Êxodo 5
rifa (RIFA) vs ARA
1 أَوَارْنِي مَانْ أَيَا يُوذفْ مُوسَا ذ هَارُونْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’أجّْ أَذْ إِرَاحْ ڒْڭنْسْ إِنُو، حِيمَا أَذْ أَيِي إِعيّذْ ذِي ڒخْڒَا!‘ “
1 Depois, foram Moisés e Arão e disseram a Faraó: Assim diz o Senhor , Deus de Israel: Deixa ir o meu povo, para que me celebre uma festa no deserto.
2 مَاشَا فِيرْعُونْ إِنَّا: ”مِينْ إِعْنَا سِيذِي ؤُمِي غَا سْڒغْ إِ وَاوَاڒْ نّسْ ؤُشَا أَذْ جّغْ إِسْرَائِيل أَذْ إِفّغْ. نشّْ وَارْ سِّينغْ سِيذِي ؤُ وَارْ تّجِّيغْ أَذْ إِرَاحْ إِسْرَائِيل.“
2 Respondeu Faraó: Quem é o Senhor para que lhe ouça eu a voz e deixe ir a Israel? Não conheço o Senhor , nem tampouco deixarei ir a Israel.
3 نِيثْنِي نَّانْ: ”أَربِّي ن إِعِيبْرَانِييّنْ إِمْسَاڭَارْ أَكِيذْنغْ، أجّْ أَنغْ خنِّي أَذْ نْرَاحْ ثِيشْڒِي ن ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذِي ڒخْڒَا، أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي، أَربِّي نّغْ، حِيمَا وَارْ ذ أَنغْ إِڒقّفْ س طَّاعُونْ نِيغْ س سِّيفْ.“
3 Eles prosseguiram: O Deus dos hebreus nos encontrou; deixa-nos ir, pois, caminho de três dias ao deserto, para que ofereçamos sacrifícios ao Senhor , nosso Deus, e não venha ele sobre nós com pestilência ou com espada.
4 ڒخْذنِّي إِنَّا أَسنْ ؤُجدْجِيذْ ن مِيصْرَا: ”مَايمِّي، أَ كنِّيوْ، مُوسَا ذ هَارُونْ، ثسّْبدّمْ ڒْڭنْسْ خْ ڒْخذْمثْ نّسْ؟ رُوحمْ كنِّيوْ، ذوْڒمْ غَارْ دّْقُوڒَاثْ إِ خَاومْ إِدْجَانْ!“
4 Então, lhes disse o rei do Egito: Por que, Moisés e Arão, por que interrompeis o povo no seu trabalho? Ide às vossas tarefas.
5 إِنَّا فِيرْعُونْ: ”خْزَارْ، أَقَا ڒخُّو ڒْڭنْسْ ن ثمُّورْثْ ذ أَطَّاسْ ؤُ كنِّيوْ ثخْسمْ أَذْ ثنْ ثسّْبدّمْ خْ وَارْبَارْ ن دّْقُوڒَاثْ إِ خَاسنْ تّْوَاڭّنْثْ.“
5 Disse também Faraó: O povo da terra já é muito, e vós o distraís das suas tarefas.
6 يُومُورْ فِيرْعُونْ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ إِ إِوقَّافنْ نْسنْ، إِنَّا:
6 Naquele mesmo dia, pois, deu ordem Faraó aos superintendentes do povo e aos seus capatazes, dizendo:
7 ”زِي سَّا ذ ثْسَاونْثْ وَارْ تِّيشمْ عَاذْ ڒُومْ إِ ڒْڭنْسْ مَاحنْذْ أَذْ زَّايسْ ڭّنْ لَّاجُورْ أَمْ يِيضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ. جّمْ ثنْ أَذْ رَاحنْ نِيثْنِي، أَذْ يْرُونْ ڒُومْ إِ يِيخفْ نْسنْ.
7 Daqui em diante não torneis a dar palha ao povo, para fazer tijolos, como antes; eles mesmos que vão e ajuntem para si a palha.
8 ڒْقدّْ ن لَّاجُورْ إِ ڭِّينْ إِضنَّاضْ ذ فَارِيضنَّاضْ أَذْ خَاسنْ ث ثڭّمْ عَاوذْ، وَارْ زَّايسْ ثسّْنقِّيسمْ وَالُو، مِينْزِي نِيثْنِي ذ إِفِينْيَاننْ. خْ ؤُيَا سْغُويُّونْ أَمُّو، قَّارنْ: ’أجّْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ أَربِّي نّغْ.‘
8 E exigireis deles a mesma conta de tijolos que antes faziam; nada diminuireis dela; estão ociosos e, por isso, clamam: Vamos e sacrifiquemos ao nosso Deus.
9 إِتّْخصَّا ڒْخذْمثْ أَذْ ثِيڒِي ثذْقڒْ خْ إِرْيَازنْ-أَ، حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ أَمُّو ؤُشَا وَارْ تِّيشنْ عَاذْ ثَايْنِيثْ إِ وَاوَاڒنْ إِخَارِّيقنْ.“
9 Agrave-se o serviço sobre esses homens, para que nele se apliquem e não deem ouvidos a palavras mentirosas.
10 ڒخْذنِّي رُوحنْ إِمْزيَّارنْ ن ڒْڭنْسْ ذ إِوقَّافنْ نْسنْ ڭّْوجنْ خْ فِيرْعُونْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ فِيرْعُونْ: ’نشّْ وَارْ ذ أَومْ تِّيشغْ شَا عَاذْ ڒُومْ.‘
10 Então, saíram os superintendentes do povo e seus capatazes e falaram ao povo: Assim diz Faraó: Não vos darei palha.
11 رُوحمْ كنِّيوْ أَذْ ثْيَارْومْ ڒُومْ مَانِي ث غَا ثَافمْ، مَاغَارْ وَارْ خَاومْ ثتّْوَاكّسْ وَالُو زِي ڒْخذْمثْ نْومْ.“
11 Ide vós mesmos e ajuntai palha onde a puderdes achar; porque nada se diminuirá do vosso trabalho.
12 ڒخْذنِّي إِمْبزّعْ ڒْڭنْسْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ ن مِيصْرَا، حِيمَا أَذْ يْرُونْ إِغدْجْ ذڭْ ومْشَانْ ن ؤُڒُومْ.
12 Então, o povo se espalhou por toda a terra do Egito a ajuntar restolho em lugar de palha.
13 إِمْزيَّارنْ زِييَّارنْ خَاسنْ، نَّانْ: ”كمّْڒمْ ڒْخذْمثْ نْومْ، كُوڒْ أَسّْ مِينْ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ، أَمْ مَامّشْ ثُوغَا ذِينْ ڒخْذنِّي ڒُومْ.“
13 Os superintendentes os apertavam, dizendo: Acabai vossa obra, a tarefa do dia, como quando havia palha.
14 تّْوَافَارْشنْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي خَاسنْ ڭِّينْ إِمْزيَّارنْ ن فِيرْعُونْ، نَّانْ أَسنْ: ”مَايمِّي وَارْ ثْكمّْڒمْ ثَاسْغَارْثْ نْومْ ن لَّاجُورْ أَمْ ڒبْذَا، إِضنَّاضْ لَّا ؤُ عَاوذْ أَسّْ-أَ لَّا؟“
14 E foram açoitados os capatazes dos filhos de Israel, que os superintendentes de Faraó tinham posto sobre eles; e os superintendentes lhes diziam: Por que não acabastes nem ontem, nem hoje a vossa tarefa, fazendo tijolos como antes?
15 ڒخْذنِّي ؤُسِينْ-د إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، سْغُوينْ غَارْ فِيرْعُونْ، نَّانْ: ”مَايمِّي ثتّڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ إِسمْغَانْ نّشْ؟
15 Então, foram os capatazes dos filhos de Israel e clamaram a Faraó, dizendo: Por que tratas assim a teus servos?
16 وَارْ إِتّْموْشِي بُو ؤُڒُومْ إِ إِسمْغَانْ نّشْ، وَاخَّا قَّارنْ أَنغْ: ’ڭّمْ لَّاجُورْ!‘ ؤُ خْزَارْ، أَقَا إِسمْغَانْ نّشْ تّتّنْ أَعْمُوذْ، وَاخَّا ڒْعِيبْ أَقَا-ث ذِي ڒْڭنْسْ نّشْ!“
16 Palha não se dá a teus servos, e nos dizem: Fazei tijolos. Eis que teus servos são açoitados; porém o teu próprio povo é que tem a culpa.
17 نتَّا يَارَّا-د: ”كنِّيوْ ذ إِفِينْيَاننْ، ذ إِفِينْيَاننْ أَطَّاسْ. خْ ؤُيَا ثقَّارمْ: ’جّمْ أَنغْ أَذْ نْرَاحْ مَاحنْذْ أَذْ نْقدّمْ ثَاغَارْصْثْ إِ سِيذِي.‘
17 Mas ele respondeu: Estais ociosos, estais ociosos; por isso, dizeis: Vamos, sacrifiquemos ao Senhor .
18 رُوحمْ ڒخُّو أَذْ ثْخذْممْ. وَارْ ذ أَومْ تِّيشنْ عَاذْ أَڒُْومْ، وَاخَّا إِتّْخصَّا كنِّيوْ أَذْ ثقِّيممْ ثْسبّْڒمْ ڒعْبَارْ ن لَّاجُورْ!“
18 Ide, pois, agora, e trabalhai; palha, porém, não se vos dará; contudo, dareis a mesma quantidade de tijolos.
19 ڒخْذنِّي ژْرِينْ إِوقَّافنْ ن أَيْثْ ن إِسْرَائِيل، أَقَا-ثنْ حَاڒَا، مِينْزِي إِتّْوَانَّا: ”كنِّيوْ وَارْ سّْنقْصمْ وَالُو زِي لَّاجُورْ إِ د-إِتَّاسنْ إِ كُوڒْ أَسّْ.“
19 Então, os capatazes dos filhos de Israel se viram em aperto, porquanto se lhes dizia: Nada diminuireis dos vossos tijolos, da vossa tarefa diária.
20 ؤُمِي د-فّْغنْ خْ فِيرْعُونْ، مّْصَاذَافنْ أَكْ-ذ مُوسَا ذ هَارُونْ، إِنِّي ثُوغَا ذِينْ إِبدّنْ حِيمَا أَذْ ثنْ رَاجَانْ.
20 Quando saíram da presença de Faraó, encontraram Moisés e Arão, que estavam à espera deles;
21 نَّانْ أَسنْ: ”ذ سِيذِي، ذ ونِّي كنِّيوْ إِتّْوَاڒَانْ، ذ ونِّي خَاومْ إِ غَا إِحكْمنْ، مِينْزِي كنِّيوْ أَقَا ثسَّارْزْڭمْ أَنغْ غَارْ فِيرْعُونْ ذ إِمْسخَّارنْ نّسْ ؤُمِي ذ أَسنْ ثڭِّيمْ سِّيفْ ذڭْ إِفَاسّنْ نْسنْ مَاحنْذْ أَذْ أَنغْ نْغنْ.“
21 e lhes disseram: Olhe o Senhor para vós outros e vos julgue, porquanto nos fizestes odiosos aos olhos de Faraó e diante dos seus servos, dando-lhes a espada na mão para nos matar.
22 ڒخْذنِّي إِذْوڒْ مُوسَا غَارْ سِيذِي، إِنَّا: ”أَ سِيذِي إِنُو، مَايمِّي ثڭّذْ ڒْغَارْ ذِي ڒْڭنْسْ-أَ، مَايمِّي ذ أَيِي ثسّْقَاذذْ خنِّي؟
22 Então, Moisés, tornando-se ao Senhor , disse: Ó Senhor, por que afligiste este povo? Por que me enviaste?
23 زڭْ وَامِي ؤُذْفغْ غَارْ فِيرْعُونْ حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ س يِيسمْ نّشْ، إِذدْجْ فِيرْعُونْ ڒْڭنْسْ-أَ ؤُ شكْ قَاعْ وَارْ ثْفكِّيذْ شَا ڒْڭنْسْ نّشْ.“
23 Pois, desde que me apresentei a Faraó, para falar-lhe em teu nome, ele tem maltratado este povo; e tu, de nenhuma sorte, livraste o teu povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Êxodo 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.