Marcos 4

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ إِبْذَا إِسّڒْمَاذْ عَاوذْ غَارْ ڒبْحَارْ ؤُ إِمُونْ-د خَاسْ ڒْغَاشِي أَطَّاسْ أَڒَامِي ينْيَا ذِي ثْغَارَّابُوثْ ؤُشَا إِقِّيمْ ذَايسْ خْ ڒبْحَارْ، أَمْ ڒْغَاشِي مَارَّا ثُوغَا-ث خْ ثْمَا ن ڒبْحَارْ خْ ڒْبَارّْ.

¹ E outra vez começou a ensinar junto ao mar, e ajuntou-se a ele grande multidão; de sorte que ele entrou e assentou-se num barco, sobre o mar; e toda a multidão estava em terra junto ao mar.

² ثُوغَا إِسّڒْمَاذْ إِ-ثنْ س إِمذْيَا أَطَّاسْ. إِنَّا ذِي ثْغُورِي نّسْ:

² E ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e lhes dizia na sua doutrina:

³ ”سْڒمْ! خْزَارْ، إِجّْ ن ؤُفدْجَاحْ إِفّغْ حِيمَا أَذْ إِزَارْعْ.

³ Ouvi: Eis que saiu o semeador a semear.

⁴ أَمْ ثُوغَا إِزَارّعْ، ثوْضَا شَا ن زَّارِيعثْ خْ ثْمَا ن وبْرِيذْ، إِخشّْ-د إِجّْ ن ؤُجْضِيضْ، إِنقْبْ إِ-ت.

⁴ E aconteceu que, semeando ele, uma

⁵ ثوْضَا شَا ن زَّارِيعثْ نّغْنِي خْ وژْرُو مَانِي وَارْ ذَايسْ ثُوغِي بُو ؤُشَاڒْ أَطَّاسْ. ذغْيَا ثغْمِي س مِينْزِي ثَامُّورْثْ وَارْ ثُودْجِيغْ.

⁵ E outra caiu sobre pedregais, onde não havia muita terra, e nasceu logo, porque não tinha terra profunda.

⁶ مَاشَا ؤُمِي د-ثنْقَارْ ثْفُوشْثْ، ثشْمضْ، مِينْزِي وَارْ غَارسْ ثُوغِي بُو وژْوَارْ، خنِّي ثِيسْڒَاوْ.

⁶ Mas, saindo o sol, queimou-se e, porque não tinha raiz, secou-se.

⁷ ثوْضَا شَا ن زَّارِيعثْ نّغْنِي جَارْ إِسنَّاننْ ؤُشَا مْغَارنْ خَاسْ إِسنَّاننْ ؤُشَا جيّْحنْ ت، وَارْ ثوْشِي شَا ڒْغِيدْجثْ.

⁷ E outra caiu entre espinhos, e, crescendo os espinhos, a sufocaram, e não deu fruto.

⁸ ثوْضَا شَا ن زَّارِيعثْ نّغْنِي خْ ثمُّورْثْ ثصْبحْ ؤُشَا ثغْمِي، ثڭْمَا، ثوْشَا ڒْغِيدْجثْ. شَا ن زَّارِيعثْ ثُوسَا-د س ثْڒَاثِينْ، شَا س ستِّينْ ؤُ شَا س مْيَا ن ثْسقَّارْ.“

⁸ E outra caiu em boa terra e deu fruto, que vingou e cresceu; e um produziu trinta, outro, sessenta, e outro, cem.

⁹ خنِّي إِنَّا: ”ونِّي غَارْ إِدْجَا إِمزُّوغنْ إِ ؤُسدْجِي، أجّْ إِ-ث أَذْ إِسڒْ.“

⁹ E disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.

¹⁰ ؤُمِي ثُوغَا أَثنْ وحّذْسنْ، سّقْسَانْ ث إِنِّي ذ أَسْ د-إِنّْضنْ جْمِيعْ أَكْ-ذ ثنْعَاشْ خْ ؤُمذْيَا نِّي.

¹⁰ E, quando se achou só, os que estavam junto dele com os doze interrogaram-no acerca da parábola.

¹¹ إِنَّا أَسنْ: ”أَقَا إِمّوْشْ أَومْ مَاحنْذْ أَذْ ثسّْنمْ سِّيرّْ ن ثْڭلْذِيثْ ن أَربِّي، مَاشَا إِنِّي ذِي بَارَّا أَذْ أَسنْ يِيڒِي كُوڒْشِي س إِمذْيَا،

¹¹ E ele disse-lhes: A vós vos é dado saber os mistérios do Reino de Deus, mas aos que estão de fora todas

¹² حِيمَا أَمْ تّْوَاڒَانْ، تّْوَاڒَانْ، مَاشَا وَارْ تّْوِيڒِينْ، أَمْ تّسْڒَانْ، تّسْڒَانْ، مَاشَا وَارْ فهّْمنْ، حِيمَا وَارْ تّثُوبنْ ؤُشَا أَذْ أَسنْ إِتّْوَاغْفَارْ دّْنُوبْ نْسنْ.‘ “

¹² para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam, para que se não convertam, e lhes sejam perdoados os pecados.

¹³ إِنَّا أَسنْ: ”مَا وَارْ ثفْهِيممْ شَا إِ ؤُمذْيَا-يَا؟ مَامّشْ إِ غَا ثسّْنمْ مَارَّا إِمتِّيڒنْ-أَ؟

¹³ E disse-lhes: Não percebeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?

¹⁴ أَفدْجَاحْ نِّي إِزَارْعنْ، إِزَارّعْ أَوَاڒْ.

¹⁴ O que semeia semeia a palavra;

¹⁵ إِنَا أَقَا ذ إِنِّي خْ وبْرِيذْ، أَقَا يِينَا ذ يِينِّي ذَايْسنْ إِتّْوَازَارْعْ وَاوَاڒْ، مَاشَا أَوَارْنِي ڒَامِي ذ أَسْ سْڒِينْ، ڒخْذنِّي يُوسَا-د شِّيطَانْ ؤُشَا إِكّسْ أَوَاڒْ إِ إِتّْوَازَارْعنْ ذڭْ وُوڒَاونْ نْسنْ.

¹⁵ e os que estão junto ao caminho são aqueles em quem a palavra é semeada; mas, tendo eles a ouvido, vem logo Satanás e tira a palavra que foi semeada no coração deles.

¹⁶ ؤُشَا يِينَا ذ إِنِّي إِتّْوَازَارْعنْ خْ ثمُّورْثْ ؤُحجْرِي، أَقَا يِينَا ذ إِنِّي خْمِي غَا سْڒنْ أَوَاڒْ، أَذْ ث قبْڒنْ ذغْيَا س ڒفْرَاحثْ،

¹⁶ E da mesma sorte os que recebem a semente sobre pedregais, que, ouvindo a palavra, logo com prazer a recebem;

¹⁷ مَاشَا وَارْ غَارْسنْ بُو جَّاذِيرَا ذڭْ إِخفْ نْسنْ، أَذْ قِّيمنْ غَارْ إِجّْ ن ڒْمِيجَاڒْ وَاهَا. مَاڒَا ثمْسَارْ ڒْمحْنثْ نِيغْ ؤُمَارّثْ ذِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒْ، أَذْ نْقَارْضنْ ذغْيَا.

¹⁷ mas não têm raiz em si mesmos; antes, são temporãos; depois, sobrevindo tribulação ou perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.

¹⁸ ؤُشَا يِينَا ذ إِنِّي إِتّْوَازَارْعنْ جَارْ إِسنَّاننْ، أَقَا يِينَا ذ إِنِّي خْمِي غَا سْڒنْ أَوَاڒْ،

¹⁸ E os outros são os que recebem a semente entre espinhos, os quais ouvem a palavra;

¹⁹ أَذْ غَارْسنْ د-أَذْفنْثْ ثْحِيسَّافْ ن دُّونشْثْ-أَ ذ ؤُغكّْوِي ن وَاڭْڒَا ذ مَارَّا نّشْوَاثْ إِنّغْنِي، أَذْ جيّْفنْثْ أَوَاڒْ، خنِّي إِذَاكّْوَاڒْ وَاوَاڒْ بْڒَا ڒْغِيدْجثْ.

¹⁹ mas os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas, e as ambições de outras coisas, entrando, sufocam a palavra, e fica infrutífera.

²⁰ ؤُشَا يِينَا ذ إِنِّي إِتّْوَازَارْعنْ خْ ثمُّورْثْ إِصبْحنْ، أَقَا يِينَا ذ إِنِّي، خْمِي غَا سْڒنْ أَوَاڒْ، أَذْ ث قبْڒنْ، أَذْ وْشنْ ڒْغِيدْجثْ، شَا زَّايْسنْ ثْڒَاثِينْ، إِنّغْنِي ستِّينْ ؤُ إِنّغْنِي مْيَا ن ثْسقَّارْ.“

²⁰ E os que recebem a semente em boa terra são os que ouvem a palavra, e

²¹ إِنَّا أَسنْ: ”مَا أَذْ د-أَسنْ س ڒْقنْذِيڒْ، حِيمَا أَذْ إِمَّارْسْ سَاذُو ڒْمُوذْ ن إِمنْذِي نِيغْ سَاذُو قَامَا؟ مَا وَارْ إِتّْمَارْسِي شَا خْ ڒْمرْفعْ؟

²¹ E disse-lhes: Vem,

²² مِينْزِي وَارْ ذِينْ مِينْ إِنُوفَّارنْ وَارْ د-إِتّْوَاسَّارْڭبْ، ؤُشَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ ذِي ثْنُوفّْرَا وَارْ ثثْوَاسّضْهَارِي.

²² Porque nada há encoberto que não haja de ser manifesto; e nada se faz

²³ مَاڒَا ذِينْ حذْ إِ غَارْ إِدْجَا إِمزُّوغنْ إِ ؤُسدْجِي، أجّْ إِ-ث أَذْ إِسڒْ.“

²³ Se alguém tem ouvidos para ouvir, que ouça.

²⁴ إِنَّا أَسنْ: ”حْضَامْ مِينْ غَا ثسْڒمْ. س ڒقْيَاسْ نِّي زَّايسْ إِ غَا ثعْبَارمْ، زَّايسْ إِ ذ أَومْ غَا عْبَارنْ عَاوذْ، ؤُشَا إِ كنِّيوْ إِنِّي إِتّسْڒَانْ أَذْ أَسنْ إِمَّارْنِي عَاذْ.

²⁴ E disse-lhes: Atendei ao que ides ouvir. Com a medida com que medirdes vos medirão a vós, e ser-vos-á ainda acrescentada.

²⁵ مِينْزِي ونِّي غَارْ إِدْجَا أَذْ أَسْ إِمَّارْنِي، ؤُ ونِّي وَارْ غَارْ إِدْجِي، ؤُڒَا ذ مِينْ غَارسْ أَذْ أَسْ إِتّْوَاكّسْ.“

²⁵ Porque ao que tem, ser-lhe-á dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.

²⁶ إِنَّا: ”س ؤُينِّي أَذْ ثِيڒِي ثَاڭلْذِيثْ ن أَربِّي أَمْ يِيجّْ ن ورْيَازْ إِنطَّارْ زَّارِيعثْ ذِي ثمُّورْثْ،

²⁶ E dizia: O Reino de Deus é assim como se um homem lançasse semente à terra,

²⁷ خنِّي أَذْ إِطّصْ، أَذْ د-إِكَّارْ، دْجِيڒثْ ذ وَاسّْ. ؤُشَا زَّارِيعثْ أَذْ ثْڭعّذْ، أَذْ ثڭْمَا، مَاشَا نتَّا وَارْ إِسِّينْ مَامّشْ.

²⁷ e dormisse, e se levantasse de noite ou de dia, e a semente brotasse e crescesse, não sabendo ele como.

²⁸ مِينْزِي ثَامُّورْثْ ثتَّاوِي-د ڒْغِيدْجثْ س يِيخفْ نّسْ: أَمزْوَارْ أَغمُّويْ، خنِّي ثِيذَارْثْ، أَوَارْنِي أَسْ إِرْذنْ إِكمّْڒنْ ذِي ثِيذَارْثْ.

²⁸ Porque a terra por si mesma frutifica; primeiro, a erva, depois, a espiga, e, por último, o grão cheio na espiga.

²⁹ ڒَامِي د-ثِيوضْ ڒْغِيدْجثْ، ڒخْذنِّي إِسّكّْ أَمْجَارْ، مِينْزِي ثَاميْرَا ثِيوضْ-د.“

²⁹ E, quando foice, porque está chegada a ceifa.

³⁰ إِنَّا: ”مِينْ ذِي إِ غَا نَارْوسْ ثَاڭلْذِيثْ ن أَربِّي نِيغْ س مَانْ أَمذْيَا إِ زِي ت إِ غَا نَارْشمْ؟

³⁰ E dizia: A que assemelharemos o Reino de Deus? Ou com que parábola o representaremos?

³¹ أَقَا-ت أَمْ ثْحبُّوشْثْ ن زَّارِيعثْ ن ؤُخرْذلْ، ثنِّي، ڒَامِي ثتّْوَازَارْعْ ذِي ثمُّورْثْ، أَقَا نتَّاثْ ذ ثَامژْيَانْثْ خْ مَارَّا ثِيحبَّا ن زَّارِيعثْ إِ إِدْجَانْ ذِي ثمُّورْثْ.

³¹ É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;

³² أَوَارْنِي ڒَامِي ثتّْوَازَارْعْ، ثغْمِي-د، ثمْغَارْ خْ مَارَّا ثِيبِّي، أَذْ ثڭّْ ڒفْرُوعْ إِمْغَارنْ أَڒَامِي إِجْضَاضْ ن ؤُجنَّا زمَّارنْ أَذْ ڭّنْ ڒعْوَاشّْ ذِي ثِيڒِي نّسْ.“

³² mas, tendo sido semeado, cresce, e faz-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem aninhar-se debaixo da sua sombra.

³³ ثُوغَا يَاسُوع إِسَّاوَاڒْ أَوَاڒْ أَكِيذْسنْ س إِمذْيَا أَطَّاسْ أَمْ يِينَا، س إِمذْيَا إِتّْڒِيقنْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ سْڒنْ إِوْذَانْ.

³³ E com muitas parábolas tais lhes dirigia a palavra, segundo o que podiam compreender.

³⁴ بْڒَا إِمذْيَا وَارْ كِيسنْ إِسِّيوڒْ شَا، مَاشَا ثُوغَا إِسّفْهَامْ كُوڒْشِي إِ إِمحْضَارنْ نّسْ وحّذْسنْ.

³⁴ E sem parábolas nunca lhes falava, porém tudo declarava em particular aos seus discípulos.

³⁵ ذڭْ وَاسّْ نِّي، ڒَامِي ذ ثوْضَا ثْمذِّيثْ، إِنَّا أَسنْ: ”أجّْ أَنغْ أَذْ نژْوَا غَارْ ؤُجمَّاضِينْ.“

³⁵ E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para a outra margem.

³⁶ سمْحنْ ذِي ڒْغَاشِي، إِوْينْ ث ؤُمِي ث ثُوغَا عَاذْ ذِي ثْغَارَّابُوثْ، ؤُشَا ثُوغَا ذِينْ أَكِيذْسنْ عَاوذْ ثِيغَارُّوبَا نّغْنِي.

³⁶ E eles, deixando a multidão, o levaram consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros barquinhos.

³⁷ ؤُشَا ثكَّارْ-د إِشْثْ ن ثْحَارْيَاضْثْ ثمْغَارْ، ڒمْوَاجْ شَّاثنْ ذِي ثْغَارَّابُوثْ أَڒَامِي ثبْذَا ثتّْشُورَا.

³⁷ E levantou-se grande temporal de vento, e subiam as ondas por cima do barco, de maneira que já se enchia de água.

³⁸ مَاشَا يَاسُوع ثُوغَا إِطّصْ خْ إِشْثْ ن ثْسُونْثَا غَارْ ضفَّارْ ن ثْغَارَّابُوثْ. نِيثْنِي سّْفَاقنْ ث، نَّانْ أَسْ: ”أَ أَمْسڒْمَاذْ نّغْ، مَا وَارْ ذ أَشْ نشْقِي شَا نشِّينْ مَاڒَا نتّْوَاهلّكْ؟“

³⁸ E ele estava na popa dormindo sobre uma almofada; e despertaram-no, dizendo-lhe: Mestre, não te importa que pereçamos?

³⁹ خنِّي إِكَّارْ، إِوبّخْ أَسمِّيضْ، إِنَّا إِ ڒبْحَارْ: ”أَرْسْ! سْقَارْ!“ يَارْسَا ؤُسمِّيضْ ؤُشَا إِذْوڒْ كُوڒْشِي يَارْسَا.

³⁹ E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Cala-te, aquieta-te. E o vento se aquietou, e houve grande bonança.

⁴⁰ خنِّي إِنَّا أَسنْ: ”مَايمِّي ثڭّْوذمْ أَمُّو؟ مِينْ كنِّيوْ يُوغِينْ وَارْ ذَايْومْ بُو لْ-إِيمَانْ؟“

⁴⁰ E disse-lhes: Por que sois tão tímidos? Ainda não tendes fé?

⁴¹ ثُوذفْ إِ-ثنْ ثِيڭّْوُوذِي ثمْغَارْ، نَّانْ إِ وَايَاوْيَا: ”مِينْ إِعْنَا وَا، أَقَا ؤُڒَا ذ أَسمِّيضْ ذ ڒبْحَارْ تّطَّاعنْ أَسْ؟“

⁴¹ E sentiram um grande temor e diziam uns aos outros: Mas quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Marcos 4 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →