Neemias 2
rifa (RIFA) vs NAA
1 ذڭْ ؤُيُورْ ن نِيسَانْ، ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ عِيشْرِينْ ن ؤُجدْجِيذْ أَرْثَاحْشَاسْثَا، ؤُمِي ثُوغَا ذِينْ بِينُو زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ، إِمْسَارْ، أَقَا كْسِيغْ بِينُو ؤُشَا وْشِيغْ ث إِ ؤُجدْجِيذْ.عمَّارْصْ وَارْ نْزمّغْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ.
1 No mês de nisã, no vigésimo ano do reinado de Artaxerxes, uma vez posto o vinho diante dele, eu o peguei e ofereci ao rei. Ora, nunca antes eu tinha estado triste diante dele.
2 خنِّي إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي إِنْزمّْ وُوذمْ نّشْ، ؤُ شكْ وَارْ ثحْڒِيشذْ شَا؟ أَقَا مَانْ أَيَا وَارْ إِدْجِي مْغِيرْ ذ إِجّْ ن ڒْحَاڒْ ن وُوڒْ إِبَارّْشْننْ.“ خنِّي ذوْڒغْ نّْخڒْعغْ أَطَّاسْ.
2 Então o rei me disse: — Por que o seu rosto está triste, se você não está doente? Isso tem de ser tristeza do coração! Então fiquei com muito medo
3 نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”ثُوذَارْثْ إِ ؤُجدْجِيذْ إِ ڒبْذَا. مَامّشْ وَارْ إِتِّيڒِي وُوذمْ إِنُو إِنْزمّْ، أَقَا ثَانْذِينْثْ، أَمْشَانْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، ذ ڒْخَارْبثْ ذ ثوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي؟“
3 e lhe respondi: — Que o rei viva para sempre! Como não estaria triste o meu rosto, se a cidade onde estão sepultados os meus pais está em ruínas e os seus portões foram queimados?
4 إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ: ”مَانْ خنِّي مِينْ ثتَّارذْ شكْ؟“ خنِّي ژُودْجغْ إِ أَربِّي ن إِجنْوَانْ
4 O rei me disse: — O que você me pede agora? Então orei ao Deus dos céus
5 ؤُشَا نِّيغْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ ؤُ يُوفَا أَمْسخَّارْ نّشْ أَرْضَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ، سكّْ أَيِي-د خنِّي غَارْ يَاهُوذَا، غَارْ ثنْذِينْثْ ن إِمضْڒَانْ ن ڒجْذُوذْ إِنُو، حِيمَا أَذْ ت بْنِيغْ عَاوذْ.“
5 e disse ao rei: — Se for do agrado do rei, e se este seu servo encontrou favor em sua presença, peço que o rei me envie a Judá, à cidade onde estão os túmulos dos meus pais, para que eu a reconstrua.
6 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا أَيِي ؤُجدْجِيذْ، ؤُمِي ثقِّيمْ ثْجدْجِيذْثْ خْ ؤُغزْذِيسْ نّسْ: ”مشْحَاڒْ إِ غَا ثكّْ ثْوَاحِيثْ نّشْ ؤُ مڒْمِي إِ د غَا ثْعقْبذْ؟“ ؤُمِي ذ أَسْ نِّيغْ ڒْقدّْ ن إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ، إِتّْغِيڒْ أَسْ مَانْ أَيَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا إِسّكّْ أَيِي ذِينِّي.
6 Então o rei, que tinha a rainha sentada ao seu lado, me perguntou: — Quanto vai durar a sua ausência? Quando você voltará? Marquei certo prazo, e o rei se deu por satisfeito e me deixou ir.
7 أَرْنِيغْ نِّيغْ أَسْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَاڒَا ثُوسَا أَسْ-د إِ ؤُجدْجِيذْ خْ ڒْخَاضَارْ، خنِّي أَذْ أَيِي مّوْشنْثْ ثبْرَاثِينْ إِ لْوُولَاثْ ن ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، مَاحنْذْ أَذْ أَيِي يَارْزْمنْ ثَاوَّارْثْ مَاحنْذْ أَذْ أَوْضغْ غَارْ يَاهُوذَا،
7 Eu ainda disse ao rei: — Se for do agrado do rei, que ele me dê cartas para os governadores da região do outro lado do Eufrates, para que me permitam passar e entrar em Judá.
8 ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ أَسَافْ، أَعسَّاسْ ن وفْثِيسْ ن ؤُجدْجِيذْ نِّي إِدْجَانْ أَمْ جّنّثْ، حِيمَا أَذْ أَيِي يوْشْ أَكشُّوضْ حِيمَا أَذْ زَّايسْ نڭّْ ثِيحنْيَا إِ ثْزقَّا سنّجْ إِ ثوُّورَا ن ڒقْصَارْ نِّي إِدْجَانْ زَّاثْ إِ ثَادَّارْثْ، ؤُ إِ ڒْحِيضْ ن ثنْذِينْثْ، ؤُ إِ ثَادَّارْثْ مَانِي غَا زذْغغْ.“ ؤُشَا إِوْشَا أَيِي ثنْثْ ؤُجدْجِيذْ مِينْزِي أَفُوسْ أَصبْحَانْ ن أَربِّي ثُوغَا ث خَافِي.
8 E também uma carta para Asafe, guarda das florestas do rei, para que me dê madeira para as vigas dos portões da cidadela do templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que deverei me alojar. E o rei me deu o que eu pedi, porque a mão bondosa do meu Deus estava sobre mim.
9 خنِّي إِوْضغْ غَارْ لْوُولَاثْ ذِي ثمُّورْثْ خْ ؤُجمَّاضْ ن إِغْزَارْ ن لْفُورَاطْ ؤُ وْشِيغْ أَسنْ ثِيبْرَاثِينْ ن ؤُجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِسّكّْ أَكِيذِي ؤُڒَا ذ إِمقّْرَاننْ ن ڒْعسْكَارْ ذ إِمْنَاينْ ن إِيْسَانْ.
9 Então fui aos governadores da região do outro lado do Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei. Ora, o rei tinha enviado comigo oficiais do exército e cavaleiros.
10 ؤُمِي سَانْبَالَّاطْ زِي حُورُونْ، ذ ثُوبِييَا، أَمْسخَّارْ أَعَامُّونِي، سْڒِينْ أَيَا، ثُوغَا أَيَا غَارْسنْ ذ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ ذ ثَاعفَّانْثْ أَطَّاسْ، أَقَا يُوسَا-د إِجّْ بْنَاذمْ حِيمَا أَذْ يَارْزُو ڒْخَارْ إِ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.
10 Mas Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, ficaram sabendo disto e não lhes agradou nem um pouco que alguém estivesse interessado no bem dos filhos de Israel.
11 أَمُّو ؤُسِيغْ-د غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا ذِينِّي قِّيمغْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ.
11 Então cheguei a Jerusalém. Depois de esperar três dias,
12 خنِّي كَّارغْ ذِي دْجِيڒثْ، نشّْ ذ شَا ن يرْيَازنْ أَكِيذِي، ؤُشَا نشّْ ثُوغَا وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن بْنَاذمْ خْ مِينْ ثُوغَا ذ أَيِي إِڭَّا سِيذِي ذڭْ وُوڒْ حِيمَا أَذْ ث ڭّغْ إِ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا وَارْ كِيذِي كْسِيغْ ڒْمَاڒْ مْغِيرْ ڒْمَاڒْ مِينْ خفْ إِ نْيِيغْ.
12 me levantei à noite, junto com uns poucos homens que estavam comigo. Não declarei a ninguém o que o meu Deus havia posto no meu coração para eu fazer em Jerusalém. Não havia comigo animal algum, a não ser o que eu montava.
13 فّْغغْ س دْجِيڒثْ زِي ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ أَڒْ ؤُذمْ ن ثَاڒَا ن ڒْهَايْشثْ ؤُ سّنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ڒغْبَارْ. نشّْ خمّغْ ڒحْيُوضْ إِتّْوَارْژِينْ ن ؤُرْشَالِيمْ إِ زِي ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي.
13 De noite, saí pelo Portão do Vale, em direção à Fonte do Dragão e ao Portão do Monturo, e inspecionei as muralhas de Jerusalém, que estavam em ruínas e cujos portões tinham sido destruídos pelo fogo.
14 نشّْ نذْهغْ خنِّي غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَاڒَا ؤُ غَارْ ؤُيڒْمَامْ ن ؤُجدْجِيذْ، مَاشَا وَارْ ثُوغِي ذِينْ تَّاسِيعْ إِ ڒْمَاڒْ سَاذُو إِنُو حِيمَا أَذْ أَرْنِيغْ غَارْ زَّاثْ.
