Neemias 2

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ذڭْ ؤُيُورْ ن نِيسَانْ، ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ عِيشْرِينْ ن ؤُجدْجِيذْ أَرْثَاحْشَاسْثَا، ؤُمِي ثُوغَا ذِينْ بِينُو زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِمْسَارْ، أَقَا كْسِيغْ بِينُو ؤُشَا وْشِيغْ ث إِ ؤُجدْجِيذْ.عمَّارْصْ وَارْ نْزمّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.

¹ O que vou contar aconteceu quatro meses mais tarde, no vigésimo ano do reinado de Artaxerxes . Um dia, quando o rei estava jantando, eu peguei vinho e o servi. O rei nunca me havia visto triste

² خنِّي إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي إِنْزمّْ وُوذمْ نّشْ، ؤُ شكْ وَارْ ثحْڒِيشذْ شَا؟ أَقَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي مْغِيرْ ذ إِجّْ ن ڒْحَاڒْ ن وُوڒْ إِبَارّْشْننْ.“ خنِّي ذوْڒغْ نّْخڒْعغْ أَطَّاسْ.

² e por isso perguntou: — Por que você está triste? Você não está doente; portanto, deve estar se sentindo infeliz. Então eu fiquei com muito medo

³ نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ثُوذَارْثْ إِ ؤُجدْجِيذْ إِ ڒبْذَا. مَامّشْ وَارْ إِتِّيڒِي وُوذمْ إِنُو إِنْزمّْ، أَقَا ثَانْذِينْثْ، أَمْشَانْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، ذ ڒْخَارْبثْ ذ ثوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي؟“

³ e respondi: — Que o rei viva para sempre! Como posso deixar de parecer triste, quando a cidade onde os meus antepassados estão sepultados está em ruínas, e os seus portões estão queimados?

⁴ إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَانْ خنِّي مِينْ ثتَّارذْ شكْ؟“ خنِّي ژُودْجغْ إِ أَربِّي ن إِجنْوَانْ

⁴ O rei perguntou: — O que é que você quer? Eu orei ao Deus do céu

⁵ ؤُشَا نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ ؤُ يُوفَا أَمْسخَّارْ نّشْ أَرْضَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ، سكّْ أَيِي-د خنِّي غَارْ يَاهُوذَا، غَارْ ثنْذِينْثْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ت بْنِيغْ عَاوذْ.“

⁵ e depois disse ao rei: — Se o senhor está contente comigo e quiser atender um pedido meu, deixe que eu vá para a terra de Judá a fim de reconstruir a cidade onde os meus antepassados estão sepultados.

⁶ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ، ؤُمِي ثقِّيمْ ثْجدْجِيذْثْ خْ ؤُغزْذِيسْ نّسْ: ”مشْحَاڒْ إِ غَا ثكّْ ثْوَاحِيثْ نّشْ ؤُ مڒْمِي إِ د غَا ثْعقْبذْ؟“ ؤُمِي ذ أَسْ نِّيغْ ڒْقدّْ ن إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ مَانْ أَيَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا إِسّكّْ أَيِي ذِينِّي.

⁶ Aí o rei, tendo a rainha sentada ao seu lado, concordou com o meu pedido. Ele perguntou quanto tempo eu ficaria fora e quando voltaria. E eu disse.

⁷ أَرْنِيغْ نِّيغْ أَسْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ، خنِّي أَذْ أَيِي مّوْشنْثْ ثبْرَاثِينْ إِ لْوُولَاثْ ن ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، مَاحنْذْ أَذْ أَيِي يَارْزْمنْ ثَاوَّارْثْ مَاحنْذْ أَذْ أَوْضغْ غَارْ يَاهُوذَا،

⁷ Então pedi ao rei um favor: que me desse cartas para os governadores da província do Eufrates-Oeste , com instruções para que me deixassem passar até chegar à região de Judá.

⁸ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ أَسَافْ، أَعسَّاسْ ن وفْثِيسْ ن ؤُجدْجِيذْ نِّي إِدْجَانْ أَمْ جّنّثْ، حِيمَا أَذْ أَيِي يوْشْ أَكشُّوضْ حِيمَا أَذْ زَّايسْ نڭّْ ثِيحنْيَا إِ ثْزقَّا سنّجْ إِ ثوُّورَا ن ڒقْصَارْ نِّي إِدْجَانْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ، ؤُ إِ ڒْحِيضْ ن ثنْذِينْثْ، ؤُ إِ ثَادَّارْثْ مَانِي غَا زذْغغْ.“ ؤُشَا إِوْشَا أَيِي ثنْثْ ؤُجدْجِيذْ مِينْزِي أَفُوسْ أَصبْحَانْ ن أَربِّي ثُوغَا ث خَافِي.

⁸ Também pedi uma carta para Asafe, o guarda florestal do rei, mandando que me desse madeira para fazer os portões da fortaleza que protege o Templo e para fazer as muralhas da cidade e a casa onde eu iria morar. E o rei me deu tudo o que pedi, porque Deus estava comigo.

⁹ خنِّي إِوْضغْ غَارْ لْوُولَاثْ ذِي ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ ؤُ وْشِيغْ أَسنْ ثِيبْرَاثِينْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَكِيذِي ؤُڒَا ذ إِمقّْرَاننْ ن ڒْعسْكَارْ ذ إِمْنَاينْ ن إِيْسَانْ.

⁹ O rei mandou que fossem comigo alguns oficiais do exército e uma tropa da cavalaria. Então eu viajei para a província do Eufrates-Oeste e ali entreguei aos governadores as cartas do rei.

¹⁰ ؤُمِي سَانْبَالَّاطْ زِي حُورُونْ، ذ ثُوبِييَا، أَمْسخَّارْ أَعَامُّونِي، سْڒِينْ أَيَا، ثُوغَا أَيَا غَارْسنْ ذ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ ذ ثَاعفَّانْثْ أَطَّاسْ، أَقَا يُوسَا-د إِجّْ بْنَاذمْ حِيمَا أَذْ يَارْزُو ڒْخَارْ إِ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.

¹⁰ Mas Sambalate, da cidade de Bete-Horom, e Tobias, um oficial do país de Amom, ficaram muito zangados quando souberam que alguém tinha vindo para ajudar o povo de Israel.

¹¹ أَمُّو ؤُسِيغْ-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا ذِينِّي قِّيمغْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ.

¹¹ Eu cheguei a Jerusalém e durante três dias

¹² خنِّي كَّارغْ ذِي دْجِيڒثْ، نشّْ ذ شَا ن يرْيَازنْ أَكِيذِي، ؤُشَا نشّْ ثُوغَا وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن بْنَاذمْ خْ مِينْ ثُوغَا ذ أَيِي إِڭَّا سِيذِي ذڭْ وُوڒْ حِيمَا أَذْ ث ڭّغْ إِ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا وَارْ كِيذِي كْسِيغْ ڒْمَاڒْ مْغِيرْ ڒْمَاڒْ مِينْ خفْ إِ نْيِيغْ.

¹² não contei a ninguém o que pensava fazer pela cidade de acordo com o que Deus havia posto no meu coração. Eu me levantei no meio da noite e saí, junto com alguns dos meus companheiros. Só levei um animal, o jumento que eu montava.

¹³ فّْغغْ س دْجِيڒثْ زِي ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ أَڒْ ؤُذمْ ن ثَاڒَا ن ڒْهَايْشثْ ؤُ سّنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ڒغْبَارْ. نشّْ خمّغْ ڒحْيُوضْ إِتّْوَارْژِينْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِ زِي ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي.

¹³ Era noite quando eu saí da cidade pelo Portão do Vale, no oeste, e fui para o sul, passando pela Fonte do Dragão, até o Portão do Lixo. Conforme andava, eu ia examinando as muralhas da cidade que haviam sido derrubadas e os portões que haviam sido destruídos pelo fogo.

¹⁴ نشّْ نذْهغْ خنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَاڒَا ؤُ غَارْ ؤُيڒْمَامْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاشَا وَارْ ثُوغِي ذِينْ تَّاسِيعْ إِ ڒْمَاڒْ سَاذُو إِنُو حِيمَا أَذْ أَرْنِيغْ غَارْ زَّاثْ.

¹⁴ Então virei para o norte e fui para o Portão da Fonte e para a Represa do Rei. Mas o jumento não pôde encontrar lugar para passar pelo entulho.

