Isaías 5
rifa (RIFA) vs ARC
1 ”تّخْسغْ أَذْغنّْجغْ إِزْڒِي إِ لِّيفْ إِنُو، إِزْڒِي ن لِّيفْ إِنُو خْ ؤُمَارْجعْ نّسْ ن ؤُضِيڒْ:
1 Agora, cantarei ao meu amado o cântico do meu querido a respeito da sua vinha. O meu amado tem uma vinha em um outeiro fértil.
2 نتَّا إِنْقشْ إِ-ث ؤُ إِصفَّا إِ-ث زڭْ إِژْرَا،
2 E a cercou, e a limpou das pedras, e a plantou de excelentes vides; e edificou no meio dela uma torre e também construiu nela um lagar; e esperava que desse uvas boas, mas deu uvas bravas.
3 ”خنِّي ڒخُّو، أَ إِمزْذَاغْ ن ؤُرْشَالِيمْ ذ كنِّيوْ إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، حكْممْ جَارْ أَيِي ذ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ!
3 Agora, pois, ó moradores de Jerusalém e homens de Judá, julgai, vos peço, entre mim e a minha vinha.
4 مِينْ زمَّارغْ نشّْ عَاذْ أَذْ ڭّغْ إِ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ نِّي وَارْ ذ أَسْ ڭِّيغْ عَاذْ؟ مَايمِّي سِّيثِيمغْ أَقَا أَذْ د-يَاوِي أَضِيڒْ مْلِيحْ، ؤُمِي د يِيوِي مْغِيرْ أَضِيڒْ أَسمَّامْ؟
4 Que mais se podia fazer à minha vinha, que eu lhe não tenha feito? E como, esperando eu que desse uvas boas, veio a produzir uvas bravas?
5 خنِّي ڒخُّو، نشّْ خْسغْ أَذْ أَومْ سّشْنغْ مِينْ غَا ڭّغْ أَكْ-ذ ؤُمَارْجعْ إِنُو ن ؤُضِيڒْ: نشّْ أَذْ كّْسغْ أَفْرَايْ نّسْ إِ ث إِحْضَانْ، حِيمَا أَذْ ث ڒقْضنْ قَاعْ، أَذْ ڭّغْ إِشْثْ ن ثَازِّيثْ ذِي ڒْحِيضْ أَڒْ خَاسْ إِ غَاعفْسنْ.
5 Agora, pois, vos farei saber o que eu hei de fazer à minha vinha: tirarei a sua sebe, para que sirva de pasto; derribarei a sua parede, para que seja pisada;
6 أَذْ ث ڭّغْ ذ ڒخْڒَا، وَارْ ث زبَّارنْ نِيغْ أَذْ ث شَارْزنْ، مَاشَا ثَازڭّْوَارْثْ ذ إِسنَّاننْ أَذْ ذِينِّيغمْينْ ؤُ نشّْ أَذْ ؤُمُورغْ إِسيْنُوثنْ مَاحنْذْ وَارْ ذ أَسْ تِّيشنْ أَنْژَارْ.
6 e a tornarei em deserto; não será podada, nem cavada; mas crescerão nela sarças e espinheiros; e às nuvens darei ordem que não derramem chuva sobre ela.
7 مَاغَارْ أَمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ ذ ثَادَّارْثْ ن إِسْرَائِيل ؤُ إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا ذ ثَاغدُّوثْ مِينْ خفْ يَارْضَا. إِرَاجَا ڒْحقّْ، مَاشَا خْزَارْ، ثُوعفّْنَا، إِرَاجَا ثَاسڭْذَا، مَاشَا خْزَارْ، ثْغُويِّيثْ.“
7 Porque a vinha do Senhor dos Exércitos é a casa de Israel, e os homens de Judá são a planta das suas delícias; e esperou que exercessem juízo, e eis aqui opressão; justiça, e eis aqui clamor.
8 ”ؤُشْثْ خْ يِينِّي إِتّْسدَّانْ ثَادَّارْثْ غَارْ ثَادَّارْثْ ؤُ أَرنّْينْ إِيَّارْ غَارْ ييَّارْ، أَڒْ ثَافذْ وَارْ ذَا إِدْجِي ومْشَانْ عَاذْ ؤُ كنِّيوْ وَاهَا إِ إِزدّْغنْ ذِي ڒْوسْطْ ن ثمُّورْثْ!
8 Ai dos que ajuntam casa a casa, reúnem herdade a herdade, até que não haja mais lugar, e fiquem como únicos moradores no meio da terra!
9 إِنَّا أَيِي سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ ذڭْ إِمزُّوغنْ إِنُو: ’س ثِيذتّْ، أَطَّاسْ ن ثُوذْرِينْ أَذْ ذوْڒنْثْ ذ ڒْخِيرْبثْ إِسَّاڭّْوَاذنْ، ثُوذْرِينْ ثِيمقّْرَانِينْ ذ ثِينِّي إِشْنَانْ وَارْ ذَايْسنْثْ إِزدّغْ عَاذْ ؤُڒَا ذ إِجّْ.‘
9 A meus ouvidos disse o Senhor dos Exércitos: Em verdade que muitas casas ficarão desertas, e até as grandes e excelentes, sem moradores.
10 مِينْزِيعشْرَا ن إِفدَّاننْ ن ؤُمَارْجعْ ن ؤُضِيڒْ أَذْ أَوْينْ مْغِيرْ إِجّْ ن ؤُبَاثُو، ؤُ إِجّْ ن ؤُحُومِيرْ ن زَّارِّيعثْ أَذْ يَاوِي مْغِيرْ إِجّْ ن إِفَا ن ڒْحبّْ ن إِرْذنْ.“
10 E dez jeiras de vinha não darão mais do que um bato; e um ômer de semente não dará mais do que um efa.
11 ”ؤُشْثْ خْ يِينِّي إِكَّارنْ زِيشْ، أَرزُّونْ خْ شّْرَابْ ؤُ تّْغِيمَانْ وْسوْسنْ أَڒْ ثْبَامْبَاسْثْ، أَڒْ ثنْ إِسّحْمَا بِينُو!
11 Ai dos que se levantam pela manhã e seguem a bebedice! E se demoram até à noite, até que o vinho os esquenta!
12 ڒْڭَامْبْرِي ذ لهَارْپَا ذ ؤُبنْذِيرْ ذ ثمْجَا ذ بِينُو أَقَا أَثنْ غَارْ زّْرَاذِي نْسنْ، مَاشَا مِينْ إِتّڭّْ سِيذِي وَارْ غَارسْ خزَّارنْ، ثَامڭِّيثْ ن إِفَاسّنْ نّسْ، وَارْ ت تّْوِيڒِينْ.
12 Harpas, e alaúdes, e tamboris e pífanos, e vinho há nos seus banquetes; e não olham para a obra do Senhor , nem consideram as obras das suas mãos.
13 س ؤُيَا أَذْ إِتّْوَانْذهْ ڒْڭنْسْ إِنُو ذِي لْمنْفَا، مِينْزِي وَارْ غَارسْ ثدْجِي ثُوسّْنَا. ثَارْوَا ن ثَاصِيڒثْ ن ڒْڭنْسْ أَذْ هيّْفنْ، أَذْ يَاژغْ ؤُبَارُّو نْسنْ س ؤُفَاذِي.
13 Portanto, o meu povo será levado cativo, por falta de entendimento; e os seus nobres terão fome, e a sua multidão se secará de sede.
14 س ؤُيَا إِ غَا ثَارْزمْ ڒَاخَارْثْ أَطَّاسْ ثْمِيجَّا نّسْ، أَذْ يَارْزمْ أَقمُّومْ نّسْ نْهْڒَا ڒقْيَاسْ، مَاحنْذْ أَذْ ذَايسْ إِهْوَا ڒْعزّْ نّسْ ذ ؤُبَارُّو نّسْ ذ دّْرِيزْ نّسْ ذ مَارَّا إِنِّي ذَايسْ إِنڭّْزنْ أَمُّو س ڒفْرَاحثْ.
14 Por isso, a sepultura aumentou o seu apetite e abriu a boca desmesuradamente; e a glória deles, e a sua multidão, e a sua pompa, e os que entre eles folgavam a ela desceram.
15 خنِّي أَذْ إِخْنسْ بْنَاذمْ ؤُشَا كُوڒْ أَرْيَازْ أَذْ إِتّْوَاسّهْوَا، ؤُشَا ثِيطَّاوِينْ ن أَيْثْ ن بُو-نّْفَاخثْ أَذْ ذوْڒنْثْ خزَّارنْثْ غَارْ سْوَادَّايْ.
15 Então, o plebeu se abaterá, e o nobre se humilhará; e os olhos dos altivos se humilharão.
16 مَاشَا سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ أَذْ إِتّْوَاسّْعُودْجْ س ڒْحقّْ ؤُ أَربِّي ذ أَمْقدَّاسْ أَذْ ؤُتّْوَاقدّسْ س ثْسڭْذَا.
16 Mas o Senhor dos Exércitos será exaltado em juízo, e Deus, o Santo, será santificado em justiça.
17 أَذْ هدّنْ ذِينِّي إِزْمَارنْ أَمْ تّْهدَّانْ خْ ثْكسَّاوْثْ نْسنْ، ؤُشَا إِبَارَّانِييّنْ أَذْ شّنْ ڒخْرَابِي ن أَيْثْ ن بُو-وَاڭْڒَا.“
17 Então, os cordeiros se pascerão como em pastios seus; e os lugares pisados pelos gordos servirão de alimento a forasteiros.
18 ”ؤُشْثْ خْ يِينِّي غَارْسنْ د-إِجبّْذنْ ڒْمُوعْصِييّثْ س ثسْغُونِينْ ن ڒْغشّْ ؤُڒَا ذ دّنْبْ س إِسغْوَانْ إِقبُّوزنْ ن ؤُكَارُّو ن إِعجْمِييّنْ،
18 Ai dos que puxam pela iniquidade com cordas de vaidade e pelo pecado, como se fosse com cordas de carros!
19 إِنِّي إِقَّارنْ: ’أجّْ إِ-ث أَذْ يَازّڒْ، أجّْ إِ-ث أَذْ ث إِڭّْ ذغْيَا حِيمَا أَذْ ث نْژَارْ، ؤُشَا شّْوَارْ ن ؤُمْقدّسْ ن إِسْرَائِيل أجّْ إِ-ث أَذْ إِخشّْ، أَذْ د-يَاسْ، حِيمَا أَذْ ث نسّنْ!‘ “
19 E dizem: Apresse-se e acabe a sua obra, para que a vejamos; e aproxime-se e venha o conselho do Santo de Israel, para que o conheçamos.
20 ”ؤُشْثْ خْ ينِّي، مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ قَّارنْ أَسْ إِصْبحْ ؤُ مِينْ إِصبْحنْ وَارْ إِحْڒِي، إِنِّي إِتّڭّنْ ثَادْجسْثْ ذ ثْفَاوْثْ ؤُ ثَافَاوْثْ ذ ثَادْجسْثْ، إِنِّي إِتّڭّنْ مِينْ يَارْزِيڭنْ ذ مِيژِيذْ ؤُ مِينْ إِزِيضنْ ذ أَمَارْزَاڭْ.“
20 Ai dos que ao mal chamam bem e ao bem, mal! Que fazem da escuridade luz, e da luz, escuridade, e fazem do amargo doce, e do doce, amargo!
21 ”ؤُشْثْ خْ يِينِّي ؤُمِي إِتّْغِيڒْ أَسنْ أَقَا أَثنْ ذ إِمِيغِيسنْ إِ يِيخفْ نْسنْ، ؤُ ؤُشْثْ خْ يِينِّي إِحسّْبنْ إِخفْ نْسنْ ذ إِفهَّامنْ!“
21 Ai dos que são sábios a seus próprios olhos e prudentes diante de si mesmos!
22 ”ؤُشْثْ خْ يِينِّي إِدْجَانْ ذ أَيْثْ ن بُو-ثغْرُوضْثْ غَارْ ثْسسِّيثْ ن بِينُو ؤُ خْ يرْيَازنْ إِمحْضنْ غَارْ وحْرَايْ ن شّْرَابْ،
22 Ai dos que são poderosos para beber vinho e homens forçosos para misturar bebida forte!
23 إِنِّي إِتّْسَارَّاحنْ إِ ؤُعفَّانْ س ثرْزفْثْ إِغشّنْ، مَاشَا كّْسنْ ثَاسْغَارْثْ إِ إِمْسڭَّاذنْ.“
23 Ai dos que justificam o ímpio por presentes e ao justo negam justiça!
24 ”س ؤُيَا إِ غَا إِخْسَارْ وژْوَارْ نْسنْ ؤُ ثَانوَّاشْثْ نْسنْ أَذْ ثضُووْ أَمْ ثْعجَّاجْثْ، أَمْ مَامّشْ إِتّتّْ إِڒسْ ن ثْمسِّي إِغدْجْ ؤُ أَمْ مَامّشْ إِهكّْوَا وُورُومْ س ؤُشعَّاڒْ، مَاغَارْ نِيثْنِي نْضَارنْ شَّارِيعَا ن سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ ؤُ سّحْقَارَانْ زڭْ وَاوَاڒنْ ن ؤُمْقدَّاسْ ن إِسْرَائِيل.
24 Pelo que, como a língua de fogo consome a estopa, e a palha se desfaz pela chama, assim será a sua raiz, como podridão, e a sua flor se esvaecerá como pó; porquanto rejeitaram a lei do Senhor dos Exércitos e desprezaram a palavra do Santo de Israel.
25 خْ ؤُيَا يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ نّسْ ؤُشَا إِكْسِي خَاسْ أَفُوسْ نّسْ. أَقَا إِوْثَا إِ-ث أَڒَامِي أَرْجِيجنْ إِذُورَارْ ؤُ ڒْخشْبَاثْ نْسنْ مدّنْثْ خْ إِمسْرَاقْ أَمْ وفْرَاضْ. س مَارَّا أَيَا وَارْ يَارخُّو وغْضَابْ نّسْ، \+bdit مَاشَا\+bdit* أَفُوسْ نّسْ إِقِّيمْ إِسَارّحْ.
25 Pelo que se acendeu a ira do Senhor contra o seu povo, e estendeu a mão contra ele e o feriu; e as montanhas tremeram, e os seus cadáveres eram como monturo no meio das ruas; com tudo isto não tornou atrás a sua ira, mas ainda está alçada a sua mão.
26 مَاغَارْ أَذْ إِسّْڭعّذْ ثَاعدْجَانْثْ إِ ڒڭْنُوسْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒَاڭّْوَاجْ، ؤُ زڭْ ؤُنڭَّارُو ن ثمُّورْثْ أَذْ ث إِصفَّارْ غَارسْ. خْزَارْ، إِتَّاسْ-د ذغْيَا س ثزْڒَا.
26 E ele arvorará o estandarte ante as nações de longe e lhes assobiará desde a extremidade da terra; e eis que virão apressadamente.
27 وَارْ غَارسْ يُوحِيڒْ ؤُڒَا ذ إِجّْ، ؤُڒَا ذ إِجّنْ إِنْقَارْضْ، ؤُڒَا ذ إِجّنْ إِنُّوذمْ نِيغْ إِطّصْ، ؤُڒَا غَارْ إِجّنْ وَارْ إِفْسِي أَبْيَاسْ خْ ثجْعِينَّا نّسْ نِيغْ إِقطّسْ أَسْ إِجّْ ن ؤُفِيڒُو ن سَانْذَالِييَاثْ نّسْ.
27 Não haverá entre elas cansado, nem claudicante; ninguém tosquenejará, nem dormirá; não se lhe desatará o cinto dos seus lombos, nem se lhe quebrará a correia dos seus sapatos.
28 فْڒِيثْشَاثْ نّسْ قضْعنْثْ ؤُ مَارَّا ڒقْوَاسْ نّسْ تّْوَامحّْضنْ. ثِيشضْيِينْ ن ييْسَانْ نّسْ بَاننْثْ قسْحنْثْ أَمْ ؤُقَايَاسْ، ثِيجَارَّارِينْ نّسْ أَمْ ثْحَارْيَاضْثْ.
28 As suas flechas serão agudas, e todos os seus arcos, retesados; as unhas dos seus cavalos dir-se-iam de pederneira, e as rodas dos seus carros, um redemoinho.
29 زّْهِيرْ نّسْ أَمْ زّْهِيرْ ن ثيْرَاذْثْ ؤُ نتَّا إِتّْزهَّارْ أَمْ يِييْرَاذنْ إِمژْيَاننْ. أَذْ يَارُّودْجذْ، أَذْ إِطّفْ ثَايْمَارْثْ نّسْ ؤُشَا أَذْ ت إِجَارّْ ؤُ وَارْ إِتِّيڒِي وِي ث غَا إِفكّنْ.
29 O seu rugido será como o do leão; rugirão como filhos de leão; sim, rugirão, e arrebatarão a presa, e a levarão, e não haverá quem a livre.
30 ذڭْ وَاسّْ نِّي أَذْ إِزهَّارْ ضِيدّْ ڒْْڭنْسْ أَمْ زّْهِيرْ نْ ڒبْحَارْ. أَذْ خزَّارنْ غَارْ ثمُّورْثْ، أَقَا-ت مْغِيرْ ذ ثَادْجسْثْ ذ ڒحْصَارثْ، ؤُشَا ثَافَاوْثْ أَذْ ثبَّارْشنْ س إِسيْنُوثنْ إِبَّارشْننْ.“
30 E bramarão contra eles, naquele dia, como o bramido do mar; e, se alguém olhar para a terra, eis que só verá trevas e ânsia, e a luz se escurecerá em suas assolações.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.