Ester 9

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ ثنْعَاشْ، ونِّي ذ أَيُورْ ن أَذَارْ، ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ زڭْ ؤُيُورْ نِّي، ؤُمِي د-ثِيوضْ ڒْوقْثْ إِ ذِي ثُوغَا أَذْ ڭّنْ أَوَاڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ذ ؤُزرْفْ نّسْ، ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي ثُوغَا تّْرَاجَانْ ڒْعذْيَانْ ن وُوذَاينْ أَذْ خَاسنْ مّنْضَارنْ، ثُوغَا ڒْحَاڒْ س ڒْعكْسْ، مَاغَارْ ؤُذَاينْ مّنْضَارنْ خْ يِينِّي ثنْ إِشَارْهنْ.

¹ Chegou o dia treze do décimo segundo mês, o mês de adar , o dia em que deveria ser cumprida a ordem do rei. Era o dia em que os inimigos dos judeus esperavam dominá-los; mas o que aconteceu foi o contrário: os judeus derrotaram os seus inimigos.

² سّْمُوننْ ؤُذَاينْ ذِي ثْندَّامْ نْسنْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، مَاحنْذْ أَذْ وْثنْ إِنِّي ثُوغَا إِتّخْسنْ أَذْ ذَايْسنْ ڭّنْ ڒْغَارْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّْ إِزمَّارْ أَذْ إِقِّيمْ إِبدّْ زَّاثْسنْ، مِينْزِي مَارَّا ڒڭْنُوسْ ثُوغَا فشْڒنْ س ثِيڭّْوُوذِي زڭْ وُوذَاينْ.

² Em todas as cidades do reino onde havia judeus, eles se reuniram para atacar os que queriam matá-los. Ninguém podia resistir aos seus ataques, pois todos estavam com medo deles.

³ مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ ذ إِجدْجِيذنْ إِ إِدْجَانْ سَاذُو ؤُجدْجِيذْ ذ لْوُولَاثْ ذ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ وْشِينْ أَفُوسْ إِ وُوذَاينْ، مِينْزِي ثِيڭّْوُوذِي ن مُورْذَاخَايْ ثوْضَا خَاسنْ،

³ Todos os oficiais das províncias , isto é, os chefes dos vários povos, os representantes do rei e os governadores das províncias, ajudaram os judeus, pois tinham medo de Mordecai.

⁴ مِينْزِي مُورْذَاخَايْ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ڒخْبَارْ نّسْ إِفّغْ غَارْ مَارَّا لْعَامَالَاثْ، مِينْزِي أَرْيَازْ مُورْذَاخَايْ ثُوغَا صُّولْطَا نّسْ ثَارنِّي عَاذْ.

⁴ A fama dele se havia espalhado pelo reino inteiro, e todos sabiam que ele tinha muita autoridade no governo. E o poder de Mordecai ia aumentando cada vez mais.

⁵ غڒْبنْ وُوذَاينْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ نْسنْ أَمْ ثنْ شَّاثنْ س سِّيفْ، س ونْغَايْ ذ ؤُهلّكْ. ڭِّينْ أَكْ-ذ يِينِّي ثنْ إِشَارّْهنْ أَمْ مَامّشْ خْسنْ نِيثْنِي.

⁵ Portanto, os judeus fizeram com os seus inimigos o que queriam. Mataram todos com as suas espadas; não deixaram ninguém escapar.

⁶ ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ ؤُذَاينْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ.

⁶ Em Susã, a capital, eles mataram quinhentos homens. Mataram também os dez filhos de Hamã, filho de Hamedata, o inimigo dos judeus. Os nomes deles eram Parsandata, Dalfão, Aspatá, Porata, Adalias, Aridata, Parmasta, Arisai, Aridai e Vaizata. Mas os judeus não ficaram com os bens deles.

⁷ ؤُڒَا ذ فَارْشَانْذَاثَا ذ ذَالْفُونْ ذ أَشْفَاثْ

⁷ — ausente —

⁸ ذ فُورَاثَا ذ أَذَالْيَا ذ أَرِيذَاثَا

⁸ — ausente —

⁹ ذ فَارْمَاشْثَا ذ أَرِيسَايْ ذ أَرِيذَايْ ذ وَايْزَاثَا،

⁹ — ausente —

¹⁰ عشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثْ، ڒعْذُو ن وُوذَاينْ، نْغِينْ ثنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁰ — ausente —

¹¹ ذڭْ وَاسّْ نِّي ذ إِجّْ إِوْينْ-د قدَّا ن إِمتَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ.

¹¹ Naquele mesmo dia, o rei foi informado de quantas pessoas haviam sido mortas em Susã.

¹² إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ: ”ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ ؤُذَاينْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ ؤُڒَا ذعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ. مِينْ غَا يِيڒِي ڭِّينْ عَاذْ ذِي لْعَامَالَاثْ نّغْنِي ن ؤُجدْجِيذْ؟ مِينْ ذِينْ عَاذْ غَارمْ ذ أَسِيثمْ؟ أَذْ أَمْ إِمّوْشْ! مِينْ ثسِّيثِيمذْ؟ أَذْ غَارمْ يِيڒِي!“

¹² Então disse a Ester: — Aqui em Susã os judeus mataram quinhentos homens e também os dez filhos de Hamã. E, nas províncias, quantos eles terão matado? O que é que você quer agora? É só pedir. Se quiser mais alguma coisa, eu lhe darei.

¹³ خنِّي ثنَّا إِسْثِيرْ: ”مَاڒَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ إِمّوْشْ تّسْرِيحْ إِ وُوذَاينْ إِ إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ ؤُڒَا ذ ثِيوشَّا مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ أَزرْفْ ن وَاسّْ-أَ، ؤُشَا أجّْ أَذْ أَيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ غَارْ ثحْنَاشْثْ.“

¹³ Ester respondeu: — Se for do agrado do rei, dê autorização aos judeus de Susã para fazerem amanhã o mesmo que tinham ordem para fazer hoje. E peço também que os corpos dos dez filhos de Hamã sejam pendurados em forcas.

¹⁴ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ أَمنِّي. ڒخْذنِّي إِتّْوَاسُّوفّغْ-د إِجّْ ن ؤُزرْفْ ذِي شُوشَانْ ؤُشَا ؤُيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ.

¹⁴ O rei concordou e mandou ler a autorização em público em Susã. E os corpos dos dez filhos de Hamã foram pendurados em forcas.

¹⁵ ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ عَاوذْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُشَا نْغِينْ ثڒْثْ-مْيَاثْ ن يرْيَازنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁵ No dia catorze do mês de adar, os judeus de Susã se reuniram e mataram mais trezentos homens na cidade. Mas não ficaram com os bens deles.

¹⁶ مُوننْ عَاوذْ وُوذَاينْ نّغْنِي ذِي لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ حِيمَا أَذْ كَّارنْ ذِي طّْوعْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ ؤُ حِيمَا أَذْ طّْفنْ ڒهْنَا زِي غَارْ ڒْعذْيَانْ نْسنْ. نْغِينْ خمْسَا ؤُ-سبْعِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ جَارْ إِنِّي ثنْ إِشَارّْهنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁶ — ausente —

¹⁷ مَانْ أَيَا إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ زَّايسْ أَريّْحنْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.

¹⁷ — ausente —

¹⁸ ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ؤُڒَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ؤُشَا نِيثْنِي أَريّْحنْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.

¹⁸ Mas em Susã os judeus comemoraram no dia quinze do mês, pois nos dias treze e catorze eles mataram os seus inimigos e só no dia quinze descansaram.

¹⁹ خْ ؤُيَا ؤُذَاينْ، إِنِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْكَامْپُو، إِنِّي إِزدّْغنْ ذڭْ ثْندَّامْ بْڒَا ڒحْيُوضْ، ڭِّينْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒفْرَاحثْ ذ زَّارْذثْ ذ ڒْخَارْ، أَسّْ إِ ذِي سّكَّانْ أَرِّيغَالُوثْ إِجّْ إِ ونّغْنِي.

¹⁹ É por isso que os judeus que vivem em vilas e povoados comemoram o dia catorze de adar com banquetes e festas e mandam comida uns aos outros.

²⁰ إِزمّمْ مُورْذَاخَايْ إِمزْرُوينْ-أَ ؤُشَا إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، إِ يِينِّي إِدْجَانْ يُوذْسنْ ذ إِنِّي إِدْجَانْ إِڭّْوجنْ،

²⁰ Mordecai escreveu tudo o que havia acontecido e mandou cartas a todos os judeus que moravam em todas as províncias do reino, tanto aos de perto como aos de longe.

²¹ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ أَرّنْ أَذْ حْضَانْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُڒَا ذ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ زَّايسْ زڭْ ؤُسڭّْوَاسْ أَڒْ أَسڭّْوَاسْ نّغْنِي

²¹ Nas cartas ele ordenou que todos os anos eles comemorassem os dias catorze e quinze do mês de adar ,

²² - عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ إِ ذِي طّْفنْ ؤُذَاينْ أَرَّاحثْ زِي ڒْعذْيَانْ نْسنْ، ؤُ عْلَاحْسَابْ أَيُورْ نِّي ثُوغَا إِ ذ أَسنْ إِبدّْڒنْ زِي ڒحْزنْ غَارْ رفْرَاحثْ ؤُ زڭْ وشْضَانْ غَارْ وَاسّْ أَصبْحَانْ - حِيمَا أَذْ ثنْ أَرّنْ ذ ؤُسَّانْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ ؤُ حِيمَا كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّكّْ أَغِيرَالُوثْ إِ ونّغْنِي ؤُ حِيمَا أَذْ وْشنْ إِ إِمزْڒَاضْ.

²² pois foi nestes dias que os judeus se livraram dos seus inimigos, e foi neste mês que a tristeza e o luto se transformaram em alegria e festa. Portanto, que dessem banquetes e festas, mandassem comida uns aos outros e distribuíssem presentes aos pobres.

²³ قبْڒنْ وُوذَاينْ مِينْ بْذَانْ أَذْ ضْفَارنْ عَاذْ ؤُ مِينْ ذ أَسنْ يُورَانْ س ؤُفُوسْ ن مُورْذَاخَايْ،

²³ Assim os judeus, de acordo com o que Mordecai tinha escrito, começaram o costume de comemorar esses dias.

²⁴ مِينْزِي هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثَا، أَجَاجِي، ڒعْذُو ن مَارَّا ؤُذَاينْ، ثُوغَا إِتّْخَارّصْ إِجّْ ن ونْوَايْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِهلّكْ، ؤُ نتَّا ثُوغَا إِنْضَارْ ’بُورْ‘، أَقَا-ث ذ ثَاقدُّوحْثْ، حِيمَا أَذْ ثنْ يَاردّدْجْ ؤُ أَذْ ثنْ إِهلّكْ.

²⁴ Hamã, filho de Hamedata, descendente de Agague e inimigo dos judeus, tinha planejado acabar com eles e tinha mandado tirar a sorte (chama-se isso de “purim”) para resolver em que dia ia matá-los.

²⁵ مَاشَا ؤُمِي د-ثُوسَا إِسْثِيرْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، يُومُورْ نتَّا س ثِيرَا مَاحنْذْ أَذْ يَارّْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ أَنْوَايْ-أَ ذ أَعفَّانْ، ثنِّي ثُوغَا إِخَارّصْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ، ؤُشَا ؤُيْڒنْ ث، نتَّا ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، غَارْ ثحْنَاشْثْ.

²⁵ Mas Ester foi falar com o rei, e ele ordenou por escrito que o mal que Hamã havia planejado contra os judeus caísse sobre o próprio Hamã. Portanto, enforcaram Hamã e os seus filhos.

²⁶ خْ ؤُيَا ڒَاغَانْ ؤُسَّانْ-أَ ’بُورِيمْ‘، زڭْ إِسمْ ن ’بُورْ‘. خْ ؤُيَا، زِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒنْ ن ثبْرَاثْ-أَ ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ژْرِينْ س يِيخفْ نْسنْ زِي مَانْ أَيَا ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ذ أَسْ إِمْسَارنْ،

²⁶ É por isso que esses dias feriados são chamados de “Purim”, que é o plural da palavra “pur” . Como resultado da carta de Mordecai e de tudo o que os judeus tinham visto e das coisas que aconteceram,

²⁷ كَّارنْ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ؤُشَا قبْڒنْ وُوذَاينْ إِ يِيخفْ نْسنْ ؤُ إِ زَّارِيعثْ نْسنْ ؤُ إِ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ د-إِقّْننْ، مَاحنْذْ وَارْ سّْعدُّونْ شَا أَذْ حْضَانْ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ-أَ أَمْ مَامّشْ يُورَا ؤُ عْلَاحْسَابْ ڒْوقْثْ إِ غَارْسنْ إِتّْوَاڭّنْ إِ كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ،

²⁷ eles resolveram que eles mesmos, os seus descendentes e os que se convertessem ao Judaísmo seguiriam o costume de comemorar todos os anos esses dois dias, conforme Mordecai havia escrito.

²⁸ ؤُشَا أَذْ إِذَارنْ ؤُ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ذِي كُوڒْ جِّيڒْ، ذِي كُوڒْ ڒَادْجْ، ذِي كُوڒْ لْعَامَالَا ؤُ ذِي كُوڒْ ثَانْذِينْثْ ؤُ وَارْ سّْعدُّونْ شَا ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ جَارْ وُوذَاينْ ؤُ وَارْ إِتّتّْوَاڭّْ ؤُنڭَّارْ غَارْ ڒِيذَارثْ نْسنْ س زَّارِيعثْ نْسنْ.

²⁸ Ficou resolvido que daí em diante toda família judaica, em todas as cidades das províncias do reino, comemoraria a Festa de Purim, para que os judeus lembrassem sempre do que havia acontecido. Nunca, em qualquer época, deixariam de comemorar essa festa.

²⁹ ثُورَا ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، يدْجِيسْ ن أَبِيحَايِيلْ، إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِي جْمِيعْ أَكْ-ذ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، س مَارَّا ثِيزمَّارْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ ڭّنْ أَسشْنِي ذِي ثبْرَاثْ-أَ وِيسّْ ثْنَاينْ خْ ثْمسْڒَاشْثْ ن بُورِيمْ.

²⁹ A rainha Ester, filha de Abiail, também escreveu uma carta junto com o judeu Mordecai, dando todo o seu apoio à carta que Mordecai já havia escrito a respeito da Festa de Purim.

³⁰ إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ ذِي مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن لْعَامَالَاثْ ن ثْڭلْذِيثْ ن أَحَاشْوِيرُوشْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ وَاوَاڒنْ ن ڒهْنَا ذ ڒَامَانْ،

³⁰ Cópias da carta foram mandadas a todos os judeus das cento e vinte e sete províncias do reino, desejando-lhes paz e prosperidade

³¹ حِيمَا أَذْ نيّْشنْ ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ ذِي ڒْوقْثْ نْسنْ إِتّْوَاڭّنْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَسنْ يُومُورْ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، ؤُ أَمْ مَامّشْ ڭِّينْ خْ يِيخفْ نْسنْ ؤُ خْ زَّارِيعثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒُومُورَاثْ خْ ؤُژُومِّي ذ ؤُوطُّو نْسنْ ن ؤُڭجْذُورْ.

³¹ e confirmando que a Festa de Purim devia ser comemorada nos dias marcados. Assim como haviam marcado para si mesmos e para os seus descendentes dias de festas e de jejum, eles deveriam seguir essas ordens do judeu Mordecai e da rainha Ester.

³² خْ ڒُومُورْ ن إِسْثِيرْ بدّنْ وَاوَاڒنْ-أَ خْ ڒْْعِيذْ ن بُورِيمْ ؤُشَا مَانْ أَيَا إِتّْوَارَا ذڭْ إِجّْ ن وذْلِيسْ.

³² A ordem de Ester, confirmando as instruções para a comemoração de Purim, foi escrita num livro.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Ester 9 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →