Mateus 20

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ”مِينْزِي ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ أَمْ يِيجّْ ن بَابْ ن ثَادَّارْثْ، إِفّغْ غَارْ صّْبحْ زِيشْ، حِيمَا أَذْ إِشْرَا إِخمَّاسنْ إِ ؤُمَارْجعْ نّسْ ن ؤُضِيڒْ.

¹ — Porque o Reino dos Céus é semelhante a um homem, dono de terras, que saiu de madrugada para contratar trabalhadores para a sua vinha.

² ڒَامِي إِكّسْ أَوَاڒْ أَكْ-ذ إِشوَّاڒنْ س يِيجّنْ ذِينَارْ إِ يِيجّنْ وَاسّْ، إِسّكّْ إِ-ثنْ غَارْ ؤُمَارْجعْ نّسْ ن ؤُضِيڒْ.

² E, tendo combinado com os trabalhadores o pagamento de um denário por dia, mandou-os para a vinha.

³ ڒَامِي د-إِفّغْ نتَّا عَاوذْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، إِخْسْ أَذْ يِينِي غَارْ ثسْعَا ذِي صّْبحْ، إِژْرَا إِنّغْنِي بدّنْ ذِي ڒْموْقفْ بْڒَا ڒْخذْمثْ.

³ Saindo por volta de nove horas da manhã, viu, na praça, outros que estavam desocupados

⁴ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ’رُوحمْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ غَارْ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ، أَذْ أَومْ وْشغْ مِينْ ذ أَومْ د-إِكَّارنْ!‘، ؤُشَا رُوحنْ.

⁴ e lhes disse: “Vão vocês também trabalhar na vinha, e eu lhes pagarei o que for justo.”

⁵ إِفّغْ-د عَاوذْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ ستَّا ذ وِيسّْ ثسْعَا، ؤُشَا إِڭَّا أَمنِّي عَاوذْ.

⁵ Eles foram. Tendo saído de novo, perto do meio-dia e às três horas da tarde, fez a mesma coisa.

⁶ ڒَامِي د-إِفّغْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ هِيطْعَاشْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي غَارْ خمْسَا ن ثْمذِّيثْ، يُوفَا ذِينْ عَاوذْ إِنّغْنِي بدّنْ ذِينْ بْڒَا ڒْخذْمثْ، إِنَّا أَسنْ: ’مَايمِّي ثْبدّمْ ذَا أَسّْ إِكْمڒْ بْڒَا ڒْخذْمثْ؟‘

⁶ E, saindo por volta de cinco horas da tarde, encontrou outros que estavam desocupados e lhes perguntou: “Por que vocês ficaram desocupados o dia todo?”

⁷ نَّانْ أَسْ: ’مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ إِشْرِي حذْ.‘ إِنَّا أَسنْ: ’رُوحمْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ غَارْ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ، أَذْ ثطّْفمْ مِينْ ذ أَومْ د-إِكَّارنْ.‘

⁷ Eles responderam: “Porque ninguém nos contratou.” Então ele lhes disse: “Vão vocês também trabalhar na vinha.”

⁸ ڒَامِي د-ثِيوضْ ثْمذِّيثْ، إِنَّا بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ إِ ؤُوقَّافْ نّسْ: ’ڒَاغَا-د خْ إِخمَّاسنْ، خدْجصْ أَسنْ ڒْمُونثْ، سِيزْوَارْ زڭْ إِنِّي د-يُوسِينْ ذ إِنڭُّورَا ؤُشَا أَمُّو أَڒْ إِمزْوُورَا.‘

⁸ — Ao cair da tarde, o dono da vinha disse ao seu administrador: “Chame os trabalhadores e pague-lhes o salário, começando pelos últimos, indo até os primeiros.”

⁹ ؤُشَا ؤُسِينْ-د إِنِّي ذ إِشْرَا ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ حِيطَاشْ، ؤُشَا كُوڒْ إِجّنْ زَّايْسنْ إِطّفْ إِجّنْ ذِينَارْ.

⁹ Chegando os que foram contratados às cinco da tarde, cada um deles recebeu um denário.

¹⁰ ڒَامِي د-ؤُسِينْ إِنِّي ثُوغَا ذ إِمزْوُورَا، إِتّْغِيڒْ أَسنْ أَذْ طّْفنْ كْثَارْ، مَاشَا ؤُڒَا ذ نِيثْنِي طّْفنْ إِ كُوڒْ إِجّنْ زَّايْسنْ إِجّْ ن ذِينَارْ.

¹⁰ Ao chegarem os primeiros, pensaram que receberiam mais; porém também estes receberam um denário cada um.

¹¹ ڒَامِي ث طّْفنْ، أَقَا خيّْقنْ خْ بَابْ ن ثَادَّارْثْ،

¹¹ Mas, tendo-o recebido, começaram a murmurar contra o dono das terras,

¹² نَّانْ: ’أَقَا إِنَا ذ إِنِّي ذ إِنڭُّورَا خذْمنْ إِشْثْ ن ثْسَاعّثْ ؤُ شكْ ثسّمْقُوذذْ إِ-ثنْ أَكِيذْنغْ، نشِّينْ إِنِّي يَاربُّونْ دّْقڒْ ن وَاسّْ ذ ڒحْمُو.‘

¹² dizendo: “Estes últimos trabalharam apenas uma hora, mas você os igualou a nós, que suportamos a fadiga e o calor do dia.”

¹³ مَاشَا نتَّا يَارَّا-د خْ إِجّنْ زَّايْسنْ، إِنَّا: ’أَ أَمدُّوكّڒْ إِنُو، نشّْ وَارْ شكْ ضْڒِيمغْ، مَا وَارْ كِيذِي ثكِّيسذْ أَوَاڒْ خْ إِجّْ ن ذِينَارْ؟

¹³ — Então o dono disse a um deles: “Amigo, não estou sendo injusto com você. Você não combinou comigo trabalhar por um denário?

¹⁴ طّفْ مِينْ إِدْجَانْ نّشْ ؤُشَا ؤُيُورْ. نشّْ خْسغْ أَذْ وْشغْ إِ إِنَا ذ إِنِّي ذ إِنڭُّورَا أَنشْثْ مِينْ ذ أَشْ وْشِيغْ.

¹⁴ Pegue o que é seu e saia daqui. Pois quero dar a este último tanto quanto dei a você.

¹⁵ نِيغْ مَا وَارْ غَارِي بُو ڒْحقّْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مِينْ خْسغْ أَكْ-ذ مِينْ إِدْجَانْ إِنُو؟ نِيغْ ثِيطّْ نّشْ ذ ثَاعفَّانْثْ، مِينْزِي نشّْ ذ أَصبْحَانْ؟‘

¹⁵ Será que não me é lícito fazer o que quero com o que é meu? Ou você ficou com inveja porque eu sou bom?”

¹⁶ أَمُّو إِ غَا ذوْڒنْ إِنڭُّورَا ذ إِمزْوُورَا، ؤُشَا إِمزْوُورَا أَذْ ذوْڒنْ ذ إِنڭُّورَا، مِينْزِي أَطَّاسْ إِنِّي إِتّْوَاڒَاغَانْ، مَاشَا ذْرُوسْ إِنِّي إِتّْوَافَارْزنْ.“

¹⁶ — Assim, os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos.

¹⁷ ڒَامِي إِكَّارْ-د يَاسُوع مَاحنْذْ أَذْ إِڭعّذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، يِيوِي ثنْعَاشْ ن إِمحْضَارنْ نّسْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِنَّا أَسنْ:

¹⁷ Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou os doze discípulos para um lado e, no caminho, lhes disse:

¹⁸ ”خْزَارْ، أَذْ نْڭعّذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا أَذْ إِمّوْشْ مِّيسْ ن بْنَاذمْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ، ؤُ نِيثْنِي أَذْ خَاسْ حكْمنْ س ڒْموْثْ.

¹⁸ — Eis que subimos para Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas. Eles vão condená-lo à morte

¹⁹ أَذْ ث سلّْمنْ إِ ڒڭْنُوسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ سْثهْزَانْ، أَذْ ث هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ ؤُشَا أَذْ ث صلّْبنْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا أَذْ د-إِكَّارْ.“

¹⁹ e entregá-lo aos gentios para ser zombado, açoitado e crucificado; mas, ao terceiro dia, ressuscitará.

²⁰ ڒخْذنِّي ثُوسَا-د غَارسْ يمَّاسْ ن ثَارْوَا ن زَابْذِي أَكْ-ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، ثسْجذْ أَسْ، حِيمَا أَذْ زَّايسْ ثتَّارْ شَا ن ڒْحَاجّثْ.

²⁰ Então se aproximou de Jesus a mulher de Zebedeu, com seus filhos, e, adorando-o, pediu-lhe um favor.

²¹ إِنَّا أَسْ نتَّا: ”مِينْ ثخْسذْ؟“ ثنَّا أَسْ نتَّاثْ: ”إِنِي مَاحنْذْ أَذْ قِّيمنْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ-أَ إِنُو، إِجّنْ غَارْ ؤُفُوسِي نّشْ ؤُ ونّغْنِي غَارْ ؤُزڒْمَاضْ نّشْ، ذِي ثْڭلْذِيثْ نّشْ.“

²¹ Jesus lhe perguntou: Ela respondeu: — Mande que, no seu reino, estes meus dois filhos se assentem um à sua direita e o outro à sua esquerda.

²² يَاسُوع يَارَّا-د خَاسنْ، إِنَّا: ”كنِّيوْ وَارْ ثسِّينمْ شَا مِينْ ثتَّارمْ. مَا ثْزمَّارمْ أَذْ ثسْومْ ڒْكَاسْ إِ غَا سْوغْ نشّْ، نِيغْ أَذْ ثتّْوَاسّْغضْصمْ س ؤُسغْضصْ إِ زِي غَا تّْوَاسّْغضْصغْ نشّْ؟“ نَّانْ أَسْ: ”نْزمَّارْ!“

²² Mas Jesus disse: Eles responderam: — Podemos.

²³ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ڒْْكَاسْ إِنُو أَذْ ث ثسْومْ ؤُ أَسغْضصْ إِ زِي غَا تّْوَاسّْغضْصغْ، أَذْ زَّايسْ ثتّْوَاسّْغضْصمْ، مَاشَا أَغِيمِي غَارْ ؤُفُوسِي إِنُو ذ ؤُزڒْمَاضْ إِنُو وَارْ إِدْجِي إِ نشّْ، مَاحنْذْ أَذْ ث وْشغْ، مَاشَا أَذْ يِيڒِي إِ يِينِّي ؤُمِي ث إِسّوْجذْ بَابَا.“

²³ Então Jesus lhes disse:

²⁴ ڒَامِي سْڒِينْعشْرَا ن إِمحْضَارنْ نّغْنِي مَانْ أَيَا، خيّْقنْ أَطَّاسْ خْ ثْنَاينْ ن وَاوْمَاثنْ.

²⁴ Quando os outros dez discípulos ouviram isso, ficaram indignados com os dois irmãos.

²⁵ مَاشَا يَاسُوع إِڒَاغَا-د خَاسنْ غَارسْ، إِنَّا: ”كنِّيوْ أَقَا ثسّْنمْ بلِّي ڒْحُوكَّامْ ن ڒڭْنُوسْ حكّْمنْ خَاسنْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِمقّْرَاننْ نْسنْ تّْصلَّاطنْ خَاسنْ.

²⁵ Então Jesus, chamando-os para junto de si, disse:

²⁶ وَارْ إِتِّيڒِي أَمُّو جَارْ أَومْ، مَاشَا س ڒْمقْڒُوبْ: ونِّي إِخْسنْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمقّْرَانْ جَارْ أَومْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَمْسخَّارْ نْومْ،

²⁶ Mas entre vocês não será assim; pelo contrário, quem quiser tornar-se grande entre vocês, que se coloque a serviço dos outros;

²⁷ ؤُ ونِّي إِخْسنْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمزْوَارُو جَارْ أَومْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَمْسخَّارْ نْومْ،

²⁷ e quem quiser ser o primeiro entre vocês, que seja servo de vocês;

²⁸ أَمْ مَامّشْ مِّيسْ ن بْنَاذمْ وَارْ د-يُوسِي حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ، مَاشَا حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِسخَّارْ ؤُشَا أَذْ إِوْشْ ثُوذَارْثْ نّسْ ذ أَصْڒَاحْ إِ وَاطَّاسْ ن يوْذَانْ.“

²⁸ tal como o Filho do Homem, que não veio para ser servido, mas para servir e dar a sua vida em resgate por muitos.

²⁹ ڒَامِي د-إِفّغْ يَاسُوع زِي أَرِيحَا، إِضْفَارْ إِ-ث-إِ-د أَطَّاسْ ن ڒْغَاشِي.

²⁹ Saindo eles de Jericó, uma grande multidão seguia Jesus.

³⁰ خْزَارْ، أَقَا ذِينْ ثْنَاينْ ن إِذَارْغَاڒنْ قِّيمنْ خْ طَّارْفْ ن وبْرِيذْ، ڒَامِي سْڒِينْ بلِّي يَاسُوع أَذْ إِعْذُو، ڒَاغَانْ، نَّانْ: ”أَ سِيذِي، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، أَرْحمْ أَنغْ!“

³⁰ E eis que dois cegos, sentados à beira do caminho, tendo ouvido que Jesus passava, começaram a gritar: — Senhor, Filho de Davi, tenha compaixão de nós!

³¹ مَاشَا ڒْغَاشِي إِزِييَّارْ خَاسنْ، حِيمَا أَذْ سْقَارنْ. مَاشَا نِيثْنِي سْغُوينْ س جّهْذْ كْثَارْ، نَّانْ: ”أَرْحمْ أَنغْ، أَ سِيذِيثْنغْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ!“

³¹ Mas a multidão os repreendia para que se calassem. Eles, porém, gritavam cada vez mais: — Senhor, Filho de Davi, tenha compaixão de nós!

³² خنِّي إِبدّْ يَاسُوع، إِڒَاغَا-د خَاسنْ، إِنَّا: ”مِينْ ثخْسمْ أَذْ أَومْ ڭّغْ؟“

³² Jesus parou, chamou-os e perguntou:

³³ نَّانْ أَسْ نِيثْنِي: ”أَ سِيذِيثْنغْ، مَاڒَا ثخْسذْ أَذْ تّْوَارزْمنْثْ ثِيطَّاوِينْ نّغْ.“

³³ Eles responderam: — Senhor, que se abram os nossos olhos.

³⁴ يَاسُوع إِحِينّْ خَاسنْ، خنِّي إِحَاذَا ثِيطَّاوِينْ نْسنْ. ڒخْذنِّي ذوْڒنْثْ ثِيطَّاوِينْ نْسنْ تّْوَاڒَانْثْ، ؤُشَا نِيثْنِي ضْفَارنْ ث-إِ-د.

³⁴ Profundamente compadecido, Jesus tocou nos olhos deles. E imediatamente recuperaram a vista e o seguiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Mateus 20 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →