Eclesiastes 1
rifa (RIFA) vs ARC
1 أَوَاڒنْ ن ؤُمْبَارّحْ، مِّيسْ ن ذَاوُوذْ، أَجدْجِيذْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
1 Palavras do pregador, filho de Davi, rei em Jerusalém:
2 ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، إِقَّارْ ؤُمْبَارّحْ، ذ إِبطَّاڒنْ قَاعْ، أَقَا كُوڒْشِي ذِي ڒْبَاطڒْ.
2 Vaidade de vaidades! — diz o pregador, vaidade de vaidades! É tudo vaidade.
3 مَانْ ڒفْضڒْ إِ إِدْجَانْ غَارْ بْنَاذمْ ذِي مَارَّا أَرْبرْ إِ زِي إِتّْمَارّثْ سَاذُو ثْفُوشْثْ؟
3 Que vantagem tem o homem de todo o seu trabalho, que ele faz debaixo do sol?
4 جِّيڒْ إِڭُّورْ، إِجّْ ن جِّيڒْ نّغْنِي إِتَّاسْ-د، مَاشَا ثَامُّورْثْ أَذْ ثقِّيمْ ثْبدّْ إِ ڒبْذَا.
4 Uma geração vai, e outra geração vem; mas a terra para sempre permanece.
5 ثْنقَّارْ-د ثْفُوشْثْ ؤُ ثْغدْجِي ثْفُوشْثْ عَاوذْ، خنِّي أَذْ د-ثذْوڒْ ذغْيَا غَارْ مَانِيسْ إِ د-ثْنقَّارْ.
5 E nasce o sol, e põe-se o sol, e volta ao seu lugar, de onde nasceu.
6 إِڭُّورْ ؤُسمِّيضْ غَارْ لْجَانُوبْ ؤُ إِتّنّضْ عَاوذْ غَارْ شَّامَالْ. أَمْ إِڭُّورْ إِتّنّضْ، إِتّنّضْ ؤُسمِّيضْ، ؤُشَا إِتّْغِيمَا ؤُسمِّيضْ إِدَّاكّْوَاڒْ-د غَارْ ؤُذُووَّارْ نّسْ.
6 O vento vai para o sul e faz o seu giro para o norte; continuamente vai girando o vento e volta fazendo os seus circuitos.
7 مَارَّا إِغزْرَانْ تّْكبَّانْ ذِي ڒبْحَارْ، مَاشَا وَارْ إِتّْشُّورِي ڒبْحَارْ. غَارْ مَانِيسْ د-تَّازّْڒنْ إِغزْرَانْ، ذِينِّي تّْغِيمنْ تَّازّْڒنْ عَاوذْ.
7 Todos os ribeiros vão para o mar, e, contudo, o mar não se enche; para o lugar para onde os ribeiros vão, para aí tornam eles a ir.
8 مَارَّا ثِيمسْڒَايِينْ سَّاحَاڒنْثْ بْڒَا قطُّو، ؤُڒَا ذ إِجّنْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ خَاسْ يِينِي شَا.عمَّارْصْ ثِيطّْ أَذْ ثجَّاونْ زڭْ وژْرِي ؤُشَا أَمزُّوغْعمَّارْصْ أَذْ إِجَّاونْ زڭْ ؤُثسْڒِي.
8 Todas essas coisas se cansam tanto, que ninguém o pode declarar; os olhos não se fartam de ver, nem os ouvidos de ouvir.
9 مِينْ ثُوغَا إِدْجَانْ أَذْ يِيڒِي، مِينْ إِتّْوَاڭّنْ أَذْ إِتّْوَاڭّْ عَاوذْ. وَارْ ذِينْ إِدْجِي جْذِيذْ سَاذُو ثْفُوشْثْ.
9 O que foi, isso é o que há de ser; e o que se fez, isso se tornará a fazer; de modo que nada há novo debaixo do sol.
10 مَا أَقَا ذِينْ شَا ن ڒْحَاجّثْ قَّارنْ خَاسْ: ”خْزَارْ، مَانْ أَيَا ذ جْذِيذْ!“؟، أَقَا-ت ذِينْ ذِي زّْمَانَاثْ نِّي ثُوغَا إِدْجَانْ قْبڒْ إِ نشِّينْ.
10 Há alguma coisa de que se possa dizer: Vê, isto é novo? Já foi nos séculos passados, que foram antes de nós.
11 وَارْ ذِينْ دْجِينْ ذ إِخَارِّيصنْ خْ يِينِّي ثُوغَا ذ إِمزْوُورَا، ؤُشَا ؤُڒَا خْ يِينِّي إِ غَا يِيڒِينْ ذ إِنڭُّورَا، وَارْ خَاسنْ تِّيڒِينْ إِخَارِّيصنْ غَارْ يِينِّي د غَا يَاسنْ أَوَارْنِي أَسنْ عَاذْ.
11 Já não há lembrança das coisas que precederam; e das coisas que hão de ser também delas não haverá lembrança, nos que hão de vir depois.
12 نشّْ، أَمْبَارّحْ، ثُوغَا أَيِي ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل، ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
12 Eu, o pregador, fui rei sobre Israel em Jerusalém.
13 نشّْ ثُوغَا كّْسغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو أَذْ أَرْزُوغْ ؤُ أَذْ بقّْشغْ س ثِيغِيثْ ذِي مَارَّا مِينْ إِمْسَارنْ سَاذُو ؤُجنَّا. مَانْ أَيَا ذ إِجّْ ن شّْغڒْ إِوْعَارْ، إِوْشَا إِ-ث أَربِّي إِ ثَارْوَا ن بْنَاذمْ حِيمَا أَذْ ذَايسْ ڒْهَانْ.
13 E apliquei o meu coração a esquadrinhar e a informar-me com sabedoria de tudo quanto sucede debaixo do céu; essa enfadonha ocupação deu Deus aos filhos dos homens, para nela os exercitar.
14 نشّْ ژْرِيغْ مَارَّا ثِيمڭَّا إِ إِتّْوَاڭّنْ سَاذُو ثْفُوشْثْ، ؤُ خْزَارْ، مَارَّا أَيَا ثُوغَا-ث ذِي ڒْبَاطڒْ ذ وضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
14 Atentei para todas as obras que se fazem debaixo do sol, e eis que tudo era vaidade e aflição de espírito.
15 مِينْ إِفَارْغنْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاسڭّمْ، ؤُ مِينْ إِتّْخصَّانْ وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِتّْوَاحْسبْ.
15 Aquilo que é torto não se pode endireitar; aquilo que falta não pode ser calculado.
16 نشّْ نِّيغْ ذڭْ وُوڒْ إِنُو: ”خْزَارْ، نشّْ سّمْغَارغْ ثِيغِيثْ إِنُو ؤُشَا أَرْنِيغْ ذَايسْ، مَاهُو مَارَّا إِنِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ قْبڒْ إِنُو. ؤُڒْ إِنُو إِژْرَا أَطَّاسْ ن ثِيغِيثْ ذ ثُوسّْنَا.
16 Falei eu com o meu coração, dizendo: Eis que eu me engrandeci e sobrepujei em sabedoria a todos os que houve antes de mim, em Jerusalém; na verdade, o meu coração contemplou abundantemente a sabedoria e a ciência.
17 نشّْ ڭِّيغْ ؤُڒْ إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ د-أَوْيغْ ثِيغِيثْ، مَاحنْذْ أَذْ سّْنغْ ثُوبُّوهڒْيَا ذ جّْهڒْ. نشّْ ؤُفِيغْ ؤُڒَا ذ مَانْ أَيَا أَقَا ذ أَضْفَارْ ن ؤُسمِّيضْ.
17 E apliquei o meu coração a conhecer a sabedoria e a conhecer os desvarios e as loucuras e vim a saber que também isso era aflição de espírito.
18 مَاغَارْ ذڭْ وَاطَّاسْ ن ثِيغِيثْ، ذَايسْ أَطَّاسْ ن ڒْهمّْ، ؤُ ونِّي يَارنِّينْ ذِي ثُوسّْنَا، يَارنِّي ذڭْ ومْنُوسْ.
18 Porque, na muita sabedoria, há muito enfado; e o que aumenta em ciência aumenta em trabalho.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Eclesiastes 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.