Ester 9

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ ذڭْ ؤُيُورْ وِيسّْ ثنْعَاشْ، ونِّي ذ أَيُورْ ن أَذَارْ، ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ زڭْ ؤُيُورْ نِّي، ؤُمِي د-ثِيوضْ ڒْوقْثْ إِ ذِي ثُوغَا أَذْ ڭّنْ أَوَاڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ذ ؤُزرْفْ نّسْ، ذڭْ وَاسّْ إِ ذِي ثُوغَا تّْرَاجَانْ ڒْعذْيَانْ ن وُوذَاينْ أَذْ خَاسنْ مّنْضَارنْ، ثُوغَا ڒْحَاڒْ س ڒْعكْسْ، مَاغَارْ ؤُذَاينْ مّنْضَارنْ خْ يِينِّي ثنْ إِشَارْهنْ.

¹ E, no duodécimo mês, que é o mês de Adar, no dia treze do mesmo mês em que chegou a palavra do rei e a sua ordem para se executar, no dia em que os inimigos dos judeus esperavam assenhorear-se deles, sucedeu o contrário, porque os judeus foram os que se assenhorearam dos que os odiavam.

² سّْمُوننْ ؤُذَاينْ ذِي ثْندَّامْ نْسنْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، مَاحنْذْ أَذْ وْثنْ إِنِّي ثُوغَا إِتّخْسنْ أَذْ ذَايْسنْ ڭّنْ ڒْغَارْ، ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّْ إِزمَّارْ أَذْ إِقِّيمْ إِبدّْ زَّاثْسنْ، مِينْزِي مَارَّا ڒڭْنُوسْ ثُوغَا فشْڒنْ س ثِيڭّْوُوذِي زڭْ وُوذَاينْ.

² Porque os judeus nas suas cidades, em todas as províncias do rei Assuero, se ajuntaram para pôr as mãos naqueles que procuravam o seu mal; e ninguém podia resistir-lhes, porque o medo deles caíra sobre todos aqueles povos.

³ مَارَّا ڒْحُوكَّامْ ن لْعَامَالَاثْ ذ إِجدْجِيذنْ إِ إِدْجَانْ سَاذُو ؤُجدْجِيذْ ذ لْوُولَاثْ ذ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ وْشِينْ أَفُوسْ إِ وُوذَاينْ، مِينْزِي ثِيڭّْوُوذِي ن مُورْذَاخَايْ ثوْضَا خَاسنْ،

³ E todos os líderes das províncias, e os sátrapas, e os governadores, e os que faziam a obra do rei, auxiliavam os judeus; porque tinha caído sobre eles o temor de Mardoqueu.

⁴ مِينْزِي مُورْذَاخَايْ ثُوغَا غَارسْ شَّانْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا ڒخْبَارْ نّسْ إِفّغْ غَارْ مَارَّا لْعَامَالَاثْ، مِينْزِي أَرْيَازْ مُورْذَاخَايْ ثُوغَا صُّولْطَا نّسْ ثَارنِّي عَاذْ.

⁴ Porque Mardoqueu era grande na casa do rei, e a sua fama crescia por todas as províncias, porque o homem Mardoqueu ia sendo engrandecido.

⁵ غڒْبنْ وُوذَاينْ مَارَّا ڒْعذْيَانْ نْسنْ أَمْ ثنْ شَّاثنْ س سِّيفْ، س ونْغَايْ ذ ؤُهلّكْ. ڭِّينْ أَكْ-ذ يِينِّي ثنْ إِشَارّْهنْ أَمْ مَامّشْ خْسنْ نِيثْنِي.

⁵ Feriram, pois, os judeus a todos os seus inimigos, a golpes de espada, com matança e com destruição; e fizeram dos seus inimigos o que quiseram.

⁶ ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ ؤُذَاينْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ.

⁶ E na fortaleza de Susã os judeus mataram e destruíram quinhentos homens;

⁷ ؤُڒَا ذ فَارْشَانْذَاثَا ذ ذَالْفُونْ ذ أَشْفَاثْ

⁷ Como também a Parsandata, e a Dalfom e a Aspata,

⁸ ذ فُورَاثَا ذ أَذَالْيَا ذ أَرِيذَاثَا

⁸ E a Porata, e a Adalia, e a Aridata,

⁹ ذ فَارْمَاشْثَا ذ أَرِيسَايْ ذ أَرِيذَايْ ذ وَايْزَاثَا،

⁹ E a Farmasta, e a Arisai, e a Aridai, e a Vaisata; ú

¹⁰ عشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثْ، ڒعْذُو ن وُوذَاينْ، نْغِينْ ثنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁰ Os dez filhos de Hamã, filho de Hamedata, o inimigo dos judeus, mataram, porém ao despojo não estenderam a sua mão.

¹¹ ذڭْ وَاسّْ نِّي ذ إِجّْ إِوْينْ-د قدَّا ن إِمتَّانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ.

¹¹ No mesmo dia foi comunicado ao rei o número dos mortos na fortaleza de Susã.

¹² إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ: ”ذِي لْقلْعَا ن شُوشَانْ ؤُذَاينْ نْغِينْ ؤُ هلّْكنْ خمْسَا-مْيَا ن يرْيَازنْ ؤُڒَا ذعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ. مِينْ غَا يِيڒِي ڭِّينْ عَاذْ ذِي لْعَامَالَاثْ نّغْنِي ن ؤُجدْجِيذْ؟ مِينْ ذِينْ عَاذْ غَارمْ ذ أَسِيثمْ؟ أَذْ أَمْ إِمّوْشْ! مِينْ ثسِّيثِيمذْ؟ أَذْ غَارمْ يِيڒِي!“

¹² E disse o rei à rainha Ester: Na fortaleza de Susã os judeus mataram e destruíram quinhentos homens, e os dez filhos de Hamã; nas mais províncias do rei que teriam feito? Qual é, pois, a tua petição? E dar-se-te-á. Ou qual é ainda o teu requerimento? E far-se-á.

¹³ خنِّي ثنَّا إِسْثِيرْ: ”مَاڒَا مْلِيحْ إِ ؤُجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ إِمّوْشْ تّسْرِيحْ إِ وُوذَاينْ إِ إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ ؤُڒَا ذ ثِيوشَّا مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ عْلَاحْسَابْ أَزرْفْ ن وَاسّْ-أَ، ؤُشَا أجّْ أَذْ أَيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ غَارْ ثحْنَاشْثْ.“

¹³ Então disse Ester: Se bem parecer ao rei, conceda-se aos judeus que se acham em Susã que também façam amanhã conforme ao mandado de hoje; e pendurem numa forca os dez filhos de Hamã.

¹⁴ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ ڭّنْ أَمنِّي. ڒخْذنِّي إِتّْوَاسُّوفّغْ-د إِجّْ ن ؤُزرْفْ ذِي شُوشَانْ ؤُشَا ؤُيْڒنْعشْرَا ن إِحنْجِيرنْ ن هَامَانْ.

¹⁴ Então disse o rei que assim se fizesse; e publicou-se um edito em Susã, e enforcaram os dez filhos de Hamã.

¹⁵ ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ عَاوذْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُشَا نْغِينْ ثڒْثْ-مْيَاثْ ن يرْيَازنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁵ E reuniram-se os judeus que se achavam em Susã também no dia catorze do mês de Adar, e mataram em Susã trezentos homens; porém ao despojo não estenderam a sua mão.

¹⁶ مُوننْ عَاوذْ وُوذَاينْ نّغْنِي ذِي لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ حِيمَا أَذْ كَّارنْ ذِي طّْوعْ ن ثُوذَارْثْ نْسنْ ؤُ حِيمَا أَذْ طّْفنْ ڒهْنَا زِي غَارْ ڒْعذْيَانْ نْسنْ. نْغِينْ خمْسَا ؤُ-سبْعِينْ-أَڒفْ ن يرْيَازنْ جَارْ إِنِّي ثنْ إِشَارّْهنْ، مَاشَا وَارْ سّْوِيژّْضنْ شَا إِفَاسّنْ نْسنْ غَارْ ثْكشَّاضْثْ.

¹⁶ Também os demais judeus que se achavam nas províncias do rei se reuniram e se dispuseram em defesa das suas vidas, e tiveram descanso dos seus inimigos; e mataram dos seus inimigos setenta e cinco mil; porém ao despojo não estenderam a sua mão.

¹⁷ مَانْ أَيَا إِمْسَارْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ زَّايسْ أَريّْحنْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.

¹⁷ Sucedeu isto no dia treze do mês de Adar; e descansaram no dia catorze, e fizeram, daquele dia, dia de banquetes e de alegria.

¹⁸ ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي شُوشَانْ، مُوننْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒطَّاشْ ن ؤُيُورْ ؤُڒَا ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ؤُشَا نِيثْنِي أَريّْحنْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ ؤُشَا ڭِّينْ ث ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ.

¹⁸ Também os judeus, que se achavam em Susã se ajuntaram nos dias treze e catorze do mesmo; e descansaram no dia quinze, e fizeram, daquele dia, dia de banquetes e de alegria.

¹⁹ خْ ؤُيَا ؤُذَاينْ، إِنِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْكَامْپُو، إِنِّي إِزدّْغنْ ذڭْ ثْندَّامْ بْڒَا ڒحْيُوضْ، ڭِّينْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ذ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒفْرَاحثْ ذ زَّارْذثْ ذ ڒْخَارْ، أَسّْ إِ ذِي سّكَّانْ أَرِّيغَالُوثْ إِجّْ إِ ونّغْنِي.

¹⁹ Os judeus, porém, das aldeias, que habitavam nas vilas, fizeram do dia catorze do mês de Adar dia de alegria e de banquetes, e dia de folguedo, e de mandarem presentes uns aos outros.

²⁰ إِزمّمْ مُورْذَاخَايْ إِمزْرُوينْ-أَ ؤُشَا إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ نِّي إِدْجَانْ ذِي مَارَّا لْعَامَالَاثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَحَاشْوِيرُوشْ، إِ يِينِّي إِدْجَانْ يُوذْسنْ ذ إِنِّي إِدْجَانْ إِڭّْوجنْ،

²⁰ E Mardoqueu escreveu estas coisas, e enviou cartas a todos os judeus que se achavam em todas as províncias do rei Assuero, aos de perto, e aos de longe,

²¹ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ أَرّنْ أَذْ حْضَانْ أَسّْ وِيسّْ أَرْبعْطَاشْ ن ؤُيُورْ ن أَذَارْ ؤُڒَا ذ وَاسّْ وِيسّْ خمّسْطَاشْ زَّايسْ زڭْ ؤُسڭّْوَاسْ أَڒْ أَسڭّْوَاسْ نّغْنِي

²¹ Ordenando-lhes que guardassem o dia catorze do mês de Adar, e o dia quinze do mesmo, todos os anos,

²² - عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ إِ ذِي طّْفنْ ؤُذَاينْ أَرَّاحثْ زِي ڒْعذْيَانْ نْسنْ، ؤُ عْلَاحْسَابْ أَيُورْ نِّي ثُوغَا إِ ذ أَسنْ إِبدّْڒنْ زِي ڒحْزنْ غَارْ رفْرَاحثْ ؤُ زڭْ وشْضَانْ غَارْ وَاسّْ أَصبْحَانْ - حِيمَا أَذْ ثنْ أَرّنْ ذ ؤُسَّانْ ن زَّارْذثْ ذ ڒفْرَاحثْ ؤُ حِيمَا كُوڒْ إِجّْ أَذْ إِسّكّْ أَغِيرَالُوثْ إِ ونّغْنِي ؤُ حِيمَا أَذْ وْشنْ إِ إِمزْڒَاضْ.

²² Como os dias em que os judeus tiveram repouso dos seus inimigos, e o mês que se lhes mudou de tristeza em alegria, e de luto em dia de festa, para que os fizessem dias de banquetes e de alegria, e de mandarem presentes uns aos outros, e dádivas aos pobres.

²³ قبْڒنْ وُوذَاينْ مِينْ بْذَانْ أَذْ ضْفَارنْ عَاذْ ؤُ مِينْ ذ أَسنْ يُورَانْ س ؤُفُوسْ ن مُورْذَاخَايْ،

²³ E os judeus encarregaram-se de fazer o que já tinham começado, como também o que Mardoqueu lhes tinha escrito.

²⁴ مِينْزِي هَامَانْ، مِّيسْ ن هَامَاذَاثَا، أَجَاجِي، ڒعْذُو ن مَارَّا ؤُذَاينْ، ثُوغَا إِتّْخَارّصْ إِجّْ ن ونْوَايْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ مَاحنْذْ أَذْ ثنْ إِهلّكْ، ؤُ نتَّا ثُوغَا إِنْضَارْ ’بُورْ‘، أَقَا-ث ذ ثَاقدُّوحْثْ، حِيمَا أَذْ ثنْ يَاردّدْجْ ؤُ أَذْ ثنْ إِهلّكْ.

²⁴ Porque Hamã, filho de Hamedata, o agagita, inimigo de todos os judeus, tinha intentado destruir os judeus, e tinha lançado Pur, isto é, a sorte, para os assolar e destruir.

²⁵ مَاشَا ؤُمِي د-ثُوسَا إِسْثِيرْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، يُومُورْ نتَّا س ثِيرَا مَاحنْذْ أَذْ يَارّْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ أَنْوَايْ-أَ ذ أَعفَّانْ، ثنِّي ثُوغَا إِخَارّصْ ضِيدّْ إِ وُوذَاينْ، ؤُشَا ؤُيْڒنْ ث، نتَّا ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، غَارْ ثحْنَاشْثْ.

²⁵ Mas, vindo isto perante o rei, mandou ele por cartas que o mau intento que Hamã formara contra os judeus, se tornasse sobre a sua cabeça; pelo que penduraram a ele e a seus filhos numa forca.

²⁶ خْ ؤُيَا ڒَاغَانْ ؤُسَّانْ-أَ ’بُورِيمْ‘، زڭْ إِسمْ ن ’بُورْ‘. خْ ؤُيَا، زِي سِّيبّثْ ن وَاوَاڒنْ ن ثبْرَاثْ-أَ ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ژْرِينْ س يِيخفْ نْسنْ زِي مَانْ أَيَا ؤُ زِي سِّيبّثْ ن مِينْ ذ أَسْ إِمْسَارنْ،

²⁶ Por isso àqueles dias chamam Purim, do nome Pur; assim também por causa de todas as palavras daquela carta, e do que viram sobre isso, e do que lhes tinha sucedido,

²⁷ كَّارنْ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ؤُشَا قبْڒنْ وُوذَاينْ إِ يِيخفْ نْسنْ ؤُ إِ زَّارِيعثْ نْسنْ ؤُ إِ مَارَّا إِنِّي غَارْسنْ د-إِقّْننْ، مَاحنْذْ وَارْ سّْعدُّونْ شَا أَذْ حْضَانْ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ-أَ أَمْ مَامّشْ يُورَا ؤُ عْلَاحْسَابْ ڒْوقْثْ إِ غَارْسنْ إِتّْوَاڭّنْ إِ كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ،

²⁷ Confirmaram os judeus, e tomaram sobre si, e sobre a sua descendência, e sobre todos os que se achegassem a eles, que não se deixaria de guardar estes dois dias conforme ao que se escrevera deles, e segundo o seu tempo determinado, todos os anos.

²⁸ ؤُشَا أَذْ إِذَارنْ ؤُ أَذْ حْضَانْ ؤُسَّانْ-أَ ذِي كُوڒْ جِّيڒْ، ذِي كُوڒْ ڒَادْجْ، ذِي كُوڒْ لْعَامَالَا ؤُ ذِي كُوڒْ ثَانْذِينْثْ ؤُ وَارْ سّْعدُّونْ شَا ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ جَارْ وُوذَاينْ ؤُ وَارْ إِتّتّْوَاڭّْ ؤُنڭَّارْ غَارْ ڒِيذَارثْ نْسنْ س زَّارِيعثْ نْسنْ.

²⁸ E que estes dias seriam lembrados e guardados em cada geração, família, província e cidade, e que esses dias de Purim não fossem revogados entre os judeus, e que a memória deles nunca teria fim entre os de sua descendência.

²⁹ ثُورَا ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، يدْجِيسْ ن أَبِيحَايِيلْ، إِشْثْ ن ثْوَاڒَا نّغْنِي جْمِيعْ أَكْ-ذ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، س مَارَّا ثِيزمَّارْ نْسنْ، حِيمَا أَذْ ڭّنْ أَسشْنِي ذِي ثبْرَاثْ-أَ وِيسّْ ثْنَاينْ خْ ثْمسْڒَاشْثْ ن بُورِيمْ.

²⁹ Então a rainha Ester, filha de Abiail, e Mardoqueu, o judeu, escreveram com toda autoridade uma segunda vez, para confirmar a carta a respeito de Purim.

³⁰ إِسّكّْ ثِيبْرَاثِينْ إِ مَارَّا ؤُذَاينْ ذِي مْيَا ؤُ-سبْعَا ؤُ-عِيشْرِينْ ن لْعَامَالَاثْ ن ثْڭلْذِيثْ ن أَحَاشْوِيرُوشْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ وَاوَاڒنْ ن ڒهْنَا ذ ڒَامَانْ،

³⁰ E mandaram cartas a todos os judeus, às cento e vinte e sete províncias do reino de Assuero, com palavras de paz e verdade.

³¹ حِيمَا أَذْ نيّْشنْ ؤُسَّانْ-أَ ن بُورِيمْ ذِي ڒْوقْثْ نْسنْ إِتّْوَاڭّنْ، أَمْ مَامّشْ ذ أَسنْ يُومُورْ وُوذَايْ مُورْذَاخَايْ، جْمِيعْ أَكْ-ذ ثْجدْجِيذْثْ إِسْثِيرْ، ؤُ أَمْ مَامّشْ ڭِّينْ خْ يِيخفْ نْسنْ ؤُ خْ زَّارِيعثْ نْسنْ، أَكْ-ذ ڒُومُورَاثْ خْ ؤُژُومِّي ذ ؤُوطُّو نْسنْ ن ؤُڭجْذُورْ.

³¹ Para confirmarem estes dias de Purim nos seus tempos determinados, como Mardoqueu, o judeu, e a rainha Ester lhes tinham estabelecido, e como eles mesmos já o tinham estabelecido sobre si e sobre a sua descendência, acerca do jejum e do seu clamor.

³² خْ ڒُومُورْ ن إِسْثِيرْ بدّنْ وَاوَاڒنْ-أَ خْ ڒْْعِيذْ ن بُورِيمْ ؤُشَا مَانْ أَيَا إِتّْوَارَا ذڭْ إِجّْ ن وذْلِيسْ.

³² E o mandado de Ester estabeleceu os sucessos daquele Purim; e escreveu-se no livro.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Ester 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Ester 9 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →