Neemias 13

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ذڭْ وَاسّْ نِّي غْرِينْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن ڒْڭنْسْ زڭْ وذْلِيسْ ن مُوسَا ؤُشَا إِتّْوَافْ أَقَا ثُورَا ذَايسْ بلِّي إِجّْ ن ؤُعَامُّونِي ذ إِجّْ ن ؤُمُو‘أَبِييْعمَّارْصْ وَارْ زمَّارنْ أَذْ أَذْفنْ غَارْ وڭْرَاوْ ن ڒْڭنْسْ ن أَربِّي إِ ڒبْذَا،

¹ Naquele dia leu-se o livro de Moisés, na presença do povo, e achou-se escrito nele que os amonitas e os moabitas não entrassem jamais na assembléias de Deus;

² مَاغَارْ نِيثْنِي وَارْ فِّيغنْ غَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل س وغْرُومْ ذ وَامَانْ، مَاشَا شْرَانْ بِيلْعَامْ ضِيدّْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِنْعڒْ ؤُشَا خنِّي يَارَّا أَربِّي نّغْ نّعْڒثْ ذ لْبَارَاكَا.

² porquanto não tinham saído ao encontro dos filhos de Israel com pão e água, mas contra eles assalariaram Balaão para os amaldiçoar; contudo o nosso Deus converteu a maldição em benção.

³ ؤُمِي سْڒِينْ شَّارِيعَا-أَيَا، إِمْسَارْ، أَقَا بْضَانْ خْ إِسْرَائِيل مَارَّا إِنِّي إِخدْجْضنْ زِي ثَاصِيڒثْ.

³ Ouvindo eles esta lei, apartaram de Israel toda a multidão mista.

⁴ قْبڒْ إِسّوْجذْ إِلْيَاشِيبْ، أَكهَّانْ، ونِّي ثُوغَا خْ إِخَّامنْ إِ ڒخْزنْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي نّغْ، ذ ونِّي إِ إِتّعْنَانْ إِ طُوبِييَا،

⁴ Ora, antes disto Eliasibe, sacerdote, encarregado das câmaras da casa de nosso Deus, se aparentara com Tobias,

⁵ إِجّْ ن وخَّامْ ذ أَمقّْرَانْ إِ ثُوبِييَا مَانِي ثُوغَا خمّْڒنْ قْبڒْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ، جَّاوِي ذ ڒقْشُوعْ، ڒعْشُورْ ن ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، ذ بِينُو ن جْذِيذْ ذ زّشْثْ نِّي تّْوَاڭّنْ إِ إِلَاوِييّنْ، إِ إِمذْيَازنْ ؤُ إِ إِعسَّاسنْ ن ثوُّورَا، ؤُڒَا ذ ثْغَارْصْثْ ن ؤُسْڭعّذْ ن إِكهَّاننْ.

⁵ e lhe fizera uma câmara grande, onde dantes se recolhiam as ofertas de cereais, o incenso, os utensílios, os dízimos dos cereais, do mosto e do azeite, que eram dados por ordenança aos levitas, aos cantores e aos porteiros, como também as ofertas alçadas para os sacerdotes.

⁶ ذِي مَارَّا مَانْ أَيَا وَارْ ذ أَيِي ثُوغِي شَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ، مَاغَارْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ ثْنَاينْ ؤُ-ثْڒَاثِينْ ن أَرْثَاحْشَاسْثَا، أَجدْجِيذْ ن بَابِيلْ، ثُوغَاعقْبغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ. أَوَارْنِي إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ ن وُوسَّانْ تَّارغْ زڭْ ؤُجدْجِيذْ تّسْرِيحْ مَاحنْذْ أَذْ د -عقْبغْ.

⁶ Mas durante todo este tempo não estava eu em Jerusalém, porque no ano trinta e dois de Artaxerxes, rei da Babilônia, fui ter com o rei; mas a cabo de alguns dias pedi licença ao rei,

⁷ ؤُمِي إِوْضغْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، إِبَانْ-د أَيِي ڒْغَارْ نِّي إِڭَّا إِلْيَاشِيبْ ذِي طّْوعْ ن طُوبِييَا ؤُمِي ذ أَسْ إِسّوْجذْ إِجّْ ن وخَّامْ ذِي ڒمْرَاحَاثْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي.

⁷ e vim a Jerusalém; e soube do mal que Eliasibe fizera em servir a Tobias, preparando-lhe uma câmara nos átrios da casa de Deus.

⁸ ثُوغَا أَيَا ذ إِشْثْ ن ثْمسْڒَاشْثْ ذ ثَاعفَّانْثْ أَطَّاسْ ذِي ثِيطَّاوِينْ إِنُو ؤُشَا نْضَارغْ مَارَّا ڒقْشُوعْ ن طُوبِييَا زڭْ وخَّامْ غَارْ بَارَّا.

⁸ Isso muito me desagradou; pelo que lancei todos os móveis da casa de Tobias fora da câmara.

⁹ نِّيغْ أَقَا إِتّْخصَّا أَسنْ أَذْ سِّيزذْڭنْ إِخَّامنْ. أَوَارْنِي أَسْ أَرِّيغْ ذَايْسنْ ڒقْشُوعْ ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي، ؤُڒَا ذ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ ذ جَّاوِي.

⁹ Então, por minha ordem purificaram as câmaras; e tornei a trazer para ali os utensílios da casa de Deus, juntamente com as ofertas de cereais e o incenso.

¹⁰ تّْوَاسَّارْڭْبغْ عَاوذْ، أَقَا ثِيسقَّارْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ إِلَاوِييّنْ وَارْ ذ أَسنْ مّوْشنْثْ أَڒَامِي إِلَاوِييّنْ ذ إِمذْيَازنْ نِّي إِڭِّينْ ڒْخذْمثْ، أَروْڒنْ، كُوڒْ إِجّْ غَارْ ييَّارْ نّسْ.

¹⁰ Também soube que os quinhões dos levitas não se lhes davam, de maneira que os levitas e os cantores, que faziam o serviço, tinham fugido cada um para o seu campo.

¹¹ مّْشُوبّْشغْ أَكْ-ذ إِمْضبَّارنْ، نِّيغْ: ”مَايمِّي ثتّْوَاسْمحْ ثَادَّارْثْ ن أَربِّي؟“ ؤُ نشّْ سّْمُونغْ ثنْ ؤُشَا أَرّغْ ثنْ-إِ-د ذڭْ ومْشَانْ نْسنْ.

¹¹ Então contendi com os magistrados e disse: Por que se abandonou a casa de Deus? Eu, pois, ajuntei os levitas e os cantores e os restaurei no seu posto.

¹² خنِّي يِيوِي-د مَارَّا يَاهُوذَا ڒعْشُورْ ن ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ ڒَا ن بِينُو ن جْذِيذْ ؤُڒَا ن زّشْثْ ذڭْ إِخَّامنْ ن ثْخُوبَايْ.

¹² Então todo o Judá trouxe para os celeiros os dízimos dos cereais, do mosto e do azeite.

¹³ ڭِّيغْ إِمقّْرَاننْ خْ إِخَّامنْ ن ثْخُوبَايْ: أَكهَّانْ شَالَامْيَا ذ ؤُمَارِيرْ صَاذُوقْ ذ فَاذَايَا زڭْ إِلَاوِييّنْ ؤُشَا ڭِّيغْ أَسنْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ حَانَانْ، مِّيسْ ن زَاكُّورْ، مِّيسْ ن مَاتَّانْيَا، مَاغَارْ ثُوغَا تّْوَاحسْبنْ ذ إِمْثِيقَّانْ. نِيثْنِي خَاسنْ مَاحنْذْ أَذْ بْضَانْ أَيَا إِ أَيْثْمَاثْسنْ.

¹³ E por tesoureiros pus sobre os celeiros Selemias, o sacerdote, e Zadoque, o escrivão, e Pedaías, dentre os levitas, e como ajudante deles Hanã, filho de Zacur, filho de Matanias, porque foram achados fiéis; e se lhes encarregou de fazerem a distribuição entre seus irmãos.

¹⁴ إِذَارْ أَيِي إِ مَانْ أَيَا، أَ أَربِّي إِنُو، ؤُ وَارْ ثْمحِّيذْ ثَامخْسِيوْثْ إِنُو إِشوَّارنْ نِّي سّشْنغْ إِ ثَادَّارْثْ ن أَربِّي إِنُو ؤُ إِ ثْسخَّارْثْ إِ ذَايسْ إِدْجَانْ.

¹⁴ Por isto, Deus meu, lembra-te de mim, e não risques as beneficências que eu tenho feito para a casa do meu Deus e para o serviço dela.

¹⁵ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي ژْرِيغْ أَقَا ذِينْ ذِي يَاهُوذَا إِنِّي إِتّْشُوقَانْ ذِي ثْسِيرْثْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ ؤُڒَا ذ إِنِّي د-إِوْينْ إِشوَّافنْ ن إِمنْذِي، أَرْبُونْ ثنْ خْ يغْيَاڒْ، ؤُڒَا ذ بِينُو، أَضِيڒْ، ثَازَارْثْ ذ عْڒَامْ كُوڒْ ڒحْمُوڒْ نِّي إِوْينْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ. نشّْعڒْمغْ ثنْ ذڭْ وَاسّْ نِّي ؤُمِي ثُوغَا زّْنُوزَانْ مَاشَّا ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

¹⁵ Naqueles dias vi em Judá homens que pisavam lugares no sábado, e traziam molhos, que carregavam sobre jumentos; vi também vinho, uvas e figos, e toda sorte de cargas, que eles traziam a Jerusalém no dia de sábado; e protestei contra eles quanto ao dia em que estavam vendendo mantimentos.

¹⁶ ثُوغَا أَيْثْ ن صُورْ زدّْغنْ ذِينِّي، إِوْينْ-د إِسڒْمَانْ ذ مَارَّا سّڒْعثْ، زّْنُوزَانْ أَيَا ذِي سّبْثْ إِ أَيْثْ ن يَاهُوذَا ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.

¹⁶ E em Jerusalém habitavam homens de Tiro, os quais traziam peixes e toda sorte de mercadorias, que vendiam no sábado aos filhos de Judá, e em Jerusalém.

¹⁷ عيَّارغْ ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ن يَاهُوذَا، نِّيغْ أَسنْ: ”مَانْ ثُوعفّْنَا إِ ثتّڭّمْ إِ زِي ثسّْعِيدْجْثمْ أَسّْ ن سّبْثْ!

¹⁷ Então contendi com os nobres de Judá, e lhes disse: Que mal é este que fazeis, profanando o dia de sábado?

¹⁸ مَا وَارْ ڭِّينْ ڒجْذُوذْ نْومْ أَمنِّي ؤُشَا خنِّي مَا وَارْ د-إِسِّيوضْ أَربِّي نّغْ مَارَّا ڒْغَارْ-أَ خَانغْ ؤُ خْ ثنْذِينْثْ-أَ؟ ؤُ كنِّيوْ ثَارنِّيمْ عَاذْ ذِي ڒْحَاذُوقْ ن وغْضَابْ نّسْ خْ إِسْرَائِيل ؤُمِي ثسّْعِيدْجْثمْ سّبْثْ.“

¹⁸ Porventura não fizeram vossos pais assim, e não trouxe nosso Deus todo este mal sobre nós e sobre esta cidade? Contudo vós ainda aumentais a ira sobre Israel, profanando o sábado.

¹⁹ ؤُشَا إِمْسَارْ خْمِي د غَا ثوْضَا ثَادْجسْثْ ذِي ثوُّورَا ن ؤُرْشَالِيمْ، قْبڒْ مَا أَذْ د-يَاوضْ سّبْثْ، أَقَا نِّيغْ أَذْ تّْوَابلّْعنْثْ ثوُّورَا ؤُشَا أَرْنِيغْ نِّيغْ أَذْ ثنْثْ أَرْزْمنْ أَوَارْنِي إِ سّبْثْ وَاهَا. ؤُشَا سّْبدّغْ إِمْسخَّارنْ إِنُو غَارْ ثوُّورَا، مَاحنْذْ وَارْ سِّيذِيفنْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒحْمڒْ ذڭْ وَاسّْ ن سّبْثْ.

¹⁹ E sucedeu que, ao começar a fazer-se escuro nas portas de Jerusalém, antes do sábado, eu ordenei que elas fossem fechadas, e mandei que não as abrissem até passar o sábado e pus às portas alguns de meus moços, para que nenhuma carga entrasse no dia de sábado.

²⁰ ؤُشَا أَمُّو إِسّنْسنْ إِسبَّابنْ ذ إِمْزنْزَانْ ن عْڒَامْ كُوڒْ سّڒْعثْ عَاذْ إِشْثْ نِيغْ ثْنَاينْ ن ثْوَاڒَاوِينْ بَارَّا زَّاثْ إِ ڒحْيُوضْ ن ؤُرْشَالِيمْ.

²⁰ Então os negociantes e os vendedores de toda sorte de mercadorias passaram a noite fora de Jerusalém, uma ou duas vezes.

²¹ ؤُشَا شهْذغْ خَاسنْ، نِّيغْ أَسنْ: ”مَايمِّي ثتّْنُوسَامْ كنِّيوْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن ڒْحِيضْ؟ مَاڒَا كنِّيوْ ثڭِّيمْ ث ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، أَذْ خَاومْ وْثغْ أَفُوسْ.“ سّنِّي وَارْ د-ؤُسِينْ عَاذْ ذِي سّبْثْ.

²¹ Protestei, pois, contra eles, dizendo-lhes: Por que passais a noite defronte do muro? Se outra vez o fizerdes, hei de lançar mão em vós. Daquele tempo em diante não vieram no sábado.

²² نِّيغْ عَاوذْ إِ إِلَاوِييّنْ أَذْ سِّيزْذڭنْ إِخفْ نْسنْ، أَذْ بدّنْ ذ إِعسَّاسنْ غَارْ ثوُّورَا ن ثنْذِينْثْ، مَاحنْذْ أَذْ قدّْسنْ أَسّْ ن سّبْثْ.

²² Também ordenei aos levitas que se purificassem, e viessem guardar as portas, para santificar o sábado. Nisso também, Deus meu, lembra-te de mim, e perdoa-me segundo a abundância da tua misericórdia.

²³ ذڭْ وُوسَّانْ نِّي ژْرِيغْ عَاوذْ ؤُذَاينْ نِّي إِوْينْ ثِيمْغَارِينْ ن أَشْذُوذْ ذ عَامُّونْ ذ مُوآبَ ؤُشَا سّزْذْغنْ ثنْثْ غَارْسنْ.

²³ Vi também naqueles dias judeus que tinham casado com mulheres asdoditas, amonitas, e moabitas;

²⁴ أَزْينْ ن إِحنْجِيرنْ نْسنْ سَّاوَاڒنْ س إِڒسْ ن أَشْذُوذْ، وَارْ زمَّارنْ أَذْ سِّيوْڒنْ إِڒسْ ن ثْيَاهُوذشْثْ، مَاشَا كُوڒْ إِجّْ ثُوغَا إِسَّاوَاڒْ عْلَاحْسَابْ إِڒسْ نْ كُوڒْ ڒْڭنْسْ.

²⁴ e seus filhos falavam no meio asdodita, e não podiam falar judaico, senão segundo a língua de seu povo.

²⁵ عيَّارغْ ثنْ ؤُ نعْڒغْ ثنْ ؤُ وْثِيغْ شَا ن يرْيَازنْ زَّايْسنْ، قڒْعغْ أَشُوَّافْ نْسنْ ؤُ جِّيغْ ثنْ أَذْ جَّادْجنْ غَارْ أَربِّي: ”غَارْومْ أَذْ ثوْشمْ ثِيحنْجِيرِينْ نْومْ إِ إِحنْجِيرنْ نْسنْ ؤُ غَارْومْ أَذْ ثَاوْيمْ ثِيحنْجِيرِينْ نْسنْ إِ إِحنْجِيرنْ نْومْ نِيغْ إِ إِخفْ نْومْ ذ ثَامْغَارْثْ!“

²⁵ Contendi com eles, e os amaldiçoei; espanquei alguns deles e, arrancando-lhes os cabelos, os fiz jurar por Deus, e lhes disse: Não darei vossas filhas a seus filhos, e não tomareis suas filhas para vossos filhos, nem para vós mesmos.

²⁶ مَا وَارْ إِخْضِي سُولِيمَانْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ؟ ذ مَانْ أَيَا ثُوغَا ؤُمِي وَارْ ذِينْ إِدْجِي ذ أَجدْجِيذْ أَمْ نتَّا جَارْ وَاطَّاسْ ن ڒڭْنُوسْ ؤُشَا ثُوغَا إِتّخْسْ إِ-ث أَربِّي ؤُ أَربِّي إِڭَّا إِ-ث ذ أَجدْجِيذْ خْ مَارَّا إِسْرَائِيل؟ وَاخَّا أَمنِّي غَارّنْثْ ث ثمْغَارِينْ ثِيبَارَّانِييِّينْ مَاحنْذْ أَذْ إِخْضَا ؤُڒَا ذ نتَّا.

²⁶ Não pecou nisso Salomão, rei de Israel? Entre muitas nações não havia rei semelhante a ele, e ele era amado de seu Deus, e Deus o constituiu rei sobre todo o Israel. Contudo mesmo a ele as mulheres estrangeiras o fizeram pecar.

²⁷ مَا خنِّي أَذْ غَارْومْ نْسڒْ عَاذْ كْثَارْ ؤُمِي ثتّڭّمْ مَارَّا ڒْغَارْ-أَ أَمقّْرَانْ ؤُ ثْغدَّارمْ أَربِّي ؤُشَا ثِيوْيمْ ثِيمْغَارِينْ ثِيبَارَّانِييِّينْ مَاحنْذْ أَذْ كِيذْومْ زدّْغنْثْ؟

²⁷ E dar-vos-íamos nós ouvidos, para fazermos todo este grande mal, esta infidelidade contra o nosso Deus, casando com mulheres estrangeiras?

²⁸ إِجّنْ زڭْ إِحنْجِيرنْ ن يُويَاذَاعْ، مِّيسْ ن إِلْيَاشِيبْ، أَرَّايْسْ ن إِكهَّاننْ ثُوغَا ذ أَضڭّْوَاڒْ ن سَانْبَالَّاطْ زِي حُورُونْ. س ؤُيَا ؤُژّْڒغْ خَاسْ زِي غَارِي

²⁸ Também um dos filhos de Joiada, filho do sumo sacerdote Eliasibe, era genro de Sambalate, o horonita, pelo que o afugentei de mim.

²⁹ إِذَارْ أَسنْ، أَ أَربِّي إِنُو، مِينْزِي نِيثْنِي سّْخمْجنْ ثُوكهَّانْثْ، ڒْخذْمثْ ن إِكهَّاننْ، ذ ڒْعَاهْذْ ن ثُوكهَّانْثْ ؤُ ن إِلَاوِييّنْ.

²⁹ (falta este versículo)

³⁰ ؤُ نشّْ سِّيزذْڭغْ ثنْ زِي مَارَّا مِينْ ثُوغَا ذ ڒْغِيبْ، ؤُشَا أَرشّْحغْ أَحطُّو ن إِكهَّاننْ ؤُ ن إِلَاوِييّنْ، كُوڒْ إِجّْ ذِي ثْسخَّارْثْ نّسْ.

³⁰ Assim os purifiquei de tudo que era estrangeiro, e determinei os cargos para os sacerdotes e para os levitas, cada um na sua função;

³¹ أَمُّو إِ ڭِّيغْ ؤُڒَا إِ ثوْهِيبْثْ ن ؤُكشُّوضْ، ذِي ڒْوقْثْ نّسْ إِتّْوَاڭّنْ، ؤُ إِ ثْمنْزُوثْ ن صَّابثْ. إِذَارْ أَيِي، أَ أَربِّي إِنُو، إِ ڒْخَارْ.

³¹ como também o que diz respeito à oferta da lenha em tempos determinados, e bem assim às primícias. Lembra-te de mim, Deus meu, para o meu bem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Neemias 13 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →