Neemias 2
rifa (RIFA) vs NVT
1 ذڭْ ؤُيُورْ ن نِيسَانْ، ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ عِيشْرِينْ ن ؤُجدْجِيذْ أَرْثَاحْشَاسْثَا، ؤُمِي ثُوغَا ذِينْ بِينُو زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِمْسَارْ، أَقَا كْسِيغْ بِينُو ؤُشَا وْشِيغْ ث إِ ؤُجدْجِيذْ.عمَّارْصْ وَارْ نْزمّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
1 No mês de nisã, no vigésimo ano do reinado do rei Artaxerxes, eu estava servindo vinho ao rei. Nunca eu tinha estado triste em sua presença.
2 خنِّي إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي إِنْزمّْ وُوذمْ نّشْ، ؤُ شكْ وَارْ ثحْڒِيشذْ شَا؟ أَقَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي مْغِيرْ ذ إِجّْ ن ڒْحَاڒْ ن وُوڒْ إِبَارّْشْننْ.“ خنِّي ذوْڒغْ نّْخڒْعغْ أَطَّاسْ.
2 O rei me perguntou: “Por que está com o rosto tão triste? Você não parece doente. Deve estar profundamente angustiado”. Fiquei com muito medo,
3 نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ثُوذَارْثْ إِ ؤُجدْجِيذْ إِ ڒبْذَا. مَامّشْ وَارْ إِتِّيڒِي وُوذمْ إِنُو إِنْزمّْ، أَقَا ثَانْذِينْثْ، أَمْشَانْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، ذ ڒْخَارْبثْ ذ ثوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي؟“
3 mas respondi: “Que o rei viva para sempre! Como meu rosto não pareceria triste? A cidade onde estão sepultados meus antepassados está em ruínas, e suas portas foram destruídas pelo fogo”.
4 إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَانْ خنِّي مِينْ ثتَّارذْ شكْ؟“ خنِّي ژُودْجغْ إِ أَربِّي ن إِجنْوَانْ
4 “O que você deseja que eu faça?”, perguntou o rei. Depois de orar ao Deus dos céus,
5 ؤُشَا نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ ؤُ يُوفَا أَمْسخَّارْ نّشْ أَرْضَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ، سكّْ أَيِي-د خنِّي غَارْ يَاهُوذَا، غَارْ ثنْذِينْثْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ت بْنِيغْ عَاوذْ.“
5 respondi: “Se lhe parecer bem, e se o rei for favorável a mim, seu servo, peço que me envie a Judá para reconstruir a cidade onde meus antepassados estão sepultados”.
6 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ، ؤُمِي ثقِّيمْ ثْجدْجِيذْثْ خْ ؤُغزْذِيسْ نّسْ: ”مشْحَاڒْ إِ غَا ثكّْ ثْوَاحِيثْ نّشْ ؤُ مڒْمِي إِ د غَا ثْعقْبذْ؟“ ؤُمِي ذ أَسْ نِّيغْ ڒْقدّْ ن إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ مَانْ أَيَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا إِسّكّْ أَيِي ذِينِّي.
6 O rei, com a rainha sentada ao seu lado, perguntou: “Quanto tempo você ficará ausente? Quando voltará?”. Respondi ao rei quanto tempo ficaria ausente, e ele atendeu a meu pedido.
7 أَرْنِيغْ نِّيغْ أَسْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ، خنِّي أَذْ أَيِي مّوْشنْثْ ثبْرَاثِينْ إِ لْوُولَاثْ ن ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، مَاحنْذْ أَذْ أَيِي يَارْزْمنْ ثَاوَّارْثْ مَاحنْذْ أَذْ أَوْضغْ غَارْ يَاهُوذَا،
7 Disse também: “Se lhe parecer bem, gostaria que o rei me desse cartas para levar aos governadores da província a oeste do rio Eufrates, com instruções para que eles permitam que eu viaje em segurança por seus territórios até chegar a Judá.
8 ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ أَسَافْ، أَعسَّاسْ ن وفْثِيسْ ن ؤُجدْجِيذْ نِّي إِدْجَانْ أَمْ جّنّثْ، حِيمَا أَذْ أَيِي يوْشْ أَكشُّوضْ حِيمَا أَذْ زَّايسْ نڭّْ ثِيحنْيَا إِ ثْزقَّا سنّجْ إِ ثوُّورَا ن ڒقْصَارْ نِّي إِدْجَانْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ، ؤُ إِ ڒْحِيضْ ن ثنْذِينْثْ، ؤُ إِ ثَادَّارْثْ مَانِي غَا زذْغغْ.“ ؤُشَا إِوْشَا أَيِي ثنْثْ ؤُجدْجِيذْ مِينْزِي أَفُوسْ أَصبْحَانْ ن أَربِّي ثُوغَا ث خَافِي.
8 Peço ainda que o rei me dê uma carta para levar a Asafe, administrador da floresta real, com instruções para que me forneça madeira. Precisarei desse material para as vigas das portas da fortaleza junto ao templo, para o muro da cidade e para minha própria casa”. O rei atendeu a esses pedidos, pois a bondosa mão de Deus estava sobre mim.
9 خنِّي إِوْضغْ غَارْ لْوُولَاثْ ذِي ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ ؤُ وْشِيغْ أَسنْ ثِيبْرَاثِينْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَكِيذِي ؤُڒَا ذ إِمقّْرَاننْ ن ڒْعسْكَارْ ذ إِمْنَاينْ ن إِيْسَانْ.
9 Fui aos governadores da província a oeste do rio Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei. Além disso, o rei enviou oficiais do exército e cavaleiros para me protegerem.
10 ؤُمِي سَانْبَالَّاطْ زِي حُورُونْ، ذ ثُوبِييَا، أَمْسخَّارْ أَعَامُّونِي، سْڒِينْ أَيَا، ثُوغَا أَيَا غَارْسنْ ذ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ ذ ثَاعفَّانْثْ أَطَّاسْ، أَقَا يُوسَا-د إِجّْ بْنَاذمْ حِيمَا أَذْ يَارْزُو ڒْخَارْ إِ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.
10 Mas, quando Sambalate, o horonita, e Tobias, o oficial amonita, souberam de minha chegada, ficaram muito irritados porque alguém veio promover o bem dos israelitas.
11 أَمُّو ؤُسِيغْ-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا ذِينِّي قِّيمغْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ.
11 Assim, cheguei a Jerusalém. Três dias depois,
12 خنِّي كَّارغْ ذِي دْجِيڒثْ، نشّْ ذ شَا ن يرْيَازنْ أَكِيذِي، ؤُشَا نشّْ ثُوغَا وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن بْنَاذمْ خْ مِينْ ثُوغَا ذ أَيِي إِڭَّا سِيذِي ذڭْ وُوڒْ حِيمَا أَذْ ث ڭّغْ إِ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا وَارْ كِيذِي كْسِيغْ ڒْمَاڒْ مْغِيرْ ڒْمَاڒْ مِينْ خفْ إِ نْيِيغْ.
12 saí discretamente durante a noite, levando comigo uns poucos homens. Não havia contado a ninguém os planos para Jerusalém que Deus tinha colocado em meu coração. Não levamos nenhum animal de carga além daquele que eu montava.
13 فّْغغْ س دْجِيڒثْ زِي ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ أَڒْ ؤُذمْ ن ثَاڒَا ن ڒْهَايْشثْ ؤُ سّنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ڒغْبَارْ. نشّْ خمّغْ ڒحْيُوضْ إِتّْوَارْژِينْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِ زِي ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي.
13 Depois que escureceu, saí pela porta do Vale, passei pelo poço do Chacal e fui até a porta do Esterco para inspecionar o muro de Jerusalém, que tinha sido derrubado, e as portas, que haviam sido destruídas pelo fogo.
14 نشّْ نذْهغْ خنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَاڒَا ؤُ غَارْ ؤُيڒْمَامْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاشَا وَارْ ثُوغِي ذِينْ تَّاسِيعْ إِ ڒْمَاڒْ سَاذُو إِنُو حِيمَا أَذْ أَرْنِيغْ غَارْ زَّاثْ.
14 Em seguida, fui à porta da Fonte e ao tanque do Rei, mas, por causa do entulho, não havia espaço para meu animal passar.
15 خنِّي ڭعّْذغْ س دْجِيڒثْ خْ ثْسدْجْيَا ؤُشَا خمّغْ ڒْحِيضْ ؤُشَاعقْبغْ-د، ؤُشَا ؤُذْفغْ عَاوذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ. أَمُّو إِ-د -عقْبغْ.
15 Por isso, embora ainda estivesse escuro, subi pelo vale de Cedrom e inspecionei os muros ali, antes de voltar e entrar de novo pela porta do Vale.
16 وَارْ سِّيننْ إِمْضبَّارنْ مَانِي ثُوغَا رُوحغْ ذ مِينْ ثُوغَا خْسغْ أَذْ ڭّغْ. مَاغَارْ أَڒْ ذِينْ وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ إِ وُوذَاينْ ذ إِكهَّاننْ ذ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ذ إِمْضبَّارنْ ؤُڒَا إِ إِنّغْنِي إِنِّي إِقِّيمنْ إِ ڒْخذْمثْ.
16 Os oficiais da cidade não sabiam aonde eu tinha ido nem o que estava fazendo, pois não havia contado meus planos a ninguém. Ainda não tinha falado com os líderes judeus: os sacerdotes, os nobres, os oficiais e outros que realizariam o trabalho.
17 خنِّي نِّيغْ أَسنْ: ”كنِّيوْ ثتّْوَاڒَامْ ڒغْبنْ إِ ذِي ندْجْ، أَقَا ؤُرْشَالِيمْ ثتّْوَارذدْجْ ؤُ ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي. أَسمْ-د، أَذْ نبْنَا ڒْحِيضْ ن ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا وَارْ نتّْوَاسّحْقَارْ عَاذْ كْثَارْ.“
17 Mas, então, eu lhes disse: “Vocês sabem muito bem da terrível situação em que estamos. Jerusalém está em ruínas, e suas portas foram destruídas pelo fogo. Venham, vamos reconstruir o muro de Jerusalém e acabar com essa vergonha!”.
18 نشّْ حَاجِيغْ أَسنْ مَامّشْ أَفُوسْ ن سِيذِي إِنُو ثُوغَا ذ أَصبْحَانْ خَافِي ؤُڒَا ذ أَوَاڒنْ إِ ذ أَيِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ. خنِّي نَّانْ: ”نشِّينْ أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا.“ ؤُشَا نِيثْنِي سّْجهْذنْ إِفَاسّنْ نْسنْ إِ ڒْْخذْمثْ-أَ ثَاصبْحَانْثْ
18 Então lhes contei como a mão de Deus tinha estado sobre mim e lhes relatei minha conversa com o rei. Eles responderam: “Sim, vamos reconstruir o muro!”, e ficaram animados para realizar essa boa obra.
19 ؤُمِي سْڒِينْ ث سَانْبَالَّاطْ، زِي حُورُونْ، ذ طُوبِييَا، أَمْسخَّارْ زڭْ أَيْثْ ن عَامُّونْ، ذ وعْرَابْ جَاشَامْ، سّْثْهزَّانْ زَّايْنغْ ؤُ سّحْقَارنْ أَنغْ. نِيثْنِي نَّانْ: ”مَانَاوْيَا مِينْ إِ ذَا ثتّڭّمْ؟ مَا ثخْسمْ أَذْ ثْغوّْغمْ خْ ؤُجدْجِيذْ؟“
19 Mas, quando Sambalate, o horonita, Tobias, o oficial amonita, e Gesém, o árabe, souberam de nosso plano, zombaram de nós com desprezo e perguntaram: “O que estão fazendo? Estão se rebelando contra o rei?”.
20 نشّْ أَرِّيغْ-د خَاسنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”أَربِّي ن إِجنْوَانْ أَذْ أَنغْ إِوْشْ أَفُوسْ، ؤُ نشِّينْ، إِمْسخَّارنْ نّسْ، أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا. كنِّيوْ مَاشَا وَارْ غَارْومْ بُو ثسْغَارْثْ ؤُڒَا ذ ڒْحقّْ نِيغْ ڒِيذَارثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“
20 Eu lhes respondi: “O Deus dos céus nos dará êxito. Nós, seus servos, começaremos a reconstruir este muro. Vocês, porém, não têm nenhuma parte, nenhum direito legal ou histórico sobre Jerusalém”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.