14 Passei ao Portão da Fonte e ao Tanque do Rei, mas não havia lugar por onde o animal que eu montava pudesse passar.
15 خنِّي ڭعّْذغْ س دْجِيڒثْ خْ ثْسدْجْيَا ؤُشَا خمّغْ ڒْحِيضْ ؤُشَاعقْبغْ-د، ؤُشَا ؤُذْفغْ عَاوذْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثغْزُورْثْ. أَمُّو إِ-د -عقْبغْ.
15 Subi à noite pelo vale, sempre inspecionando as muralhas. Voltei, entrei pelo Portão do Vale e fui para casa.
16 وَارْ سِّيننْ إِمْضبَّارنْ مَانِي ثُوغَا رُوحغْ ذ مِينْ ثُوغَا خْسغْ أَذْ ڭّغْ. مَاغَارْ أَڒْ ذِينْ وَارْ سَّارْڭْبغْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ إِ وُوذَاينْ ذ إِكهَّاننْ ذ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ذ إِمْضبَّارنْ ؤُڒَا إِ إِنّغْنِي إِنِّي إِقِّيمنْ إِ ڒْخذْمثْ.
16 Os magistrados não sabiam aonde eu tinha ido nem o que tinha feito, pois até ali eu não havia declarado coisa alguma, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos demais que iriam fazer a obra.
17 خنِّي نِّيغْ أَسنْ: ”كنِّيوْ ثتّْوَاڒَامْ ڒغْبنْ إِ ذِي ندْجْ، أَقَا ؤُرْشَالِيمْ ثتّْوَارذدْجْ ؤُ ثِيوُّورَا نّسْ ثشَّا إِ-ثنْثْ ثْمسِّي. أَسمْ-د، أَذْ نبْنَا ڒْحِيضْ ن ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا وَارْ نتّْوَاسّحْقَارْ عَاذْ كْثَارْ.“
17 Então eu lhes disse: — Vocês estão vendo a miséria em que nós estamos: Jerusalém em ruínas e os seus portões destruídos pelo fogo. Venham, vamos reconstruir as muralhas de Jerusalém, para nos livrarmos desta vergonha.
18 نشّْ حَاجِيغْ أَسنْ مَامّشْ أَفُوسْ ن سِيذِي إِنُو ثُوغَا ذ أَصبْحَانْ خَافِي ؤُڒَا ذ أَوَاڒنْ إِ ذ أَيِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ. خنِّي نَّانْ: ”نشِّينْ أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا.“ ؤُشَا نِيثْنِي سّْجهْذنْ إِفَاسّنْ نْسنْ إِ ڒْْخذْمثْ-أَ ثَاصبْحَانْثْ
18 E lhes declarei como a mão bondosa do meu Deus havia estado sobre mim e também as palavras que o rei me havia falado. Então disseram: — Vamos nos preparar e começar a reconstrução! Então se prepararam para fazer esta boa obra.
19 ؤُمِي سْڒِينْ ث سَانْبَالَّاطْ، زِي حُورُونْ، ذ طُوبِييَا، أَمْسخَّارْ زڭْ أَيْثْ ن عَامُّونْ، ذ وعْرَابْ جَاشَامْ، سّْثْهزَّانْ زَّايْنغْ ؤُ سّحْقَارنْ أَنغْ. نِيثْنِي نَّانْ: ”مَانَاوْيَا مِينْ إِ ذَا ثتّڭّمْ؟ مَا ثخْسمْ أَذْ ثْغوّْغمْ خْ ؤُجدْجِيذْ؟“
19 Porém, quando Sambalate, o horonita, Tobias, o servo amonita, e um árabe chamado Gesém souberam disso, zombaram de nós e nos desprezaram, dizendo: — O que é isso que vocês estão fazendo? Querem se rebelar contra o rei?
20 نشّْ أَرِّيغْ-د خَاسنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”أَربِّي ن إِجنْوَانْ أَذْ أَنغْ إِوْشْ أَفُوسْ، ؤُ نشِّينْ، إِمْسخَّارنْ نّسْ، أَذْ نكَّارْ أَذْ نبْنَا. كنِّيوْ مَاشَا وَارْ غَارْومْ بُو ثسْغَارْثْ ؤُڒَا ذ ڒْحقّْ نِيغْ ڒِيذَارثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“
20 Então lhes respondi: — O Deus dos céus é quem fará com que sejamos bem-sucedidos. Nós, seus servos, vamos nos preparar e começar a reconstrução. Mas vocês não têm parte, nem direito, nem memorial em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.