Atos 27

rifa (RIFA) vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ خَاسْ ؤُشَا إِكّسْ فَاسْثُوسْ أَوَاڒْ، أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاسّكّْ غَارْ إِطَالْيَا. نتَّا إِسلّمْ بُولُوسْ ذ شَا ن إِمحْبَاسْ نّغْنِي إِ يِيجّْ ن ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا قَّارنْ أَسْ يُولِييُوسْ، ثُوغَا-ث زِي ڒْكُومْبَانِييّثْ ن قَايْصَارْ.

¹ Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.

² ڒَامِي ننْوَا أَذْ نْبحَّارْ، ننْيَا ذڭْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي أَذْرَامَانْثُوسْ، ثُوغَا أَذْ إِكّْ خْ جّْوَايهْ إِ إِدْجَانْ خْ ثْمَا ن أَسِييَا، ؤُشَا نْرُوحْ. إِنْيَا أَكِيذْنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو أَرِيسْثَارْخُوسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ زِي ثِيسَّالُونِيكَا ذِي مَاكِيذُونِييَا.

² Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.

³ ثِيوشَّا نّسْ نِيوضْ غَارْ صَايْذُونْ. ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِدْجَا مْلِيحْ أَكْ-ذ بُولُوسْ، إِسَامْحْ أَسْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ.

³ No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.

⁴ سّنِّي نفّغْ، نْبحَّارْ س إِجّْ ن دُّورَا، نعْذُو خْ قُوبْرُوسْ، مِينْزِي أَسمِّيضْ ثُوغَا إِشَّاثْ ذَايْنغْ ذڭْ ؤُغمْبُوبْ.

⁴ Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.

⁵ نژْوَا ڒبْحَارْ ن كِيلِيكِييَا ذ بَامْفِيلِييَا، ؤُشَا نِيوضْ غَارْ مِيرَا، إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذِي لِيكِييَا.

⁵ Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.

⁶ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا يُوفَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي إِسْكَانْذَارِييَّا، إِتّْرَاحْ غَارْ إِطَالْيَا، إِسّنْيَا أَنغْ ذَايسْ.

⁶ Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.

⁷ مَاغَارْ أَغَارَّابُو وَارْ إِرُوحْ غَارْ زَّاثْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، نِيوضْ س ؤُغِيڒْ زَّاثْ إِ ثڭْزِيرْثْ ن كْنِيذُوسْ، ؤُ مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ يجِّي ؤُسمِّيضْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، نْبحَّارْ ذڭْ ؤُدُّورِي ن كْرِيثَا زَّاثْ إِ سَالْمُونِي.

⁷ Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.

⁸ ڒَامِي ثُوغَا وَارْ نْزمَّارْ عْڒَاينْ أَذْ ننْذهْ غَارْ زَّاثْ، نِيوضْ، ڒَامِي نوْثَا إِشْثْ ن دُّورَا ثمْغَارْ، غَارْ إِجّْ ن ومْشَانْ ؤُمِي قَّارنْ ’ڒْْمُويَّاثْ إِصبْحَاننْ‘، ونِّي إِدْجَانْ طَّارْفْ إِ ثنْذِينْثْ قَّارنْ أَسْ لَاسِييَّا.

⁸ Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.

⁹ نقِّيمْ أَطَّاسْ ن ڒْوقْثْ ذِينِّي أَڒْ د-إِعْذُو أَسّْ ن ؤُژُومِّي ن وُوذَاينْ. ؤُمِي إِذْوڒْ ؤُسَافَارْ ذِي ڒبْحَارْ يوْعَارْ، إِعْڒمْ أَسنْ بُولُوسْ،

⁹ Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:

¹⁰ إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، تّْوَاڒِيغْ أَسَافَارْ أَذْ يَاوِي ذْرُوشْثْ ذ ثْخسَّارْثْ أَطَّاسْ، وَارْ ثدْجِي إِ سّڒْعثْ ذ ؤُغَارَّابُو نّغْ وَاهَا، مَاشَا ؤُڒَا إِ ثُوذَارْثْ نّغْ.“

¹⁰ — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.

¹¹ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِسْڒَا كْثَارْ غَارْ ؤُمنْذَاهْ ذ ڒْقبْطَانْ ن ؤُغَارَّابُو خْ مِينْ ثُوغَا إِتّسْڒَا غَارْ وَاوَاڒنْ ن بُولُوسْ.

¹¹ Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.

¹² ؤُمِي ثُوغَا أَمْشَانْ ن ڒْمُويِّي وَارْ إِحْڒِي حِيمَا أَذْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا ذِينْ، إِبدّْ أَرَّايْ ن وزْينْ أَمقّْرَانْ نْسنْ أَذْ فّْغنْ سّنِّي، بَالَاكْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ فِينِيكْسْ، إِجّْ ن ڒْمُويِّي ذِي كْرِيثَا، إِوَاڒَانْ لْجَانُوبْ، حِيمَا أَذْ ذِينْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا. *

¹² O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.

¹³ ؤُمِي إِسَاهَا ؤُسمِّيضْ ن لْجَانُوبْ، ثُوغَا نِيثْنِي سِّيتِّيمنْ أَذْ أَوْضنْ أَمْ مَامّشْ ت خْسنْ، ؤُشَا نبْذَا تّْشُوقَانْ خْ طَّارْفْ ن ثْمَا ن كْرِيثَا.

¹³ Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.

¹⁴ مَاشَا شْوَايْثْ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، ثكَّارْ إِشْثْ ن ثْحَارْيَاضْثْ، قَّارنْ أَسْ تِّيفُونْ ’ؤُرُوكْلِيذُونْ‘.

¹⁴ Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha

¹⁵ إِتّْوَاكْسِي زَّايسْ ؤُغَارَّابُو س جّهْذْ، وَارْ إِزمَّارْ إِ ؤُسمِّيضْ. خنِّي نسْثوْطعْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ.

¹⁵ e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.

¹⁶ أَمْ نكَّا ذڭْ ؤُدُّورِي ن إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ ذ ثَامژْيَانْثْ ؤُمِي قَّارنْ ’قَاوْذَا‘، س ؤُغِيڒْ إِ نمْنعْ ضْمَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو.

¹⁶ Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.

¹⁷ نسّْڭعّذْ إِ-ت، ؤُ نسّجْهذْ أَغَارَّابُو أَمْ ث نبْيسْ سْوَادَّايْ س إِحزَّامنْ. مَاغَارْ ثُوغَا نڭّْوذْ أَقَا أَغَارَّابُو أَذْ إِمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ڒْڭعّْذثْ ن إِجْذِي ذِي ڒبْحَارْ، نسّهْوَا-د ڒْبَاشّْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ س ؤُسمِّيضْ ؤُ أَمُّو إِ نْڒَاحْ.

¹⁷ Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.

¹⁸ ؤُشَا ؤُمِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثْهَاجْ خَانغْ أَطَّاسْ، خنِّي ثِيوشَّا نّسْ ننْضَارْ سّڒْعثْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ.

¹⁸ E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.

¹⁹ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا ننْضَارْ ڒقْشُوعْ ن ؤُغَارَّابُو س إِفَاسّنْ نّغْ.

¹⁹ E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.

²⁰ ڒَامِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثقِّيمْ ثتّْسُوضْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، وَارْ ثْبِينْ ثْفُوشْثْ ڒَا ذ ثَازِيرِي ؤُڒَا ذ إِثْرَانْ، خنِّي إِتّْوَاقْضعْ مَارَّا ڒَايَاسْ أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ.

²⁰ Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.

²¹ ڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِصْبَارْ عَاذْ، إِبدّْ بُولُوسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، ثُوغَا إِتّْخصَّا أَومْ أَذْ غَارِي ثسْڒمْ، خنِّي وَارْ نفِّيغْ شَا زِي كْرِيثَا ؤُ وَارْ ذ أَنغْ ثْڒقّفْ ذْرُوشْثْ-أَ ذ ڒحْصَارثْ-أَ.

²¹ Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.

²² ڒخُّو أَذْ كنِّيوْ شجّْعغْ، مِينْزِي ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْومْ وَارْ إِتّْودَّارِي شَا ثُوذَارْثْ نّسْ، مْغِيرْ أَغَارَّابُو وَاهَا أَذْ إِغبَّاڒْ.

²² Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.

²³ مِينْزِي إِبدّْ-د غَارِي دْجِيڒثْ-أَ لْمَالَاكْ ن أَربِّي ونِّي نشّْ نّسْ ؤُ ونِّي ؤُمِيعبّْذغْ.

²³ Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim

²⁴ نتَّا إِنَّا أَيِي: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا، أَ بُولُوسْ، مِينْزِي إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ثْبدّذْ قِيبَاتْشْ إِ قَايْصَارْ. خْزَارْ مَارَّا إِنِّي أَكِيذكْ إِتّْبحَّارنْ، أَقَا إِوْشَا أَشْ ثنْ أَربِّي.“

²⁴ e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”

²⁵ س ؤُيَا ڭّمْ ثَارْيَاسْثْ، أَ إِرْيَازنْ، مِينْزِي تِّيقّغْ ذِي أَربِّي، بلِّي أَذْ ثفّغْ أَمْ مَامّشْ ذ أَيِي إِنَّا.

²⁵ Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.

²⁶ مَاشَا أَذْ نمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ.“

²⁶ Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.

²⁷ أَوَارْنِي ڒَامِي نتّْوَاعَارنْ زِي سَّا غَارْ ذِيهَا ؤُ نسِّيحڒْ إِخفْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ ن هَاذْرِييُوسْ، إِتّْغِيڒْ أَسنْ إِ إِبحْرِييّنْ ذِي ڒْوسْطْ ن دْجِيڒثْ، أَقَا نْقَارّبْ-د غَارْ ڒْبَارّْ.

²⁷ Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.

²⁸ نِيثْنِي نْضَارنْ أَيْڒِيزِيمْ ذِي رَادْجَاغْ ن ڒبْحَارْ،عبَّارنْ عِيشْرِينْ ن ثِيذِّيوِينْ. ؤُمِي عْذُونْ شْوَايْثْ،عبَّارنْ نِيثْنِي خمّسْطَاشْ ن ثِيذِّيوِينْ.

²⁸ Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.

²⁹ أَمْ نڭّْوذْ أَذْ نڒْقفْ إِمُوشَانْ ن سّدْجَاحْ، ننْضَارْ أَربْعَا ن إِيْڒِيزَامْ زِي ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا نتَّارْ أَذْ د-يَاوضْ ؤُزِيڒْ.

²⁹ Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.

³⁰ ڒَامِي ثُوغَا إِبحْرِييّنْ خْسنْ أَذْ أَروْڒنْ زڭْ ؤُغَارَّابُو، سّْضَارنْ ثَاغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ غَارْ ڒبْحَارْ أَخْمِي خْسنْ أَذْ ذَايسْ نْيِينْ مَاحنْذْ أَذْ شدّنْ أَغَارَّابُو غَارْ ثمُّورْثْ.

³⁰ Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.

³¹ ؤُمِي إِژْرَا بُولُوسْ مَانْ أَيَا، إِنَّا إِ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ؤُ إِ إِعسْكَارِييّنْ: ”مَاڒَا إِنَا وَارْ قِّيمنْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو، وَارْ ثْزمَّارمْ أَذْ تّْوَاسّْنجْممْ.“

³¹ Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.

³² خنِّي قسّنْ إِعسْكَارِييّنْ إِسغْوَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ ؤُشَا جِّينْ ت أَذْ ثْرُوحْ.

³² Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.

³³ أَڒَامِي د-إِقَارّبْ أَذْ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، إِزِييَّارْ إِ-ثنْ بُولُوسْ مَارَّا حِيمَا أَذْ شّنْ، إِنَّا: ”أَرْبعْطَاشْ ن وُوسَّانْ أَقَا وَارْ ثشِّيمْ وَالُو زِي سِّيبّثْ ن لْخَاطَارْ.

³³ De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.

³⁴ س ؤُينِّي شجّْعغْ كنِّيوْ أَذْ ثشّمْ، حِيمَا أَذْ ثقِّيممْ ثدَّارمْ، مِينْزِي وَارْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُژطُّو ن ؤُشُووَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْومْ.“

³⁴ Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.

³⁵ أَوَارْنِي ڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِكْسِي أَغْرُومْ، إِسّمْغَارْ أَربِّي قِيبَاتْشْ إِ مَارَّا، يَارْژَا إِ-ث، إِبْذَا أَذْ إِشّْ.

³⁵ Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.

³⁶ مَارَّا تّْوَاشجّْعنْ ؤُ كْسِينْ مَاشَّا.

³⁶ Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.

³⁷ ثُوغَا أَنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو ذِي مِيثَاينْ ؤُ-ستَّا ؤُ-سبْعِينْ ن يرْيَازنْ.

³⁷ No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.

³⁸ ڒَامِي جِّيوْننْ س مَاشَّا، بْذَانْ سّفْسَاسنْ أَغَارَّابُو، أَمْ كْسِينْ ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، نْضَارنْ ث ذِي ڒبْحَارْ.

³⁸ Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.

³⁹ أَڒَامِي إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، ثُوغَا إِبحْرِييّنْ وَارْ سِّيننْ مَانْ ثَامُّورْثْ إِ ثدْجَا، مَاشَا ژْرِينْ إِجّْ ن ؤُمسْرُوقْ ن ڒبْحَارْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ ؤُشَا مْشَاوَارنْ، مَا زمَّارنْ أَذْ ذِينْ عَارْننْ أَغَارَّابُو.

³⁹ Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.

⁴⁰ ؤُمِي قضْونْ إِيْڒِيزَامْ ن ؤُغَارَّابُو، جِّينْ ثنْ ذِي ڒبْحَارْ، فسْينْ إِشدَّانْ ن ڒمْقَاذفْ، سّْڭعّْذنْ ڒْبَاشّْ ن زَّاثْ إِ ؤُسمِّيضْ إِتّْسُوضنْ، وجّْهنْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ.

⁴⁰ Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.

⁴¹ مَاشَا أَغَارَّابُو إِوْثَا إِجّْ ن ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي مَانِي إِدْجَا ڒبْحَارْ غَارْ ثْنَاينْ ن إِغزْذِيسنْ ؤُشَا نُّوغنْ س ؤُغَارَّابُو. يَارْسَا زَّاثْ ن ؤُغَارَّابُو خْ ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِنْهزّْ، مَاشَا ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو إِقڒْعْ إِ-ث جّهْذْ ن ڒمْوَاجْ.

⁴¹ Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.

⁴² ثُوغَا نوَّانْ إِعسْكَارِييّنْ أَذْ نْغنْ إِمحْبَاسْ حِيمَا وَارْ إِمّنْضَارْ حذْ إِخفْ نّسْ ذِي ڒبْحَارْ مَاحنْذْ أَذْ إِعُومّْ، ؤُشَا أَذْ يَارْوڒْ.

⁴² Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.

⁴³ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ونِّي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ إِسّنْجمْ بُولُوسْ، إِسّْبدّْ إِ-ثنْ، يُومُورْ بلِّي إِنِّي إِزمَّارنْ أَذْ مّنْضَارنْ إِخفْ نْسنْ ذڭْ وَامَانْ، مَاحنْذْ أَذْ عُومّنْ، أَذْ عُومّنْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ ڒْبَارّْ.

⁴³ Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.

⁴⁴ وِي إِقِّيمنْ، إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ ژْوَانْ خْ ثْفڒْوِينْ ؤُ خْ إِزيْنَانْ ن إِكشُّوضنْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا أَمُّو إِ إِوْضنْ مَارَّا غَارْ ڒْبَارّْ، تّْوَاسّْنجْمنْ.

⁴⁴ E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →