Eclesiastes 7
rifa (RIFA) vs ACF
1 إِسمْ إِصْبحْ إِحْڒَا خْ زّشْثْ إِصبْحنْ، أَسّْ ن ڒْموْثْ إِحْڒَا خْ وَاسّْ ن ثَارْوَا.
1 Melhor é a boa fama do que o melhor ungüento, e o dia da morte do que o dia do nascimento de alguém.
2 ثحْڒَا ثْوَاحِيثْ غَارْ ثَادَّارْثْ ن وشْضَانْ خْ ثْوَاحِيثْ غَارْ ثَادَّارْثْ مَانِي تّْقدَّامنْ إِشْثْ ن زَّارْذثْ، مِينْزِي ذِينْ إِدْجَا قطُّو ن بْنَاذمْ مَارَّا، ؤُ ونِّي إِدَّارنْ إِتّڭّْ إِ-ت ذڭْ وُوڒْ نّسْ.
2 Melhor é ir à casa onde há luto do que ir à casa onde há banquete, porque naquela está o fim de todos os homens, e os vivos o aplicam ao seu coração.
3 إِحْڒَا وشْضَانْ خْ ثْذحَّاشْثْ، مَاغَارْ س إِجّْ ن ؤُغمْبُوبْ إِشضْننْ إِدَّاكّْوَاڒْ وُوڒْ حْسنْ.
3 Melhor é a mágoa do que o riso, porque com a tristeza do rosto se faz melhor o coração.
4 ؤُڒْ ن إِمِيغِيسنْ أَقَا-ث ذِي ثَادَّارْثْ ن وشْضَانْ، مَاشَا ؤُڒْ نْ إِبُوهَاڒِييّنْ أَقَا-ث ذِي ثَادَّارْثْ ن ڒفْرَاحثْ.
4 O coração dos sábios está na casa do luto, mas o coração dos tolos na casa da alegria.
5 إِحْڒَا أَذْ ثسْڒذْ غَارْ ؤُوبّخْ زڭْ إِمِيغِيسنْ خْ وسْحسِّي إِ يزْڒِي ن إِبُوهَاڒِييّنْ.
5 Melhor é ouvir a repreensão do sábio, do que ouvir alguém a canção do tolo.
6 مَاغَارْ أَمْ ؤُثَارْثكْ ن إِسنَّاننْ سَاذُو ؤُمقْرَاجْ، أَمُّو إِ ثڭَّا ثْضحَّاشْثْ ن ؤُبُوهَاڒِي. ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ.
6 Porque qual o crepitar dos espinhos debaixo de uma panela, tal é o riso do tolo; também isto é vaidade.
7 مَاغَارْ ڒحْصَارثْ أَذْ ثسّْبُوهْڒِي أَمِيغِيسْ، ؤُ ثَارْزفْثْ ن أَرّشْوثْ ثسّخْسَارَا ؤُڒْ.
7 Verdadeiramente que a opressão faria endoidecer até ao sábio, e o suborno corrompe o coração.
8 أَنڭَّارُو ن ثْمسْڒَاشْثْ ثحْڒَا خْ ؤُمزْوَارُو نّسْ. ونِّي غَارْ إِدْجَا تَّاسِيعْ نْ ڒْخَاضَارْ أَطَّاسْ إِحْڒَا خْ ؤُمْعفَّارْ.
8 Melhor é o fim das coisas do que o princípio delas; melhor é o paciente de espírito do que o altivo de espírito.
9 وَارْ سخّضْ ذغْيَا ذِي بُوحْبڒْ نّشْ، مَاغَارْ ذڭْ وحْسِينْ ن إِبُوهَاڒِييّنْ إِزدّغْ ؤُخيّقْ.
9 Não te apresses no teu espírito a irar-te, porque a ira repousa no íntimo dos tolos.
10 وَارْ ثقَّارْ: ”مِينْ ثُوغَا ذِينْ، أَقَا ؤُسَّانْ ن زِيشْ إِحْڒَانْ خْ مَامّشْ دْجَانْ وُوسَّانْ-أَ؟“ مَاغَارْ أَسقْسِي-يَا وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِفّغْ زِي ثِيغِيثْ.
10 Nunca digas: Por que foram os dias passados melhores do que estes? Porque não provém da sabedoria esta pergunta.
11 ثِيغِيثْ إِ د-إِتَّاسنْ أَكْ-ذ ثسْغَارْثْ ثشْنَا، ؤُ ثِيغِيثْ أَقَا ذ ڒفْضڒْ إِ يِينِّي إِتّْوَاڒَانْ ثَافُوشْثْ.
11 Tão boa é a sabedoria como a herança, e dela tiram proveito os que vêem o sol.
12 مَاغَارْ أَمْ مَامّشْ ثِيغِيثْ ثدْجَا ذ ثَاسدَّارْثْ إِ ؤُسڒْقِي، أَمُّو ؤُڒَا ذ ثْمنْيَاثْ أَقَا أَثنْثْ ذ ثَاسدَّارْثْ إِ ؤُسڒْقِي. ڒفْضڒْ ن ثُوسّْنَا أَقَا ثِيغِيثْ ثتِّيشْ ثُوذَارْثْ إِ أَيْثْبَابْ نّسْ.
12 Porque a sabedoria serve de defesa, como de defesa serve o dinheiro; mas a excelência do conhecimento é que a sabedoria dá vida ao seu possuidor.
13 خْزَارْ مِينْ إِڭَّا أَربِّي، مَاغَارْ وِي إِزمَّارنْ أَذْ إِسڭّمْ مِينْ إِسّْفَارْغْ نتَّا؟
13 Atenta para a obra de Deus; porque quem poderá endireitar o que ele fez torto?
14 أَرّْ مژْرِي س ڒْخَارْ ذڭْ وَاسّْ ن وفْڒَاحْ، مَاشَا ذڭْ وَاسّْ ن أَرْژِييّثْ، خْزَارْ خنِّي، مَاغَارْ أَربِّي إِڭَّا وَا ؤُڒَا ذ ثَا، حِيمَا بْنَاذمْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ يَافْ أَوَارْنِي أَسْ وَالُو.
14 No dia da prosperidade goza do bem, mas no dia da adversidade considera; porque também Deus fez a este em oposição àquele, para que o homem nada descubra do que há de vir depois dele.
15 مَارَّا أَيَا إِ ژْرِيغْ ذڭْ وُوسَّانْ ن ثُوذَارْثْ إِنُو إِفنَّانْ. أَقَا ذِينْ أَمْسڭّذْ نِّي إِتّْوَاهلّْكنْ ذِي ثْسڭْذَا نّسْ ؤُشَا أَقَا ذِينْ أَعفَّانْ نِّي إِسّْزُوڭَّارْثنْ ؤُسَّانْ نّسْ ذِي مَارَّا ثُوعفّْنَا نّسْ.
15 Tudo isto vi nos dias da minha vaidade: há justo que perece na sua justiça, e há ímpio que prolonga os seus dias na sua maldade.
16 وَارْ تّڭّْ إِخفْ نّشْ ذ أَمْسڭّذْ أَطَّاسْ، ؤُ وَارْ تّڭّْ إِخفْ نّشْ ذ أَمِيغِيسْ أَطَّاسْ. مَايمِّي غَا ثَاردّْدْجذْ إِخفْ نّشْ؟
16 Não sejas demasiadamente justo, nem demasiadamente sábio; por que te destruirias a ti mesmo?
17 وَارْ تِّيڒِي ذ أَعفَّانْ أَطَّاسْ ؤُ وَارْ تِّيڒِي عَاوذْ ذ أَبُوهَاڒِي أَطَّاسْ. مَايمِّي غَا ثمّْثذْ مَاڒَا وَارْ د-يِيوِيضْ عَاذْ ڒْمِيجَاڒْ نّشْ؟
17 Não sejas demasiadamente ímpio, nem sejas louco; por que morrerias fora de teu tempo?
18 مْلِيحْ مَاڒَا شكْ ثْشبَّارذْ ذِي ثَا، أَمْ وَارْ يَارخُّو ؤُفُوسْ نّشْ ذِي ثِينْ، مَاغَارْ ونِّي إِتّڭّْوذنْ أَربِّي، أَذْ إِتّْوَافكّْ زِي مَارَّا أَيَا.
18 Bom é que retenhas isto, e também daquilo não retires a tua mão; porque quem teme a Deus escapa de tudo isso.
19 ثِيغِيثْ ثسّجْهذْ أَمِيغِيسْ خْعشْرَا ن أَيْثْ ن بُو-صُّولْطَا نِّي إِدْجَانْ ذڭْ إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ.
19 A sabedoria fortalece ao sábio, mais do que dez poderosos que haja na cidade.
20 وَاهْ نِيشَانْ، وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن بْنَاذمْ ذ أَمْسڭّذْ خْ ثمُّورْثْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ إِتّڭّْ ڒْخَارْ ؤُ وَارْ إِخطِّي شَا.
20 Na verdade que não há homem justo sobre a terra, que faça o bem, e nunca peque.
21 وَارْ تِّيشْ ثَايْنِيثْ نّشْ إِ مَارَّا أَوَاڒنْ نِّي قَّارنْ إِوْذَانْ، حِيمَاعمَّارْصْ وَارْ ثتّسْڒِيذْ أَقَا أَمْسخَّارْ نّشْ أَذْ شكْ إِنْعڒْ.
21 Tampouco apliques o teu coração a todas as palavras que se disserem, para que não venhas a ouvir o teu servo amaldiçoar-te.
22 مَاغَارْ ؤُڒْ نّشْ يُوشَا أَطَّاسْ ن ثْوَاڒَاوِينْ، أَقَا ؤُڒَا ذ شكْ ثْنعْڒذْ إِنّغْنِي.
22 Porque o teu coração também já confessou que muitas vezes tu amaldiçoaste a outros.
23 مَارَّا أَيَا بقّْشغْ ث س ثِيغِيثْ. نشّْ نِّيغْ: ”خْسغْ أَذْ كسْبغْ ثِيغِيثْ!“، مَاشَا ثِيغِيثْ ثقِّيمْ أَيِي غَارْ ڒَاڭّْوَاجْ.
23 Tudo isto provei-o pela sabedoria; eu disse: Sabedoria adquirirei; mas ela ainda estava longe de mim.
24 مَاغَارْ مِينْ إِڭّْوجنْ ذ مِينْ يُودْجْغنْ، وَاهْ، يُودْجْغنْ، مَانْ ونْ إِزمَّارنْ أَذْ ث يَافْ؟
24 O que já sucedeu é remoto e profundíssimo; quem o achará?
25 نّْقڒْبغْ، ؤُڒَا ذ ؤُڒْ إِنُو أَكِيذِي، مَاحنْذْ أَذْ أَفغْ ثُوسّْنَا، مَاحنْذْ أَذْ بقّْشغْ، أَذْ أَرْزُوغْ ثِيغِيثْ ذ ونْوَايْ إِ ذَايسْ، مَاحنْذْ أَذْ سّْنغْ س ثِيذتّْ أَقَا ڒْغَارْ ذ ثَاغْيُوڒِي ؤُ ثَاغْيُوڒِي ذَايسْ أَطمّسْ أَطَّاسْ.
25 Eu apliquei o meu coração para saber, e inquirir, e buscar a sabedoria e a razão das coisas, e para conhecer que a impiedade é insensatez e que a estultícia é loucura.
26 ؤُفِيغْ مِينْ إِدْجَانْ ذ أَمرْزَاڭْ خْ ڒْموْثْ: ثَامْغَارْثْ ثنِّي إِدْجَانْ أَمْ ثْرَاشَّاوِينْ ؤُ ؤُڒْ نّسْ أَمشْنَاوْ ڒفْخُوخْ إِنقّنْ ؤُ إِفَاسّنْ نّسْ أَمشْنَاوْ إِشذِّييّنْ. ونِّي يَارْضَانْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي، إِزمَّارْ أَذْ زَّايسْ إِنْفكّْ، مَاشَا أَمذْنُوبْ أَذْ زَّايسْ إِمْخُومْبرْ.
26 E eu achei uma coisa mais amarga do que a morte, a mulher cujo coração são redes e laços, e cujas mãos são ataduras; quem for bom diante de Deus escapará dela, mas o pecador virá a ser preso por ela.
27 خْزَارْ، أَيَا إِ ؤُفِيغْ، إِقَّارْ ؤُمْبَارّحْ، ؤُمِي أَرنْيغْ إِشْثْ ن ڒْحَاجّثْ إِ يِيشْثنْ نّغْنِي مَاحنْذْ أَمُّو إِ غَا يَافغْ ڒْحَاسُوڒْ نّسْ:
27 Vedes aqui, isto achei, diz o pregador, conferindo uma coisa com a outra para achar a razão delas;
28 مِينْ ثُوغَا يَارزُّو ڒعْمَارْ إِنُو عَاذْ، مَاشَا وَارْ ث ؤُفِيغْ. وَاهْ ؤُفِيغْ إِجّْ ن ورْيَازْ ذڭْ وَاڒفْ، مَاشَا إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ وَارْ ت ؤُفِيغْ جَارْ مَارَّا يِينَا.
28 A qual ainda busca a minha alma, porém ainda não a achei; um homem entre mil achei eu, mas uma mulher entre todas estas não achei.
29 خْزَارْ، إِشْثْ وَاهَا إِ ؤُفِيغْ، أَقَا أَربِّي إِڭَّا بْنَاذمْ نِيشَانْ، مَاشَا نِيثْنِي أَرْزُونْ ذڭْ وَاطَّاسْ ن يبْرِيذنْ إِحْرَايْميّنْ.
29 Eis aqui, o que tão-somente achei: que Deus fez ao homem reto, porém eles buscaram muitas astúcias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.