Mateus 20
rifa (RIFA) vs ARIB
1 ”مِينْزِي ثَاڭلْذِيثْ ن إِجنْوَانْ أَمْ يِيجّْ ن بَابْ ن ثَادَّارْثْ، إِفّغْ غَارْ صّْبحْ زِيشْ، حِيمَا أَذْ إِشْرَا إِخمَّاسنْ إِ ؤُمَارْجعْ نّسْ ن ؤُضِيڒْ.
1 Porque o reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que saiu de madrugada a contratar trabalhadores para a sua vinha.
2 ڒَامِي إِكّسْ أَوَاڒْ أَكْ-ذ إِشوَّاڒنْ س يِيجّنْ ذِينَارْ إِ يِيجّنْ وَاسّْ، إِسّكّْ إِ-ثنْ غَارْ ؤُمَارْجعْ نّسْ ن ؤُضِيڒْ.
2 Ajustou com os trabalhadores o salário de um denário por dia, e mandou-os para a sua vinha.
3 ڒَامِي د-إِفّغْ نتَّا عَاوذْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، إِخْسْ أَذْ يِينِي غَارْ ثسْعَا ذِي صّْبحْ، إِژْرَا إِنّغْنِي بدّنْ ذِي ڒْموْقفْ بْڒَا ڒْخذْمثْ.
3 Cerca da hora terceira saiu, e viu que estavam outros, ociosos, na praça,
4 نتَّا إِنَّا أَسنْ: ’رُوحمْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ غَارْ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ، أَذْ أَومْ وْشغْ مِينْ ذ أَومْ د-إِكَّارنْ!‘، ؤُشَا رُوحنْ.
4 e disse-lhes: Ide também vós para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram.
5 إِفّغْ-د عَاوذْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ ستَّا ذ وِيسّْ ثسْعَا، ؤُشَا إِڭَّا أَمنِّي عَاوذْ.
5 Outra vez saiu, cerca da hora sexta e da nona, e fez o mesmo.
6 ڒَامِي د-إِفّغْ ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ هِيطْعَاشْ، إِخْسْ أَذْ يِينِي غَارْ خمْسَا ن ثْمذِّيثْ، يُوفَا ذِينْ عَاوذْ إِنّغْنِي بدّنْ ذِينْ بْڒَا ڒْخذْمثْ، إِنَّا أَسنْ: ’مَايمِّي ثْبدّمْ ذَا أَسّْ إِكْمڒْ بْڒَا ڒْخذْمثْ؟‘
6 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
7 نَّانْ أَسْ: ’مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ إِشْرِي حذْ.‘ إِنَّا أَسنْ: ’رُوحمْ ؤُڒَا ذ كنِّيوْ غَارْ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ، أَذْ ثطّْفمْ مِينْ ذ أَومْ د-إِكَّارنْ.‘
7 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
8 ڒَامِي د-ثِيوضْ ثْمذِّيثْ، إِنَّا بَابْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ إِ ؤُوقَّافْ نّسْ: ’ڒَاغَا-د خْ إِخمَّاسنْ، خدْجصْ أَسنْ ڒْمُونثْ، سِيزْوَارْ زڭْ إِنِّي د-يُوسِينْ ذ إِنڭُّورَا ؤُشَا أَمُّو أَڒْ إِمزْوُورَا.‘
8 Ao anoitecer, disse o senhor da vinha ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos últimos até os primeiros.
9 ؤُشَا ؤُسِينْ-د إِنِّي ذ إِشْرَا ذِي جّْوَايهْ ن ثْسَاعّثْ وِيسّْ حِيطَاشْ، ؤُشَا كُوڒْ إِجّنْ زَّايْسنْ إِطّفْ إِجّنْ ذِينَارْ.
9 Chegando, pois, os que tinham ido cerca da hora undécima, receberam um denário cada um.
10 ڒَامِي د-ؤُسِينْ إِنِّي ثُوغَا ذ إِمزْوُورَا، إِتّْغِيڒْ أَسنْ أَذْ طّْفنْ كْثَارْ، مَاشَا ؤُڒَا ذ نِيثْنِي طّْفنْ إِ كُوڒْ إِجّنْ زَّايْسنْ إِجّْ ن ذِينَارْ.
10 Vindo, então, os primeiros, pensaram que haviam de receber mais; mas do mesmo modo receberam um denário cada um.
11 ڒَامِي ث طّْفنْ، أَقَا خيّْقنْ خْ بَابْ ن ثَادَّارْثْ،
11 E ao recebê-lo, murmuravam contra o proprietário, dizendo:
12 نَّانْ: ’أَقَا إِنَا ذ إِنِّي ذ إِنڭُّورَا خذْمنْ إِشْثْ ن ثْسَاعّثْ ؤُ شكْ ثسّمْقُوذذْ إِ-ثنْ أَكِيذْنغْ، نشِّينْ إِنِّي يَاربُّونْ دّْقڒْ ن وَاسّْ ذ ڒحْمُو.‘
12 Estes últimos trabalharam somente uma hora, e os igualastes a nós, que suportamos a fadiga do dia inteiro e o forte calor.
13 مَاشَا نتَّا يَارَّا-د خْ إِجّنْ زَّايْسنْ، إِنَّا: ’أَ أَمدُّوكّڒْ إِنُو، نشّْ وَارْ شكْ ضْڒِيمغْ، مَا وَارْ كِيذِي ثكِّيسذْ أَوَاڒْ خْ إِجّْ ن ذِينَارْ؟
13 Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não ajustaste comigo um denário?
14 طّفْ مِينْ إِدْجَانْ نّشْ ؤُشَا ؤُيُورْ. نشّْ خْسغْ أَذْ وْشغْ إِ إِنَا ذ إِنِّي ذ إِنڭُّورَا أَنشْثْ مِينْ ذ أَشْ وْشِيغْ.
14 Toma o que é teu, e vai-te; eu quero dar a este último tanto como a ti.
15 نِيغْ مَا وَارْ غَارِي بُو ڒْحقّْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ مِينْ خْسغْ أَكْ-ذ مِينْ إِدْجَانْ إِنُو؟ نِيغْ ثِيطّْ نّشْ ذ ثَاعفَّانْثْ، مِينْزِي نشّْ ذ أَصبْحَانْ؟‘
15 Não me é lícito fazer o que quero do que é meu? Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?
16 أَمُّو إِ غَا ذوْڒنْ إِنڭُّورَا ذ إِمزْوُورَا، ؤُشَا إِمزْوُورَا أَذْ ذوْڒنْ ذ إِنڭُّورَا، مِينْزِي أَطَّاسْ إِنِّي إِتّْوَاڒَاغَانْ، مَاشَا ذْرُوسْ إِنِّي إِتّْوَافَارْزنْ.“
16 Assim os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos.
17 ڒَامِي إِكَّارْ-د يَاسُوع مَاحنْذْ أَذْ إِڭعّذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، يِيوِي ثنْعَاشْ ن إِمحْضَارنْ نّسْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ذڭْ وبْرِيذْ، إِنَّا أَسنْ:
17 Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou à parte os doze e no caminho lhes disse:
18 ”خْزَارْ، أَذْ نْڭعّذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ، ؤُشَا أَذْ إِمّوْشْ مِّيسْ ن بْنَاذمْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن إِمقّْرَاننْ ن إِكهَّاننْ ذ إِمْسڒْمَاذنْ ن إِذْلِيسنْ، ؤُ نِيثْنِي أَذْ خَاسْ حكْمنْ س ڒْموْثْ.
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas, e eles o condenarão à morte,
19 أَذْ ث سلّْمنْ إِ ڒڭْنُوسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ سْثهْزَانْ، أَذْ ث هتّْكنْ س ؤُركُّوضْ ؤُشَا أَذْ ث صلّْبنْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا أَذْ د-إِكَّارْ.“
19 e o entregarão aos gentios para que dele escarneçam, e o açoitem e crucifiquem; e ao terceiro dia ressuscitará.
20 ڒخْذنِّي ثُوسَا-د غَارسْ يمَّاسْ ن ثَارْوَا ن زَابْذِي أَكْ-ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، ثسْجذْ أَسْ، حِيمَا أَذْ زَّايسْ ثتَّارْ شَا ن ڒْحَاجّثْ.
20 Aproximou-se dele, então, a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, ajoelhando-se e fazendo-lhe um pedido.
21 إِنَّا أَسْ نتَّا: ”مِينْ ثخْسذْ؟“ ثنَّا أَسْ نتَّاثْ: ”إِنِي مَاحنْذْ أَذْ قِّيمنْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ-أَ إِنُو، إِجّنْ غَارْ ؤُفُوسِي نّشْ ؤُ ونّغْنِي غَارْ ؤُزڒْمَاضْ نّشْ، ذِي ثْڭلْذِيثْ نّشْ.“
21 Perguntou-lhe Jesus: Que queres? Ela lhe respondeu: Concede que estes meus dois filhos se sentem, um à tua direita e outro à tua esquerda, no teu reino.
22 يَاسُوع يَارَّا-د خَاسنْ، إِنَّا: ”كنِّيوْ وَارْ ثسِّينمْ شَا مِينْ ثتَّارمْ. مَا ثْزمَّارمْ أَذْ ثسْومْ ڒْكَاسْ إِ غَا سْوغْ نشّْ، نِيغْ أَذْ ثتّْوَاسّْغضْصمْ س ؤُسغْضصْ إِ زِي غَا تّْوَاسّْغضْصغْ نشّْ؟“ نَّانْ أَسْ: ”نْزمَّارْ!“
22 Jesus, porém, replicou: Não sabeis o que pedis; podeis beber o cálice que eu estou para beber? Responderam-lhe: Podemos.
23 نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”ڒْْكَاسْ إِنُو أَذْ ث ثسْومْ ؤُ أَسغْضصْ إِ زِي غَا تّْوَاسّْغضْصغْ، أَذْ زَّايسْ ثتّْوَاسّْغضْصمْ، مَاشَا أَغِيمِي غَارْ ؤُفُوسِي إِنُو ذ ؤُزڒْمَاضْ إِنُو وَارْ إِدْجِي إِ نشّْ، مَاحنْذْ أَذْ ث وْشغْ، مَاشَا أَذْ يِيڒِي إِ يِينِّي ؤُمِي ث إِسّوْجذْ بَابَا.“
23 Então lhes disse: O meu cálice certamente haveis de beber; mas o sentar-se à minha direita e à minha esquerda, não me pertence concedê-lo; mas isso é para aqueles para quem está preparado por meu Pai.
24 ڒَامِي سْڒِينْعشْرَا ن إِمحْضَارنْ نّغْنِي مَانْ أَيَا، خيّْقنْ أَطَّاسْ خْ ثْنَاينْ ن وَاوْمَاثنْ.
24 E ouvindo isso os dez, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 مَاشَا يَاسُوع إِڒَاغَا-د خَاسنْ غَارسْ، إِنَّا: ”كنِّيوْ أَقَا ثسّْنمْ بلِّي ڒْحُوكَّامْ ن ڒڭْنُوسْ حكّْمنْ خَاسنْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِمقّْرَاننْ نْسنْ تّْصلَّاطنْ خَاسنْ.
25 Jesus, pois, chamou-os para junto de si e lhes disse: Sabeis que os governadores dos gentios os dominam, e os seus grandes exercem autoridades sobre eles.
26 وَارْ إِتِّيڒِي أَمُّو جَارْ أَومْ، مَاشَا س ڒْمقْڒُوبْ: ونِّي إِخْسنْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمقّْرَانْ جَارْ أَومْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَمْسخَّارْ نْومْ،
26 Não será assim entre vós; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será esse o que vos sirva;
27 ؤُ ونِّي إِخْسنْ أَذْ يِيڒِي ذ أَمزْوَارُو جَارْ أَومْ، أَذْ يِيڒِي ذ أَمْسخَّارْ نْومْ،
27 e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será vosso servo;
28 أَمْ مَامّشْ مِّيسْ ن بْنَاذمْ وَارْ د-يُوسِي حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ، مَاشَا حِيمَا أَذْ خَاسنْ إِسخَّارْ ؤُشَا أَذْ إِوْشْ ثُوذَارْثْ نّسْ ذ أَصْڒَاحْ إِ وَاطَّاسْ ن يوْذَانْ.“
28 assim como o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.
29 ڒَامِي د-إِفّغْ يَاسُوع زِي أَرِيحَا، إِضْفَارْ إِ-ث-إِ-د أَطَّاسْ ن ڒْغَاشِي.
29 Saindo eles de Jericó, seguiu-o uma grande multidão;
30 خْزَارْ، أَقَا ذِينْ ثْنَاينْ ن إِذَارْغَاڒنْ قِّيمنْ خْ طَّارْفْ ن وبْرِيذْ، ڒَامِي سْڒِينْ بلِّي يَاسُوع أَذْ إِعْذُو، ڒَاغَانْ، نَّانْ: ”أَ سِيذِي، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، أَرْحمْ أَنغْ!“
30 e eis que dois cegos, sentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
31 مَاشَا ڒْغَاشِي إِزِييَّارْ خَاسنْ، حِيمَا أَذْ سْقَارنْ. مَاشَا نِيثْنِي سْغُوينْ س جّهْذْ كْثَارْ، نَّانْ: ”أَرْحمْ أَنغْ، أَ سِيذِيثْنغْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ!“
31 E a multidão os repreendeu, para que se calassem; eles, porém, clamaram ainda mais alto, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
32 خنِّي إِبدّْ يَاسُوع، إِڒَاغَا-د خَاسنْ، إِنَّا: ”مِينْ ثخْسمْ أَذْ أَومْ ڭّغْ؟“
32 E Jesus, parando, chamou-os e perguntou: Que quereis que vos faça?
33 نَّانْ أَسْ نِيثْنِي: ”أَ سِيذِيثْنغْ، مَاڒَا ثخْسذْ أَذْ تّْوَارزْمنْثْ ثِيطَّاوِينْ نّغْ.“
33 Disseram-lhe eles: Senhor, que se nos abram os olhos.
34 يَاسُوع إِحِينّْ خَاسنْ، خنِّي إِحَاذَا ثِيطَّاوِينْ نْسنْ. ڒخْذنِّي ذوْڒنْثْ ثِيطَّاوِينْ نْسنْ تّْوَاڒَانْثْ، ؤُشَا نِيثْنِي ضْفَارنْ ث-إِ-د.
34 E Jesus, movido de compaixão, tocou-lhes os olhos, e imediatamente recuperaram a vista, e o seguiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.