Isaías 57

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ ”إِتّْوَاهلّكْ ؤُمْسڭّذْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ وِي ث إِتّْكسِّينْ غَارْ وُوڒْ. إِرْيَازنْ ذَايْسنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ مّكْسِينْ، بْڒَا مَا إِحطَّا ؤُڒَا ذ إِجّْ أَقَا أَمْسڭّذْ إِمّكْسِي قْبڒْ إِ د غَا يَاسْ أَسّْ ن لْمُوصِيبَا.

¹ E o justo perece sem que ninguém se aperceba; as pessoas de bem são arrebatadas e ninguém se importa;

² نتَّا أَذْ د-يَاذفْ ذِي ڒهْنَا، أَذْ أَرّيْحنْ نِيثْنِي ذِي قَامَاثْ نْسنْ ذڭْ إِمضْڒَانْ، كُوڒْ إِجّْ ونِّي يُويُورنْ أَبْرِيذْ نّسْ إِسڭّْمنْ.“

² por causa do mal, o justo é arrebatado para entrar na paz; repousam sobre seus leitos aqueles que seguiam o caminho reto.

³ ”قَارّْبمْ-د ذَا، أَ كنِّيوْ إِحنْجِيرنْ ن ثْبزْڭِيوْثْ، ثَارْوَا ن يِينِّي إِزنَّانْ ؤُ ن ثمْغَارْثْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ!

³ E vós, aproximai-vos, filhos da feiticeira, descendência da mulher adúltera e devassa!

⁴ وِي زِي ثسْثهزَّامْ أَمُّو، وِي خْ ثْشَارَّاڭمْ أَقمُّومْ ؤُ وِي غَارْ ثْجبّْذمْ إِڒسْ غَارْ بَارَّا؟ مَا وَارْ ثدْجِيمْ ذ إِحنْجِيرنْ ن ؤُعذِّي، ثَارْوَا ن ڒْغشّْ؟

⁴ De quem vos escarneceis? A quem fazeis caretas e mostrais a língua? Não sois filhos do pecado, raça bastarda?

⁵ كنِّيوْ إِنِّي إِتّْهَاجنْ غَارْ ثْشجُّورَا ن لْ-أَصْنَامْ، سَاذُو كُوڒْ ثَاشجَّارْثْ ثَازِيزَاوْثْ، كنِّيوْ إِنِّي إِغَارّْصنْ إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ ذِي ثغْزُورِينْ، سْوَادَّايْ ذِي ثزِّييِينْ ن ڒجْرُوفْ.

⁵ Vós vos abrasais sob os arvoredos de terebintos e sob qualquer árvore verde; vós imolais crianças no leito das torrentes e nas cavernas dos rochedos.

⁶ ثَاسْغَارْثْ نّمْ غَارْ إِژْرَا إِيُويْذَانْ ن ثغْزُورِينْ. أَقَا ذِينْ ثَاسْغَارْثْ إِ ذ أَمْ د-يكَّارنْ. ؤُڒَا إِ نِيثْنِي ثْزدْجْعذْ أَسنْ ثَاوْهِيبْثْ ن ؤُسيّبْ، ثْوهّْبذْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ. مَا نشّْ أَذْ قِّيمغْ سْقَارغْ خْ مَانْ أَيَا؟“

⁶ As pedras polidas da torrente, eis o que te toca, sim, eis o teu quinhão; tu lhes ofereces libações, preparas-lhes oferendas. {Posso a isso resignar-me?}

⁷ ”خْ وذْرَارْ يُوعْڒَانْ ذ إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ ثسُّوذْ قَامَا نّمْ. ؤُڒَا ذِينِّي ثْڭعّْذذْ حِيمَا أَذْ ثْوهّْبذْ ثَاغَارْصْثْ.

⁷ Sobre o cume de elevada montanha preparas teu leito, e é aí que sobes para oferecer sacrifícios.

⁸ أَوَارْنِي ثوَّارْثْ ذ ڒضْرُوفْ نّسْ غَارْ إِغزْذِيسنْ نّسْ ثڭِّيذْ ڒعْڒَامثْ نّمْ ن ڒِيذَارثْ، ’مْزُوزَا نّمْ‘، مَاغَارْ شمْ ثنْعزْڒذْ خَافِي ذ ثَاعَارْيَانْثْ ؤُ ثْڭعّْذذْ ذِينِّي سنّجْ. ثْعذْڒذْ إِ يِيخفْ نّمْ قَامَا ذ ثْمِيرِيوْثْ ؤُشَا ثْعَاهْذذْ إِخفْ نّمْ أَكْ-ذ شَا زَّايْسنْ. ثتّخْسذْ ثَاسُّوثْ نْسنْ، ثژْرِيذْ ثَارْيَاسْثْ نْسنْ.

⁸ Por trás da porta e seus umbrais, colocas teu emblema, porque não foi para mim que tu te descobriste, que estendeste a cama onde subiste; vais assalariar para ti aqueles com quem desejas ter negócios; admirando o ídolo, multiplicaste com eles as prostituições.

⁹ أَكْ-ذ زّشْثْ ثْرُوحذْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثَارْنِيذْ أَطَّاسْ ذِي ڒعْطُورْ إِتّْفُوحنْ نّمْ. ثسّكّذْ إِمْسخَّارنْ نّمْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ ؤُشَا ثسّْوَاضْعذْ إِخفْ نّمْ أَڒْ ڒَاخَارْثْ.

⁹ Depois corres a Melec com óleos, és pródiga em aromas, envias ao longe teus mensageiros, e os fazes descer à morada dos mortos.

¹⁰ زِي سِّيبّثْ ن وَاطَّاسْ ن إِمْسَاڭَارنْ نّمْ ثُوحْڒذْ، مَاشَاعمَّارْصْ وَارْ ثنِّيذْ: ’وَارْ ذِينْ إِقِّيمْ ڒَايَاسْ!‘ ثُوفِيذْ جّهْذْ ن جْذِيذْ إِ ثُوذَارْثْ. خْ ؤُيَا وَارْ ثحْڒِيشذْ.

¹⁰ De tanto andar assim, tu te fatigas, sem jamais dizer: já basta; encontras ainda força, e segues sem parar.

¹¹ مَانْ ونْ زِي ثسّْحِيسّْفذْ ؤُ ثڭّْوذذْ أَقَا شمْ ثسّْخَارّْقذْ خَافِي ؤُ وَارْ ذ أَيِي ثِيذَارذْ، وَارْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ غَارْ وُوڒْ نّمْ؟ مَا وَارْ ثُوغِي نشّْ سّغْذغْ زڭْ وشْحَاڒْ ؤُيَا، أَڒَامِي شمْ وَارْ زَّايِي ثڭّْوِيذذْ شَا عَاذْ؟“

¹¹ A quem temias então? De quem tinhas medo, para ser infiel, para não te lembrares de mim nem te preocupares comigo? Sem dúvida eu me calava e fechava os olhos; por isso tu não me temias.

¹² ”نشّْ أَذْ عَاوْذغْ خْ ثْسڭْذَا نّمْ ذ ثْمڭَّا نّمْ: وَارْ شمْ نفّْعنْ شَا.

¹² Pois bem, vou mostrar o que valem tua justiça e tuas obras! Elas não te servirão de coisa alguma,

¹³ خْمِي غَا ثْڒَاغِيذْ، أجّْ خنِّي أَڭْرَاوْ نّمْ إِ غَارمْ ثسّْمُونذْ أَذْ شمْ إِفكّْ. أَسمِّيضْ أَذْ ثنْ يَاوِي مَارَّا، إِجّْ ن ؤُسُوضِي أَذْ ثنْ إِكْسِي، مَاشَا ونِّي غَارِي يَاركّْوَاڒنْ، أَذْ إِوَارْثْ ثَامُّورْثْ ذ وذْرَارْ إِنُو إِقدّْسنْ ذ ثَاسْغَارْثْ.“

¹³ quando pedires socorro. E não te salvarão teus ídolos: todos serão levados pelo vento. Um sopro as carregará. Aquele, porém, que contar comigo herdará a terra, e possuirá meu monte santo.

¹⁴ ”أَذْ يِينِي: ’سْڭعّْذمْ، سْڭعّْذمْ أَبْرِيذْ، كْسمْ مِينْ إِسّنْقْرَاضنْ زڭْ وبْرِيذْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو!‘

¹⁴ {Será dito:} Abri, abri a estrada, aplanai-a! Retirai do caminho de meu povo todo obstáculo!

¹⁵ مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ ونِّي يُوعْڒَانْ ؤُ ونِّي إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ، ونِّي إِزدّْغنْ ذِي ڒبْذَا، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ أَقَا أَمْقدَّاسْ إِ إِدْجَا: ’نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒُوعْڒَا ؤُ ذڭْ وقْذَاسْ ؤُ غَارْ ونِّي ؤُمِي إِتّْوَارْژْ بُوحْبڒْ ؤُ غَارْ ؤُمْوَاضعْ ن بُوحْبڒْ، مَاحنْذْ أَذْ أَرّغْ بُوحْبڒْ ن إِمْوَاضْعنْ ذ وُوڒْ نْ إِنِّي إِتّْوَارْژِينْ غَارْ ثُوذَارْثْ!‘

¹⁵ Porque eis o que diz o Altíssimo, cuja morada é eterna e o nome santo: Habitando como Santo uma elevada morada, auxilio todavia o homem atormentado e humilhado; venho reanimar os humildes, e levantar os ânimos abatidos.

¹⁶ مَاغَارْ نشّْ وَارْ تّمْشُوبُّوشغْ إِ ڒبْذَا ؤُ وَارْ تّڭّغْ أَذْ إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو بْڒَا قطُّو، مِينْزِي خنِّي إِڒِي أَذْ يَارْخُو كُوڒْ بُوحْبڒْ زِي زَّاثْ ن وُوذمْ إِنُو، ڒعْمُورْ نِّي ڭِّيغْ.“

¹⁶ Realmente, não desejo controvérsias sem fim, nem persistir sempre no descontentamento, senão o espírito desfalecerá diante de mim, assim como as almas que criei.

¹⁷ ”نشّْ فُّوڭْمغْ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ ن مژْرِي نّسْ ذڭْ وَارْبحْ ؤُشَا وْثِيغْ ڒْڭنْسْ. نشّْ نُّوفَّارغْ ؤُشَا خنِّي إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو. مَاشَا ڒْڭنْسْ يُويُورْ، إِذْوڒْ غَارْ وبْرِيذْ ن وُوڒْ نّسْ.“

¹⁷ Por causa do crime de meu povo me irritei um momento; feri-o, dando-lhe as costas na minha indignação, enquanto o rebelde agia segundo sua fantasia.

¹⁸ ”نشّْ ژْرِيغْ إِبْرِيذنْ نّسْ، أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ، أَذْ ث سّْقبّْضغْ، أَذْ أَسْ سّْفوّْجغْ ؤُشَا أَذْ أَسْ وْشغْ إِفوَّاجنْ، إِ نتَّا ؤُ إِ يِينِّي إِشضْننْ نّسْ.

¹⁸ Vi sua conduta, disse o Senhor, e o curarei. Vou guiá-lo e consolá-lo,

¹⁹ نشّْ أَذْ د-خڒْقغْ ڒْغِيدْجثْ ن إِينْشِيشنْ نْسنْ. ’ڒهْنَا، ڒهْنَا إِ يِينِّي إِڭّْوجنْ ؤُ إِ يِينِّي يُوذْسنْ‘، إِقَّارْ سِيذِي.

¹⁹ vou fazer assomar aos lábios dos aflitos a ação de graças. Paz, paz àquele que está longe e àquele que está perto.

²⁰ مَاشَا إِعفَّاننْ ڭِّينْ أَمْ ڒبْحَارْ إِنّْهوْڒنْ إِ وَارْ إِزمَّارنْ أَذْ يَارْسَا، ؤُشَا أَمَانْ نّسْ إِوْينْ-د أَبَارْيُوضْ ذ ؤُبدْجَاعْ.

²⁰ Mas os ímpios são como um mar encapelado, que não pode acalmar-se, cujas ondas revolvem lodo e lama.

²¹ إِعفَّاننْ وَارْ غَارْ إِدْجِي ڒهْنَا!، إِقَّارْ أَربِّي إِنُو.“

²¹ Não há paz para os ímpios, diz meu Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 57, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Isaías 57 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →