Juízes 11
rifa (RIFA) vs NTLH
1 يَافْثَاحْ، زِي ثمُّورْثْ ن جِيلْعَاذْ، ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ إِمحْضنْ، مَاشَا نتَّا ثُوغَا ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ. جِيلْعَاذْ أَقَا إِجَّا-د يَافْثَاحْ غَارسْ.
1 Jefté, da região de Gileade, era um soldado valente. O seu pai se chamava Gileade, e a sua mãe era uma prostituta.
2 ؤُڒَا ذ ثَامْغَارْثْ ن جِيلْعَاذْ ثُورُووْ أَسْ-د إِحنْجِيرنْ. ؤُمِي إِحنْجِيرنْ ن ثمْغَارْثْ-أَ مْغَارنْ، ؤُژّْڒنْ خْ يَافْثَاحْ، نَّانْ أَسْ: ”شكْ وَارْ ثتّطِّيفذْ شَا ثَاسْغَارْثْ ذِي ثَادَّارْثْ ن بَابَاثْنغْ، مَاغَارْ شكْ ذ مِّيسْ ن إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ نّغْنِيثْ.“
2 A esposa de Gileade também teve filhos. Quando cresceram, eles expulsaram Jefté, dizendo: — Você não vai herdar nada do nosso pai porque é filho de outra mulher.
3 ؤُشَا يَارْوڒْ يَافْثَاحْ زڭْ وُوذمْ ن أَيْثْمَاسْ ؤُ نتَّا إِقِّيمْ إِزْذغْ ذِي ثمُّورْثْ ن طُوبْ. ؤُشَا إِشْثْ ن ثوْرَاوْثْ ن يرْيَازنْ خْوَانْ ؤُسِينْ-د غَارْ يَافْثَاحْ، فّْغنْ-د أَكِيذسْ.
3 Jefté fugiu dos seus irmãos e foi morar na terra de Tobe. Lá alguns homens ordinários se juntaram a ele, e andavam juntos.
4 أَوَارْنِي أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ إِمْسَارْ، كَّارنْ أَيْثْ ن عَامُّونْ مّنْغنْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل.
4 Algum tempo depois os amonitas foram guerrear contra o povo de Israel.
5 ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي أَيْثْ ن عَامُّونْ مّنْغنْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل، أَقَا إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ طّْفنْ أَبْرِيذْ حِيمَا أَذْ أَوْينْ يَافْثَاحْ زِي ثمُّورْثْ ن طُوبْ.
5 Quando isso aconteceu, os chefes de Gileade foram buscar Jefté na terra de Tobe
6 نِيثْنِي نَّانْ إِ يَافْثَاحْ: ”أَسْ-د، إِڒِي ذ أَكُومَانْذَارْ نّغْ ؤُ أجّْ أَنغْ أَذْ نمّْنغْ أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ.“
6 e disseram: — Venha com a gente e seja o nosso chefe na guerra contra os amonitas.
7 يَافْثَاحْ إِنَّا إِ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ: ”مَا وَارْ ذ أَيِي ثْعِيفّمْ ؤُ ثُوژّْڒمْ خَافِي زِي ثَادَّارْثْ ن بَابَا؟ مَايمِّي إِ د غَارِي ثُوسِيمْ ڒخُّو، ڒخُّو ؤُمِي ثدْجَامْ ذِي ڒحْصَارثْ؟“
7 Jefté respondeu: — Eu sei que vocês me odeiam; e odeiam tanto, que me fizeram sair da casa do meu pai. Como é que vocês vêm me pedir ajuda, agora que estão em dificuldade?
8 أَرِّينْ-د إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ خْ يَافْثَاحْ: ”س ؤُيَا إِ د غَاركْ نُوسَا ڒخُّو، حِيمَا شكْ أَكِيذْنغْ ثُويُورذْ أَذْ ثمّنْغذْ أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ. شكْ أَذْ غَارْنغْ ثِيڒِيذْ ذ أَزدْجِيفْ خْ مَارَّا إِمزْذَاغْ ن جِيلْعَاذْ.“
8 — Nós viemos falar com você porque queremos que comande todo o povo de Gileade na luta contra os amonitas! — responderam eles.
9 خنِّي إِنَّا يَافْثَاحْ إِ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثَارِّيمْ أَيِي غَارْ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُ سِيذِي إِسلّمْ إِ-ثنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، أَذْ ذوْڒغْ ذ أَزدْجِيفْ نْومْ!“
9 Jefté disse: — Se me levarem de volta para casa a fim de lutar contra os amonitas, e se o
10 إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ نَّانْ إِ يَافْثَاحْ: ”أَذْ يِيڒِي سِيذِي ذ ونِّي إِتّسْڒَانْ جَارْ أَنغْ. ؤُشْثْ خَانغْ مَاڒَا وَارْ نتّڭّْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒنْ نّشْ.“
10 Eles responderam: — Sim. Nós faremos como você diz. O
11 خَاسْ ؤُشَا يُويُورْ يَافْثَاحْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن جِيلْعَاذْ ؤُ ڒْڭنْسْ إِڭَّا إِ-ث ذ أَزدْجِيفْ ذ أَكُومَانْذَارْ خْ يِيخفْ نّسْ. ؤُشَا إِسِّيوڒْ يَافْثَاحْ مَارَّا أَوَاڒنْ نّسْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن سِيذِي ذِي مِيصْفَا.
11 Aí Jefté foi com os chefes de Gileade, e o povo o colocou como governador e chefe. E em Mispa, na presença do Senhor , Jefté fez o povo jurar que faria tudo o que havia sido dito.
12 ؤُشَا إِسّكّْ يَافْثَاحْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ، إِنَّا: ”مِينْ ذِينْ جَارْ أَيِي ذ شكْ، أَقَا شكْ ثفّْغذْ، حِيمَا أَذْ ثمّنْغذْ ضِيدّْ إِ ثمُّورْثْ إِنُو؟“
12 Então Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas. Os mensageiros disseram: — O que é que vocês têm contra mim? Por que invadiram o meu país?
13 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ إِ إِرقَّاسنْ ن يَافْثَاحْ: ”مِينْزِي إِسْرَائِيل ثُوغَا إِطّفْ ثَامُّورْثْ إِنُو زڭْ أَرْنُونْ أَڒْ يَابُّوقْ ؤُ أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُمِي د-إِفّغْ زِي مِيصْرَا. أَرّْ أَيِي-ت ڒخُّو س ڒهْنَا!“
13 O rei dos amonitas respondeu: — Quando os israelitas saíram do Egito, tomaram a minha terra, desde o rio Arnom até os rios Jaboque e Jordão. Agora, sem luta, vocês devem devolver a minha terra.
14 إِسّكّْ يَافْثَاحْ عَاوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ.
14 Jefté mandou outros mensageiros ao rei dos amonitas
15 إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ يَافْثَاحْ: ’إِسْرَائِيل وَارْ إِطِّيفْ شَا ثَامُّورْثْ ن مُوآبَ ذ ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ،
15 com a seguinte resposta: — O povo de Israel não tomou a terra de Moabe nem a terra de Amom.
16 مِينْزِي ؤُمِي د-فّْغنْ زِي مِيصْرَا، يُويُورْ إِسْرَائِيل ذِي ڒخْڒَا أَڒْ ڒبْحَارْ ن ثلْڭَا ؤُشَا غَارْ ؤُنڭَّارْ يُوسَا-د غَارْ قَاذَاشْ.
16 Quando os israelitas saíram do Egito, foram pelo deserto até o golfo de Ácaba e daí até Cades.
17 خنِّي إِسّكّْ إِسْرَائِيل إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن إِذُومْ، إِنَّا: ’أجّْ أَيِي أَذْ شُوقغْ ذِي ثمُّورْثْ نّشْ!‘ مَاشَا أَجدْجِيذْ ن إِذُومْ وَارْ إِسْڒِي شَا. إِسّكّْ عَاوذْ إِرقَّاسنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ن مُوآبَ ؤُشَا ؤُڒَا ذ نتَّا وَارْ إِوْشْ تّسْرِيحْ. أَمُّو إِقِّيمْ إِسْرَائِيل ذِي قَاذَاشْ.
17 Eles mandaram mensageiros ao rei dos edomitas, pedindo licença para passar pelas suas terras, mas ele não deixou. Então os israelitas pediram a mesma coisa ao rei de Moabe, porém ele também não deixou. Por isso os israelitas ficaram em Cades.
18 ؤُشَا يُويُورْ ڒْْڭنْسْ ذِي ڒخْڒَا، إِنّضْ إِ ثمُّورْثْ ن إِذُومْ ذ ثمُّورْثْ ن مُوآبَ ؤُشَا يُوسَا-د أَمُّو غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن ثمُّورْثْ ن مُوآبَ إِ إِدْجَانْ غَارْ مَانِي ثْنقَّارْ ثْفُوشْثْ ؤُشَا نِيثْنِي وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ أَغِيرِينْ إِ أَرْنُونْ، مَاشَا وَارْ د-ؤُسِينْ ذَاخڒْ إِ ويْمِيرْ ن ثمُّورْثْ ن مُوآبَ، مَاغَارْ أَرْنُونْ ذ أَيْمِيرْ ن مُوآبَ.
18 — Eles foram pelo deserto. Rodearam a terra dos edomitas e dos moabitas e chegaram até a parte leste de Moabe, no outro lado do rio Arnom. Acamparam ali, mas não atravessaram o rio porque estava na fronteira de Moabe.
19 خنِّي إِسّكّْ إِسْرَائِيل إِرقَّاسنْ غَارْ سِيحُونْ، أَجدْجِيذْ ن إِمُورِييّنْ، أَجدْجِيذْ ن حَاشْبُونْ، ؤُشَا إِنَّا أَسْ إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْشُوقْ ثَامُّورْثْ نّشْ أَڒْ أَمْشَانْ إِ غَارْ إِ غَا ؤُيُورغْ.‘
19 Aí os israelitas mandaram mensageiros a Seom, o rei amorreu de Hesbom, e pediram licença para atravessar aquele país a fim de poderem chegar à sua terra.
20 مَاشَا سِيحُونْ وَارْ إِتِّيقّْ إِسْرَائِيل أَڒْ إِ غَا إِشُوقْ ثَامُّورْثْ نّسْ وَاهَا. ؤُ سِيحُونْ إِسّْمُونْ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا نِيثْنِي وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذِي جَاهَاصْ. ؤُشَا خنِّي إِمّْنغْ نتَّا أَكْ-ذ إِسْرَائِيل.
20 Mas Seom não deixou. Levou todo o seu exército, acampou em Jasa e atacou o povo de Israel.
21 سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، إِڭَّا خنِّي سِيحُونْ ذ مَارَّا ڒْڭنْسْ نّسْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن إِسْرَائِيل ؤُشَاغڒْبنْ خَاسنْ. مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِمُورِييْينْ، إِنِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ثمُّورْثْ نِّي، إِطّفْ إِ-ت إِسْرَائِيل ذ ڒْوَارْثْ.
21 Mas o Senhor , o Deus de Israel, fez com que os israelitas derrotassem Seom e todos os seus homens. E assim os israelitas conquistaram toda a terra que era dos amorreus.
22 نِيثْنِي طّْفنْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن إِمُورِييْينْ ذ ثَاسْغَارْثْ، زڭْ أَرْنُونْ أَڒْ يَابُّوقْ ؤُ زِي ڒخْڒَا أَڒْ لْ-ؤُرْذُونْ.
22 Tomaram toda a terra dos amorreus: desde o rio Arnom, ao Sul, até o rio Jaboque, ao Norte; e, desde o deserto, a Leste, até o rio Jordão, a Oeste.
23 خنِّي ڒخُّو، أَقَا يُوژّڒْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، خْ إِمُورِييْينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل زِي ڒْوَارْثْ نْسنْ ؤُ مَا شكْ خنِّي أَذْ ت ثطّْفذْ ذ ثَاسْغَارْثْ؟
23 Assim, foi o Senhor , o Deus de Israel, quem expulsou os amorreus para o seu povo, os israelitas.
24 مَا وَارْ ثطِّيفذْ شَا ذ ثَاسْغَارْثْ مِينْ ذ أَشْ غَا إِوْشْ أَربِّي نّشْ كَامُوشْ ذ ڒْوَارْثْ؟ أَمُّو إِ غَا نطّفْ مَارَّا ذ ڒْوَارْثْ مِينْ ذ أَنغْ غَا إِوْشْ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، ذ ڒْوَارْثْ.
24 E agora vocês querem tentar tomar a terra de volta? Podem ficar com tudo o que Quemos, o deus de vocês, lhes deu. — Mas nós vamos ficar com tudo o que o
25 خنِّي ڒخُّو، مَا شكْ خَارْ س وَاطَّاسْ خْ بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ؟ مَا نتَّا عمَّارْصْ مَا إِمْشُوبّشْ أَكْ-ذ إِسْرَائِيل؟ مَا عمَّارْصْ مَا إِمّْنغْ أَكِيذْسنْ؟
25 Você pensa que é melhor do que Balaque, filho de Zipor, que era rei de Moabe? Será que alguma vez ele desafiou Israel? Quando foi que ele guerreou contra nós?
26 إِسْرَائِيل ثُوغَا إِزْذغْ عَاذْ ثڒْثْ-مْيَا ن إِسڭّْوُوسَا ذِي حَاشْبُونْ ؤُ ذِي ثْندَّامْ إِ غَارسْ د-إِقّْننْ ؤُ ذِي عَارُوعِيرْ ذ ثْندَّامْ إِ غَارسْ د-إِقّْننْ ؤُ ذِي مَارَّا ثِيندَّامْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ ثْمُووَّا ن أَرْنُونْ. مَايمِّي وَارْ ثنْثْ ثْفكّمْ خنِّي ذِي مَارَّا ڒْوقْثْ نِّي؟
26 Durante trezentos anos o povo de Israel morou em Hesbom e Aroer. Morou também nas cidades vizinhas e em todas as outras cidades das margens do rio Arnom. Por que foi que vocês não tomaram essas cidades de volta durante todo esse tempo?
27 نشّْ وَارْ كِيكْ خْضِيغْ، مَاشَا شكْ ثڭّذْ أَيِي ڒْغَارْ ؤُمِي أَكِيذِي ثمّنْغذْ. سِيذِي، ونِّي ذ ڒْقَاضِي، أَذْ إِحْكمْ أَسّْ-أَ جَارْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل ؤُ جَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ!“
27 Não! Eu não fiz nada de errado contra vocês. Vocês é que fazem mal, querendo lutar contra mim. O Senhor é o juiz. Ele decidirá hoje entre os israelitas e os amonitas.
28 مَاشَا أَجدْجِيذْ ن أَيْثْ ن عَامُّونْ وَارْ إِسْڒِي غَارْ وَاوَاڒنْ نِّي ذ أَسْ د-إِسّكّْ يَافْثَاحْ س ؤُفُوسْ ن إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir a mensagem que Jefté havia mandado.
29 ؤُشَا إِهْوَا-د أَرُّوحْ ن سِيذِي خْ يَافْثَاحْ ؤُ نتَّا إِژْوَا جِيلْعَاذْ ذ مَانَاسَّا. نتَّا إِژْوَا عَاوذْ خْ مِيصْفَا ذِي جِيلْعَاذْ ؤُشَا إِژْوَا خنِّي غَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ.
29 Então o Espírito do Senhor dominou Jefté, e ele atravessou Gileade e Manassés e voltou para Mispa, em Gileade. Dali foi para Amom
30 ؤُشَا إِوَاعْذْ يَافْثَاحْ إِجّْ ن لْوَاعْذْ إِ سِيذِي، إِنَّا: ”مَاڒَا شكْ أَذْ ثڭّذْ أَيْثْ ن عَامُّونْ قَاعْ ذڭْ ؤُفُوسْ إِنُو،
30 e prometeu ao Senhor o seguinte: — Se fizeres com que eu vença os amonitas,
31 خنِّي، مَاڒَاعقْبغْ-د ذِي ڒهْنَا زڭْ أَيْثْ ن عَامُّونْ، مِينْ إِ د غَا إِفّْغنْ زِي ثوُّورَا ن ثَادَّارْثْ إِنُو حِيمَا أَذْ كِيذِي إِمّڒْقَا، أَذْ يِيڒِي إِ سِيذِي ؤُ نشّْ أَذْ أَسْ ث قدّْمغْ ذ ثَاسْغَارْثْ ن وشْمَاضْ.“
31 eu queimarei em sacrifício aquele que sair primeiro da minha casa para me encontrar quando eu voltar da guerra. Eu o oferecerei em sacrifício a ti.
32 خَاسْ ؤُشَا إِژْوَا يَافْثَاحْ غَارْ أَيْثْ ن عَامُّونْ حِيمَا أَذْ كِيسنْ إِمّْنغْ ؤُشَا سِيذِي إِڭَّا إِ-ثنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ.
32 Então Jefté atravessou o rio para lutar contra os amonitas, e o Senhor lhe deu a vitória.
33 نتَّا إِغْڒبْ خَاسنْ زِي عَارُوعِيرْ أَڒْ مَانِي ثِيوْضذْ غَارْ مِينِّيثْ، عِيشْرِينْ ن ثْندَّامْ، أَڒْ أَبَالْ-كُورُومْ، أَقَا-ت ذ إِشْثْ ن ثشْثِي ذ ثَامقّْرَانْثْ أَطَّاسْ. أَمُّو إِ د-تّْوَاسّهْوَانْ أَيْثْ ن عَامُّونْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.
33 Ele derrotou os amonitas desde Aroer até perto de Minite — vinte cidades ao todo — e continuou até Abel-Queramim. Houve uma grande matança, e os israelitas derrotaram os amonitas.
34 ؤُمِي د-يُوسَا يَافْثَاحْ غَارْ مِيصْفَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، خْزَارْ، ثفّغْ-د غَارسْ يدْجِيسْ حِيمَا أَذْ ث-إِ-د ثڒْقَا بَارَّا س إِبنْذِيرنْ ذ شّْضِيحْ س نُّوبْثَاثْ. نتَّاثْ ثُوغَا ذ أَينِّي غَارسْ ن يدْجِيسْ، نتَّا ثُوغَا وَارْ غَارسْ أَحنْجِيرْ ؤُڒَا ذ ثَاحنْجِيرْثْ نّغْنِيثْ.
34 Quando Jefté voltou para a sua casa, em Mispa, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando e tocando pandeiro. Era filha única; ele não tinha mais nenhuma filha ou filho.
35 ؤُمِي ت إِژْرَا، إِشَارّڭْ أَرُّوضْ نّسْ، إِنَّا: ”أَ وَايَّاوْ، يدْجِي، شمْ ثسّهْوِيذْ أَيِي-د أَطَّاسْ ؤُ ثْذوْڒذْ غَارْ يِينِّي إِ ذ أَيِي إِتّڭّنْ ڒحْڒِيقْ مِينْزِي نشّْ أَرْزْمغْ أَقمُّومْ إِنُو إِ سِيذِي، وَارْ زمَّارغْ أَذْ د-ذوْڒغْ عَاذْ.“
35 Quando Jefté a viu, ficou desesperado, rasgou as suas roupas e disse: — Ah! Minha filha! Você está partindo o meu coração! Por que tem de ser você quem me vai fazer sofrer? Eu fiz uma promessa a Deus, o
36 نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”بَابَا إِنُو! مَاڒَا شكْ ثَارْزْمذْ أَقمُّومْ نّشْ إِ سِيذِي، خنِّي أڭّْ كِيذِي عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ إِ د-إِفّْغنْ زڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ، مَاغَارْ إِنْثَاقمْ سِيذِي قَاعْ ذِي طّْوعْ نّشْ خْ ڒْعذْيَانْ نّشْ، خْ أَيْثْ ن عَامُّونْ.“
36 Ela respondeu: — Se o senhor fez uma promessa ao
37 ؤُ نتَّاثْ ثنَّا عَاوذْ إِ بَابَاسْ: ”إِڒِي أَذْ كِيذِي إِتّْوَاڭّْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ-أَ. أجّْ أَيِي ثْنَاينْ ن إِيُورنْ، مَاحنْذْ نشّْ أَذْ ؤُيُورغْ، أَذْ د-هْوِيغْ مَاحنْذْ أَذْ رُوغْ خْ إِذُورَارْ خْ ثُوعزْرِييَا إِنُو، نشّْ أَكْ-ذ ثْمدُّوكَاڒْ إِنُو.“
37 E continuou: — Só peço uma coisa: deixe que eu vá com as minhas amigas pelos montes e chore durante dois meses porque nunca chegarei a ser mãe.
38 نتَّا يَارَّا-د خَاسْ: ”ؤُيُورْ!“ ؤُشَا إِجَّا إِ-ت أَذْ ثْرَاحْ ثْنَاينْ ن إِيُورنْ. نتَّاثْ مَاشَا ثطّفْ أَبْرِيذْ أَكْ-ذ ثْمدُّوكَاڒْ نّسْ ؤُشَا ثْرُو خْ ثُوعزْرِييَا نّسْ ذڭْ إِذُورَارْ.
38 E o pai deixou que ela fosse por dois meses. Então ela e as suas amigas saíram pelas montanhas, chorando porque ela nunca chegaria a ser mãe.
39 إِمْسَارْ، ؤُمِي قفْڒنْ ثْنَاينْ ن إِيُورنْ، ثَارڭّْوّحْ-د غَارْ بَابَاسْ ؤُ نتَّا إِقْفڒْ لْوَاعْذْ إِ إِوَاعْذْ. نتَّاثْ ثُوغَا عمَّارْصْ وَارْ ثسِّينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ. أَمُّو إِذْوڒْ ذ لْعَاذَا ذِي إِسْرَائِيل،
39 Depois dos dois meses, ela voltou para o pai. E ele fez o que havia prometido a Deus. Assim ela morreu virgem. Daí veio o costume de as mulheres israelitas
40 أَقَا أَسڭّْوَاسْ أَوَارْنِي إِ ؤُسڭّْوَاسْ يسِّيسْ ن إِسْرَائِيل أَذْ طّْفنْثْ أَبْرِيذْ، حِيمَا أَذْ إِذَارنْثْ إِ يدْجِيسْ ن يَافْثَاحْ، أَجِيلْعَاذِي، أَربْعَا ن وُوسَّانْ ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ.
40 saírem durante quatro dias, todos os anos, para chorar pela filha de Jefté, o gileadita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.