Neemias 4
rifa (RIFA) vs ARA
1 ؤُمِي مَاشَا سَانْبَالَّاطْ ذ طُوبِييَا ذ وعْرَابنْ ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ إِشْذُوذِييّنْ سْڒَانْ، أَقَا أَعْذَاڒْ ن ڒحْيُوضْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِتّْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، ثِيزّيِّينْ بْذَانْثْ أَذْ قّْننْثْ، إِمْسَارْ، أَقَا خيّْقنْ أَطَّاسْ.
1 Tendo Sambalate ouvido que edificávamos o muro, ardeu em ira, e se indignou muito, e escarneceu dos judeus.
2 نِيثْنِي مَارَّا ڭِّينْ ثَامعْمُوتْشْ مَاحنْذْ أَذْ د-أَسنْ أَذْ مّنْغنْ أَكْ-ذ ؤُرْشَالِيمْ، أَذْ ذِينِّي سّكَّارنْ ڒحْوڒْ.
2 Então, falou na presença de seus irmãos e do exército de Samaria e disse: Que fazem estes fracos judeus? Permitir-se-lhes-á isso? Sacrificarão? Darão cabo da obra num só dia? Renascerão, acaso, dos montões de pó as pedras que foram queimadas?
3 نشِّينْ مَاشَا نْژُودْجْ غَارْ أَربِّي نّغْ ؤُ ذِي سِّيبّثْ نْسنْ نسّْبدّْ إِشْثْ ن ثْعسَّاسْثْ خَاسنْ أَسّْ ذ دْجِيڒثْ.
3 Estava com ele Tobias, o amonita, e disse: Ainda que edifiquem, vindo uma raposa, derribará o seu muro de pedra.
4 خنِّي إِنَّا يَاهُوذَا: ”جّْهذْ ن يِينِّي يَاربُّونْ يُوحڒْ، مَاغَارْ ذِينْ أَطَّاسْ ن ڒْخَارْبثْ. وَارْ نْزمَّارْ خْ ڒبْنِي ن ڒْحِيضْ.“
4 Ouve, ó nosso Deus, pois estamos sendo desprezados; caia o seu opróbrio sobre a cabeça deles, e faze que sejam despojo numa terra de cativeiro.
5 إِغْرِيمنْ نّغْ أَقَا نَّانْ: ”نِيثْنِي وَارْ تِّيشِينْ ؤُ وَارْ تّْوِيڒِينْ وَالُو أَڒْ د غَا نَاسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُ أَذْ ثنْ ننغْ. أَمُّو إِ غَا نسّْبدّْ ڒْخذْمثْ.
5 Não lhes encubras a iniquidade, e não se risque de diante de ti o seu pecado, pois te provocaram à ira, na presença dos que edificavam.
6 ڒَامِي د-ؤُسِينْ وُوذَاينْ، إِنِّي غَارْسنْ إِزدّْغنْ، نَّانْ أَنغْعشْرَا ن ثْوَاڒَاوِينْ: ”إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ غَارْنغْ د-ثْعقْبمْ!“،
6 Assim, edificamos o muro, e todo o muro se fechou até a metade de sua altura; porque o povo tinha ânimo para trabalhar.
7 سّْبدّغْ نشّْ ڒْڭنْسْ أَوَارْنِي إِ ڒْحِيضْ غَارْ إِمُوشَانْ إِوَاطَانْ ؤُ غَارْ ثْسقَّارْ إِفْرُورنْ، عْلَاحْسَابْ ڒَادْجَاثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒسْيُوفْ نْسنْ ذ إِحْرِيشنْ نْسنْ ذ ڒقْوَاسْ نْسنْ.
7 Mas, ouvindo Sambalate e Tobias, os arábios, os amonitas e os asdoditas que a reparação dos muros de Jerusalém ia avante e que já se começavam a fechar-lhe as brechas, ficaram sobremodo irados.
8 خْزَارغْ، خنِّي كَّارغْ، نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”وَارْ زَّايْسنْ تّڭّْوذمْ شَا! سِيذِي إِنُو ذ أَمقّْرَانْ ؤُ إِسَّاڭّْوَاذْ. فكَّارمْ ذَايسْ، مّنْغمْ إِ أَيْثْمَاثْومْ، إِحنْجِيرنْ نْومْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نْومْ ذ ثمْغَارِينْ نْومْ ذ ثُوذْرِينْ نْومْ.“
8 Ajuntaram-se todos de comum acordo para virem atacar Jerusalém e suscitar confusão ali.
9 ؤُمِي سْڒَانْ ڒْعذْيَانْ نّغْ، أَقَا نشِّينْ نَارْڭبْ خَاسْ ؤُ أَقَا أَربِّي إِبْضڒْ أَنْوَايْ نْسنْ، إِمْسَارْ خنِّي نشِّينْ مَارَّا إِذْنغْ نعْقبْ غَارْ ڒْحِيضْ، كُوڒْ إِجّْ غَارْ ومْشَانْ نّسْ.
9 Porém nós oramos ao nosso Deus e, como proteção, pusemos guarda contra eles, de dia e de noite.
10 زڭْ وَاسّْ نِّي إِمْسَارْ، أَقَا أَزْينْ ن إِمْسخَّارنْ إِنُو ثُوغَا خدّْمنْ ؤُ أَزْينْ نّغْنِي زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ ذ ثْسدَّارِييِينْ ن ؤُعسْكَارِي ذ ڒقْوَاسْ ذ وَارُّوضْ ن وُوزَّاڒْ، ؤُشَا ڒْحُوكَّامْ بدّنْ أَوَارْنِي إِ كُوڒْ ثَادَّارْثْ ن يَاهُوذَا.
10 Então, disse Judá: Já desfaleceram as forças dos carregadores, e os escombros são muitos; de maneira que não podemos edificar o muro.
11 إِنِّي ثُوغَا إِتّْبنَّانْ ڒْحِيضْ ؤُشَا يَاربُّونْ دّْقُوڒَاثْ ؤُشَا سَّاربُّونْ ثنْثْ، خدّْمنْ س يِيجّْ ن ؤُفُوسْ ؤُ س ؤُفُوسْ نّغْنِي طّْفنْ لَانْسَا.
11 Disseram, porém, os nossos inimigos: Nada saberão disto, nem verão, até que entremos no meio deles e os matemos; assim, faremos cessar a obra.
12 مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِبنَّانْ أَقَا غَارْسنْ سِّيفْ إِقّنْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ أَمْ ثُوغَا إِبنَّا. ونِّي إِتّْسُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، ثُوغَا-ث أَكِيذِي.
12 Quando os judeus que habitavam na vizinhança deles, dez vezes, nos disseram: De todos os lugares onde moram, subirão contra nós,
13 نِّيغْ إِ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ؤُ إِ إِمْضبَّارنْ ؤُ إِ مِينْ إِقِّيمنْ ن ڒْڭنْسْ: ”ڒْخذْمثْ ثمْغَارْ ؤُ ثيْرُو. نشِّينْ نتّْوَابزّعْ خْ ڒْحِيضْ، إِجّنْ إِڭّْوجْ خْ ونّغْنِي.
13 então, pus o povo, por famílias, nos lugares baixos e abertos, por detrás do muro, com as suas espadas, e as suas lanças, e os seus arcos;
14 ذڭْ ومْشَانْ مَانِي غَا ثسْڒمْ أَسُوضِي ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، مُونمْ-د ذِينِّي خَانغْ. أَربِّي نّغْ أَذْ إِمّْنغْ ذِي طّْوعْ نّغْ.
14 inspecionei, dispus-me e disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: não os temais; lembrai-vos do Senhor, grande e temível, e pelejai pelos vossos irmãos, vossos filhos, vossas filhas, vossa mulher e vossa casa.
15 أَمُّو إِ نخْذمْ ؤُشَا أَزْينْ زَّايْسنْ طّْفنْ إِحْرِيشنْ زِي ثُوفُّوثْ أَڒْ د غَا فّْغنْ إِثْرَانْ.
15 E sucedeu que, ouvindo os nossos inimigos que já o sabíamos e que Deus tinha frustrado o desígnio deles, voltamos todos nós ao muro, cada um à sua obra.
16 ذِي ڒْوقْثْ نِّي نِّيغْ إِ ڒْڭنْسْ: ”كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّنْسْ ذَاخڒْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ ؤُمْسخَّارْ نّسْ ؤُشَا أَمُّو إِ غَارْنغْ إِ غَا يِيڒِينْ ذ إِعسَّاسنْ ذِي دْجِيڒثْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ أَذْ إِڒِينْ إِ ڒْخذْمثْ.“
16 Daquele dia em diante, metade dos meus moços trabalhava na obra, e a outra metade empunhava lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam por detrás de toda a casa de Judá;
17 ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْنغْ وَارْ إِكِّيسْ أَرُّوضْ، وَارْ إِدْجِي نشّْ ڒَا ذ أَيْثْمَا ڒَا ذ إِمْسخَّارنْ إِنُو ؤُڒَا ذ يرْيَازنْ ن ثْعسَّاسْثْ. كُوڒْ إِجّْ إِرُوحْ غَارْ وَامَانْ أَكْ-ذ لَانْسَا نّسْ.
17 os carregadores, que por si mesmos tomavam as cargas, cada um com uma das mãos fazia a obra e com a outra segurava a arma.
18 — ausente —
18 Os edificadores, cada um trazia a sua espada à cinta, e assim edificavam; o que tocava a trombeta estava junto de mim.
19 — ausente —
19 Disse eu aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: Grande e extensa é a obra, e nós estamos no muro mui separados, longe uns dos outros.
20 — ausente —
20 No lugar em que ouvirdes o som da trombeta, para ali acorrei a ter conosco; o nosso Deus pelejará por nós.
21 — ausente —
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade empunhava as lanças desde o raiar do dia até ao sair das estrelas.
22 — ausente —
22 Também nesse mesmo tempo disse eu ao povo: Cada um com o seu moço fique em Jerusalém, para que de noite nos sirvam de guarda e de dia trabalhem.
23 — ausente —
23 Nem eu, nem meus irmãos, nem meus moços, nem os homens da guarda que me seguiam largávamos as nossas vestes; cada um se deitava com as armas à sua direita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.