Isaías 51
rifa (RIFA) vs ACF
1 ”سْڒمْ غَارِي، أَ كنِّيوْ إِنِّي إِضَافَّارنْ ثَاسڭْذَا، كنِّيوْ إِنِّي يَارزُّونْ سِيذِي! خْزَارمْ غَارْ ثصْضَارْثْ مَانِيسْ ثتّْوَانقْشمْ ؤُ غَارْ وخْبُوشْ ن وَانُو مَانِيسْ د-ثتّْوَاغْزمْ.
1 Ouvi-me, vós os que seguis a justiça, os que buscais ao SENHOR. Olhai para a rocha de onde fostes cortados, e para a caverna do poço de onde fostes cavados.
2 خْزَارمْ غَارْ إِبْرَاهِيمْ، جذِّيثْومْ، ؤُ غَارْ سَارَا، ثنِّي كنِّيوْ إِ د-يُورْونْ. مَاغَارْ ثُوغَا-ث عَاذْ حَافِي ؤُمِي ث ڒَاغِيغْ، مَاشَا نشّْ بَارْكغْ ث ؤُ أَرْزْفغْ أَسْ أَطَّاسْ ن وَارَا.
2 Olhai para Abraão, vosso pai, e para Sara, que vos deu à luz; porque, sendo ele só, o chamei, e o abençoei e o multipliquei.
3 مَاغَارْ سِيذِي أَذْ إِسّْفوّجْ صِيهْيُونْ، أَذْ إِسّْفوّجْ مَارَّا ڒْخِيرْبَاثْ نّسْ ؤُشَا أَذْ ت يَارّْ أَمْ جّنّثْ ن عَاذْنْ ؤُ ڒخْڒَا نّسْ أَمْ وحْوِيشْ ذِي جّنّثْ ن سِيذِي. أَرْشَاقْ ذ ڒفْرَاحثْ أَذْ ذَايسْ ثنْ أَفنْ، أَقَاذِي ذ ڒْحسّْ ن إِزهِّيذنْ.“
3 Porque o Senhor consolará a Sião; consolará a todos os seus lugares assolados, e fará o seu deserto como o Éden, e a sua solidão como o jardim do Senhor; gozo e alegria se achará nela, ação de graças, e voz de melodia.
4 ”سْڒمْ-د غَارِي، أَ شّعْبْ إِنُو، ؤُ وْشمْ أَيِي أَمزُّوغْ، أَ ڒْڭنْسْ إِنُو، مَاغَارْ أَذْ زَّايِي ثفّغْ شَّارِيعَا ؤُ نشّْ أَذْ ضمْنغْ ڒْحقّْ إِنُو أَڒْ غَا يِيڒِي ڒْحقّْ إِنُو ذ ثَافَاوْثْ إِ ڒڭْنُوسْ.
4 Atendei-me, povo meu, e nação minha, inclinai os ouvidos para mim; porque de mim sairá a lei, e o meu juízo farei repousar para a luz dos povos.
5 ثَاسڭْذَا إِنُو ثُوذسْ-د، أَسنْجمْ إِنُو إِتّفّغْ-د ؤُ إِغَادْجنْ إِنُو أَذْ شَارّْعنْ ڒڭْنُوسْ، أَذْ أَيِي رَاجَانْثْ ثڭْزِيرِينْ ؤُشَا أَذْ سِّيثْمنْثْ خْ ؤُغِيڒْ إِنُو.“
5 Perto está a minha justiça, vem saindo a minha salvação, e os meus braços julgarão os povos; as ilhas me aguardarão, e no meu braço esperarão.
6 ”سْڭعّْذمْ ثِيطَّاوِينْ نْومْ غَارْ ؤُجنَّا، خْزَارمْ ثَامُّورْثْ ذَا سْوَادَّايْ، مَاغَارْ أَجنَّا أَذْ إِفَّارْفَارْ أَمْ دّخَّانْ، ثَامُّورْثْ أَذْ ثدُّويْسَارْ أَمْ وَارُّوضْ، ؤُشَا أَمُّو إِ غَا مّْثنْ ؤُڒَا ذ إِمزْذَاغْ نّسْ، مَاشَا أَسنْجمْ إِنُو أَذْ إِقِّيمْ إِ ڒبْذَا، ثَاسڭْذَا إِنُوعمَّارْصْ وَارْ ت قطِّينْ.“
6 Levantai os vossos olhos para os céus, e olhai para a terra em baixo, porque os céus desaparecerão como a fumaça, e a terra se envelhecerá como roupa, e os seus moradores morrerão semelhantemente; porém a minha salvação durará para sempre, e a minha justiça não será abolida.
7 ”سْڒمْ-د غَارِي، أَ كنِّيوْ إِنِّي إِسّْننْ ثَاسڭْذَا، أَ شكْ ڒْڭنْسْ نِّي يَاربُّونْ شَّارِيعَا إِنُو ذڭْ وُوڒْ. وَارْ تّڭّْوْذمْ زِي ڒْحڭْرَا ن يوْذَانْ ؤُ وَارْ ثنْ تّجِّيمْ أَذْ شمْ أَرْژنْ س ؤُعيّبْ نْسنْ!
7 Ouvi-me, vós que conheceis a justiça, povo em cujo coração está a minha lei; não temais o opróbrio dos homens, nem vos turbeis pelas suas injúrias.
8 مَاغَارْ ثَاشِينْذَا أَذْ ثنْ ثشّْ أَمْ ثتّتّْ أَرُّوضْ، ؤُشَا أَكِيشُّو أَذْ ثنْ يشّْ أَمْ ثَاضُوفْثْ، مَاشَا ثَاسڭْذَا إِنُو أَذْ ثقِّيمْ إِ ڒبْذَا ؤُ أَسنْجمْ إِنُو زِي جِّيڒْ أَڒْ جِّيڒْ.“
8 Porque a traça os roerá como a roupa, e o bicho os comerá como a lã; mas a minha justiça durará para sempre, e a minha salvação de geração em geração.
9 ”فَاقْ، فَاقْ، أَرْضْ س جّْهذْ، أَ أَغِيڒْ ن سِيذِي! فَاقْ أَمْ ذڭْ وُوسَّانْ ن زِيشْ، أَمْ ذِي جِّيڒَاثْ ن زّْمَانَاثْ ن وشْحَارْ ؤُيَا. مَا وَارْ إِدْجِي ذ شكْ، ونِّي إِقسّنْ رَاهَابْ، ذ ونِّي إِسّْنُوقّْبنْ ڒْهَايْشثْ؟
9 Desperta, desperta, veste-te de força, ó braço do Senhor; desperta como nos dias passados, como nas gerações antigas. Não és tu aquele que cortou em pedaços a Raabe, o que feriu ao chacal?
10 مَا وَارْ إِدْجِي ذ شكْ ونِّي إِسِّيژْغنْ ڒبْحَارْ، أَمَانْ ن ڒْحمْڒثْ ن وَامَانْ إِمقّْرَاننْ إِنّْهوْڒنْ مَا وَارْ إِدْجِي ذ شكْ ونِّي يَارِّينْ أَبْرِيذْ ذڭْ وَامَانْ يُودْجْغنْ ن ڒبْحَارْ، أَڒَامِي زمَّارنْ أَذْ ژْوَانْ إِنِّي إِتّْوَافكّنْ؟
10 Não és tu aquele que secou o mar, as águas do grande abismo? O que fez o caminho no fundo do mar, para que passassem os remidos?
11 إِنِّي إِفْذَا إِ-ثنْ سِيذِي أَذْ د-ذوْڒنْ، أَذْ د-أَسنْ غَارْ صِيهْيُونْ س ؤُسْڒِيوْڒوْ. ڒفْرَاحثْ نْ ڒبْذَا أَذْ ثِيڒِي خْ إِزدْجِيفنْ نْسنْ، نِيثْنِي أَذْ سّْوِيژّْضنْ إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ وَارْشَاقْ ذ ڒفْرَاحثْ، أَمْ إِ غَا يَارْوڒْ زَّايْسنْ وشْضَانْ ذ وسْحِيسّفْ.“
11 Assim voltarão os resgatados do Senhor, e virão a Sião com júbilo, e perpétua alegria haverá sobre as suas cabeças; gozo e alegria alcançarão, a tristeza e o gemido fugirão.
12 ”ذ نشّْ، وَاهْ، ذ نشّْ ونِّي كنِّيوْ إِسّْفوّْجنْ. مِينْ ثعْنِيذْ شكْ، أَقَا شكْ ثتّڭّْوذذْ زڭْ ورْيَازْ إِفنَّانْ، زِي مِّيسْ ن بْنَاذمْ نِّي إِدْجَانْ أَمْ أَرْبِيعْ،
12 Eu, eu sou aquele que vos consola; quem, pois, és tu para que temas o homem que é mortal, ou o filho do homem, que se tornará em erva?
13 ثتّتُّوذْ سِيذِي ونِّي شكْ إِڭِّينْ، ونِّي إِبزّْعنْ أَجنَّا ذ ونِّي إِسَّارْسنْ ذْسُوسَا ن ثمُّورْثْ، أَقَا شكْ ثتّڭّْوذذْ ڒبْذَا، أَسّْ إِكْمڒْ، زِي سِّيبّثْ ن وسْعَارْ ن ونِّي إِحصَّارنْ ؤُمِي إِسّوْجَاذْ إِخفْ نّسْ مَاحنْذْ أَذْ يَاردّدْجْ؟ مَانِي إِدْجَا خنِّي وسْعَارْ ن ونِّي إِحصَّارنْ؟
13 E te esqueces do Senhor que te criou, que estendeu os céus, e fundou a terra, e temes continuamente todo o dia o furor do angustiador, quando se prepara para destruir; pois onde está o furor do que te atribulava?
14 ونِّي إِشَارّْفنْ س سّْنَاسڒْ أَمْ إِتّفْرِيغْ أَذْ إِتّْوَافكّْ ذَاوحْذَا. وَارْ إِتّْمتِّي ذڭْ وحْفُورْ ن إِمحْبَاسْ، وَارْ زَّايسْ إِنقّصْ وغْرُومْ.
14 O exilado cativo depressa será solto, e não morrerá na caverna, e o seu pão não lhe faltará.
15 مَاغَارْ نشّْ ذ سِيذِي، أَربِّي نّشْ، ونِّي إِسّهْوَاڒنْ ڒبْحَارْ أَڒْ غَا هَاجَانْ ڒمْوَاجْ نّسْ، سِيذِي ن ڒْعسْكَارَاثْ ذ إِسمْ نّسْ.
15 Porque eu sou o Senhor teu Deus, que agito o mar, de modo que bramem as suas ondas. O Senhor dos Exércitos é o seu nome.
16 تّڭّغْ أَشْ أَوَاڒنْ إِنُو ذڭْ ؤُقمُّومْ نّشْ ؤُ سّْذُورُّويغْ شكْ ذِي ثِيڒِي ن ؤُفُوسْ إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ ژُّوغْ أَجنَّا، أَذْ سَّارْسغْ ذْسُوسَا ن ثمُّورْثْ ؤُ أَذْ إِنِيغْ إِ صِيهْيُونْ: ’شكْ ذ ڒْڭنْسْ إِنُو!‘ “
16 E ponho as minhas palavras na tua boca, e te cubro com a sombra da minha mão; para plantar os céus, e para fundar a terra, e para dizer a Sião: Tu és o meu povo.
17 ”فَاقْ، فَاقْ، كَّارْ-د أَ ؤُرْشَالِيمْ! زڭْ ؤُفُوسْ ن سِيذِي ثسْوِيذْ زِي ڒْكَاسْ ن وسْعَارْ نّسْ أَمقّْرَانْ. ثشِّيذْ ڒخْمِيرَا زِي ڒْكَاسْ نِّي إِسّْذوَّاخنْ، وَاهْ، ثْژمّذْ ت.
17 Desperta, desperta, levanta-te, ó Jerusalém, que bebeste da mão do Senhor o cálice do seu furor; bebeste e sorveste os sedimentos do cálice do atordoamento.
18 وَارْ ت إِتّْڭوِّيذْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ زِي مَارَّا إِحنْجِيرنْ نِّي د-ثُورُووْ، ؤُ زِي مَارَّا إِحنْجِيرنْ نِّي ثسّْيمْ، وَارْ ت يطِّيفْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زڭْ ؤُفُوسْ.
18 De todos os filhos que ela teve, nenhum há que a guie mansamente; e de todos os filhos que criou, nenhum há que a tome pela mão.
19 ثْنَاينْ ن ثْمسْڒَايِينْ-أَ ڒقْفنْثْ شمْ، مَاشَا وِي خَامْ إِ غَا إِحِينّنْ؟ خْزَارْ، أَخَارّبْ ذ وڒْبزْ ذ ڒَاژْ ذ سِّيفْ! مَامّشْ شمْ إِ غَا سّْفوّْجغْ؟
19 Estas duas coisas te aconteceram; quem terá compaixão de ti? A assolação, e o quebrantamento, e a fome, e a espada! Por quem te consolarei?
20 وْضَانْ إِحنْجِيرنْ نّمْ، غَاشَانْ، زّْڒنْ غَارْ مَارَّا ثِيغمَّارْ ن إِبْرِيذنْ أَمْ ثْغَايْضِينْ ن وزْغَارْ ذِي ثْرَاشَّا. نِيثْنِي جِّيوْننْ س وسْعَارْ ن سِيذِي، س ؤُسِيڭّْوذْ ن أَربِّي نّمْ.“
20 Os teus filhos já desmaiaram, jazem nas entradas de todos os caminhos, como o antílope na rede; cheios estão do furor do Senhor e da repreensão do teu Deus.
21 ”س ؤُيَا سڒْ أَيَا، أَ شمْ ڒْمِيسْكِينَا، ذ ثَامسْشَارْثْ، مَاشَا وَارْ إِدْجِي س بِينُو!
21 Portanto agora ouve isto, ó aflita, e embriagada, mas não de vinho.
22 أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي نّمْ، سِيذِي، أَربِّي نّمْ، ونِّي إِشَّاثنْ دّعْوثْ خْ ڒْڭنْسْ نّسْ: ’خْزَارْ، نشّْ أَذْ كّْسغْ ڒْكَاسْ إِسّْذوَّاخنْ زڭْ ؤُفُوسْ نّمْ، وَارْ ثْسسّذْ عَاذْ كْثَارْ زِي ڒخْمِيرَا ن ڒْكَاسْ ن وسْعَارْ إِنُو.
22 Assim diz o teu Senhor o Senhor, e o teu Deus, que pleiteará a causa do seu povo: Eis que eu tomo da tua mão o cálice do atordoamento, os sedimentos do cálice do meu furor, nunca mais dele beberás.
23 نشّْ أَذْ ث ڭّغْ ذڭْ ؤُفُوسْ ن يِينِّي ذَايمْ إِغزَّانْ، إِنِّي إِنَّانْ إِ ڒعْمَارْ نّمْ: سَاضَارْ إِخفْ نّمْ غَارْ ثمُّورْثْ، نشِّينْ أَذْ خَامْ نژْوَا! أَمُّو إِ ثڭِّيذْ أَعْرُورْ نّمْ أَمْ مَامّشْ ثدْجِيذْ ذ ثَامُّورْثْ، ؤُشَا ثُوغَا شكْ ذ أَبْرِيذْ ذِي طّْوعْ ن يِينِّي خَامْ إِژْوَانْ.‘ “
23 Porém, pô-lo-ei nas mãos dos que te entristeceram, que disseram à tua alma: Abaixa-te, e passaremos sobre ti; e tu puseste as tuas costas como chão, e como caminho, aos viandantes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Isaías 51, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.