Juízes 11

rifa (RIFA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 يَافْثَاحْ، زِي ثمُّورْثْ ن جِيلْعَاذْ، ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ إِمحْضنْ، مَاشَا نتَّا ثُوغَا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ. جِيلْعَاذْ أَقَا إِجَّا-د يَافْثَاحْ غَارسْ.
1 Jefté, o galaadita, era. um valente guerreiro, filho de Galaad e duma meretriz.
2 ؤُڒَا ذ ثَامْغَارْثْ ن جِيلْعَاذْ ثُورُووْ أَسْ-د إِحنْجِيرنْ. ؤُمِي إِحنْجِيرنْ ن ثمْغَارْثْ-أَ مْغَارنْ، ؤُژّْڒنْ خْ يَافْثَاحْ، نَّانْ أَسْ: ”شكْ وَارْ ثتّطِّيفذْ شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي ثَادَّارْثْ ن بَابَاثْنغْ، مَاغَارْ شكْ ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نّغْنِيثْ.“
2 A mulher de Galaad deu-lhe filhos, e estes, tendo crescido, expulsaram Jefté, dizendo: Tu não herdarás nada na casa de nosso pai, porque és um bastardo.
3 ؤُشَا يَارْوڒْ يَافْثَاحْ زڭْ وُوذمْ ن أَيْثْمَاسْ ؤُ نتَّا إِقِّيمْ إِزْذغْ ذِي ثمُّورْثْ ن طُوبْ. ؤُشَا إِشْثْ ن ثوْرَاوْثْ ن يرْيَازنْ خْوَانْ ؤُسِينْ-د غَارْ يَافْثَاحْ، فّْغنْ-د أَكِيذسْ.
3 Jefté afastou-se de seus irmãos e fixou-se na terra de Tob. Alguns homens miseráveis reuniram-se a ele e tomaram parte em suas incursões.
4 أَوَارْنِي أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ إِمْسَارْ، كَّارنْ أَيْثْ ن عَامُّونْ مّنْغنْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل.
4 Algum tempo depois, os amonitas entraram em luta contra Israel.
5 ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي أَيْثْ ن عَامُّونْ مّنْغنْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل، أَقَا إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ طّْفنْ أَبْرِيذْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ يَافْثَاحْ زِي ثمُّورْثْ ن طُوبْ.
5 Os habitantes de Galaad, vendo-se assim atacados, foram em busca de Jefté na terra de Tob
6 نِيثْنِي نَّانْ إِ يَافْثَاحْ: ”أَسْ-د، إِڒِي ذ أَكُومَانْذَارْ نّغْ ؤُ أجّْ أَنغْ أَذْ نمّْنغْ أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ.“
6 e disseram-lhe: Vem: serás o nosso chefe, e combateremos os amonitas.
7 يَافْثَاحْ إِنَّا إِ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ: ”مَا وَارْ ذ أَيِي ثْعِيفّمْ ؤُ ثُوژّْڒمْ خَافِي زِي ثَادَّارْثْ ن بَابَا؟ مَايمِّي إِ د غَارِي ثُوسِيمْ ڒخُّو، ڒخُّو ؤُمِي ثدْجَامْ ذِي ڒحْصَارثْ؟“
7 Jefté, porém, respondeu: Vós, que sois meus inimigos, tendo-me expulsado da casa de meu pai, por que vindes a mim agora que estais em aperto?
8 أَرِّينْ-د إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ خْ يَافْثَاحْ: ”س ؤُيَا إِ د غَاركْ نُوسَا ڒخُّو، حِيمَا شكْ أَكِيذْنغْ ثُويُورذْ أَذْ ثمّنْغذْ أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ. شكْ أَذْ غَارْنغْ ثِيڒِيذْ ذ أَزدْجِيفْ خْ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن جِيلْعَاذْ.“
8 Os anciãos de Galaad disseram-lhe: Foi {precisamente} por isso que viemos agora ter contigo, para que venhas conosco e combatas contra os filhos de Amon, e sejas o nosso chefe, o chefe de todo o povo de Galaad.
9 خنِّي إِنَّا يَافْثَاحْ إِ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثَارِّيمْ أَيِي غَارْ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُ سِيذِي إِسلّمْ إِ-ثنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، أَذْ ذوْڒغْ ذ أَزدْجِيفْ نْومْ!“
9 Jefté disse-lhes: Se vós me conduzirdes para lutar contra os amonitas, e o Senhor mos entregar nas mãos, serei o vosso chefe.
10 إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ نَّانْ إِ يَافْثَاحْ: ”أَذْ يِيڒِي سِيذِي ذ ونِّي إِتّسْڒَانْ جَارْ أَنغْ. ؤُشْثْ خَانغْ مَاڒَا وَارْ نتّڭّْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒنْ نّشْ.“
10 Os anciãos responderam-lhe: O Senhor seja testemunha entre nós de que faremos tudo o que disseste!
11 خَاسْ ؤُشَا يُويُورْ يَافْثَاحْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ ؤُ ڒْڭنْسْ إِڭَّا إِ-ث ذ أَزدْجِيفْ ذ أَكُومَانْذَارْ خْ يِيخفْ نّسْ. ؤُشَا إِسِّيوڒْ يَافْثَاحْ مَارَّا أَوَاڒنْ نّسْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي ذِي مِيصْفَا.
11 E Jefté partiu com os anciãos de Galaad. O povo proclamou-o seu chefe e general, e Jefté repetiu diante do Senhor, em Masfa, tudo o que acabara de dizer.
12 ؤُشَا إِسّكّْ يَافْثَاحْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ، إِنَّا: ”مِينْ ذِينْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، أَقَا شكْ ثفّْغذْ، حِيمَا أَذْ ثمّنْغذْ ضِيدّْ إِ ثمُّورْثْ إِنُو؟“
12 Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas para lhe dizer: Que tens tu contra mim para que me venhas combater em minha terra?
13 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ إِ إِرقَّاسنْ ن يَافْثَاحْ: ”مِينْزِي إِسْرَائِيل ثُوغَا إِطّفْ ثَامُّورْثْ إِنُو زڭْ أَرْنُونْ أَڒْ يَابُّوقْ ؤُ أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُمِي د-إِفّغْ زِي مِيصْرَا. أَرّْ أَيِي-ت ڒخُّو س ڒهْنَا!“
13 O rei respondeu-lhes: Israel, vindo do Egito, tomou a minha terra desde o Arnon até Jaboc e até o Jordão. Devolve-mo agora, pois, pacificamente.
14 إِسّكّْ يَافْثَاحْ عَاوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ.
14 Jefté mandou nova embaixada ao rei dos amonitas,
15 إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ يَافْثَاحْ: ’إِسْرَائِيل وَارْ إِطِّيفْ شَا ثَامُّورْثْ ن مُوآبَ ذ ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ،
15 dizendo-lhe: Assim fala Jefté: Israel não se apoderou nem do território de Moab, nem da terra dos filhos de Amon.
16 مِينْزِي ؤُمِي د-فّْغنْ زِي مِيصْرَا، يُويُورْ إِسْرَائِيل ذِي ڒخْڒَا أَڒْ ڒبْحَارْ ن ثلْڭَا ؤُشَا غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارْ قَاذَاشْ.
16 Quando saiu do Egito, Israel marchou pelo deserto até o mar Vermelho, e chegou a Cades.
17 خنِّي إِسّكّْ إِسْرَائِيل إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن إِذُومْ، إِنَّا: ’أجّْ أَيِي أَذْ شُوقغْ ذِي ثمُّورْثْ نّشْ!‘ مَاشَا أَجدْجِيذْ ن إِذُومْ وَارْ إِسْڒِي شَا. إِسّكّْ عَاوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن مُوآبَ ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّا وَارْ إِوْشْ تّسْرِيحْ. أَمُّو إِقِّيمْ إِسْرَائِيل ذِي قَاذَاشْ.
17 Mandou então mensageiros ao rei de Edom, pedindo-lhe a permissão de passar pela sua terra; mas o rei de Edom não o consentiu. Fez o mesmo pedido ao rei de Moab, que tampouco lhe deu passagem. Israel deteve-se, pois, em Cades.
18 ؤُشَا يُويُورْ ڒْْڭنْسْ ذِي ڒخْڒَا، إِنّضْ إِ ثمُّورْثْ ن إِذُومْ ذ ثمُّورْثْ ن مُوآبَ ؤُشَا يُوسَا-د أَمُّو غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن ثمُّورْثْ ن مُوآبَ إِ إِدْجَانْ غَارْ مَانِي ثْنقَّارْ ثْفُوشْثْ ؤُشَا نِيثْنِي وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ أَغِيرِينْ إِ أَرْنُونْ، مَاشَا وَارْ د-ؤُسِينْ ذَاخڒْ إِ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ أَرْنُونْ ذ أَيْمِيرْ ن مُوآبَ.
18 Retomou em seguida sua marcha pelo deserto, e contornou as terras de Edom e de Moab; chegando à parte oriental da terra de Moab, acampou na outra banda do Arnon, sem contudo penetrar na terra de Moab, cuja fronteira é o Arnon.
19 خنِّي إِسّكّْ إِسْرَائِيل إِرقَّاسنْ غَارْ سِيحُونْ، أَجدْجِيذْ ن إِمُورِييّنْ، أَجدْجِيذْ ن حَاشْبُونْ، ؤُشَا إِنَّا أَسْ إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْشُوقْ ثَامُّورْثْ نّشْ أَڒْ أَمْشَانْ إِ غَارْ إِ غَا ؤُيُورغْ.‘
19 Dali, Israel mandou ainda mensageiros a Seon, rei dos amorreus, em Hesebon pedindo-lhe que os deixasse passar pela sua terra, para que chegassem à deles.
20 مَاشَا سِيحُونْ وَارْ إِتِّيقّْ إِسْرَائِيل أَڒْ إِ غَا إِشُوقْ ثَامُّورْثْ نّسْ وَاهَا. ؤُ سِيحُونْ إِسّْمُونْ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا نِيثْنِي وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذِي جَاهَاصْ. ؤُشَا خنِّي إِمّْنغْ نتَّا أَكْ-ذ إِسْرَائِيل.
20 Seon, porém, não teve bastante confiança em Israel para deixá-lo atravessar o seu território; antes, ajuntando todas as suas tropas, acampou em Jasa, e atacou Israel.
21 سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، إِڭَّا خنِّي سِيحُونْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن إِسْرَائِيل ؤُشَاغڒْبنْ خَاسنْ. مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِمُورِييْينْ، إِنِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ثمُّورْثْ نِّي، إِطّفْ إِ-ت إِسْرَائِيل ذ ڒْوَارْثْ.
21 O Senhor, Deus de Israel, entregou-o com todo o seu povo nas mãos de Israel, que o derrotou, e conquistou todas as terras dos amorreus que habitavam naquela região;
22 نِيثْنِي طّْفنْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِمُورِييْينْ ذ ثَاسْغَارْثْ، زڭْ أَرْنُونْ أَڒْ يَابُّوقْ ؤُ زِي ڒخْڒَا أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ.
22 tomou toda a terra dos amorreus, desde o Arnon até Jaboc, e desde o deserto até o Jordão.
23 خنِّي ڒخُّو، أَقَا يُوژّڒْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، خْ إِمُورِييْينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زِي ڒْوَارْثْ نْسنْ ؤُ مَا شكْ خنِّي أَذْ ت ثطّْفذْ ذ ثَاسْغَارْثْ؟
23 Agora que o Senhor, Deus de Israel, expulsou os amorreus diante de seu povo de Israel, tu pretendes possuir a sua terra?
24 مَا وَارْ ثطِّيفذْ شَا ذ ثَاسْغَارْثْ مِينْ ذ أَشْ غَا إِوْشْ أَربِّي نّشْ كَامُوشْ ذ ڒْوَارْثْ؟ أَمُّو إِ غَا نطّفْ مَارَّا ذ ڒْوَارْثْ مِينْ ذ أَنغْ غَا إِوْشْ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، ذ ڒْوَارْثْ.
24 Porventura não tens a posse do que te deu a conquistar o teu deus Camos? E nós, por que não possuiríamos tudo aquilo que o Senhor, nosso Deus, expulsou diante de nós?
25 خنِّي ڒخُّو، مَا شكْ خَارْ س وَاطَّاسْ خْ بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ؟ مَا نتَّا عمَّارْصْ مَا إِمْشُوبّشْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل؟ مَا عمَّارْصْ مَا إِمّْنغْ أَكِيذْسنْ؟
25 Serias tu melhor do que Balac, filho de Sefor, rei de Moab? Porventura disputou ele com os israelitas, ou combateu contra eles?
26 إِسْرَائِيل ثُوغَا إِزْذغْ عَاذْ ثڒْثْ-مْيَا ن إِسڭّْوُوسَا ذِي حَاشْبُونْ ؤُ ذِي ثْندَّامْ إِ غَارسْ د-إِقّْننْ ؤُ ذِي عَارُوعِيرْ ذ ثْندَّامْ إِ غَارسْ د-إِقّْننْ ؤُ ذِي مَارَّا ثِيندَّامْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ثْمُووَّا ن أَرْنُونْ. مَايمِّي وَارْ ثنْثْ ثْفكّمْ خنِّي ذِي مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي؟
26 Eis já trezentos anos que Israel habita em Hesebon e em suas aldeias, em Aroer e em suas aldeias, e em todas as cidades banhadas pelo Arnon. Por que não lhe tiraste estas terras durante todo esse tempo?
27 نشّْ وَارْ كِيكْ خْضِيغْ، مَاشَا شكْ ثڭّذْ أَيِي ڒْغَارْ ؤُمِي أَكِيذِي ثمّنْغذْ. سِيذِي، ونِّي ذ ڒْقَاضِي، أَذْ إِحْكمْ أَسّْ-أَ جَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ؤُ جَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ!“
27 Não sou eu, pois, que te faço dano, mas és tu mesmo que te prejudicas, declarando-me guerra. Que o Senhor, o Juiz, se pronuncie hoje entre os israelitas e os amonitas!
28 مَاشَا أَجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ وَارْ إِسْڒِي غَارْ وَاوَاڒنْ نِّي ذ أَسْ د-إِسّكّْ يَافْثَاحْ س ؤُفُوسْ ن إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir nada do que Jefté lhe mandara dizer.
29 ؤُشَا إِهْوَا-د أَرُّوحْ ن سِيذِي خْ يَافْثَاحْ ؤُ نتَّا إِژْوَا جِيلْعَاذْ ذ مَانَاسَّا. نتَّا إِژْوَا عَاوذْ خْ مِيصْفَا ذِي جِيلْعَاذْ ؤُشَا إِژْوَا خنِّي غَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ.
29 O Espírito do Senhor desceu sobre Jefté, e ele, atravessando Galaad e Manassés, passou dali até Masfa de Galaad, de onde marchou contra os amonitas.
30 ؤُشَا إِوَاعْذْ يَافْثَاحْ إِجّْ ن لْوَاعْذْ إِ سِيذِي، إِنَّا: ”مَاڒَا شكْ أَذْ ثڭّذْ أَيْثْ ن عَامُّونْ قَاعْ ذڭْ ؤُفُوسْ إِنُو،
30 Jetfé fez ao Senhor este voto:
31 خنِّي، مَاڒَاعقْبغْ-د ذِي ڒهْنَا زڭْ أَيْثْ ن عَامُّونْ، مِينْ إِ د غَا إِفّْغنْ زِي ثوُّورَا ن ثَادَّارْثْ إِنُو حِيمَا أَذْ كِيذِي إِمّڒْقَا، أَذْ يِيڒِي إِ سِيذِي ؤُ نشّْ أَذْ أَسْ ث قدّْمغْ ذ ثَاسْغَارْثْ ن وشْمَاضْ.“
31 Se me entregardes nas mãos os amonitas, aquele que sair das portas de minha casa ao meu encontro, quando eu voltar vitorioso dos filhos de Amon, será consagrado ao Senhor, e eu o oferecerei em holocausto.
32 خَاسْ ؤُشَا إِژْوَا يَافْثَاحْ غَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ حِيمَا أَذْ كِيسنْ إِمّْنغْ ؤُشَا سِيذِي إِڭَّا إِ-ثنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.
32 Jefté marchou contra os amonitas, e o Senhor lhos entregou.
33 نتَّا إِغْڒبْ خَاسنْ زِي عَارُوعِيرْ أَڒْ مَانِي ثِيوْضذْ غَارْ مِينِّيثْ، عِيشْرِينْ ن ثْندَّامْ، أَڒْ أَبَالْ-كُورُومْ، أَقَا-ت ذ إِشْثْ ن ثشْثِي ذ ثَامقّْرَانْثْ أَطَّاسْ. أَمُّو إِ د-تّْوَاسّهْوَانْ أَيْثْ ن عَامُّونْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.
33 Ele os derrotou desde Aroer até as proximidades de Menit, e até Abel-Queramim, tomando-lhes vinte aldeias. E os amonitas, com este terrível golpe, foram humilhados perante Israel.
34 ؤُمِي د-يُوسَا يَافْثَاحْ غَارْ مِيصْفَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، خْزَارْ، ثفّغْ-د غَارسْ يدْجِيسْ حِيمَا أَذْ ث-إِ-د ثڒْقَا بَارَّا س إِبنْذِيرنْ ذ شّْضِيحْ س نُّوبْثَاثْ. نتَّاثْ ثُوغَا ذ أَينِّي غَارسْ ن يدْجِيسْ، نتَّا ثُوغَا وَارْ غَارسْ أَحنْجِيرْ ؤُڒَا ذ ثَاحنْجِيرْثْ نّغْنِيثْ.
34 Ora, voltando Jefté para a sua casa em Masfa, eis que sua filha saiu-lhe ao encontro com tamborins e danças. Era a sua única filha, porque, afora ela, não tinha filho nem filha.
35 ؤُمِي ت إِژْرَا، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِنَّا: ”أَ وَايَّاوْ، يدْجِي، شمْ ثسّهْوِيذْ أَيِي-د أَطَّاسْ ؤُ ثْذوْڒذْ غَارْ يِينِّي إِ ذ أَيِي إِتّڭّنْ ڒحْڒِيقْ مِينْزِي نشّْ أَرْزْمغْ أَقمُّومْ إِنُو إِ سِيذِي، وَارْ زمَّارغْ أَذْ د-ذوْڒغْ عَاذْ.“
35 Quando a viu, rasgou as suas vestes: Ah, minha filha, exclamou ele, tu me acabrunhas de dor, e estás no número daqueles que causam a minha infelicidade! Fiz ao Senhor um voto que não posso revogar.
36 نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”بَابَا إِنُو! مَاڒَا شكْ ثَارْزْمذْ أَقمُّومْ نّشْ إِ سِيذِي، خنِّي أڭّْ كِيذِي عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ، مَاغَارْ إِنْثَاقمْ سِيذِي قَاعْ ذِي طّْوعْ نّشْ خْ ڒْعذْيَانْ نّشْ، خْ أَيْثْ ن عَامُّونْ.“
36 Meu pai, disse ela, se fizeste um voto ao Senhor, trata-me segundo o que prometeste, agora que o Senhor te vingou de teus inimigos, os amonitas.
37 ؤُ نتَّاثْ ثنَّا عَاوذْ إِ بَابَاسْ: ”إِڒِي أَذْ كِيذِي إِتّْوَاڭّْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ. أجّْ أَيِي ثْنَاينْ ن إِيُورنْ، مَاحنْذْ نشّْ أَذْ ؤُيُورغْ، أَذْ د-هْوِيغْ مَاحنْذْ أَذْ رُوغْ خْ إِذُورَارْ خْ ثُوعزْرِييَا إِنُو، نشّْ أَكْ-ذ ثْمدُّوكَاڒْ إِنُو.“
37 E ajuntou: Concede-me somente isto: Deixa-me que vá sobre as colinas durante dois meses, para chorar a minha virgindade com as minhas amigas.
38 نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”ؤُيُورْ!“ ؤُشَا إِجَّا إِ-ت أَذْ ثْرَاحْ ثْنَاينْ ن إِيُورنْ. نتَّاثْ مَاشَا ثطّفْ أَبْرِيذْ أَكْ-ذ ثْمدُّوكَاڒْ نّسْ ؤُشَا ثْرُو خْ ثُوعزْرِييَا نّسْ ذڭْ إِذُورَارْ.
38 Vai, disse-lhe ele. E deu-lhe dois meses de liberdade. Ela foi com as suas companheiras, e chorou a sua virgindade sobre as colinas.
39 إِمْسَارْ، ؤُمِي قفْڒنْ ثْنَاينْ ن إِيُورنْ، ثَارڭّْوّحْ-د غَارْ بَابَاسْ ؤُ نتَّا إِقْفڒْ لْوَاعْذْ إِ إِوَاعْذْ. نتَّاثْ ثُوغَا عمَّارْصْ وَارْ ثسِّينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ. أَمُّو إِذْوڒْ ذ لْعَاذَا ذِي إِسْرَائِيل،
39 Passado o prazo, voltou para seu pai, e ele cumpriu o voto que tinha feito. Ela não tinha conhecido varão.
40 أَقَا أَسڭّْوَاسْ أَوَارْنِي إِ ؤُسڭّْوَاسْ يسِّيسْ ن إِسْرَائِيل أَذْ طّْفنْثْ أَبْرِيذْ، حِيمَا أَذْ إِذَارنْثْ إِ يدْجِيسْ ن يَافْثَاحْ، أَجِيلْعَاذِي، أَربْعَا ن وُوسَّانْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ.
40 Daqui veio este costume, em Israel, que todos os anos as jovens israelitas reúnem-se para chorar durante quatro dias a filha de Jefté, o galaadita.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.