Isaías 57

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ ”إِتّْوَاهلّكْ ؤُمْسڭّذْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ وِي ث إِتّْكسِّينْ غَارْ وُوڒْ. إِرْيَازنْ ذَايْسنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ مّكْسِينْ، بْڒَا مَا إِحطَّا ؤُڒَا ذ إِجّْ أَقَا أَمْسڭّذْ إِمّكْسِي قْبڒْ إِ د غَا يَاسْ أَسّْ ن لْمُوصِيبَا.

¹ Perece o justo, e não há quem se impressione com isso; e os homens piedosos são arrebatados sem que alguém considere nesse fato; pois o justo é levado antes que venha o mal

² نتَّا أَذْ د-يَاذفْ ذِي ڒهْنَا، أَذْ أَرّيْحنْ نِيثْنِي ذِي قَامَاثْ نْسنْ ذڭْ إِمضْڒَانْ، كُوڒْ إِجّْ ونِّي يُويُورنْ أَبْرِيذْ نّسْ إِسڭّْمنْ.“

² e entra na paz; descansam no seu leito os que andam em retidão.

³ ”قَارّْبمْ-د ذَا، أَ كنِّيوْ إِحنْجِيرنْ ن ثْبزْڭِيوْثْ، ثَارْوَا ن يِينِّي إِزنَّانْ ؤُ ن ثمْغَارْثْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ!

³ Mas chegai-vos para aqui, vós, os filhos da agoureira, descendência da adúltera e da prostituta.

⁴ وِي زِي ثسْثهزَّامْ أَمُّو، وِي خْ ثْشَارَّاڭمْ أَقمُّومْ ؤُ وِي غَارْ ثْجبّْذمْ إِڒسْ غَارْ بَارَّا؟ مَا وَارْ ثدْجِيمْ ذ إِحنْجِيرنْ ن ؤُعذِّي، ثَارْوَا ن ڒْغشّْ؟

⁴ De quem chasqueais? Contra quem escancarais a boca e deitais para fora a língua? Porventura, não sois filhos da transgressão, descendência da falsidade,

⁵ كنِّيوْ إِنِّي إِتّْهَاجنْ غَارْ ثْشجُّورَا ن لْ-أَصْنَامْ، سَاذُو كُوڒْ ثَاشجَّارْثْ ثَازِيزَاوْثْ، كنِّيوْ إِنِّي إِغَارّْصنْ إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ ذِي ثغْزُورِينْ، سْوَادَّايْ ذِي ثزِّييِينْ ن ڒجْرُوفْ.

⁵ que vos abrasais na concupiscência junto aos terebintos, debaixo de toda árvore frondosa, e sacrificais os filhos nos vales e nas fendas dos penhascos?

⁶ ثَاسْغَارْثْ نّمْ غَارْ إِژْرَا إِيُويْذَانْ ن ثغْزُورِينْ. أَقَا ذِينْ ثَاسْغَارْثْ إِ ذ أَمْ د-يكَّارنْ. ؤُڒَا إِ نِيثْنِي ثْزدْجْعذْ أَسنْ ثَاوْهِيبْثْ ن ؤُسيّبْ، ثْوهّْبذْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ. مَا نشّْ أَذْ قِّيمغْ سْقَارغْ خْ مَانْ أَيَا؟“

⁶ Por entre as pedras lisas dos ribeiros está a tua parte; estas, estas te cairão em sorte; sobre elas também derramas a tua libação e lhes apresentas ofertas de manjares. Contentar-me-ia eu com estas coisas?

⁷ ”خْ وذْرَارْ يُوعْڒَانْ ذ إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ ثسُّوذْ قَامَا نّمْ. ؤُڒَا ذِينِّي ثْڭعّْذذْ حِيمَا أَذْ ثْوهّْبذْ ثَاغَارْصْثْ.

⁷ Sobre monte alto e elevado pões o teu leito; para lá sobes para oferecer sacrifícios.

⁸ أَوَارْنِي ثوَّارْثْ ذ ڒضْرُوفْ نّسْ غَارْ إِغزْذِيسنْ نّسْ ثڭِّيذْ ڒعْڒَامثْ نّمْ ن ڒِيذَارثْ، ’مْزُوزَا نّمْ‘، مَاغَارْ شمْ ثنْعزْڒذْ خَافِي ذ ثَاعَارْيَانْثْ ؤُ ثْڭعّْذذْ ذِينِّي سنّجْ. ثْعذْڒذْ إِ يِيخفْ نّمْ قَامَا ذ ثْمِيرِيوْثْ ؤُشَا ثْعَاهْذذْ إِخفْ نّمْ أَكْ-ذ شَا زَّايْسنْ. ثتّخْسذْ ثَاسُّوثْ نْسنْ، ثژْرِيذْ ثَارْيَاسْثْ نْسنْ.

⁸ Detrás das portas e das ombreiras pões os teus símbolos eróticos, puxas as cobertas, sobes ao leito e o alargas para os adúlteros; dizes-lhes as tuas exigências, amas-lhes a coabitação e lhes miras a nudez.

⁹ أَكْ-ذ زّشْثْ ثْرُوحذْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثَارْنِيذْ أَطَّاسْ ذِي ڒعْطُورْ إِتّْفُوحنْ نّمْ. ثسّكّذْ إِمْسخَّارنْ نّمْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ ؤُشَا ثسّْوَاضْعذْ إِخفْ نّمْ أَڒْ ڒَاخَارْثْ.

⁹ Vais ao rei com óleo e multiplicas os teus perfumes; envias os teus embaixadores para longe, até à profundidade do sepulcro.

¹⁰ زِي سِّيبّثْ ن وَاطَّاسْ ن إِمْسَاڭَارنْ نّمْ ثُوحْڒذْ، مَاشَاعمَّارْصْ وَارْ ثنِّيذْ: ’وَارْ ذِينْ إِقِّيمْ ڒَايَاسْ!‘ ثُوفِيذْ جّهْذْ ن جْذِيذْ إِ ثُوذَارْثْ. خْ ؤُيَا وَارْ ثحْڒِيشذْ.

¹⁰ Na tua longa viagem te cansas, mas não dizes: É em vão; achas o que buscas; por isso, não desfaleces.

¹¹ مَانْ ونْ زِي ثسّْحِيسّْفذْ ؤُ ثڭّْوذذْ أَقَا شمْ ثسّْخَارّْقذْ خَافِي ؤُ وَارْ ذ أَيِي ثِيذَارذْ، وَارْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ غَارْ وُوڒْ نّمْ؟ مَا وَارْ ثُوغِي نشّْ سّغْذغْ زڭْ وشْحَاڒْ ؤُيَا، أَڒَامِي شمْ وَارْ زَّايِي ثڭّْوِيذذْ شَا عَاذْ؟“

¹¹ Mas de quem tiveste receio ou temor, para que mentisses e não te lembrasses de mim, nem de mim te importasses? Não é, acaso, porque me calo, e isso desde muito tempo, e não me temes?

¹² ”نشّْ أَذْ عَاوْذغْ خْ ثْسڭْذَا نّمْ ذ ثْمڭَّا نّمْ: وَارْ شمْ نفّْعنْ شَا.

¹² Eu publicarei essa justiça tua; e, quanto às tuas obras, elas não te aproveitarão.

¹³ خْمِي غَا ثْڒَاغِيذْ، أجّْ خنِّي أَڭْرَاوْ نّمْ إِ غَارمْ ثسّْمُونذْ أَذْ شمْ إِفكّْ. أَسمِّيضْ أَذْ ثنْ يَاوِي مَارَّا، إِجّْ ن ؤُسُوضِي أَذْ ثنْ إِكْسِي، مَاشَا ونِّي غَارِي يَاركّْوَاڒنْ، أَذْ إِوَارْثْ ثَامُّورْثْ ذ وذْرَارْ إِنُو إِقدّْسنْ ذ ثَاسْغَارْثْ.“

¹³ Quando clamares, a tua coleção de ídolos que te livre! Levá-los-á o vento; um assopro os arrebatará a todos, mas o que confia em mim herdará a terra e possuirá o meu santo monte.

¹⁴ ”أَذْ يِينِي: ’سْڭعّْذمْ، سْڭعّْذمْ أَبْرِيذْ، كْسمْ مِينْ إِسّنْقْرَاضنْ زڭْ وبْرِيذْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو!‘

¹⁴ Dir-se-á: Aterrai, aterrai, preparai o caminho, tirai os tropeços do caminho do meu povo.

¹⁵ مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ ونِّي يُوعْڒَانْ ؤُ ونِّي إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ، ونِّي إِزدّْغنْ ذِي ڒبْذَا، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ أَقَا أَمْقدَّاسْ إِ إِدْجَا: ’نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒُوعْڒَا ؤُ ذڭْ وقْذَاسْ ؤُ غَارْ ونِّي ؤُمِي إِتّْوَارْژْ بُوحْبڒْ ؤُ غَارْ ؤُمْوَاضعْ ن بُوحْبڒْ، مَاحنْذْ أَذْ أَرّغْ بُوحْبڒْ ن إِمْوَاضْعنْ ذ وُوڒْ نْ إِنِّي إِتّْوَارْژِينْ غَارْ ثُوذَارْثْ!‘

¹⁵ Porque assim diz o Alto, o Sublime, que habita a eternidade, o qual tem o nome de Santo: Habito no alto e santo lugar, mas habito também com o contrito e abatido de espírito, para vivificar o espírito dos abatidos e vivificar o coração dos contritos.

¹⁶ مَاغَارْ نشّْ وَارْ تّمْشُوبُّوشغْ إِ ڒبْذَا ؤُ وَارْ تّڭّغْ أَذْ إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو بْڒَا قطُّو، مِينْزِي خنِّي إِڒِي أَذْ يَارْخُو كُوڒْ بُوحْبڒْ زِي زَّاثْ ن وُوذمْ إِنُو، ڒعْمُورْ نِّي ڭِّيغْ.“

¹⁶ Pois não contenderei para sempre, nem me indignarei continuamente; porque, do contrário, o espírito definharia diante de mim, e o fôlego da vida, que eu criei.

¹⁷ ”نشّْ فُّوڭْمغْ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ ن مژْرِي نّسْ ذڭْ وَارْبحْ ؤُشَا وْثِيغْ ڒْڭنْسْ. نشّْ نُّوفَّارغْ ؤُشَا خنِّي إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو. مَاشَا ڒْڭنْسْ يُويُورْ، إِذْوڒْ غَارْ وبْرِيذْ ن وُوڒْ نّسْ.“

¹⁷ Por causa da indignidade da sua cobiça, eu me indignei e feri o povo; escondi a face e indignei-me, mas, rebelde, seguiu ele o caminho da sua escolha.

¹⁸ ”نشّْ ژْرِيغْ إِبْرِيذنْ نّسْ، أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ، أَذْ ث سّْقبّْضغْ، أَذْ أَسْ سّْفوّْجغْ ؤُشَا أَذْ أَسْ وْشغْ إِفوَّاجنْ، إِ نتَّا ؤُ إِ يِينِّي إِشضْننْ نّسْ.

¹⁸ Tenho visto os seus caminhos e o sararei; também o guiarei e lhe tornarei a dar consolação, a saber, aos que dele choram.

¹⁹ نشّْ أَذْ د-خڒْقغْ ڒْغِيدْجثْ ن إِينْشِيشنْ نْسنْ. ’ڒهْنَا، ڒهْنَا إِ يِينِّي إِڭّْوجنْ ؤُ إِ يِينِّي يُوذْسنْ‘، إِقَّارْ سِيذِي.

¹⁹ Como fruto dos seus lábios criei a paz, paz para os que estão longe e para os que estão perto, diz o Senhor , e eu o sararei.

²⁰ مَاشَا إِعفَّاننْ ڭِّينْ أَمْ ڒبْحَارْ إِنّْهوْڒنْ إِ وَارْ إِزمَّارنْ أَذْ يَارْسَا، ؤُشَا أَمَانْ نّسْ إِوْينْ-د أَبَارْيُوضْ ذ ؤُبدْجَاعْ.

²⁰ Mas os perversos são como o mar agitado, que não se pode aquietar, cujas águas lançam de si lama e lodo.

²¹ إِعفَّاننْ وَارْ غَارْ إِدْجِي ڒهْنَا!، إِقَّارْ أَربِّي إِنُو.“

²¹ Para os perversos, diz o meu Deus, não há paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 57, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Isaías 57 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →