Esdras 9

rifa (RIFA) vs VC

VC Versão Católica

¹ أَوَارْنِي ڒَامِي إِتّْوَاكمّڒْ مَانْ أَيَا مَارَّا، ؤُسِينْ-د غَارِي ڒْحُوكَّامْ، نَّانْ: ”ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل ذ إِكهَّاننْ ذ إِلَاوِييّنْ وَارْ قِّيمنْ تّْوَامْسبْضَانْ خْ ڒڭْنُوسْ ن ثمُّورَا-يَا، مَاغَارْ جّْعَايفْ نْسنْ أَمْ ثِينِّي ن أَيْثْ ن كنْعَانْ ذ إِحِيتِّييّنْ ذ إِفِيرِيزِييّنْ ذ إِيابُوسِييّنْ ذ أَيْثْ ن عَامُّونْ ذ أَيْثْ ن مُوآبَ ذ إِمِيصْرِييّنْ ذ إِمُورِييّنْ.

¹ Após todos estes acontecimentos, os chefes aproximaram-se de mim e disseram-me: O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se conservaram afastados dos habitantes desta terra. Imitaram as abominações dos cananeus, dos hiteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.

² نِيثْنِي إِوْينْ زڭْ يسِّيثْسنْ ثِيمْغَارِينْ إِ يِيخفْ نْسنْ ؤُ إِ إِحنْجِيرنْ نْسنْ أَڒَامِي صُورنْ زَّارِيعثْ ذ ثَامْقدَّاسْثْ س ڒڭْنُوسْ ن ثمُّورَا-يَا، وَاهْ، أَفُوسْ ن ڒْحُوكَّامْ ذ إِمْضبَّارنْ ثُوغَا-ث ذ أَمزْوَارُو ذِي ڒغْذَارْ-أَ.“

² Tomaram, entre as filhas deles, mulheres para si e para seus filhos. Assim, a raça santa misturou-se com a dos habitantes dessas terras; e os chefes e os magistrados foram os primeiros a dar a mão a essa transgressão.

³ ؤُمِي سْڒِيغْ أَيَا، شَارّْڭغْ أَرُّوضْ إِنُو ذ ؤُسڒْهَامْ إِنُو، قڒْعغْ-د أَشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ؤُ ن ثْمَارْثْ ؤُشَا قِّيمغْ جعَّارغْ.

³ Ouvindo essas palavras, rasguei minha túnica e a capa, arranquei os cabelos da cabeça e da barba, e sentei-me consternado.

⁴ خنِّي مُوننْ-د خَافِي مَارَّا، إِنِّي إِتَّارْجِيجنْ زِي أَربِّي ن إِسْرَائِيل، ذِي سِّيبّثْ ن ڒغْذَارْ ن أَيْثْ ن لْمنْفَا، مَاشَا نشّْ قِّيمغْ جعَّارغْ أَڒْ ڒْْوقْثْ ن ثوْهِيبْثْ ن ثْمذِّيثْ.

⁴ Ao redor de mim reuniram-se todos aqueles que temiam as palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos filhos do cativeiro. Quanto a mim, fiquei sentado e angustiado, até o sacrifício da tarde.

⁵ غَارْ ثوْهِيبْثْ ن ثْمذِّيثْ كَّارغْ زڭْ ؤُسْوَاضعْ إِنُو س وَارُّوضْ إِنُو ذ ؤُسڒْهَامْ إِنُو إِشَارّْڭنْ ؤُشَا ؤُضَارغْ خْ إِفَادّنْ ؤُ سّْوِيژّْضغْ إِفَاسّنْ إِنُو غَارْ سِيذِي، أَربِّي إِنُو.

⁵ Na hora da oblação da tarde, levantei-me de minha aflição com minhas vestes e meu manto rasgados; então, caindo de joelhos, estendi as mãos para o Senhor, meu Deus,

⁶ نِّيغْ: ”أَربِّي إِنُو، نشّْ سذْحِيغْ ؤُ تّْوَاسّْبهْذْڒغْ أَڒْ وَارْ زْعِيمغْ أَذْ غَاركْ د-سّْڭعّْذغْ ؤُذمْ إِنُو، أَ أَربِّي إِنُو، مِينْزِي ڒْمُوعْصِييّثْ نّغْ ثمْغَارْ أَنغْ خْ ؤُزدْجِيفْ ؤُ أَمَارْوَاسْ نّغْ إِمْغَارْ أَڒْ أَجنَّا.

⁶ e disse: Meu Deus, estou coberto de vergonha e de confusão ao levantar minha face para vós, meu Deus; porque as nossas iniqüidades acumularam-se sobre nossas cabeças, e nosso pecado chegou até o céu.

⁷ زڭْ وُوسَّانْ ن ڒجْذُوذْ نّغْ أَڒْ أَسّْ-أَ أَقَا أَنغْ ذڭْ ؤُمَارْوَاسْ ذ أَمقّْرَانْ ؤُ خْ ڒْمُوعْصِييّثْ نّغْ نمّوْشْ نشِّينْ ذ إِجدْجِيذنْ نّغْ ذ إِكهَّاننْ نّغْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن إِجدْجِيذنْ ن ثمُّورَا، أَقَا نمّوْشْ إِ سِّيفْ، إِ ثْمحْبَاسْثْ، إِ ؤُكشّضْ ؤُ إِ ڒفْضِيحثْ خْ وُوذْمَاونْ نّغْ، أَمْ مَامّشْ إِ ثدْجَا أَسّْ-أَ.

⁷ Desde o tempo de nossos pais até o dia de hoje, temos sido gravemente culpados; e por causa de nossas iniqüidades, fomos escravizados, nós, nossos reis e nossos filhos; fomos entregues à mercê dos reis de outras terras, à espada, ao cativeiro, à pilhagem e à vergonha que nos cobre mesmo nos dias de hoje.

⁸ ڒخُّو ثُوغَا ذِينْ إِشْثْ ن ثْزحْزِيحْثْ ذ ثَامژْيَانْثْ ن أَرْضَا ن سِيذِي، أَربِّي نّغْ، حِيمَا أَذْ أَنغْ يجّْ شَا ن يِينِّي إِنّجْمنْ ؤُ حِيمَا أَذْ أَنغْ إِوْشْ إِجّْ ن ڒوْثذْ ذِي زَّاوشْثْ ثَامقّْرَانْثْ نّسْ إِقدّْسنْ ؤُ ثْفَاوْثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ، أَ أَربِّي نّغْ، ؤُ حِيمَا أَذْ أَنغْ د-يَارّْ نّفْسْ شْوَايْثْ ذِي ثسْمُوغِي نّغْ.

⁸ Entretanto, o Senhor, nosso Deus, testemunhou-nos por um momento a sua misericórdia, permitindo que subsistisse um resto dentre nós, e concedeu-nos um abrigo em seu lugar santo. Nosso Deus quis assim fazer brilhar a nossos olhos a sua luz, e nos dar um pouco de vida no meio de nossa servidão.

⁹ أَقَا نشِّينْ ذ إِسمْغَانْ، مَاشَا ذِي ثسْمُوغِي نّغْ وَارْ ذَايْنغْ إِسْمِيحْ أَربِّي نّغْ، مَاشَا نتَّا إِذْڒَا أَنغْ س ثْمخْسِيوْثْ نّسْ إِشوَّارنْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن إِجدْجِيذنْ ن لْفُورْسْ مَاحنْذْ أَذْ أَنغْ د-يَارّْ نّفْسْ إِ ؤُسْبذِّي ن ثَادَّارْثْ ن أَربِّي ثْوَاڒَاثْ نّغْنِي، إِ وعْذَاڒْ ن ڒْخِيرْبَاثْ ؤُ حِيمَا أَذْ أَنغْ إِوْشْ إِجّْ ن ومْشَانْ إِتّْوَانّْضنْ س ڒْحِيضْ ذِي يَاهُوذَا ؤُ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“

⁹ Sim somos escravos; mas nosso Deus não nos abandonou em nosso cativeiro. Ele concedeu-nos a benevolência dos reis da Pérsia, dando-nos vida bastante para reconstruir a morada de nosso Deus, reerguer as ruínas, e prometendo-nos um abrigo seguro em Judá e em Jerusalém.

¹⁰ ”ؤُشَا ڒخُّو، مِينْ غَا نِينِي أَوَارْنِي ؤُيَا عَاذْ، أَ أَربِّي نّغْ، مِينْزِي نسْمحْ ذِي ڒُومُورَاثْ نّشْ،

¹⁰ Agora, ó Deus nosso, que mais poderemos dizer depois de tudo isso?

¹¹ ثِينِّي ثُومُورذْ س ثْسخَّارْثْ ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، إِنَابِييّنْ، إِنِّي إِنَّانْ: ’ثَامُّورْثْ ثنِّي إِ غَا ثَاذْفمْ مَاحنْذْ أَذْ ت ثطّْفمْ ذ ڒْوَارْثْ، ذ إِشْثْ ن ثمُّورْثْ ثتّْوَاسّخْمجْ س ڒخْمجْ ن ڒڭْنُوسْ ن ثمُّورَا، س جّْعَايفْ نْسنْ إِ زِي ت شُّورنْ زِي طَّارْفْ أَڒْ طَّارْفْ نّغْنِي س ثخْمُوجِي نْسنْ‘،

¹¹ Abandonamos os mandamentos que vós nos destes por meio de vossos servos, os profetas, que diziam: a terra em que ides entrar para dominar como possessão vossa é uma terra de impureza, contaminada pelas imundícies dos povos dessas regiões, pelas abominações e impurezas com que a encheram de uma extremidade à outra.

¹² ذ إِنِّي إِقَّارنْ ؤُڒَا عَاذْ ڒخُّو: ’وَارْ تِّيشمْ ثِيحنْجِيرِينْ نْومْ ذ ثِيمْغَارِينْ إِ إِحنْجِيرنْ نْسنْ، ؤُڒَا ذ ثِيحنْجِيرِينْ نْسنْ وَارْ ثنْثْ تِّيوْيمْ إِ إِحنْجِيرنْ نْومْ ؤُشَا وَارْ أَرزُّومْ خْ ڒَامَانْ نْسنْ نِيغْ ڒْخَارْ نْسنْ إِ ڒبْذَا، حِيمَا أَذْ ثْذوْڒمْ ثْجهْذمْ ؤُ أَذْ ثشّمْ مُومُّو ن ڒْغِيدْجثْ ن ثمُّورْثْ ؤُ أَذْ ت ثوْشمْ ذ ڒْوَارْثْ إِ ڒبْذَا إِ إِحنْجِيرنْ نْومْ.‘ “

¹² Não deis, pois, vossas filhas a seus filhos, e nem tomeis as suas filhas para vossos filhos; não vos preocupeis com sua prosperidade e seu bem-estar, para que vos torneis fortes e comais os bons produtos dessa terra, a qual transmitireis para sempre como herança aos vossos filhos.

¹³ ”ؤُشَا أَوَارْنِي مَارَّا مِينْ إِ ذ أَنغْ إِمْسَارنْ ذِي سِّيبّثْ ن ثْمڭَّا نّغْ ثِيعفَّانِينْ ذ ؤُمَارْوَاسْ نّغْ أَمقّْرَانْ، أَ أَربِّي نّغْ، أَقَا شكْ وَارْ ذ أَنغْ ثْخدْجْصذْ شَا مْغِيرْ ذْرُوسْ وَاهَا أَڒَامِي وَارْ نتّْوَاهلّكْ شَا س ڒْمُوعْصِييّثْ نّغْ ؤُ ثوْشِيذْ أَنغْ عَاذْ إِنَا إِنِّي إِنّجْمنْ أَمْ ت ثدْجَا ڒخُّو.

¹³ Depois de tudo o que nos aconteceu por causa de nossas más ações e nossa grande culpabilidade, vós nos conservastes, ó nosso Deus, mais do que mereciam as nossas iniqüidades, e deixastes subsistir um resto dentre nós.

¹⁴ مَا نْزمَّارْ ڒخُّو أَذْ نَارْژْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ ثِيوصَّا نّشْ ؤُ أَذْ نڭّْ أَذْ نذْوڒْ ذ إِضڭّْوَاڒنْ أَكْ-ذ ڒڭْنُوسْ نِّي إِڭِّينْ جّْعَايفْ-أَ؟ مَا خنِّي شكْ وَارْ خَانغْ ثْسعَّارذْ أَڒَامِي خَانغْ إِ غَا ثقْضِيذْ أَڒْ مَانِي وَارْ إِتّْغِيمِي إِجّْ ن ڒْبَاقِي ؤُڒَا ذ ونِّي إِنّجْمنْ؟

¹⁴ Poderíamos recomeçar a violar vossas leis, aliando-nos a esses povos abomináveis? Não vos irritaríeis contra nós, até nos exterminar, sem deixar um sobrevivente que pudesse escapar?

¹⁵ أَ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل، شكْ ذ أَمْسڭّذْ، مِينْزِي نشِّينْ ذ إِنِّي إِقِّيمنْ نّجْمنْ أَمْ ثدْجَا أَسّْ-أَ. أَقَا نشِّينْ س ؤُمَارْوَاسْ إِ ندْجَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ، مِينْزِي ؤُڒَا ذ إِجّنْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِبدّْ زَّاثْ إِ وُوذمْ نّشْ ذِي سِّيبّثْ-أَ.“

¹⁵ Senhor, Deus de Israel, vós sois justo, porque presentemente nada mais somos que um resto de sobreviventes; eis-nos aqui diante de vós com nossa falta, porque não poderíamos subsistir em vossa presença depois do pecado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Esdras 9 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →