Neemias 13

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ذڭْ وَاسّْ نِّي غْرِينْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ زڭْ وذْلِيسْ ن مُوسَا ؤُشَا إِتّْوَافْ أَقَا ثُورَا ذَايسْ بلِّي إِجّْ ن ؤُعَامُّونِي ذ إِجّْ ن ؤُمُو‘أَبِييْعمَّارْصْ وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَذْفنْ غَارْ وڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ ن أَربِّي إِ ڒبْذَا،

¹ Naquele dia, eles leram o livro de Moisés aos ouvidos do povo; e achou-se escrito, que o amonita e o moabita não deveriam jamais entrar na congregação de Deus;

² مَاغَارْ نِيثْنِي وَارْ فِّيغنْ غَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل س وغْرُومْ ذ وَامَانْ، مَاشَا شْرَانْ بِيلْعَامْ ضِيدّْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِنْعڒْ ؤُشَا خنِّي يَارَّا أَربِّي نّغْ نّعْڒثْ ذ لْبَارَاكَا.

² porque eles não atenderam os filhos de Israel com pão e com água, mas contra eles contrataram Balaão, para que ele pudesse lhes amaldiçoar; todavia, o nosso Deus tornou a maldição em bênção.

³ ؤُمِي سْڒِينْ شَّارِيعَا-أَيَا، إِمْسَارْ، أَقَا بْضَانْ خْ إِسْرَائِيل مَارَّا إِنِّي إِخدْجْضنْ زِي ثَاصِيڒثْ.

³ Ora, sucedeu, quando eles tinham ouvido a lei, que eles se separaram de Israel e se misturaram à multidão.

⁴ قْبڒْ إِسّوْجذْ إِلْيَاشِيبْ، أَكهَّانْ، ونِّي ثُوغَا خْ إِخَّامنْ إِ ڒخْزنْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي نّغْ، ذ ونِّي إِ إِتّعْنَانْ إِ طُوبِييَا،

⁴ E diante disso, Eliasibe, o sacerdote, tendo a supervisão da câmara da casa do nosso Deus, estava aliado a Tobias;

⁵ إِجّْ ن وخَّامْ ذ أَمقّْرَانْ إِ ثُوبِييَا مَانِي ثُوغَا خمّْڒنْ قْبڒْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ، جَّاوِي ذ ڒقْشُوعْ، ڒعْشُورْ ن ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، ذ بِينُو ن جْذِيذْ ذ زّشْثْ نِّي تّْوَاڭّنْ إِ إِلَاوِييّنْ، إِ إِمذْيَازنْ ؤُ إِ إِعسَّاسنْ ن ثوُّورَا، ؤُڒَا ذ ثْغَارْصْثْ ن ؤُسْڭعّذْ ن إِكهَّاننْ.

⁵ e ele havia lhe preparado uma grande câmara, onde anteriormente eles lançavam as ofertas de carne, o incenso, e os vasos, e os dízimos do grão, o vinho novo, e o azeite, os quais foram ordenados a serem dados aos levitas, e aos cantores, e aos porteiros; e as ofertas dos sacerdotes.

⁶ ذِي مَارَّا مَانْ أَيَا وَارْ ذ أَيِي ثُوغِي شَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاغَارْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن أَرْثَاحْشَاسْثَا، أَجدْجِيذْ ن بَابِيلْ، ثُوغَاعقْبغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. أَوَارْنِي إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن وُوسَّانْ تَّارغْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ تّسْرِيحْ مَاحنْذْ أَذْ د -عقْبغْ.

⁶ Em todo esse tempo, porém, eu não estava em Jerusalém; porque no trigésimo segundo ano de Artaxerxes, rei de Babilônia, adentrei eu ao rei e, depois de certos dias, obtive licença da parte do rei;

⁷ ؤُمِي إِوْضغْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، إِبَانْ-د أَيِي ڒْغَارْ نِّي إِڭَّا إِلْيَاشِيبْ ذِي طّْوعْ ن طُوبِييَا ؤُمِي ذ أَسْ إِسّوْجذْ إِجّْ ن وخَّامْ ذِي ڒمْرَاحَاثْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي.

⁷ e vim até Jerusalém, e entendi o mal que Eliasibe fizera para Tobias, ao lhe preparar uma câmara nos átrios da casa de Deus.

⁸ ثُوغَا أَيَا ذ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ ذ ثَاعفَّانْثْ أَطَّاسْ ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو ؤُشَا نْضَارغْ مَارَّا ڒقْشُوعْ ن طُوبِييَا زڭْ وخَّامْ غَارْ بَارَّا.

⁸ E isto me angustiou muito; por isso lancei todos utensílios da casa de Tobias fora da câmara.

⁹ نِّيغْ أَقَا إِتّْخصَّا أَسنْ أَذْ سِّيزذْڭنْ إِخَّامنْ. أَوَارْنِي أَسْ أَرِّيغْ ذَايْسنْ ڒقْشُوعْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي، ؤُڒَا ذ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ذ جَّاوِي.

⁹ Então por minha ordem limparam as câmaras; e para lá eu trouxe de volta os vasos da casa de Deus, com a oferta de carne e o incenso.

¹⁰ تّْوَاسَّارْڭْبغْ عَاوذْ، أَقَا ثِيسقَّارْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ إِلَاوِييّنْ وَارْ ذ أَسنْ مّوْشنْثْ أَڒَامِي إِلَاوِييّنْ ذ إِمذْيَازنْ نِّي إِڭِّينْ ڒْخذْمثْ، أَروْڒنْ، كُوڒْ إِجّْ غَارْ ييَّارْ نّسْ.

¹⁰ E eu percebi que as porções dos levitas não haviam sido entregues a eles; porquanto os levitas e os cantores, que faziam a obra, haviam fugido, cada um para o seu campo.

¹¹ مّْشُوبّْشغْ أَكْ-ذ إِمْضبَّارنْ، نِّيغْ: ”مَايمِّي ثتّْوَاسْمحْ ثَادَّارْثْ ن أَربِّي؟“ ؤُ نشّْ سّْمُونغْ ثنْ ؤُشَا أَرّغْ ثنْ-إِ-د ذڭْ ومْشَانْ نْسنْ.

¹¹ Então eu contendi com os governantes, e disse: Por que a casa de Deus está abandonada? E eu reuni a todos, e coloquei-os nos seus lugares.

¹² خنِّي يِيوِي-د مَارَّا يَاهُوذَا ڒعْشُورْ ن ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ ڒَا ن بِينُو ن جْذِيذْ ؤُڒَا ن زّشْثْ ذڭْ إِخَّامنْ ن ثْخُوبَايْ.

¹² Então, todo o Judá trouxe o dízimo do grão e do vinho novo e do óleo aos celeiros.

¹³ ڭِّيغْ إِمقّْرَاننْ خْ إِخَّامنْ ن ثْخُوبَايْ: أَكهَّانْ شَالَامْيَا ذ ؤُمَارِيرْ صَاذُوقْ ذ فَاذَايَا زڭْ إِلَاوِييّنْ ؤُشَا ڭِّيغْ أَسنْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ حَانَانْ، مِّيسْ ن زَاكُّورْ، مِّيسْ ن مَاتَّانْيَا، مَاغَارْ ثُوغَا تّْوَاحسْبنْ ذ إِمْثِيقَّانْ. نِيثْنِي خَاسنْ مَاحنْذْ أَذْ بْضَانْ أَيَا إِ أَيْثْمَاثْسنْ.

¹³ E eu fiz tesoureiros sobre os celeiros, Selemias, o sacerdote, e a Zadoque, o escriba, e dos levitas, Pedaías; e próximo a eles estava Hanã, o filho de Zacur, o filho de Matanias; porque se tinham achado fiéis, e o seu ofício era distribuir aos seus irmãos.

¹⁴ إِذَارْ أَيِي إِ مَانْ أَيَا، أَ أَربِّي إِنُو، ؤُ وَارْ ثْمحِّيذْ ثَامخْسِيوْثْ إِنُو إِشوَّارنْ نِّي سّشْنغْ إِ ثَادَّارْثْ ن أَربِّي إِنُو ؤُ إِ ثْسخَّارْثْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ.

¹⁴ Lembra-te de mim, ó Deus meu, acerca disso, e não apagues as boas obras que eu tenho feito para a casa do meu Deus, e para os seus ofícios.

¹⁵ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي ژْرِيغْ أَقَا ذِينْ ذِي يَاهُوذَا إِنِّي إِتّْشُوقَانْ ذِي ثْسِيرْثْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ ؤُڒَا ذ إِنِّي د-إِوْينْ إِشوَّافنْ ن إِمنْذِي، أَرْبُونْ ثنْ خْ يغْيَاڒْ، ؤُڒَا ذ بِينُو، أَضِيڒْ، ثَازَارْثْ ذ عْڒَامْ كُوڒْ ڒحْمُوڒْ نِّي إِوْينْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ. نشّْعڒْمغْ ثنْ ذڭْ وَاسّْ نِّي ؤُمِي ثُوغَا زّْنُوزَانْ مَاشَّا ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

¹⁵ Naqueles dias eu vi em Judá alguns pisoteando lagares no shabat, e trazendo feixes que carregavam sobre os jumentos; como também vinho, uvas, e figos, e toda sorte de cargas, as quais eles traziam para Jerusalém no dia do shabat; e eu testifiquei contra eles no dia em que vendiam mantimentos.

¹⁶ ثُوغَا أَيْثْ ن صُورْ زدّْغنْ ذِينِّي، إِوْينْ-د إِسڒْمَانْ ذ مَارَّا سّڒْعثْ، زّْنُوزَانْ أَيَا ذِي سّبْثْ إِ أَيْثْ ن يَاهُوذَا ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

¹⁶ Também habitavam ali homens de Tiro, os quais traziam peixes, e toda sorte de mercadorias, e vendiam no shabat para os filhos de Judá, e em Jerusalém.

¹⁷ عيَّارغْ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ن يَاهُوذَا، نِّيغْ أَسنْ: ”مَانْ ثُوعفّْنَا إِ ثتّڭّمْ إِ زِي ثسّْعِيدْجْثمْ أَسّْ ن سّبْثْ!

¹⁷ Então contendi com os nobres de Judá, e lhes disse: Que maldade é esta que fazeis, profanando o dia do shabat?

¹⁸ مَا وَارْ ڭِّينْ ڒجْذُوذْ نْومْ أَمنِّي ؤُشَا خنِّي مَا وَارْ د-إِسِّيوضْ أَربِّي نّغْ مَارَّا ڒْغَارْ-أَ خَانغْ ؤُ خْ ثنْذِينْثْ-أَ؟ ؤُ كنِّيوْ ثَارنِّيمْ عَاذْ ذِي ڒْحَاذُوقْ ن وغْضَابْ نّسْ خْ إِسْرَائِيل ؤُمِي ثسّْعِيدْجْثمْ سّبْثْ.“

¹⁸ Não fizeram assim os vossos pais, e não trouxe o nosso Deus este mal sobre nós, e sobre esta cidade? Todavia trazeis mais ira sobre Israel ao profanares o shabat.

¹⁹ ؤُشَا إِمْسَارْ خْمِي د غَا ثوْضَا ثَادْجسْثْ ذِي ثوُّورَا ن ؤُرْشَالِيمْ، قْبڒْ مَا أَذْ د-يَاوضْ سّبْثْ، أَقَا نِّيغْ أَذْ تّْوَابلّْعنْثْ ثوُّورَا ؤُشَا أَرْنِيغْ نِّيغْ أَذْ ثنْثْ أَرْزْمنْ أَوَارْنِي إِ سّبْثْ وَاهَا. ؤُشَا سّْبدّغْ إِمْسخَّارنْ إِنُو غَارْ ثوُّورَا، مَاحنْذْ وَارْ سِّيذِيفنْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒحْمڒْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

¹⁹ E sucedeu que, quando os portões de Jerusalém começaram a ficar escuros antes do shabat, eu ordenei que os portões fossem fechados, e instruí que não fossem abertos até passar o shabat; e alguns dos meus servos se puseram junto aos portões, para que nenhuma carga entrasse no dia do shabat.

