Isaías 57

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ ”إِتّْوَاهلّكْ ؤُمْسڭّذْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ وِي ث إِتّْكسِّينْ غَارْ وُوڒْ. إِرْيَازنْ ذَايْسنْ ثَامخْسِيوْثْ إِشوَّارنْ مّكْسِينْ، بْڒَا مَا إِحطَّا ؤُڒَا ذ إِجّْ أَقَا أَمْسڭّذْ إِمّكْسِي قْبڒْ إِ د غَا يَاسْ أَسّْ ن لْمُوصِيبَا.

¹ Perece o justo, e não há quem considere isso em seu coração, e os homens compassivos são recolhidos, sem que alguém considere que o justo é levado antes do mal.

² نتَّا أَذْ د-يَاذفْ ذِي ڒهْنَا، أَذْ أَرّيْحنْ نِيثْنِي ذِي قَامَاثْ نْسنْ ذڭْ إِمضْڒَانْ، كُوڒْ إِجّْ ونِّي يُويُورنْ أَبْرِيذْ نّسْ إِسڭّْمنْ.“

² Entrará em paz; descansarão nas suas camas, os que houverem andado na sua retidão.

³ ”قَارّْبمْ-د ذَا، أَ كنِّيوْ إِحنْجِيرنْ ن ثْبزْڭِيوْثْ، ثَارْوَا ن يِينِّي إِزنَّانْ ؤُ ن ثمْغَارْثْ ن فَارْقْ-شّْغڒْ!

³ Mas chegai-vos aqui, vós os filhos da agoureira, descendência adulterina, e de prostituição.

⁴ وِي زِي ثسْثهزَّامْ أَمُّو، وِي خْ ثْشَارَّاڭمْ أَقمُّومْ ؤُ وِي غَارْ ثْجبّْذمْ إِڒسْ غَارْ بَارَّا؟ مَا وَارْ ثدْجِيمْ ذ إِحنْجِيرنْ ن ؤُعذِّي، ثَارْوَا ن ڒْغشّْ؟

⁴ De quem fazeis o vosso passatempo? Contra quem escancarais a boca, e deitais para fora a língua? Porventura não sois filhos da transgressão, descendência da falsidade,

⁵ كنِّيوْ إِنِّي إِتّْهَاجنْ غَارْ ثْشجُّورَا ن لْ-أَصْنَامْ، سَاذُو كُوڒْ ثَاشجَّارْثْ ثَازِيزَاوْثْ، كنِّيوْ إِنِّي إِغَارّْصنْ إِ إِحنْجِيرنْ إِمژْيَاننْ ذِي ثغْزُورِينْ، سْوَادَّايْ ذِي ثزِّييِينْ ن ڒجْرُوفْ.

⁵ Que vos inflamais com os deuses debaixo de toda a árvore verde, e sacrificais os filhos nos ribeiros, nas fendas dos penhascos?

⁶ ثَاسْغَارْثْ نّمْ غَارْ إِژْرَا إِيُويْذَانْ ن ثغْزُورِينْ. أَقَا ذِينْ ثَاسْغَارْثْ إِ ذ أَمْ د-يكَّارنْ. ؤُڒَا إِ نِيثْنِي ثْزدْجْعذْ أَسنْ ثَاوْهِيبْثْ ن ؤُسيّبْ، ثْوهّْبذْ ثَاوْهِيبْثْ ن ڒْغِيدْجثْ. مَا نشّْ أَذْ قِّيمغْ سْقَارغْ خْ مَانْ أَيَا؟“

⁶ Nas pedras lisas dos ribeiros está a tua parte; estas, estas são a tua sorte; sobre elas também derramaste a tua libação, e lhes ofereceste ofertas; contentar-me-ia eu com estas coisas?

⁷ ”خْ وذْرَارْ يُوعْڒَانْ ذ إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ ثسُّوذْ قَامَا نّمْ. ؤُڒَا ذِينِّي ثْڭعّْذذْ حِيمَا أَذْ ثْوهّْبذْ ثَاغَارْصْثْ.

⁷ Sobre o monte alto e levantado pões a tua cama; e lá subiste para oferecer sacrifícios.

⁸ أَوَارْنِي ثوَّارْثْ ذ ڒضْرُوفْ نّسْ غَارْ إِغزْذِيسنْ نّسْ ثڭِّيذْ ڒعْڒَامثْ نّمْ ن ڒِيذَارثْ، ’مْزُوزَا نّمْ‘، مَاغَارْ شمْ ثنْعزْڒذْ خَافِي ذ ثَاعَارْيَانْثْ ؤُ ثْڭعّْذذْ ذِينِّي سنّجْ. ثْعذْڒذْ إِ يِيخفْ نّمْ قَامَا ذ ثْمِيرِيوْثْ ؤُشَا ثْعَاهْذذْ إِخفْ نّمْ أَكْ-ذ شَا زَّايْسنْ. ثتّخْسذْ ثَاسُّوثْ نْسنْ، ثژْرِيذْ ثَارْيَاسْثْ نْسنْ.

⁸ E detrás das portas, e dos umbrais puseste o teu memorial; pois te descobriste a outros que não a mim, e subiste, alargaste a tua cama, e fizeste aliança com alguns deles; amaste a sua cama, onde quer que a viste.

⁹ أَكْ-ذ زّشْثْ ثْرُوحذْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ثَارْنِيذْ أَطَّاسْ ذِي ڒعْطُورْ إِتّْفُوحنْ نّمْ. ثسّكّذْ إِمْسخَّارنْ نّمْ غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ ؤُشَا ثسّْوَاضْعذْ إِخفْ نّمْ أَڒْ ڒَاخَارْثْ.

⁹ E foste ao rei com óleo, e multiplicaste os teus perfumes e enviaste os teus embaixadores para longe, e te abateste até ao inferno.

¹⁰ زِي سِّيبّثْ ن وَاطَّاسْ ن إِمْسَاڭَارنْ نّمْ ثُوحْڒذْ، مَاشَاعمَّارْصْ وَارْ ثنِّيذْ: ’وَارْ ذِينْ إِقِّيمْ ڒَايَاسْ!‘ ثُوفِيذْ جّهْذْ ن جْذِيذْ إِ ثُوذَارْثْ. خْ ؤُيَا وَارْ ثحْڒِيشذْ.

¹⁰ Na tua comprida viagem te cansaste; porém não disseste: Não há esperança; achaste novo vigor na tua mão; por isso não adoeceste.

¹¹ مَانْ ونْ زِي ثسّْحِيسّْفذْ ؤُ ثڭّْوذذْ أَقَا شمْ ثسّْخَارّْقذْ خَافِي ؤُ وَارْ ذ أَيِي ثِيذَارذْ، وَارْ ذ أَيِي ثڭِّيذْ غَارْ وُوڒْ نّمْ؟ مَا وَارْ ثُوغِي نشّْ سّغْذغْ زڭْ وشْحَاڒْ ؤُيَا، أَڒَامِي شمْ وَارْ زَّايِي ثڭّْوِيذذْ شَا عَاذْ؟“

¹¹ Mas de quem tiveste receio, ou temor, para que mentisses, e não te lembrasses de mim, nem no teu coração me pusesses? Não é porventura porque eu me calei, e isso há muito tempo, e não me temes?

¹² ”نشّْ أَذْ عَاوْذغْ خْ ثْسڭْذَا نّمْ ذ ثْمڭَّا نّمْ: وَارْ شمْ نفّْعنْ شَا.

¹² Eu publicarei a tua justiça, e as tuas obras, que não te aproveitarão.

¹³ خْمِي غَا ثْڒَاغِيذْ، أجّْ خنِّي أَڭْرَاوْ نّمْ إِ غَارمْ ثسّْمُونذْ أَذْ شمْ إِفكّْ. أَسمِّيضْ أَذْ ثنْ يَاوِي مَارَّا، إِجّْ ن ؤُسُوضِي أَذْ ثنْ إِكْسِي، مَاشَا ونِّي غَارِي يَاركّْوَاڒنْ، أَذْ إِوَارْثْ ثَامُّورْثْ ذ وذْرَارْ إِنُو إِقدّْسنْ ذ ثَاسْغَارْثْ.“

¹³ Quando clamares, livrem-te os ídolos que ajuntaste; mas o vento a todos levará, e um sopro os arrebatará; mas o que confia em mim possuirá a terra, e herdará o meu santo monte.

¹⁴ ”أَذْ يِينِي: ’سْڭعّْذمْ، سْڭعّْذمْ أَبْرِيذْ، كْسمْ مِينْ إِسّنْقْرَاضنْ زڭْ وبْرِيذْ ن ڒْڭنْسْ إِنُو!‘

¹⁴ E dir-se-á: Aplanai, aplanai a estrada, preparai o caminho; tirai os tropeços do caminho do meu povo.

¹⁵ مَاغَارْ أَمُّو إِ إِقَّارْ ونِّي يُوعْڒَانْ ؤُ ونِّي إِتّْوَاسّْڭعّْذنْ، ونِّي إِزدّْغنْ ذِي ڒبْذَا، ونِّي ؤُمِي قَّارنْ أَقَا أَمْقدَّاسْ إِ إِدْجَا: ’نشّْ زدّْغغْ ذِي ڒُوعْڒَا ؤُ ذڭْ وقْذَاسْ ؤُ غَارْ ونِّي ؤُمِي إِتّْوَارْژْ بُوحْبڒْ ؤُ غَارْ ؤُمْوَاضعْ ن بُوحْبڒْ، مَاحنْذْ أَذْ أَرّغْ بُوحْبڒْ ن إِمْوَاضْعنْ ذ وُوڒْ نْ إِنِّي إِتّْوَارْژِينْ غَارْ ثُوذَارْثْ!‘

¹⁵ Porque assim diz o Alto e o Sublime, que habita na eternidade, e cujo nome é Santo: Num alto e santo lugar habito; como também com o contrito e abatido de espírito, para vivificar o espírito dos abatidos, e para vivificar o coração dos contritos.

¹⁶ مَاغَارْ نشّْ وَارْ تّمْشُوبُّوشغْ إِ ڒبْذَا ؤُ وَارْ تّڭّغْ أَذْ إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو بْڒَا قطُّو، مِينْزِي خنِّي إِڒِي أَذْ يَارْخُو كُوڒْ بُوحْبڒْ زِي زَّاثْ ن وُوذمْ إِنُو، ڒعْمُورْ نِّي ڭِّيغْ.“

¹⁶ Porque não contenderei para sempre, nem continuamente me indignarei; porque o espírito perante a minha face se desfaleceria, e as almas que eu fiz.

¹⁷ ”نشّْ فُّوڭْمغْ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ ن مژْرِي نّسْ ذڭْ وَارْبحْ ؤُشَا وْثِيغْ ڒْڭنْسْ. نشّْ نُّوفَّارغْ ؤُشَا خنِّي إِدُّوقّزْ وغْضَابْ إِنُو. مَاشَا ڒْڭنْسْ يُويُورْ، إِذْوڒْ غَارْ وبْرِيذْ ن وُوڒْ نّسْ.“

¹⁷ Pela iniqüidade da sua avareza me indignei, e o feri; escondi-me, e indignei-me; contudo, rebelde, seguiu o caminho do seu coração.

¹⁸ ”نشّْ ژْرِيغْ إِبْرِيذنْ نّسْ، أَذْ ث سّْڭنْفِيغْ، أَذْ ث سّْقبّْضغْ، أَذْ أَسْ سّْفوّْجغْ ؤُشَا أَذْ أَسْ وْشغْ إِفوَّاجنْ، إِ نتَّا ؤُ إِ يِينِّي إِشضْننْ نّسْ.

¹⁸ Eu vejo os seus caminhos, e o sararei, e o guiarei, e lhe tornarei a dar consolação, a saber, aos seus pranteadores.

¹⁹ نشّْ أَذْ د-خڒْقغْ ڒْغِيدْجثْ ن إِينْشِيشنْ نْسنْ. ’ڒهْنَا، ڒهْنَا إِ يِينِّي إِڭّْوجنْ ؤُ إِ يِينِّي يُوذْسنْ‘، إِقَّارْ سِيذِي.

¹⁹ Eu crio os frutos dos lábios: paz, paz, para o que está longe; e para o que está perto, diz o Senhor, e eu o sararei.

²⁰ مَاشَا إِعفَّاننْ ڭِّينْ أَمْ ڒبْحَارْ إِنّْهوْڒنْ إِ وَارْ إِزمَّارنْ أَذْ يَارْسَا، ؤُشَا أَمَانْ نّسْ إِوْينْ-د أَبَارْيُوضْ ذ ؤُبدْجَاعْ.

²⁰ Mas os ímpios são como o mar bravo, porque não se pode aquietar, e as suas águas lançam de si lama e lodo.

²¹ إِعفَّاننْ وَارْ غَارْ إِدْجِي ڒهْنَا!، إِقَّارْ أَربِّي إِنُو.“

²¹ Não há paz para os ímpios, diz o meu Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 57, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Isaías 57 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →