a cidade? Será que eles pensam que, oferecendo
3 نشِّينْ مَاشَا نْژُودْجْ غَارْ أَربِّي نّغْ ؤُ ذِي سِّيبّثْ نْسنْ نسّْبدّْ إِشْثْ ن ثْعسَّاسْثْ خَاسنْ أَسّْ ذ دْجِيڒثْ.
3 Tobias, que era do país de Amom, estava com ele e disse: — Que tipo de muralha eles poderão construir? Até mesmo uma raposa poderia derrubá-la!
4 خنِّي إِنَّا يَاهُوذَا: ”جّْهذْ ن يِينِّي يَاربُّونْ يُوحڒْ، مَاغَارْ ذِينْ أَطَّاسْ ن ڒْخَارْبثْ. وَارْ نْزمَّارْ خْ ڒبْنِي ن ڒْحِيضْ.“
4 “Ó nosso Deus, escuta como eles caçoam de nós! Faze que a zombaria caia sobre a cabeça deles mesmos. Que tudo o que eles têm seja roubado, e que eles sejam levados prisioneiros para uma terra estrangeira!
5 إِغْرِيمنْ نّغْ أَقَا نَّانْ: ”نِيثْنِي وَارْ تِّيشِينْ ؤُ وَارْ تّْوِيڒِينْ وَالُو أَڒْ د غَا نَاسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُ أَذْ ثنْ ننغْ. أَمُّو إِ غَا نسّْبدّْ ڒْخذْمثْ.
5 Não perdoes o mal que eles fazem e não esqueças os seus pecados, pois insultaram a nós, que estamos construindo.”
6 ڒَامِي د-ؤُسِينْ وُوذَاينْ، إِنِّي غَارْسنْ إِزدّْغنْ، نَّانْ أَنغْعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ: ”إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ غَارْنغْ د-ثْعقْبمْ!“،
6 Então continuamos a reconstruir as muralhas, e logo elas já estavam na metade da sua altura total porque o povo estava animado para trabalhar.
7 سّْبدّغْ نشّْ ڒْڭنْسْ أَوَارْنِي إِ ڒْحِيضْ غَارْ إِمُوشَانْ إِوَاطَانْ ؤُ غَارْ ثْسقَّارْ إِفْرُورنْ، عْلَاحْسَابْ ڒَادْجَاثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒسْيُوفْ نْسنْ ذ إِحْرِيشنْ نْسنْ ذ ڒقْوَاسْ نْسنْ.
7 Sambalate e Tobias e os povos da Arábia, Amom e Asdode ficaram muito zangados quando souberam que nós estávamos continuando o trabalho de reconstrução das muralhas de Jerusalém e que as suas brechas já estavam sendo fechadas.
8 خْزَارغْ، خنِّي كَّارغْ، نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”وَارْ زَّايْسنْ تّڭّْوذمْ شَا! سِيذِي إِنُو ذ أَمقّْرَانْ ؤُ إِسَّاڭّْوَاذْ. فكَّارمْ ذَايسْ، مّنْغمْ إِ أَيْثْمَاثْومْ، إِحنْجِيرنْ نْومْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نْومْ ذ ثمْغَارِينْ نْومْ ذ ثُوذْرِينْ نْومْ.“
8 Aí se reuniram e combinaram que viriam juntos atacar Jerusalém e provocar confusão.
9 ؤُمِي سْڒَانْ ڒْعذْيَانْ نّغْ، أَقَا نشِّينْ نَارْڭبْ خَاسْ ؤُ أَقَا أَربِّي إِبْضڒْ أَنْوَايْ نْسنْ، إِمْسَارْ خنِّي نشِّينْ مَارَّا إِذْنغْ نعْقبْ غَارْ ڒْحِيضْ، كُوڒْ إِجّْ غَارْ ومْشَانْ نّسْ.
9 Mas nós oramos ao nosso Deus e colocamos homens para ficarem de vigia contra eles de dia e de noite.
10 زڭْ وَاسّْ نِّي إِمْسَارْ، أَقَا أَزْينْ ن إِمْسخَّارنْ إِنُو ثُوغَا خدّْمنْ ؤُ أَزْينْ نّغْنِي زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ ذ ثْسدَّارِييِينْ ن ؤُعسْكَارِي ذ ڒقْوَاسْ ذ وَارُّوضْ ن وُوزَّاڒْ، ؤُشَا ڒْحُوكَّامْ بدّنْ أَوَارْنِي إِ كُوڒْ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا.
10 O povo de Judá cantava uma canção assim: “Os carregadores já estão cansados, e ainda há muito entulho para carregar. A construção desta muralha quando vamos terminar?”
11 إِنِّي ثُوغَا إِتّْبنَّانْ ڒْحِيضْ ؤُشَا يَاربُّونْ دّْقُوڒَاثْ ؤُشَا سَّاربُّونْ ثنْثْ، خدّْمنْ س يِيجّْ ن ؤُفُوسْ ؤُ س ؤُفُوسْ نّغْنِي طّْفنْ لَانْسَا.
11 Os nossos inimigos pensavam que nós não poderíamos vê-los, nem saberíamos o que estava acontecendo até que eles já estivessem quase em cima de nós, nos matando e nos fazendo parar o trabalho.
12 مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِبنَّانْ أَقَا غَارْسنْ سِّيفْ إِقّنْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ أَمْ ثُوغَا إِبنَّا. ونِّي إِتّْسُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، ثُوغَا-ث أَكِيذِي.
12 E várias vezes os judeus que moravam entre os nossos inimigos vieram nos avisar dos planos que eles estavam fazendo contra nós.
13 نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”ڒْخذْمثْ ثمْغَارْ ؤُ ثيْرُو. نشِّينْ نتّْوَابزّعْ خْ ڒْحِيضْ، إِجّنْ إِڭّْوجْ خْ ونّغْنِي.
13 Então eu armei o povo com espadas, lanças e arcos e flechas e os coloquei, por grupos de famílias, atrás da muralha, em todos os lugares onde ela ainda não estava consertada.
14 ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا ثسْڒمْ أَسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، مُونمْ-د ذِينِّي خَانغْ. أَربِّي نّغْ أَذْ إِمّْنغْ ذِي طّْوعْ نّغْ.
14 Eu vi que o povo estava preocupado e por isso disse a eles, e às suas autoridades, e aos seus oficiais: — Não tenham medo dos nossos inimigos. Lembrem como Deus, o Senhor, é grande e terrível e lutem pelos seus patrícios, pelos seus filhos, suas esposas e seus lares.
15 أَمُّو إِ نخْذمْ ؤُشَا أَزْينْ زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ د غَا فّْغنْ إِثْرَانْ.
15 Os nossos inimigos ficaram sabendo que nós havíamos descoberto o que eles estavam planejando e compreenderam que Deus havia atrapalhado os seus planos. Então todos nós voltamos para o nosso trabalho na reconstrução das muralhas.
16 ذِي ڒْوقْثْ نِّي نِّيغْ إِ ڒْڭنْسْ: ”كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّنْسْ ذَاخڒْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ؤُشَا أَمُّو إِ غَارْنغْ إِ غَا يِيڒِينْ ذ إِعسَّاسنْ ذِي دْجِيڒثْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ أَذْ إِڒِينْ إِ ڒْخذْمثْ.“
16 Daí em diante, metade dos homens trabalhava enquanto os outros ficavam de guarda, armados com lanças, escudos , arcos e flechas e armaduras . E as autoridades deram todo o seu apoio às pessoas
17 ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْنغْ وَارْ إِكِّيسْ أَرُّوضْ، وَارْ إِدْجِي نشّْ ڒَا ذ أَيْثْمَا ڒَا ذ إِمْسخَّارنْ إِنُو ؤُڒَا ذ يرْيَازنْ ن ثْعسَّاسْثْ. كُوڒْ إِجّْ إِرُوحْ غَارْ وَامَانْ أَكْ-ذ لَانْسَا نّسْ.
17 que estavam reconstruindo a muralha. Cada pessoa carregava materiais de construção numa das mãos e na outra carregava uma arma.
18 — ausente —
18 E todos os que trabalhavam levavam uma espada na cintura. O vigia, que devia tocar a corneta para dar o alarme, ficava perto de mim.
19 — ausente —
19 E eu disse ao povo, e aos seus oficiais, e às suas autoridades: — O trabalho é muito espalhado, e por isso nós ficamos muito longe uns dos outros nas muralhas.
20 — ausente —
20 Se vocês ouvirem a corneta tocando o alarme, reúnam-se em volta de mim. O nosso Deus lutará por nós.
21 — ausente —
21 E assim, todos os dias, desde o nascer do sol até a hora em que as estrelas apareciam de noite, metade de nós trabalhava nas muralhas enquanto os outros ficavam de guarda, armados com lanças.
22 — ausente —
22 Nessa mesma época, eu também disse aos encarregados do trabalho que eles e todos os seus ajudantes precisavam passar a noite em Jerusalém, para que assim nós pudéssemos trabalhar de dia e servir como vigias da cidade à noite.
23 — ausente —
23 Nem eu, nem os meus companheiros, nem nenhum dos meus empregados ou guarda-costas tirávamos as nossas roupas, nem mesmo para dormir. E todos nós estávamos sempre com as nossas armas nas mãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.