¹⁵ خنِّي ڭعّْذغْ س دْجِيڒثْ خْ ثْسدْجْيَا ؤُشَا خمّغْ ڒْحِيضْ ؤُشَاعقْبغْ-د، ؤُشَا ؤُذْفغْ عَاوذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ. أَمُّو إِ-د -عقْبغْ.

¹⁵ Por isso, fui até o vale do Cedrom e passei por ele, sempre olhando para as muralhas. Então voltei pelo mesmo caminho pelo qual tinha ido e entrei de novo na cidade pelo Portão do Vale.

¹⁶ وَارْ سِّيننْ إِمْضبَّارنْ مَانِي ثُوغَا رُوحغْ ذ مِينْ ثُوغَا خْسغْ أَذْ ڭّغْ. مَاغَارْ أَڒْ ذِينْ وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ إِ وُوذَاينْ ذ إِكهَّاننْ ذ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ذ إِمْضبَّارنْ ؤُڒَا إِ إِنّغْنِي إِنِّي إِقِّيمنْ إِ ڒْخذْمثْ.

¹⁶ Nenhuma das autoridades da cidade ficou sabendo aonde eu tinha ido, nem o que tinha feito. Até ali, eu não tinha contado nada a nenhum dos judeus — aos sacerdotes, às autoridades, aos oficiais ou a qualquer outra pessoa que iria tomar parte no trabalho.

¹⁷ خنِّي نِّيغْ أَسنْ: ”كنِّيوْ ثتّْوَاڒَامْ ڒغْبنْ إِ ذِي ندْجْ، أَقَا ؤُرْشَالِيمْ ثتّْوَارذدْجْ ؤُ ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي. أَسمْ-د، أَذْ نبْنَا ڒْحِيضْ ن ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا وَارْ نتّْوَاسّحْقَارْ عَاذْ كْثَارْ.“

¹⁷ Mas aí eu lhes disse: — Vejam como é difícil a nossa situação! A cidade de Jerusalém está em ruínas, e os seus portões foram destruídos. Vamos construir de novo as muralhas da cidade e acabar com essa vergonha.

¹⁸ نشّْ حَاجِيغْ أَسنْ مَامّشْ أَفُوسْ ن سِيذِي إِنُو ثُوغَا ذ أَصبْحَانْ خَافِي ؤُڒَا ذ أَوَاڒنْ إِ ذ أَيِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ. خنِّي نَّانْ: ”نشِّينْ أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا.“ ؤُشَا نِيثْنِي سّْجهْذنْ إِفَاسّنْ نْسنْ إِ ڒْْخذْمثْ-أَ ثَاصبْحَانْثْ

¹⁸ Então contei a eles como Deus havia me abençoado e me ajudado. E também contei o que o rei me tinha dito. Eles disseram: — Vamos começar a reconstrução! E se aprontaram para começar o trabalho.

¹⁹ ؤُمِي سْڒِينْ ث سَانْبَالَّاطْ، زِي حُورُونْ، ذ طُوبِييَا، أَمْسخَّارْ زڭْ أَيْثْ ن عَامُّونْ، ذ وعْرَابْ جَاشَامْ، سّْثْهزَّانْ زَّايْنغْ ؤُ سّحْقَارنْ أَنغْ. نِيثْنِي نَّانْ: ”مَانَاوْيَا مِينْ إِ ذَا ثتّڭّمْ؟ مَا ثخْسمْ أَذْ ثْغوّْغمْ خْ ؤُجدْجِيذْ؟“

¹⁹ Porém Sambalate, Tobias e um árabe chamado Gesém souberam do que estávamos fazendo. Eles começaram a rir e a caçoar de nós. E disseram: — O que é que vocês estão fazendo? Vocês vão se revoltar contra o rei?

²⁰ نشّْ أَرِّيغْ-د خَاسنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”أَربِّي ن إِجنْوَانْ أَذْ أَنغْ إِوْشْ أَفُوسْ، ؤُ نشِّينْ، إِمْسخَّارنْ نّسْ، أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا. كنِّيوْ مَاشَا وَارْ غَارْومْ بُو ثسْغَارْثْ ؤُڒَا ذ ڒْحقّْ نِيغْ ڒِيذَارثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“

²⁰ Eu respondi: — O Deus do céu nos dará sucesso. Nós somos

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Neemias 2 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →