Atos 27

rifa (RIFA) vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ خَاسْ ؤُشَا إِكّسْ فَاسْثُوسْ أَوَاڒْ، أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاسّكّْ غَارْ إِطَالْيَا. نتَّا إِسلّمْ بُولُوسْ ذ شَا ن إِمحْبَاسْ نّغْنِي إِ يِيجّْ ن ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا قَّارنْ أَسْ يُولِييُوسْ، ثُوغَا-ث زِي ڒْكُومْبَانِييّثْ ن قَايْصَارْ.

¹ Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.

² ڒَامِي ننْوَا أَذْ نْبحَّارْ، ننْيَا ذڭْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي أَذْرَامَانْثُوسْ، ثُوغَا أَذْ إِكّْ خْ جّْوَايهْ إِ إِدْجَانْ خْ ثْمَا ن أَسِييَا، ؤُشَا نْرُوحْ. إِنْيَا أَكِيذْنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو أَرِيسْثَارْخُوسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ زِي ثِيسَّالُونِيكَا ذِي مَاكِيذُونِييَا.

² Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.

³ ثِيوشَّا نّسْ نِيوضْ غَارْ صَايْذُونْ. ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِدْجَا مْلِيحْ أَكْ-ذ بُولُوسْ، إِسَامْحْ أَسْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ.

³ No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.

⁴ سّنِّي نفّغْ، نْبحَّارْ س إِجّْ ن دُّورَا، نعْذُو خْ قُوبْرُوسْ، مِينْزِي أَسمِّيضْ ثُوغَا إِشَّاثْ ذَايْنغْ ذڭْ ؤُغمْبُوبْ.

⁴ Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;

⁵ نژْوَا ڒبْحَارْ ن كِيلِيكِييَا ذ بَامْفِيلِييَا، ؤُشَا نِيوضْ غَارْ مِيرَا، إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذِي لِيكِييَا.

⁵ e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.

⁶ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا يُوفَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي إِسْكَانْذَارِييَّا، إِتّْرَاحْ غَارْ إِطَالْيَا، إِسّنْيَا أَنغْ ذَايسْ.

⁶ Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.

⁷ مَاغَارْ أَغَارَّابُو وَارْ إِرُوحْ غَارْ زَّاثْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، نِيوضْ س ؤُغِيڒْ زَّاثْ إِ ثڭْزِيرْثْ ن كْنِيذُوسْ، ؤُ مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ يجِّي ؤُسمِّيضْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، نْبحَّارْ ذڭْ ؤُدُّورِي ن كْرِيثَا زَّاثْ إِ سَالْمُونِي.

⁷ Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.

⁸ ڒَامِي ثُوغَا وَارْ نْزمَّارْ عْڒَاينْ أَذْ ننْذهْ غَارْ زَّاثْ، نِيوضْ، ڒَامِي نوْثَا إِشْثْ ن دُّورَا ثمْغَارْ، غَارْ إِجّْ ن ومْشَانْ ؤُمِي قَّارنْ ’ڒْْمُويَّاثْ إِصبْحَاننْ‘، ونِّي إِدْجَانْ طَّارْفْ إِ ثنْذِينْثْ قَّارنْ أَسْ لَاسِييَّا.

⁸ Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.

⁹ نقِّيمْ أَطَّاسْ ن ڒْوقْثْ ذِينِّي أَڒْ د-إِعْذُو أَسّْ ن ؤُژُومِّي ن وُوذَاينْ. ؤُمِي إِذْوڒْ ؤُسَافَارْ ذِي ڒبْحَارْ يوْعَارْ، إِعْڒمْ أَسنْ بُولُوسْ،

⁹ Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,

¹⁰ إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، تّْوَاڒِيغْ أَسَافَارْ أَذْ يَاوِي ذْرُوشْثْ ذ ثْخسَّارْثْ أَطَّاسْ، وَارْ ثدْجِي إِ سّڒْعثْ ذ ؤُغَارَّابُو نّغْ وَاهَا، مَاشَا ؤُڒَا إِ ثُوذَارْثْ نّغْ.“

¹⁰ dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.

¹¹ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِسْڒَا كْثَارْ غَارْ ؤُمنْذَاهْ ذ ڒْقبْطَانْ ن ؤُغَارَّابُو خْ مِينْ ثُوغَا إِتّسْڒَا غَارْ وَاوَاڒنْ ن بُولُوسْ.

¹¹ Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.

¹² ؤُمِي ثُوغَا أَمْشَانْ ن ڒْمُويِّي وَارْ إِحْڒِي حِيمَا أَذْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا ذِينْ، إِبدّْ أَرَّايْ ن وزْينْ أَمقّْرَانْ نْسنْ أَذْ فّْغنْ سّنِّي، بَالَاكْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ فِينِيكْسْ، إِجّْ ن ڒْمُويِّي ذِي كْرِيثَا، إِوَاڒَانْ لْجَانُوبْ، حِيمَا أَذْ ذِينْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا. *

¹² Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.

¹³ ؤُمِي إِسَاهَا ؤُسمِّيضْ ن لْجَانُوبْ، ثُوغَا نِيثْنِي سِّيتِّيمنْ أَذْ أَوْضنْ أَمْ مَامّشْ ت خْسنْ، ؤُشَا نبْذَا تّْشُوقَانْ خْ طَّارْفْ ن ثْمَا ن كْرِيثَا.

¹³ Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.

¹⁴ مَاشَا شْوَايْثْ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، ثكَّارْ إِشْثْ ن ثْحَارْيَاضْثْ، قَّارنْ أَسْ تِّيفُونْ ’ؤُرُوكْلِيذُونْ‘.

¹⁴ Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;

¹⁵ إِتّْوَاكْسِي زَّايسْ ؤُغَارَّابُو س جّهْذْ، وَارْ إِزمَّارْ إِ ؤُسمِّيضْ. خنِّي نسْثوْطعْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ.

¹⁵ e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.

¹⁶ أَمْ نكَّا ذڭْ ؤُدُّورِي ن إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ ذ ثَامژْيَانْثْ ؤُمِي قَّارنْ ’قَاوْذَا‘، س ؤُغِيڒْ إِ نمْنعْ ضْمَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو.

¹⁶ Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;

¹⁷ نسّْڭعّذْ إِ-ت، ؤُ نسّجْهذْ أَغَارَّابُو أَمْ ث نبْيسْ سْوَادَّايْ س إِحزَّامنْ. مَاغَارْ ثُوغَا نڭّْوذْ أَقَا أَغَارَّابُو أَذْ إِمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ڒْڭعّْذثْ ن إِجْذِي ذِي ڒبْحَارْ، نسّهْوَا-د ڒْبَاشّْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ س ؤُسمِّيضْ ؤُ أَمُّو إِ نْڒَاحْ.

¹⁷ e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.

¹⁸ ؤُشَا ؤُمِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثْهَاجْ خَانغْ أَطَّاسْ، خنِّي ثِيوشَّا نّسْ ننْضَارْ سّڒْعثْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ.

¹⁸ Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.

¹⁹ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا ننْضَارْ ڒقْشُوعْ ن ؤُغَارَّابُو س إِفَاسّنْ نّغْ.

¹⁹ E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.

²⁰ ڒَامِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثقِّيمْ ثتّْسُوضْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، وَارْ ثْبِينْ ثْفُوشْثْ ڒَا ذ ثَازِيرِي ؤُڒَا ذ إِثْرَانْ، خنِّي إِتّْوَاقْضعْ مَارَّا ڒَايَاسْ أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ.

²⁰ E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.

²¹ ڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِصْبَارْ عَاذْ، إِبدّْ بُولُوسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، ثُوغَا إِتّْخصَّا أَومْ أَذْ غَارِي ثسْڒمْ، خنِّي وَارْ نفِّيغْ شَا زِي كْرِيثَا ؤُ وَارْ ذ أَنغْ ثْڒقّفْ ذْرُوشْثْ-أَ ذ ڒحْصَارثْ-أَ.

²¹ Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.

²² ڒخُّو أَذْ كنِّيوْ شجّْعغْ، مِينْزِي ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْومْ وَارْ إِتّْودَّارِي شَا ثُوذَارْثْ نّسْ، مْغِيرْ أَغَارَّابُو وَاهَا أَذْ إِغبَّاڒْ.

²² Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.

²³ مِينْزِي إِبدّْ-د غَارِي دْجِيڒثْ-أَ لْمَالَاكْ ن أَربِّي ونِّي نشّْ نّسْ ؤُ ونِّي ؤُمِيعبّْذغْ.

²³ Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,

²⁴ نتَّا إِنَّا أَيِي: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا، أَ بُولُوسْ، مِينْزِي إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ثْبدّذْ قِيبَاتْشْ إِ قَايْصَارْ. خْزَارْ مَارَّا إِنِّي أَكِيذكْ إِتّْبحَّارنْ، أَقَا إِوْشَا أَشْ ثنْ أَربِّي.“

²⁴ dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.

²⁵ س ؤُيَا ڭّمْ ثَارْيَاسْثْ، أَ إِرْيَازنْ، مِينْزِي تِّيقّغْ ذِي أَربِّي، بلِّي أَذْ ثفّغْ أَمْ مَامّشْ ذ أَيِي إِنَّا.

²⁵ Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.

²⁶ مَاشَا أَذْ نمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ.“

²⁶ Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.

²⁷ أَوَارْنِي ڒَامِي نتّْوَاعَارنْ زِي سَّا غَارْ ذِيهَا ؤُ نسِّيحڒْ إِخفْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ ن هَاذْرِييُوسْ، إِتّْغِيڒْ أَسنْ إِ إِبحْرِييّنْ ذِي ڒْوسْطْ ن دْجِيڒثْ، أَقَا نْقَارّبْ-د غَارْ ڒْبَارّْ.

²⁷ Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.

²⁸ نِيثْنِي نْضَارنْ أَيْڒِيزِيمْ ذِي رَادْجَاغْ ن ڒبْحَارْ،عبَّارنْ عِيشْرِينْ ن ثِيذِّيوِينْ. ؤُمِي عْذُونْ شْوَايْثْ،عبَّارنْ نِيثْنِي خمّسْطَاشْ ن ثِيذِّيوِينْ.

²⁸ E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.

²⁹ أَمْ نڭّْوذْ أَذْ نڒْقفْ إِمُوشَانْ ن سّدْجَاحْ، ننْضَارْ أَربْعَا ن إِيْڒِيزَامْ زِي ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا نتَّارْ أَذْ د-يَاوضْ ؤُزِيڒْ.

²⁹ E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.

³⁰ ڒَامِي ثُوغَا إِبحْرِييّنْ خْسنْ أَذْ أَروْڒنْ زڭْ ؤُغَارَّابُو، سّْضَارنْ ثَاغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ غَارْ ڒبْحَارْ أَخْمِي خْسنْ أَذْ ذَايسْ نْيِينْ مَاحنْذْ أَذْ شدّنْ أَغَارَّابُو غَارْ ثمُّورْثْ.

³⁰ Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,

³¹ ؤُمِي إِژْرَا بُولُوسْ مَانْ أَيَا، إِنَّا إِ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ؤُ إِ إِعسْكَارِييّنْ: ”مَاڒَا إِنَا وَارْ قِّيمنْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو، وَارْ ثْزمَّارمْ أَذْ تّْوَاسّْنجْممْ.“

³¹ disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.

³² خنِّي قسّنْ إِعسْكَارِييّنْ إِسغْوَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ ؤُشَا جِّينْ ت أَذْ ثْرُوحْ.

³² Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.

³³ أَڒَامِي د-إِقَارّبْ أَذْ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، إِزِييَّارْ إِ-ثنْ بُولُوسْ مَارَّا حِيمَا أَذْ شّنْ، إِنَّا: ”أَرْبعْطَاشْ ن وُوسَّانْ أَقَا وَارْ ثشِّيمْ وَالُو زِي سِّيبّثْ ن لْخَاطَارْ.

³³ Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.

³⁴ س ؤُينِّي شجّْعغْ كنِّيوْ أَذْ ثشّمْ، حِيمَا أَذْ ثقِّيممْ ثدَّارمْ، مِينْزِي وَارْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُژطُّو ن ؤُشُووَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْومْ.“

³⁴ Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.

³⁵ أَوَارْنِي ڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِكْسِي أَغْرُومْ، إِسّمْغَارْ أَربِّي قِيبَاتْشْ إِ مَارَّا، يَارْژَا إِ-ث، إِبْذَا أَذْ إِشّْ.

³⁵ Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.

³⁶ مَارَّا تّْوَاشجّْعنْ ؤُ كْسِينْ مَاشَّا.

³⁶ Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.

³⁷ ثُوغَا أَنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو ذِي مِيثَاينْ ؤُ-ستَّا ؤُ-سبْعِينْ ن يرْيَازنْ.

³⁷ Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.

³⁸ ڒَامِي جِّيوْننْ س مَاشَّا، بْذَانْ سّفْسَاسنْ أَغَارَّابُو، أَمْ كْسِينْ ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، نْضَارنْ ث ذِي ڒبْحَارْ.

³⁸ Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.

³⁹ أَڒَامِي إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، ثُوغَا إِبحْرِييّنْ وَارْ سِّيننْ مَانْ ثَامُّورْثْ إِ ثدْجَا، مَاشَا ژْرِينْ إِجّْ ن ؤُمسْرُوقْ ن ڒبْحَارْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ ؤُشَا مْشَاوَارنْ، مَا زمَّارنْ أَذْ ذِينْ عَارْننْ أَغَارَّابُو.

³⁹ Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.

⁴⁰ ؤُمِي قضْونْ إِيْڒِيزَامْ ن ؤُغَارَّابُو، جِّينْ ثنْ ذِي ڒبْحَارْ، فسْينْ إِشدَّانْ ن ڒمْقَاذفْ، سّْڭعّْذنْ ڒْبَاشّْ ن زَّاثْ إِ ؤُسمِّيضْ إِتّْسُوضنْ، وجّْهنْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ.

⁴⁰ Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.

⁴¹ مَاشَا أَغَارَّابُو إِوْثَا إِجّْ ن ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي مَانِي إِدْجَا ڒبْحَارْ غَارْ ثْنَاينْ ن إِغزْذِيسنْ ؤُشَا نُّوغنْ س ؤُغَارَّابُو. يَارْسَا زَّاثْ ن ؤُغَارَّابُو خْ ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِنْهزّْ، مَاشَا ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو إِقڒْعْ إِ-ث جّهْذْ ن ڒمْوَاجْ.

⁴¹ Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.

⁴² ثُوغَا نوَّانْ إِعسْكَارِييّنْ أَذْ نْغنْ إِمحْبَاسْ حِيمَا وَارْ إِمّنْضَارْ حذْ إِخفْ نّسْ ذِي ڒبْحَارْ مَاحنْذْ أَذْ إِعُومّْ، ؤُشَا أَذْ يَارْوڒْ.

⁴² O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;

⁴³ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ونِّي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ إِسّنْجمْ بُولُوسْ، إِسّْبدّْ إِ-ثنْ، يُومُورْ بلِّي إِنِّي إِزمَّارنْ أَذْ مّنْضَارنْ إِخفْ نْسنْ ذڭْ وَامَانْ، مَاحنْذْ أَذْ عُومّنْ، أَذْ عُومّنْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ ڒْبَارّْ.

⁴³ mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.

⁴⁴ وِي إِقِّيمنْ، إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ ژْوَانْ خْ ثْفڒْوِينْ ؤُ خْ إِزيْنَانْ ن إِكشُّوضنْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا أَمُّو إِ إِوْضنْ مَارَّا غَارْ ڒْبَارّْ، تّْوَاسّْنجْمنْ.

⁴⁴ Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →