Êxodo 5
rifa (RIFA) vs ARC
1 أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ مُوسَا ذ هَارُونْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَذْ إِرَاحْ ڒْڭنْسْ إِنُو، حِيمَا أَذْ أَيِي إِعيّذْ ذِي ڒخْڒَا!‘ “
1 E, depois, foram Moisés e Arão e disseram a Faraó: Assim diz o Senhor , Deus de Israel: Deixa ir o meu povo, para que me celebre uma festa no deserto.
2 مَاشَا فِيرْعُونْ إِنَّا: ”مِينْ إِعْنَا سِيذِي ؤُمِي غَا سْڒغْ إِ وَاوَاڒْ نّسْ ؤُشَا أَذْ جّغْ إِسْرَائِيل أَذْ إِفّغْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ سِيذِي ؤُ وَارْ تّجِّيغْ أَذْ إِرَاحْ إِسْرَائِيل.“
2 Mas Faraó disse: Quem é o Senhor , cuja voz eu ouvirei, para deixar ir Israel? Não conheço o Senhor , nem tampouco deixarei ir Israel.
3 نِيثْنِي نَّانْ: ”أَربِّي ن إِعِيبْرَانِييّنْ إِمْسَاڭَارْ أَكِيذْنغْ، أجّْ أَنغْ خنِّي أَذْ نْرَاحْ ثِيشْڒِي ن ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذِي ڒخْڒَا، أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، حِيمَا وَارْ ذ أَنغْ إِڒقّفْ س طَّاعُونْ نِيغْ س سِّيفْ.“
3 E eles disseram: O Deus dos hebreus nos encontrou; portanto, deixa-nos agora ir caminho de três dias ao deserto, para que ofereçamos sacrifícios ao Senhor e ele não venha sobre nós com pestilência ou com espada.
4 ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ ن مِيصْرَا: ”مَايمِّي، أَ كنِّيوْ، مُوسَا ذ هَارُونْ، ثسّْبدّمْ ڒْڭنْسْ خْ ڒْخذْمثْ نّسْ؟ رُوحمْ كنِّيوْ، ذوْڒمْ غَارْ دّْقُوڒَاثْ إِ خَاومْ إِدْجَانْ!“
4 Então, disse-lhes o rei do Egito: Moisés e Arão, por que fazeis cessar o povo das suas obras? Ide a vossas cargas.
5 إِنَّا فِيرْعُونْ: ”خْزَارْ، أَقَا ڒخُّو ڒْڭنْسْ ن ثمُّورْثْ ذ أَطَّاسْ ؤُ كنِّيوْ ثخْسمْ أَذْ ثنْ ثسّْبدّمْ خْ وَارْبَارْ ن دّْقُوڒَاثْ إِ خَاسنْ تّْوَاڭّنْثْ.“
5 E disse também Faraó: Eis que o povo da terra já é muito, e vós os fazeis abandonar as suas cargas.
6 يُومُورْ فِيرْعُونْ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ إِ إِوقَّافنْ نْسنْ، إِنَّا:
6 Portanto, deu ordem Faraó naquele mesmo dia aos exatores do povo e aos seus oficiais, dizendo:
7 ”زِي سَّا ذ ثْسَاونْثْ وَارْ تِّيشمْ عَاذْ ڒُومْ إِ ڒْڭنْسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ ڭّنْ لَّاجُورْ أَمْ يِيضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. جّمْ ثنْ أَذْ رَاحنْ نِيثْنِي، أَذْ يْرُونْ ڒُومْ إِ يِيخفْ نْسنْ.
7 Daqui em diante não torneis a dar palha ao povo, para fazer tijolos, como fizestes ontem e anteontem; vão eles mesmos e colham palha para si.
8 ڒْقدّْ ن لَّاجُورْ إِ ڭِّينْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ أَذْ خَاسنْ ث ثڭّمْ عَاوذْ، وَارْ زَّايسْ ثسّْنقِّيسمْ وَالُو، مِينْزِي نِيثْنِي ذ إِفِينْيَاننْ. خْ ؤُيَا سْغُويُّونْ أَمُّو، قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ أَربِّي نّغْ.‘
8 E lhes imporeis a conta dos tijolos que fizeram ontem e anteontem; nada diminuireis dela, porque eles estão ociosos; por isso, clamam, dizendo: Vamos, sacrifiquemos ao nosso Deus.
9 إِتّْخصَّا ڒْخذْمثْ أَذْ ثِيڒِي ثذْقڒْ خْ إِرْيَازنْ-أَ، حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ أَمُّو ؤُشَا وَارْ تِّيشنْ عَاذْ ثَايْنِيثْ إِ وَاوَاڒنْ إِخَارِّيقنْ.“
9 Agrave-se o serviço sobre estes homens, para que se ocupem nele e não confiem em palavras de mentira.
10 ڒخْذنِّي رُوحنْ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِوقَّافنْ نْسنْ ڭّْوجنْ خْ فِيرْعُونْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ فِيرْعُونْ: ’نشّْ وَارْ ذ أَومْ تِّيشغْ شَا عَاذْ ڒُومْ.‘
10 Então, saíram os exatores do povo, e seus oficiais, e falaram ao povo, dizendo: Assim diz Faraó: Eu não vos darei palha;
11 رُوحمْ كنِّيوْ أَذْ ثْيَارْومْ ڒُومْ مَانِي ث غَا ثَافمْ، مَاغَارْ وَارْ خَاومْ ثتّْوَاكّسْ وَالُو زِي ڒْخذْمثْ نْومْ.“
11 ide vós mesmos, e tomai vós palha de onde a achardes; porque nada se diminuirá de vosso serviço.
12 ڒخْذنِّي إِمْبزّعْ ڒْڭنْسْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا، حِيمَا أَذْ يْرُونْ إِغدْجْ ذڭْ ومْشَانْ ن ؤُڒُومْ.
12 Então, o povo se espalhou por toda a terra do Egito, a colher restolho em lugar de palha.
13 إِمْزيَّارنْ زِييَّارنْ خَاسنْ، نَّانْ: ”كمّْڒمْ ڒْخذْمثْ نْومْ، كُوڒْ أَسّْ مِينْ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا ذِينْ ڒخْذنِّي ڒُومْ.“
13 E os exatores os apertavam, dizendo: Acabai vossa obra, a tarefa de cada dia, como quando havia palha.
14 تّْوَافَارْشنْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي خَاسنْ ڭِّينْ إِمْزيَّارنْ ن فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسنْ: ”مَايمِّي وَارْ ثْكمّْڒمْ ثَاسْغَارْثْ نْومْ ن لَّاجُورْ أَمْ ڒبْذَا، إِضنَّاضْ لَّا ؤُ عَاوذْ أَسّْ-أَ لَّا؟“
14 E foram açoitados os oficiais dos filhos de Israel, que os exatores de Faraó tinham posto sobre eles, dizendo estes: Por que não acabastes vossa tarefa ontem e hoje, fazendo tijolos como antes?
15 ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، سْغُوينْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ: ”مَايمِّي ثتّڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ إِسمْغَانْ نّشْ؟
15 Pelo que se foram os oficiais dos filhos de Israel e clamaram a Faraó, dizendo: Por que fazes assim a teus servos?
16 وَارْ إِتّْموْشِي بُو ؤُڒُومْ إِ إِسمْغَانْ نّشْ، وَاخَّا قَّارنْ أَنغْ: ’ڭّمْ لَّاجُورْ!‘ ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِسمْغَانْ نّشْ تّتّنْ أَعْمُوذْ، وَاخَّا ڒْعِيبْ أَقَا-ث ذِي ڒْڭنْسْ نّشْ!“
16 Palha não se dá a teus servos, e nos dizem: Fazei tijolos; e eis que teus servos são açoitados; porém o teu povo tem a culpa.
17 نتَّا يَارَّا-د: ”كنِّيوْ ذ إِفِينْيَاننْ، ذ إِفِينْيَاننْ أَطَّاسْ. خْ ؤُيَا ثقَّارمْ: ’جّمْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ مَاحنْذْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي.‘
17 Mas ele disse: Vós sois ociosos; vós sois ociosos; por isso, dizeis: Vamos, sacrifiquemos ao Senhor .
18 رُوحمْ ڒخُّو أَذْ ثْخذْممْ. وَارْ ذ أَومْ تِّيشنْ عَاذْ أَڒُْومْ، وَاخَّا إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ثقِّيممْ ثْسبّْڒمْ ڒعْبَارْ ن لَّاجُورْ!“
18 Ide, pois, agora, trabalhai; palha, porém, não se vos dará; contudo, dareis a conta dos tijolos.
19 ڒخْذنِّي ژْرِينْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَقَا-ثنْ حَاڒَا، مِينْزِي إِتّْوَانَّا: ”كنِّيوْ وَارْ سّْنقْصمْ وَالُو زِي لَّاجُورْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ.“
19 Então, os oficiais dos filhos de Israel viram-se em aflição, porquanto se dizia: Nada diminuireis de vossos tijolos, da tarefa do dia no seu dia.
20 ؤُمِي د-فّْغنْ خْ فِيرْعُونْ، مّْصَاذَافنْ أَكْ-ذ مُوسَا ذ هَارُونْ، إِنِّي ثُوغَا ذِينْ إِبدّنْ حِيمَا أَذْ ثنْ رَاجَانْ.
20 E encontraram a Moisés e a Arão, que estavam defronte deles, quando saíram de Faraó.
21 نَّانْ أَسنْ: ”ذ سِيذِي، ذ ونِّي كنِّيوْ إِتّْوَاڒَانْ، ذ ونِّي خَاومْ إِ غَا إِحكْمنْ، مِينْزِي كنِّيوْ أَقَا ثسَّارْزْڭمْ أَنغْ غَارْ فِيرْعُونْ ذ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُمِي ذ أَسنْ ثڭِّيمْ سِّيفْ ذڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ أَنغْ نْغنْ.“
21 E disseram-lhes: O Senhor atente sobre vós e julgue isso, porquanto fizestes o nosso cheiro repelente diante de Faraó e diante de seus servos, dando-lhes a espada nas mãos, para nos matar.
22 ڒخْذنِّي إِذْوڒْ مُوسَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَ سِيذِي إِنُو، مَايمِّي ثڭّذْ ڒْغَارْ ذِي ڒْڭنْسْ-أَ، مَايمِّي ذ أَيِي ثسّْقَاذذْ خنِّي؟
22 Então, tornou Moisés ao Senhor e disse: Senhor! Por que fizeste mal a este povo? Por que me enviaste?
23 زڭْ وَامِي ؤُذْفغْ غَارْ فِيرْعُونْ حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ س يِيسمْ نّشْ، إِذدْجْ فِيرْعُونْ ڒْڭنْسْ-أَ ؤُ شكْ قَاعْ وَارْ ثْفكِّيذْ شَا ڒْڭنْسْ نّشْ.“
23 Porque, desde que entrei a Faraó para falar em teu nome, ele maltratou a este povo; e, de nenhuma maneira, livraste o teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.