²⁰ ؤُشَا أَمُّو إِسّنْسنْ إِسبَّابنْ ذ إِمْزنْزَانْ ن عْڒَامْ كُوڒْ سّڒْعثْ عَاذْ إِشْثْ نِيغْ ثْنَاينْ ن ثْوَاڒَاوِينْ بَارَّا زَّاثْ إِ ڒحْيُوضْ ن ؤُرْشَالِيمْ.

²⁰ Assim, os mercadores e vendedores de toda mercadoria se alojavam fora de Jerusalém uma ou duas vezes.

²¹ ؤُشَا شهْذغْ خَاسنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”مَايمِّي ثتّْنُوسَامْ كنِّيوْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن ڒْحِيضْ؟ مَاڒَا كنِّيوْ ثڭِّيمْ ث ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، أَذْ خَاومْ وْثغْ أَفُوسْ.“ سّنِّي وَارْ د-ؤُسِينْ عَاذْ ذِي سّبْثْ.

²¹ Então eu testifiquei contra eles, e disse-lhes: Por que vos alojeis próximo da muralha? Se outra vez o fizerdes, lançarei mãos sobre vós. Daquela hora em diante eles não vieram mais no shabat.

²² نِّيغْ عَاوذْ إِ إِلَاوِييّنْ أَذْ سِّيزْذڭنْ إِخفْ نْسنْ، أَذْ بدّنْ ذ إِعسَّاسنْ غَارْ ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ، مَاحنْذْ أَذْ قدّْسنْ أَسّْ ن سّبْثْ.

²² E eu ordenei aos levitas que eles deveriam se purificar, e que deveriam vir e guardar os portões, para santificar o dia do shabat. Lembra-te de mim, ó Deus meu, acerca disso, e poupa-me de acordo com a grandeza da tua misericórdia.

²³ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي ژْرِيغْ عَاوذْ ؤُذَاينْ نِّي إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن أَشْذُوذْ ذ عَامُّونْ ذ مُوآبَ ؤُشَا سّزْذْغنْ ثنْثْ غَارْسنْ.

²³ Naqueles dias, vi também os judeus que haviam se casado com esposas de Asdode, de Amom, e de Moabe;

²⁴ أَزْينْ ن إِحنْجِيرنْ نْسنْ سَّاوَاڒنْ س إِڒسْ ن أَشْذُوذْ، وَارْ زمَّارنْ أَذْ سِّيوْڒنْ إِڒسْ ن ثْيَاهُوذشْثْ، مَاشَا كُوڒْ إِجّْ ثُوغَا إِسَّاوَاڒْ عْلَاحْسَابْ إِڒسْ نْ كُوڒْ ڒْڭنْسْ.

²⁴ e os seus filhos falavam metade na fala de Asdode, e não conseguiam falar na língua dos judeus, mas de acordo com a língua de cada povo.

²⁵ عيَّارغْ ثنْ ؤُ نعْڒغْ ثنْ ؤُ وْثِيغْ شَا ن يرْيَازنْ زَّايْسنْ، قڒْعغْ أَشُوَّافْ نْسنْ ؤُ جِّيغْ ثنْ أَذْ جَّادْجنْ غَارْ أَربِّي: ”غَارْومْ أَذْ ثوْشمْ ثِيحنْجِيرِينْ نْومْ إِ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ؤُ غَارْومْ أَذْ ثَاوْيمْ ثِيحنْجِيرِينْ نْسنْ إِ إِحنْجِيرنْ نْومْ نِيغْ إِ إِخفْ نْومْ ذ ثَامْغَارْثْ!“

²⁵ E eu contendi com eles, e os amaldiçoei, e feri alguns deles, e arranquei-lhes os cabelos, e fiz com que eles jurassem por Deus, dizendo: Vós não dareis as vossas filhas aos filhos deles, tampouco tomareis as filhas deles para os vossos filhos, ou para vós mesmos.

