Neemias 4
rifa (RIFA) vs ACF
1 ؤُمِي مَاشَا سَانْبَالَّاطْ ذ طُوبِييَا ذ وعْرَابنْ ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ إِشْذُوذِييّنْ سْڒَانْ، أَقَا أَعْذَاڒْ ن ڒحْيُوضْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِتّْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، ثِيزّيِّينْ بْذَانْثْ أَذْ قّْننْثْ، إِمْسَارْ، أَقَا خيّْقنْ أَطَّاسْ.
1 E sucedeu que, ouvindo Sambalate que edificávamos o muro, ardeu em ira, e se indignou muito; e escarneceu dos judeus.
2 نِيثْنِي مَارَّا ڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ مَاحنْذْ أَذْ د-أَسنْ أَذْ مّنْغنْ أَكْ-ذ ؤُرْشَالِيمْ، أَذْ ذِينِّي سّكَّارنْ ڒحْوڒْ.
2 E falou na presença de seus irmãos, e do exército de Samaria, e disse: Que fazem estes fracos judeus? Permitir-se-lhes-á isto? Sacrificarão? Acabá-lo-ão num só dia? Vivificarão dos montões do pó as pedras que foram queimadas?
3 نشِّينْ مَاشَا نْژُودْجْ غَارْ أَربِّي نّغْ ؤُ ذِي سِّيبّثْ نْسنْ نسّْبدّْ إِشْثْ ن ثْعسَّاسْثْ خَاسنْ أَسّْ ذ دْجِيڒثْ.
3 E estava com ele Tobias, o amonita, e disse: Ainda que edifiquem, contudo, vindo uma raposa, derrubará facilmente o seu muro de pedra.
4 خنِّي إِنَّا يَاهُوذَا: ”جّْهذْ ن يِينِّي يَاربُّونْ يُوحڒْ، مَاغَارْ ذِينْ أَطَّاسْ ن ڒْخَارْبثْ. وَارْ نْزمَّارْ خْ ڒبْنِي ن ڒْحِيضْ.“
4 Ouve, ó nosso Deus, que somos tão desprezados, e torna o seu opróbrio sobre a sua cabeça, e dá-os por presa, na terra do cativeiro.
5 إِغْرِيمنْ نّغْ أَقَا نَّانْ: ”نِيثْنِي وَارْ تِّيشِينْ ؤُ وَارْ تّْوِيڒِينْ وَالُو أَڒْ د غَا نَاسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُ أَذْ ثنْ ننغْ. أَمُّو إِ غَا نسّْبدّْ ڒْخذْمثْ.
5 E não cubras a sua iniqüidade, e não se risque de diante de ti o seu pecado, pois que te irritaram na presença dos edificadores.
6 ڒَامِي د-ؤُسِينْ وُوذَاينْ، إِنِّي غَارْسنْ إِزدّْغنْ، نَّانْ أَنغْعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ: ”إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ غَارْنغْ د-ثْعقْبمْ!“،
6 Porém edificamos o muro, e todo o muro se fechou até sua metade; porque o coração do povo se inclinava a trabalhar.
7 سّْبدّغْ نشّْ ڒْڭنْسْ أَوَارْنِي إِ ڒْحِيضْ غَارْ إِمُوشَانْ إِوَاطَانْ ؤُ غَارْ ثْسقَّارْ إِفْرُورنْ، عْلَاحْسَابْ ڒَادْجَاثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒسْيُوفْ نْسنْ ذ إِحْرِيشنْ نْسنْ ذ ڒقْوَاسْ نْسنْ.
7 E sucedeu que, ouvindo Sambalate e Tobias, e os árabes, os amonitas, e os asdoditas, que tanto ia crescendo a reparação dos muros de Jerusalém, que já as roturas se começavam a tapar, iraram-se sobremodo,
8 خْزَارغْ، خنِّي كَّارغْ، نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”وَارْ زَّايْسنْ تّڭّْوذمْ شَا! سِيذِي إِنُو ذ أَمقّْرَانْ ؤُ إِسَّاڭّْوَاذْ. فكَّارمْ ذَايسْ، مّنْغمْ إِ أَيْثْمَاثْومْ، إِحنْجِيرنْ نْومْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نْومْ ذ ثمْغَارِينْ نْومْ ذ ثُوذْرِينْ نْومْ.“
8 E ligaram-se entre si todos, para virem guerrear contra Jerusalém, e para os desviarem do seu intento.
9 ؤُمِي سْڒَانْ ڒْعذْيَانْ نّغْ، أَقَا نشِّينْ نَارْڭبْ خَاسْ ؤُ أَقَا أَربِّي إِبْضڒْ أَنْوَايْ نْسنْ، إِمْسَارْ خنِّي نشِّينْ مَارَّا إِذْنغْ نعْقبْ غَارْ ڒْحِيضْ، كُوڒْ إِجّْ غَارْ ومْشَانْ نّسْ.
9 Porém nós oramos ao nosso Deus e pusemos uma guarda contra eles, de dia e de noite, por causa deles.
10 زڭْ وَاسّْ نِّي إِمْسَارْ، أَقَا أَزْينْ ن إِمْسخَّارنْ إِنُو ثُوغَا خدّْمنْ ؤُ أَزْينْ نّغْنِي زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ ذ ثْسدَّارِييِينْ ن ؤُعسْكَارِي ذ ڒقْوَاسْ ذ وَارُّوضْ ن وُوزَّاڒْ، ؤُشَا ڒْحُوكَّامْ بدّنْ أَوَارْنِي إِ كُوڒْ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا.
10 Então disse Judá: Já desfaleceram as forças dos carregadores, e o pó é muito, e nós não poderemos edificar o muro.
11 إِنِّي ثُوغَا إِتّْبنَّانْ ڒْحِيضْ ؤُشَا يَاربُّونْ دّْقُوڒَاثْ ؤُشَا سَّاربُّونْ ثنْثْ، خدّْمنْ س يِيجّْ ن ؤُفُوسْ ؤُ س ؤُفُوسْ نّغْنِي طّْفنْ لَانْسَا.
11 Disseram, porém, os nossos inimigos: Nada saberão disto, nem verão, até que entremos no meio deles, e os matemos; assim faremos cessar a obra.
12 مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِبنَّانْ أَقَا غَارْسنْ سِّيفْ إِقّنْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ أَمْ ثُوغَا إِبنَّا. ونِّي إِتّْسُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، ثُوغَا-ث أَكِيذِي.
12 E sucedeu que, vindo os judeus que habitavam entre eles, dez vezes nos disseram: De todos os lugares, tornarão contra nós.
13 نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”ڒْخذْمثْ ثمْغَارْ ؤُ ثيْرُو. نشِّينْ نتّْوَابزّعْ خْ ڒْحِيضْ، إِجّنْ إِڭّْوجْ خْ ونّغْنِي.
13 Então pus guardas nos lugares baixos por detrás do muro e nos altos; e pus ao povo pelas suas famílias com as suas espadas, com as suas lanças, e com os seus arcos.
14 ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا ثسْڒمْ أَسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، مُونمْ-د ذِينِّي خَانغْ. أَربِّي نّغْ أَذْ إِمّْنغْ ذِي طّْوعْ نّغْ.
14 E olhei, e levantei-me, e disse aos nobres, aos magistrados, e ao restante do povo: Não os temais; lembrai-vos do grande e terrível Senhor, e pelejai pelos vossos irmãos, vossos filhos, vossas mulheres e vossas casas.
15 أَمُّو إِ نخْذمْ ؤُشَا أَزْينْ زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ د غَا فّْغنْ إِثْرَانْ.
15 E sucedeu que, ouvindo os nossos inimigos que já o sabíamos, e que Deus tinha dissipado o conselho deles, todos voltamos ao muro, cada um à sua obra.
16 ذِي ڒْوقْثْ نِّي نِّيغْ إِ ڒْڭنْسْ: ”كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّنْسْ ذَاخڒْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ؤُشَا أَمُّو إِ غَارْنغْ إِ غَا يِيڒِينْ ذ إِعسَّاسنْ ذِي دْجِيڒثْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ أَذْ إِڒِينْ إِ ڒْخذْمثْ.“
16 E sucedeu que, desde aquele dia, metade dos meus servos trabalhava na obra, e metade deles tinha as lanças, os escudos, os arcos e as couraças; e os líderes estavam por detrás de toda a casa de Judá.
17 ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْنغْ وَارْ إِكِّيسْ أَرُّوضْ، وَارْ إِدْجِي نشّْ ڒَا ذ أَيْثْمَا ڒَا ذ إِمْسخَّارنْ إِنُو ؤُڒَا ذ يرْيَازنْ ن ثْعسَّاسْثْ. كُوڒْ إِجّْ إِرُوحْ غَارْ وَامَانْ أَكْ-ذ لَانْسَا نّسْ.
17 Os que edificavam o muro, os que traziam as cargas e os que carregavam, cada um com uma das mãos fazia a obra e na outra tinha as armas.
18 — ausente —
18 E os edificadores cada um trazia a sua espada cingida aos lombos, e edificavam; e o que tocava a trombeta estava junto comigo.
19 — ausente —
19 E disse eu aos nobres, aos magistrados e ao restante do povo: Grande e extensa é a obra, e nós estamos apartados do muro, longe uns dos outros.
20 — ausente —
20 No lugar onde ouvirdes o som da buzina, ali vos ajuntareis conosco; o nosso Deus pelejará por nós.
21 — ausente —
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade deles tinha as lanças desde a subida da alva até ao sair das estrelas.
22 — ausente —
22 Também naquele tempo disse ao povo: Cada um com o seu servo fique em Jerusalém, para que à noite nos sirvam de guarda, e de dia na obra.
23 — ausente —
23 E nem eu, nem meus irmãos, nem meus servos, nem os homens da guarda que me seguiam largávamos as nossas vestes; cada um tinha suas armas e água.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.