Êxodo 5
rifa (RIFA) vs NVT
1 أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ مُوسَا ذ هَارُونْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَذْ إِرَاحْ ڒْڭنْسْ إِنُو، حِيمَا أَذْ أَيِي إِعيّذْ ذِي ڒخْڒَا!‘ “
1 Depois disso, Moisés e Arão foram ver o faraó e declararam: “Assim diz o S enhor , o Deus de Israel: ‘Deixe meu povo sair para celebrar uma festa em minha honra no deserto’”.
2 مَاشَا فِيرْعُونْ إِنَّا: ”مِينْ إِعْنَا سِيذِي ؤُمِي غَا سْڒغْ إِ وَاوَاڒْ نّسْ ؤُشَا أَذْ جّغْ إِسْرَائِيل أَذْ إِفّغْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ سِيذِي ؤُ وَارْ تّجِّيغْ أَذْ إِرَاحْ إِسْرَائِيل.“
2 “Quem é o S enhor ?”, retrucou o faraó. “Por que devo dar ouvidos a ele e deixar Israel sair? Não conheço o S enhor e não deixarei Israel sair.”
3 نِيثْنِي نَّانْ: ”أَربِّي ن إِعِيبْرَانِييّنْ إِمْسَاڭَارْ أَكِيذْنغْ، أجّْ أَنغْ خنِّي أَذْ نْرَاحْ ثِيشْڒِي ن ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذِي ڒخْڒَا، أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، حِيمَا وَارْ ذ أَنغْ إِڒقّفْ س طَّاعُونْ نِيغْ س سِّيفْ.“
3 Então Arão e Moisés disseram: “O Deus dos hebreus se encontrou conosco. Portanto, deixe-nos fazer uma viagem de três dias ao deserto para oferecermos sacrifícios ao S enhor , nosso Deus. Do contrário, ele nos castigará com alguma praga ou pela espada”.
4 ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ ن مِيصْرَا: ”مَايمِّي، أَ كنِّيوْ، مُوسَا ذ هَارُونْ، ثسّْبدّمْ ڒْڭنْسْ خْ ڒْخذْمثْ نّسْ؟ رُوحمْ كنِّيوْ، ذوْڒمْ غَارْ دّْقُوڒَاثْ إِ خَاومْ إِدْجَانْ!“
4 O rei do Egito respondeu: “Moisés e Arão, por que distraem o povo de suas tarefas? Voltem ao trabalho!
5 إِنَّا فِيرْعُونْ: ”خْزَارْ، أَقَا ڒخُّو ڒْڭنْسْ ن ثمُّورْثْ ذ أَطَّاسْ ؤُ كنِّيوْ ثخْسمْ أَذْ ثنْ ثسّْبدّمْ خْ وَارْبَارْ ن دّْقُوڒَاثْ إِ خَاسنْ تّْوَاڭّنْثْ.“
5 Olhem! Há muitos do seu povo nesta terra, e vocês os estão impedindo de trabalhar!”.
6 يُومُورْ فِيرْعُونْ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ إِ إِوقَّافنْ نْسنْ، إِنَّا:
6 Naquele mesmo dia, o faraó deu a seguinte ordem aos capatazes egípcios e aos supervisores israelitas:
7 ”زِي سَّا ذ ثْسَاونْثْ وَارْ تِّيشمْ عَاذْ ڒُومْ إِ ڒْڭنْسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ ڭّنْ لَّاجُورْ أَمْ يِيضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. جّمْ ثنْ أَذْ رَاحنْ نِيثْنِي، أَذْ يْرُونْ ڒُومْ إِ يِيخفْ نْسنْ.
7 “Não forneçam mais palha para o povo fazer tijolos. De agora em diante, eles mesmos devem juntá-la!
8 ڒْقدّْ ن لَّاجُورْ إِ ڭِّينْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ أَذْ خَاسنْ ث ثڭّمْ عَاوذْ، وَارْ زَّايسْ ثسّْنقِّيسمْ وَالُو، مِينْزِي نِيثْنِي ذ إِفِينْيَاننْ. خْ ؤُيَا سْغُويُّونْ أَمُّو، قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ أَربِّي نّغْ.‘
8 No entanto, continuem a exigir que produzam a mesma quantidade de tijolos que antes. Não reduzam a cota. Eles são preguiçosos e, por isso, clamam: ‘Deixe-nos sair para sacrificar ao nosso Deus’.
9 إِتّْخصَّا ڒْخذْمثْ أَذْ ثِيڒِي ثذْقڒْ خْ إِرْيَازنْ-أَ، حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ أَمُّو ؤُشَا وَارْ تِّيشنْ عَاذْ ثَايْنِيثْ إِ وَاوَاڒنْ إِخَارِّيقنْ.“
9 Aumentem a carga de trabalho deles e cobrem o cumprimento das tarefas. Isso os ensinará a não dar ouvidos a mentiras!”.
10 ڒخْذنِّي رُوحنْ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِوقَّافنْ نْسنْ ڭّْوجنْ خْ فِيرْعُونْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ فِيرْعُونْ: ’نشّْ وَارْ ذ أَومْ تِّيشغْ شَا عَاذْ ڒُومْ.‘
10 Os capatazes e os supervisores saíram e informaram o povo: “Assim diz o faraó: ‘Vocês não receberão mais palha.
11 رُوحمْ كنِّيوْ أَذْ ثْيَارْومْ ڒُومْ مَانِي ث غَا ثَافمْ، مَاغَارْ وَارْ خَاومْ ثتّْوَاكّسْ وَالُو زِي ڒْخذْمثْ نْومْ.“
11 Saiam e juntem-na onde puderem encontrá-la. No entanto, continuarão a produzir a mesma quantidade de tijolos que antes’”.
12 ڒخْذنِّي إِمْبزّعْ ڒْڭنْسْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا، حِيمَا أَذْ يْرُونْ إِغدْجْ ذڭْ ومْشَانْ ن ؤُڒُومْ.
12 Então o povo se espalhou por toda a terra do Egito para juntar a palha que sobrava das colheitas.
13 إِمْزيَّارنْ زِييَّارنْ خَاسنْ، نَّانْ: ”كمّْڒمْ ڒْخذْمثْ نْومْ، كُوڒْ أَسّْ مِينْ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا ذِينْ ڒخْذنِّي ڒُومْ.“
13 Enquanto isso, os capatazes egípcios continuavam a pressioná-los: “Completem sua cota diária de tijolos, como faziam quando nós lhes fornecíamos palha!”.
14 تّْوَافَارْشنْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي خَاسنْ ڭِّينْ إِمْزيَّارنْ ن فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسنْ: ”مَايمِّي وَارْ ثْكمّْڒمْ ثَاسْغَارْثْ نْومْ ن لَّاجُورْ أَمْ ڒبْذَا، إِضنَّاضْ لَّا ؤُ عَاوذْ أَسّْ-أَ لَّا؟“
14 E açoitavam os supervisores israelitas que haviam sido encarregados das equipes de trabalhadores. “Por que não completaram as cotas nem ontem nem hoje?”, perguntavam.
15 ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، سْغُوينْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ: ”مَايمِّي ثتّڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ إِسمْغَانْ نّشْ؟
15 Então os supervisores israelitas foram suplicar ao faraó: “Por favor, não trate seus servos desse modo.
16 وَارْ إِتّْموْشِي بُو ؤُڒُومْ إِ إِسمْغَانْ نّشْ، وَاخَّا قَّارنْ أَنغْ: ’ڭّمْ لَّاجُورْ!‘ ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِسمْغَانْ نّشْ تّتّنْ أَعْمُوذْ، وَاخَّا ڒْعِيبْ أَقَا-ث ذِي ڒْڭنْسْ نّشْ!“
16 Não recebemos palha, mas os capatazes continuam a exigir: ‘Façam tijolos!’. Somos açoitados constantemente, mas a culpa é do seu próprio povo!”.
17 نتَّا يَارَّا-د: ”كنِّيوْ ذ إِفِينْيَاننْ، ذ إِفِينْيَاننْ أَطَّاسْ. خْ ؤُيَا ثقَّارمْ: ’جّمْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ مَاحنْذْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي.‘
17 O faraó, porém, gritou: “Vocês são preguiçosos! Preguiçosos! Por isso, andam dizendo: ‘Deixe-nos sair para oferecer sacrifícios ao S enhor ’.
18 رُوحمْ ڒخُّو أَذْ ثْخذْممْ. وَارْ ذ أَومْ تِّيشنْ عَاذْ أَڒُْومْ، وَاخَّا إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ثقِّيممْ ثْسبّْڒمْ ڒعْبَارْ ن لَّاجُورْ!“
18 Voltem agora mesmo ao trabalho! Não receberão palha, mas terão de produzir a mesma cota de tijolos”.
19 ڒخْذنِّي ژْرِينْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَقَا-ثنْ حَاڒَا، مِينْزِي إِتّْوَانَّا: ”كنِّيوْ وَارْ سّْنقْصمْ وَالُو زِي لَّاجُورْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ.“
19 Quando os supervisores israelitas ouviram: “Vocês não poderão reduzir a quantidade de tijolos produzidos por dia”, perceberam que estavam em sérios apuros.
20 ؤُمِي د-فّْغنْ خْ فِيرْعُونْ، مّْصَاذَافنْ أَكْ-ذ مُوسَا ذ هَارُونْ، إِنِّي ثُوغَا ذِينْ إِبدّنْ حِيمَا أَذْ ثنْ رَاجَانْ.
20 Ao sair do palácio do faraó, encontraram Moisés e Arão, que os esperavam do lado de fora.
21 نَّانْ أَسنْ: ”ذ سِيذِي، ذ ونِّي كنِّيوْ إِتّْوَاڒَانْ، ذ ونِّي خَاومْ إِ غَا إِحكْمنْ، مِينْزِي كنِّيوْ أَقَا ثسَّارْزْڭمْ أَنغْ غَارْ فِيرْعُونْ ذ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُمِي ذ أَسنْ ثڭِّيمْ سِّيفْ ذڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ أَنغْ نْغنْ.“
21 Eles disseram aos dois irmãos: “O S enhor os julgue e os castigue por terem feito o faraó e seus oficiais nos odiarem. Vocês colocaram uma espada na mão deles e lhes deram uma desculpa para nos matar!”.
22 ڒخْذنِّي إِذْوڒْ مُوسَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَ سِيذِي إِنُو، مَايمِّي ثڭّذْ ڒْغَارْ ذِي ڒْڭنْسْ-أَ، مَايمِّي ذ أَيِي ثسّْقَاذذْ خنِّي؟
22 Moisés voltou ao S enhor e disse: “Por que trouxeste toda essa desgraça sobre este povo, Senhor? Por que me enviaste?
23 زڭْ وَامِي ؤُذْفغْ غَارْ فِيرْعُونْ حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ س يِيسمْ نّشْ، إِذدْجْ فِيرْعُونْ ڒْڭنْسْ-أَ ؤُ شكْ قَاعْ وَارْ ثْفكِّيذْ شَا ڒْڭنْسْ نّشْ.“
23 Desde que me apresentei ao faraó como teu porta-voz, ele passou a tratar teu povo com ainda mais crueldade. E tu não fizeste coisa alguma para libertá-lo!”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.