²⁶ مَا وَارْ إِخْضِي سُولِيمَانْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ؟ ذ مَانْ أَيَا ثُوغَا ؤُمِي وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ أَجدْجِيذْ أَمْ نتَّا جَارْ وَاطَّاسْ ن ڒڭْنُوسْ ؤُشَا ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث أَربِّي ؤُ أَربِّي إِڭَّا إِ-ث ذ أَجدْجِيذْ خْ مَارَّا إِسْرَائِيل؟ وَاخَّا أَمنِّي غَارّنْثْ ث ثمْغَارِينْ ثِيبَارَّانِييِّينْ مَاحنْذْ أَذْ إِخْضَا ؤُڒَا ذ نتَّا.

²⁶ Não pecou Salomão, rei de Israel, por estas coisas? Todavia, entre muitas nações não havia rei como ele, que fosse amado pelo seu Deus, e Deus o fez rei sobre todo o Israel; contudo, as mulheres estrangeiras o fizeram pecar.

²⁷ مَا خنِّي أَذْ غَارْومْ نْسڒْ عَاذْ كْثَارْ ؤُمِي ثتّڭّمْ مَارَّا ڒْغَارْ-أَ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْغدَّارمْ أَربِّي ؤُشَا ثِيوْيمْ ثِيمْغَارِينْ ثِيبَارَّانِييِّينْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذْومْ زدّْغنْثْ؟

²⁷ Então, atentaremos a vós para fazer todo este grande mal, para transgredir contra o nosso Deus ao vos casardes com esposas estrangeiras?

²⁸ إِجّنْ زڭْ إِحنْجِيرنْ ن يُويَاذَاعْ، مِّيسْ ن إِلْيَاشِيبْ، أَرَّايْسْ ن إِكهَّاننْ ثُوغَا ذ أَضڭّْوَاڒْ ن سَانْبَالَّاطْ زِي حُورُونْ. س ؤُيَا ؤُژّْڒغْ خَاسْ زِي غَارِي

²⁸ E um dos filhos de Joiada, o filho de Eliasibe, o sumo sacerdote, era genro de Sambalate, o horonita; por isso eu o afugentei de mim.

²⁹ إِذَارْ أَسنْ، أَ أَربِّي إِنُو، مِينْزِي نِيثْنِي سّْخمْجنْ ثُوكهَّانْثْ، ڒْخذْمثْ ن إِكهَّاننْ، ذ ڒْعَاهْذْ ن ثُوكهَّانْثْ ؤُ ن إِلَاوِييّنْ.

²⁹ Lembra-te deles, ó Deus meu, pois contaminaram o sacerdócio, e o pacto do sacerdócio, e dos levitas.

³⁰ ؤُ نشّْ سِّيزذْڭغْ ثنْ زِي مَارَّا مِينْ ثُوغَا ذ ڒْغِيبْ، ؤُشَا أَرشّْحغْ أَحطُّو ن إِكهَّاننْ ؤُ ن إِلَاوِييّنْ، كُوڒْ إِجّْ ذِي ثْسخَّارْثْ نّسْ.

³⁰ Assim, eu os purifiquei de todos os estrangeiros, e indiquei os guardas dos sacerdotes e dos levitas, cada um na sua ocupação;

³¹ أَمُّو إِ ڭِّيغْ ؤُڒَا إِ ثوْهِيبْثْ ن ؤُكشُّوضْ، ذِي ڒْوقْثْ نّسْ إِتّْوَاڭّنْ، ؤُ إِ ثْمنْزُوثْ ن صَّابثْ. إِذَارْ أَيِي، أَ أَربِّي إِنُو، إِ ڒْخَارْ.

³¹ e para a oferta de lenha, nos tempos determinados e para os primeiros frutos. Lembra-te de mim, ó Deus meu, para o bem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Neemias 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →