Ester 9
rifa (RIFA) vs ARA
1 ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ ثنْعَاشْ، ونِّي ذ أَيُورْ ن أَذَارْ، ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ زڭْ ؤُيُورْ نِّي، ؤُمِي د-ثِيوضْ ڒْوقْثْ إِ ذِي ثُوغَا أَذْ ڭّنْ أَوَاڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ذ ؤُزرْفْ نّسْ، ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي ثُوغَا تّْرَاجَانْ ڒْعذْيَانْ ن وُوذَاينْ أَذْ خَاسنْ مّنْضَارنْ، ثُوغَا ڒْحَاڒْ س ڒْعكْسْ، مَاغَارْ ؤُذَاينْ مّنْضَارنْ خْ يِينِّي ثنْ إِشَارْهنْ.
1 No dia treze do duodécimo mês, que é o mês de adar, quando chegou a palavra do rei e a sua ordem para se executar, no dia em que os inimigos dos judeus contavam assenhorear-se deles, sucedeu o contrário, pois os judeus é que se assenhorearam dos que os odiavam;
2 سّْمُوننْ ؤُذَاينْ ذِي ثْندَّامْ نْسنْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، مَاحنْذْ أَذْ وْثنْ إِنِّي ثُوغَا إِتّخْسنْ أَذْ ذَايْسنْ ڭّنْ ڒْغَارْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّْ إِزمَّارْ أَذْ إِقِّيمْ إِبدّْ زَّاثْسنْ، مِينْزِي مَارَّا ڒڭْنُوسْ ثُوغَا فشْڒنْ س ثِيڭّْوُوذِي زڭْ وُوذَاينْ.
2 porque os judeus, nas suas cidades, em todas as províncias do rei Assuero, se ajuntaram para dar cabo daqueles que lhes procuravam o mal; e ninguém podia resistir-lhes, porque o terror que inspiravam caiu sobre todos aqueles povos.
3 مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ ذ إِجدْجِيذنْ إِ إِدْجَانْ سَاذُو ؤُجدْجِيذْ ذ لْوُولَاثْ ذ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ وْشِينْ أَفُوسْ إِ وُوذَاينْ، مِينْزِي ثِيڭّْوُوذِي ن مُورْذَاخَايْ ثوْضَا خَاسنْ،
3 Todos os príncipes das províncias, e os sátrapas, e os governadores, e os oficiais do rei auxiliavam os judeus, porque tinha caído sobre eles o temor de Mordecai.
4 مِينْزِي مُورْذَاخَايْ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ڒخْبَارْ نّسْ إِفّغْ غَارْ مَارَّا لْعَامَالَاثْ، مِينْزِي أَرْيَازْ مُورْذَاخَايْ ثُوغَا صُّولْطَا نّسْ ثَارنِّي عَاذْ.
4 Porque Mordecai era grande na casa do rei, e a sua fama crescia por todas as províncias; pois ele se ia tornando mais e mais poderoso.
5 غڒْبنْ وُوذَاينْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ نْسنْ أَمْ ثنْ شَّاثنْ س سِّيفْ، س ونْغَايْ ذ ؤُهلّكْ. ڭِّينْ أَكْ-ذ يِينِّي ثنْ إِشَارّْهنْ أَمْ مَامّشْ خْسنْ نِيثْنِي.
5 Feriram, pois, os judeus a todos os seus inimigos, a golpes de espada, com matança e destruição; e fizeram dos seus inimigos o que bem quiseram.
6 ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ ؤُذَاينْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ.
6 Na cidadela de Susã, os judeus mataram e destruíram a quinhentos homens,
7 ؤُڒَا ذ فَارْشَانْذَاثَا ذ ذَالْفُونْ ذ أَشْفَاثْ
7 como também a Parsandata, a Dalfom, a Aspata,
8 ذ فُورَاثَا ذ أَذَالْيَا ذ أَرِيذَاثَا
8 a Porata, a Adalia, a Aridata,
9 ذ فَارْمَاشْثَا ذ أَرِيسَايْ ذ أَرِيذَايْ ذ وَايْزَاثَا،
9 a Farmasta, a Arisai, a Aridai e a Vaizata,
10 عشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثْ، ڒعْذُو ن وُوذَاينْ، نْغِينْ ثنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.
10 que eram os dez filhos de Hamã, filho de Hamedata, o inimigo dos judeus; porém no despojo não tocaram.
11 ذڭْ وَاسّْ نِّي ذ إِجّْ إِوْينْ-د قدَّا ن إِمتَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ.
11 No mesmo dia, foi comunicado ao rei o número dos mortos na cidadela de Susã.
12 إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ: ”ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ ؤُذَاينْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ ؤُڒَا ذعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ. مِينْ غَا يِيڒِي ڭِّينْ عَاذْ ذِي لْعَامَالَاثْ نّغْنِي ن ؤُجدْجِيذْ؟ مِينْ ذِينْ عَاذْ غَارمْ ذ أَسِيثمْ؟ أَذْ أَمْ إِمّوْشْ! مِينْ ثسِّيثِيمذْ؟ أَذْ غَارمْ يِيڒِي!“
12 Disse o rei à rainha Ester: Na cidadela de Susã, mataram e destruíram os judeus a quinhentos homens e os dez filhos de Hamã; nas mais províncias do rei, que terão eles feito? Qual é, pois, a tua petição? E se te dará. Ou que é que desejas ainda? E se cumprirá.
13 خنِّي ثنَّا إِسْثِيرْ: ”مَاڒَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ إِمّوْشْ تّسْرِيحْ إِ وُوذَاينْ إِ إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ ؤُڒَا ذ ثِيوشَّا مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ أَزرْفْ ن وَاسّْ-أَ، ؤُشَا أجّْ أَذْ أَيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ غَارْ ثحْنَاشْثْ.“
13 Então, disse Ester: Se bem parecer ao rei, conceda-se aos judeus que se acham em Susã que também façam, amanhã, segundo o edito de hoje e dependurem em forca os cadáveres dos dez filhos de Hamã.
14 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ أَمنِّي. ڒخْذنِّي إِتّْوَاسُّوفّغْ-د إِجّْ ن ؤُزرْفْ ذِي شُوشَانْ ؤُشَا ؤُيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ.
14 Então, disse o rei que assim se fizesse; publicou-se o edito em Susã, e dependuraram os cadáveres dos dez filhos de Hamã.
15 ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ عَاوذْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُشَا نْغِينْ ثڒْثْ-مْيَاثْ ن يرْيَازنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.
15 Reuniram-se os judeus que se achavam em Susã também no dia catorze do mês de adar, e mataram, em Susã, a trezentos homens; porém no despojo não tocaram.
16 مُوننْ عَاوذْ وُوذَاينْ نّغْنِي ذِي لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ حِيمَا أَذْ كَّارنْ ذِي طّْوعْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ ؤُ حِيمَا أَذْ طّْفنْ ڒهْنَا زِي غَارْ ڒْعذْيَانْ نْسنْ. نْغِينْ خمْسَا ؤُ-سبْعِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ جَارْ إِنِّي ثنْ إِشَارّْهنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.
16 Também os demais judeus que se achavam nas províncias do rei se reuniram, e se dispuseram para defender a vida, e tiveram sossego dos seus inimigos; e mataram a setenta e cinco mil dos que os odiavam; porém no despojo não tocaram.
17 مَانْ أَيَا إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ زَّايسْ أَريّْحنْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.
17 Sucedeu isto no dia treze do mês de adar; no dia catorze, descansaram e o fizeram dia de banquetes e de alegria.
18 ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ؤُڒَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ؤُشَا نِيثْنِي أَريّْحنْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.
18 Os judeus, porém, que se achavam em Susã se ajuntaram nos dias treze e catorze do mesmo; e descansaram no dia quinze e o fizeram dia de banquetes e de alegria.
19 خْ ؤُيَا ؤُذَاينْ، إِنِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْكَامْپُو، إِنِّي إِزدّْغنْ ذڭْ ثْندَّامْ بْڒَا ڒحْيُوضْ، ڭِّينْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒفْرَاحثْ ذ زَّارْذثْ ذ ڒْخَارْ، أَسّْ إِ ذِي سّكَّانْ أَرِّيغَالُوثْ إِجّْ إِ ونّغْنِي.
19 Também os judeus das vilas que habitavam nas aldeias abertas fizeram do dia catorze do mês de adar dia de alegria e de banquetes e dia de festa e de mandarem porções dos banquetes uns aos outros.
20 إِزمّمْ مُورْذَاخَايْ إِمزْرُوينْ-أَ ؤُشَا إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، إِ يِينِّي إِدْجَانْ يُوذْسنْ ذ إِنِّي إِدْجَانْ إِڭّْوجنْ،
20 Mordecai escreveu estas coisas e enviou cartas a todos os judeus que se achavam em todas as províncias do rei Assuero, aos de perto e aos de longe,
21 مَاحنْذْ أَذْ ثنْ أَرّنْ أَذْ حْضَانْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُڒَا ذ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ زَّايسْ زڭْ ؤُسڭّْوَاسْ أَڒْ أَسڭّْوَاسْ نّغْنِي
21 ordenando-lhes que comemorassem o dia catorze do mês de adar e o dia quinze do mesmo, todos os anos,
22 - عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ إِ ذِي طّْفنْ ؤُذَاينْ أَرَّاحثْ زِي ڒْعذْيَانْ نْسنْ، ؤُ عْلَاحْسَابْ أَيُورْ نِّي ثُوغَا إِ ذ أَسنْ إِبدّْڒنْ زِي ڒحْزنْ غَارْ رفْرَاحثْ ؤُ زڭْ وشْضَانْ غَارْ وَاسّْ أَصبْحَانْ - حِيمَا أَذْ ثنْ أَرّنْ ذ ؤُسَّانْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ ؤُ حِيمَا كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّكّْ أَغِيرَالُوثْ إِ ونّغْنِي ؤُ حِيمَا أَذْ وْشنْ إِ إِمزْڒَاضْ.
22 como os dias em que os judeus tiveram sossego dos seus inimigos, e o mês que se lhes mudou de tristeza em alegria, e de luto em dia de festa; para que os fizessem dias de banquetes e de alegria, e de mandarem porções dos banquetes uns aos outros, e dádivas aos pobres.
23 قبْڒنْ وُوذَاينْ مِينْ بْذَانْ أَذْ ضْفَارنْ عَاذْ ؤُ مِينْ ذ أَسنْ يُورَانْ س ؤُفُوسْ ن مُورْذَاخَايْ،
23 Assim, os judeus aceitaram como costume o que, naquele tempo, haviam feito pela primeira vez, segundo Mordecai lhes prescrevera;
24 مِينْزِي هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثَا، أَجَاجِي، ڒعْذُو ن مَارَّا ؤُذَاينْ، ثُوغَا إِتّْخَارّصْ إِجّْ ن ونْوَايْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِهلّكْ، ؤُ نتَّا ثُوغَا إِنْضَارْ ’بُورْ‘، أَقَا-ث ذ ثَاقدُّوحْثْ، حِيمَا أَذْ ثنْ يَاردّدْجْ ؤُ أَذْ ثنْ إِهلّكْ.
24 porque Hamã, filho de Hamedata, o agagita, inimigo de todos os judeus, tinha intentado destruir os judeus; e tinha lançado o Pur, isto é, sortes, para os assolar e destruir.
25 مَاشَا ؤُمِي د-ثُوسَا إِسْثِيرْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، يُومُورْ نتَّا س ثِيرَا مَاحنْذْ أَذْ يَارّْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ أَنْوَايْ-أَ ذ أَعفَّانْ، ثنِّي ثُوغَا إِخَارّصْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ، ؤُشَا ؤُيْڒنْ ث، نتَّا ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، غَارْ ثحْنَاشْثْ.
25 Mas, tendo Ester ido perante o rei, ordenou ele por cartas que o seu mau intento, que assentara contra os judeus, recaísse contra a própria cabeça dele, pelo que enforcaram a ele e a seus filhos.
26 خْ ؤُيَا ڒَاغَانْ ؤُسَّانْ-أَ ’بُورِيمْ‘، زڭْ إِسمْ ن ’بُورْ‘. خْ ؤُيَا، زِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒنْ ن ثبْرَاثْ-أَ ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ژْرِينْ س يِيخفْ نْسنْ زِي مَانْ أَيَا ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ذ أَسْ إِمْسَارنْ،
26 Por isso, àqueles dias chamam Purim, do nome Pur. Daí, por causa de todas as palavras daquela carta, e do que testemunharam, e do que lhes havia sucedido,
27 كَّارنْ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ؤُشَا قبْڒنْ وُوذَاينْ إِ يِيخفْ نْسنْ ؤُ إِ زَّارِيعثْ نْسنْ ؤُ إِ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ د-إِقّْننْ، مَاحنْذْ وَارْ سّْعدُّونْ شَا أَذْ حْضَانْ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ-أَ أَمْ مَامّشْ يُورَا ؤُ عْلَاحْسَابْ ڒْوقْثْ إِ غَارْسنْ إِتّْوَاڭّنْ إِ كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ،
27 determinaram os judeus e tomaram sobre si, sobre a sua descendência e sobre todos os que se chegassem a eles que não se deixaria de comemorar estes dois dias segundo o que se escrevera deles e segundo o seu tempo marcado, todos os anos;
28 ؤُشَا أَذْ إِذَارنْ ؤُ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ذِي كُوڒْ جِّيڒْ، ذِي كُوڒْ ڒَادْجْ، ذِي كُوڒْ لْعَامَالَا ؤُ ذِي كُوڒْ ثَانْذِينْثْ ؤُ وَارْ سّْعدُّونْ شَا ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ جَارْ وُوذَاينْ ؤُ وَارْ إِتّتّْوَاڭّْ ؤُنڭَّارْ غَارْ ڒِيذَارثْ نْسنْ س زَّارِيعثْ نْسنْ.
28 e que estes dias seriam lembrados e comemorados geração após geração, por todas as famílias, em todas as províncias e em todas as cidades, e que estes dias de Purim jamais caducariam entre os judeus, e que a memória deles jamais se extinguiria entre os seus descendentes.
29 ثُورَا ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، يدْجِيسْ ن أَبِيحَايِيلْ، إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِي جْمِيعْ أَكْ-ذ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، س مَارَّا ثِيزمَّارْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ ڭّنْ أَسشْنِي ذِي ثبْرَاثْ-أَ وِيسّْ ثْنَاينْ خْ ثْمسْڒَاشْثْ ن بُورِيمْ.
29 Então, a rainha Ester, filha de Abiail, e o judeu Mordecai escreveram, com toda a autoridade, segunda vez, para confirmar a carta de Purim.
30 إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ ذِي مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن لْعَامَالَاثْ ن ثْڭلْذِيثْ ن أَحَاشْوِيرُوشْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ وَاوَاڒنْ ن ڒهْنَا ذ ڒَامَانْ،
30 Expediram cartas a todos os judeus, às cento e vinte e sete províncias do reino de Assuero, com palavras amigáveis e sinceras,
31 حِيمَا أَذْ نيّْشنْ ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ ذِي ڒْوقْثْ نْسنْ إِتّْوَاڭّنْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَسنْ يُومُورْ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، ؤُ أَمْ مَامّشْ ڭِّينْ خْ يِيخفْ نْسنْ ؤُ خْ زَّارِيعثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒُومُورَاثْ خْ ؤُژُومِّي ذ ؤُوطُّو نْسنْ ن ؤُڭجْذُورْ.
31 para confirmar estes dias de Purim nos seus tempos determinados, como o judeu Mordecai e a rainha Ester lhes tinham estabelecido, e como eles mesmos já o tinham estabelecido sobre si e sobre a sua descendência, acerca do jejum e do seu lamento.
32 خْ ڒُومُورْ ن إِسْثِيرْ بدّنْ وَاوَاڒنْ-أَ خْ ڒْْعِيذْ ن بُورِيمْ ؤُشَا مَانْ أَيَا إِتّْوَارَا ذڭْ إِجّْ ن وذْلِيسْ.
32 E o mandado de Ester estabeleceu estas particularidades de Purim; e se escreveu no livro.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.