Eclesiastes 1
rifa (RIFA) vs VC
1 أَوَاڒنْ ن ؤُمْبَارّحْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، أَجدْجِيذْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
1 Palavras do Eclesiastes, filho de Davi, rei de Jerusalém.
2 ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، إِقَّارْ ؤُمْبَارّحْ، ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، أَقَا كُوڒْشِي ذِي ڒْبَاطڒْ.
2 Vaidade das vaidades, diz o Eclesiastes, vaidade das vaidades! Tudo é vaidade.
3 مَانْ ڒفْضڒْ إِ إِدْجَانْ غَارْ بْنَاذمْ ذِي مَارَّا أَرْبرْ إِ زِي إِتّْمَارّثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟
3 Que proveito tira o homem de todo o trabalho com que se afadiga debaixo do sol?
4 جِّيڒْ إِڭُّورْ، إِجّْ ن جِّيڒْ نّغْنِي إِتَّاسْ-د، مَاشَا ثَامُّورْثْ أَذْ ثقِّيمْ ثْبدّْ إِ ڒبْذَا.
4 Uma geração passa, outra vem; mas a terra sempre subsiste.
5 ثْنقَّارْ-د ثْفُوشْثْ ؤُ ثْغدْجِي ثْفُوشْثْ عَاوذْ، خنِّي أَذْ د-ثذْوڒْ ذغْيَا غَارْ مَانِيسْ إِ د-ثْنقَّارْ.
5 O sol se levanta, o sol se põe; apressa-se a voltar a seu lugar; em seguida, se levanta de novo.
6 إِڭُّورْ ؤُسمِّيضْ غَارْ لْجَانُوبْ ؤُ إِتّنّضْ عَاوذْ غَارْ شَّامَالْ. أَمْ إِڭُّورْ إِتّنّضْ، إِتّنّضْ ؤُسمِّيضْ، ؤُشَا إِتّْغِيمَا ؤُسمِّيضْ إِدَّاكّْوَاڒْ-د غَارْ ؤُذُووَّارْ نّسْ.
6 O vento vai em direção ao sul, vai em direção ao norte, volteia e gira nos mesmos circuitos.
7 مَارَّا إِغزْرَانْ تّْكبَّانْ ذِي ڒبْحَارْ، مَاشَا وَارْ إِتّْشُّورِي ڒبْحَارْ. غَارْ مَانِيسْ د-تَّازّْڒنْ إِغزْرَانْ، ذِينِّي تّْغِيمنْ تَّازّْڒنْ عَاوذْ.
7 Todos os rios se dirigem para o mar, e o mar não transborda. Em direção ao mar, para onde correm os rios, eles continuam a correr.
8 مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ سَّاحَاڒنْثْ بْڒَا قطُّو، ؤُڒَا ذ إِجّنْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ خَاسْ يِينِي شَا.عمَّارْصْ ثِيطّْ أَذْ ثجَّاونْ زڭْ وژْرِي ؤُشَا أَمزُّوغْعمَّارْصْ أَذْ إِجَّاونْ زڭْ ؤُثسْڒِي.
8 Todas as coisas se afadigam, mais do que se pode dizer. A vista não se farta de ver, o ouvido nunca se sacia de ouvir.
9 مِينْ ثُوغَا إِدْجَانْ أَذْ يِيڒِي، مِينْ إِتّْوَاڭّنْ أَذْ إِتّْوَاڭّْ عَاوذْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي جْذِيذْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.
9 O que foi é o que será: o que acontece é o que há de acontecer. Não há nada de novo debaixo do sol.
10 مَا أَقَا ذِينْ شَا ن ڒْحَاجّثْ قَّارنْ خَاسْ: ”خْزَارْ، مَانْ أَيَا ذ جْذِيذْ!“؟، أَقَا-ت ذِينْ ذِي زّْمَانَاثْ نِّي ثُوغَا إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشِّينْ.
10 Se é encontrada alguma coisa da qual se diz: Veja: isto é novo, ela já existia nos tempos passados.
11 وَارْ ذِينْ دْجِينْ ذ إِخَارِّيصنْ خْ يِينِّي ثُوغَا ذ إِمزْوُورَا، ؤُشَا ؤُڒَا خْ يِينِّي إِ غَا يِيڒِينْ ذ إِنڭُّورَا، وَارْ خَاسنْ تِّيڒِينْ إِخَارِّيصنْ غَارْ يِينِّي د غَا يَاسنْ أَوَارْنِي أَسنْ عَاذْ.
11 Não há memória do que é antigo, e nossos descendentes não deixarão memória junto daqueles que virão depois deles.
12 نشّْ، أَمْبَارّحْ، ثُوغَا أَيِي ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل، ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
12 Eu, o Eclesiastes, fui rei de Israel em Jerusalém.
13 نشّْ ثُوغَا كّْسغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو أَذْ أَرْزُوغْ ؤُ أَذْ بقّْشغْ س ثِيغِيثْ ذِي مَارَّا مِينْ إِمْسَارنْ سَاذُو ؤُجنَّا. مَانْ أَيَا ذ إِجّْ ن شّْغڒْ إِوْعَارْ، إِوْشَا إِ-ث أَربِّي إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ.
13 Apliquei meu espírito a um estudo atencioso e à sábia observação de tudo que se passa debaixo dos céus: Deus impôs aos homens esta ocupação ingrata.
14 نشّْ ژْرِيغْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثْفُوشْثْ، ؤُ خْزَارْ، مَارَّا أَيَا ثُوغَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
14 Vi tudo o que se faz debaixo do sol, e eis: tudo vaidade, e vento que passa.
15 مِينْ إِفَارْغنْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاسڭّمْ، ؤُ مِينْ إِتّْخصَّانْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاحْسبْ.
15 O que está curvado não se pode endireitar, e o que falta não se pode calcular.
16 نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”خْزَارْ، نشّْ سّمْغَارغْ ثِيغِيثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ ذَايسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ إِنُو. ؤُڒْ إِنُو إِژْرَا أَطَّاسْ ن ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا.
16 Eu disse comigo mesmo: Eis que amontoei e acumulei mais sabedoria que todos os que me precederam em Jerusalém. Porque meu espírito estudou muito a sabedoria e a ciência,
17 نشّْ ڭِّيغْ ؤُڒْ إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ د-أَوْيغْ ثِيغِيثْ، مَاحنْذْ أَذْ سّْنغْ ثُوبُّوهڒْيَا ذ جّْهڒْ. نشّْ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا ذ أَضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
17 e apliquei o meu espírito ao discernimento da sabedoria, da loucura e da tolice. Mas cheguei à conclusão de que isso é também vento que passa.
18 مَاغَارْ ذڭْ وَاطَّاسْ ن ثِيغِيثْ، ذَايسْ أَطَّاسْ ن ڒْهمّْ، ؤُ ونِّي يَارنِّينْ ذِي ثُوسّْنَا، يَارنِّي ذڭْ ومْنُوسْ.
18 Porque no acúmulo de sabedoria, acumula-se tristeza, e que aumenta a ciência, aumenta a dor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.