Atos 27

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ خَاسْ ؤُشَا إِكّسْ فَاسْثُوسْ أَوَاڒْ، أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاسّكّْ غَارْ إِطَالْيَا. نتَّا إِسلّمْ بُولُوسْ ذ شَا ن إِمحْبَاسْ نّغْنِي إِ يِيجّْ ن ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا قَّارنْ أَسْ يُولِييُوسْ، ثُوغَا-ث زِي ڒْكُومْبَانِييّثْ ن قَايْصَارْ.

¹ E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.

² ڒَامِي ننْوَا أَذْ نْبحَّارْ، ننْيَا ذڭْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي أَذْرَامَانْثُوسْ، ثُوغَا أَذْ إِكّْ خْ جّْوَايهْ إِ إِدْجَانْ خْ ثْمَا ن أَسِييَا، ؤُشَا نْرُوحْ. إِنْيَا أَكِيذْنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو أَرِيسْثَارْخُوسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ زِي ثِيسَّالُونِيكَا ذِي مَاكِيذُونِييَا.

² E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.

³ ثِيوشَّا نّسْ نِيوضْ غَارْ صَايْذُونْ. ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِدْجَا مْلِيحْ أَكْ-ذ بُولُوسْ، إِسَامْحْ أَسْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ.

³ E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.

⁴ سّنِّي نفّغْ، نْبحَّارْ س إِجّْ ن دُّورَا، نعْذُو خْ قُوبْرُوسْ، مِينْزِي أَسمِّيضْ ثُوغَا إِشَّاثْ ذَايْنغْ ذڭْ ؤُغمْبُوبْ.

⁴ E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.

⁵ نژْوَا ڒبْحَارْ ن كِيلِيكِييَا ذ بَامْفِيلِييَا، ؤُشَا نِيوضْ غَارْ مِيرَا، إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذِي لِيكِييَا.

⁵ E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.

⁶ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا يُوفَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي إِسْكَانْذَارِييَّا، إِتّْرَاحْ غَارْ إِطَالْيَا، إِسّنْيَا أَنغْ ذَايسْ.

⁶ E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.

⁷ مَاغَارْ أَغَارَّابُو وَارْ إِرُوحْ غَارْ زَّاثْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، نِيوضْ س ؤُغِيڒْ زَّاثْ إِ ثڭْزِيرْثْ ن كْنِيذُوسْ، ؤُ مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ يجِّي ؤُسمِّيضْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، نْبحَّارْ ذڭْ ؤُدُّورِي ن كْرِيثَا زَّاثْ إِ سَالْمُونِي.

⁷ E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.

⁸ ڒَامِي ثُوغَا وَارْ نْزمَّارْ عْڒَاينْ أَذْ ننْذهْ غَارْ زَّاثْ، نِيوضْ، ڒَامِي نوْثَا إِشْثْ ن دُّورَا ثمْغَارْ، غَارْ إِجّْ ن ومْشَانْ ؤُمِي قَّارنْ ’ڒْْمُويَّاثْ إِصبْحَاننْ‘، ونِّي إِدْجَانْ طَّارْفْ إِ ثنْذِينْثْ قَّارنْ أَسْ لَاسِييَّا.

⁸ E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.

⁹ نقِّيمْ أَطَّاسْ ن ڒْوقْثْ ذِينِّي أَڒْ د-إِعْذُو أَسّْ ن ؤُژُومِّي ن وُوذَاينْ. ؤُمِي إِذْوڒْ ؤُسَافَارْ ذِي ڒبْحَارْ يوْعَارْ، إِعْڒمْ أَسنْ بُولُوسْ،

⁹ E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,

¹⁰ إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، تّْوَاڒِيغْ أَسَافَارْ أَذْ يَاوِي ذْرُوشْثْ ذ ثْخسَّارْثْ أَطَّاسْ، وَارْ ثدْجِي إِ سّڒْعثْ ذ ؤُغَارَّابُو نّغْ وَاهَا، مَاشَا ؤُڒَا إِ ثُوذَارْثْ نّغْ.“

¹⁰ Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.

¹¹ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِسْڒَا كْثَارْ غَارْ ؤُمنْذَاهْ ذ ڒْقبْطَانْ ن ؤُغَارَّابُو خْ مِينْ ثُوغَا إِتّسْڒَا غَارْ وَاوَاڒنْ ن بُولُوسْ.

¹¹ Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.

¹² ؤُمِي ثُوغَا أَمْشَانْ ن ڒْمُويِّي وَارْ إِحْڒِي حِيمَا أَذْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا ذِينْ، إِبدّْ أَرَّايْ ن وزْينْ أَمقّْرَانْ نْسنْ أَذْ فّْغنْ سّنِّي، بَالَاكْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ فِينِيكْسْ، إِجّْ ن ڒْمُويِّي ذِي كْرِيثَا، إِوَاڒَانْ لْجَانُوبْ، حِيمَا أَذْ ذِينْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا. *

¹² E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.

¹³ ؤُمِي إِسَاهَا ؤُسمِّيضْ ن لْجَانُوبْ، ثُوغَا نِيثْنِي سِّيتِّيمنْ أَذْ أَوْضنْ أَمْ مَامّشْ ت خْسنْ، ؤُشَا نبْذَا تّْشُوقَانْ خْ طَّارْفْ ن ثْمَا ن كْرِيثَا.

¹³ E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.

¹⁴ مَاشَا شْوَايْثْ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، ثكَّارْ إِشْثْ ن ثْحَارْيَاضْثْ، قَّارنْ أَسْ تِّيفُونْ ’ؤُرُوكْلِيذُونْ‘.

¹⁴ Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.

¹⁵ إِتّْوَاكْسِي زَّايسْ ؤُغَارَّابُو س جّهْذْ، وَارْ إِزمَّارْ إِ ؤُسمِّيضْ. خنِّي نسْثوْطعْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ.

¹⁵ E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.

¹⁶ أَمْ نكَّا ذڭْ ؤُدُّورِي ن إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ ذ ثَامژْيَانْثْ ؤُمِي قَّارنْ ’قَاوْذَا‘، س ؤُغِيڒْ إِ نمْنعْ ضْمَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو.

¹⁶ E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.

¹⁷ نسّْڭعّذْ إِ-ت، ؤُ نسّجْهذْ أَغَارَّابُو أَمْ ث نبْيسْ سْوَادَّايْ س إِحزَّامنْ. مَاغَارْ ثُوغَا نڭّْوذْ أَقَا أَغَارَّابُو أَذْ إِمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ڒْڭعّْذثْ ن إِجْذِي ذِي ڒبْحَارْ، نسّهْوَا-د ڒْبَاشّْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ س ؤُسمِّيضْ ؤُ أَمُّو إِ نْڒَاحْ.

¹⁷ E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.

¹⁸ ؤُشَا ؤُمِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثْهَاجْ خَانغْ أَطَّاسْ، خنِّي ثِيوشَّا نّسْ ننْضَارْ سّڒْعثْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ.

¹⁸ E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.

¹⁹ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا ننْضَارْ ڒقْشُوعْ ن ؤُغَارَّابُو س إِفَاسّنْ نّغْ.

¹⁹ E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.

²⁰ ڒَامِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثقِّيمْ ثتّْسُوضْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، وَارْ ثْبِينْ ثْفُوشْثْ ڒَا ذ ثَازِيرِي ؤُڒَا ذ إِثْرَانْ، خنِّي إِتّْوَاقْضعْ مَارَّا ڒَايَاسْ أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ.

²⁰ E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.

²¹ ڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِصْبَارْ عَاذْ، إِبدّْ بُولُوسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، ثُوغَا إِتّْخصَّا أَومْ أَذْ غَارِي ثسْڒمْ، خنِّي وَارْ نفِّيغْ شَا زِي كْرِيثَا ؤُ وَارْ ذ أَنغْ ثْڒقّفْ ذْرُوشْثْ-أَ ذ ڒحْصَارثْ-أَ.

²¹ E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.

²² ڒخُّو أَذْ كنِّيوْ شجّْعغْ، مِينْزِي ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْومْ وَارْ إِتّْودَّارِي شَا ثُوذَارْثْ نّسْ، مْغِيرْ أَغَارَّابُو وَاهَا أَذْ إِغبَّاڒْ.

²² Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.

²³ مِينْزِي إِبدّْ-د غَارِي دْجِيڒثْ-أَ لْمَالَاكْ ن أَربِّي ونِّي نشّْ نّسْ ؤُ ونِّي ؤُمِيعبّْذغْ.

²³ Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,

²⁴ نتَّا إِنَّا أَيِي: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا، أَ بُولُوسْ، مِينْزِي إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ثْبدّذْ قِيبَاتْشْ إِ قَايْصَارْ. خْزَارْ مَارَّا إِنِّي أَكِيذكْ إِتّْبحَّارنْ، أَقَا إِوْشَا أَشْ ثنْ أَربِّي.“

²⁴ Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.

²⁵ س ؤُيَا ڭّمْ ثَارْيَاسْثْ، أَ إِرْيَازنْ، مِينْزِي تِّيقّغْ ذِي أَربِّي، بلِّي أَذْ ثفّغْ أَمْ مَامّشْ ذ أَيِي إِنَّا.

²⁵ Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.

²⁶ مَاشَا أَذْ نمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ.“

²⁶ É contudo necessário irmos dar numa ilha.

²⁷ أَوَارْنِي ڒَامِي نتّْوَاعَارنْ زِي سَّا غَارْ ذِيهَا ؤُ نسِّيحڒْ إِخفْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ ن هَاذْرِييُوسْ، إِتّْغِيڒْ أَسنْ إِ إِبحْرِييّنْ ذِي ڒْوسْطْ ن دْجِيڒثْ، أَقَا نْقَارّبْ-د غَارْ ڒْبَارّْ.

²⁷ E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.

²⁸ نِيثْنِي نْضَارنْ أَيْڒِيزِيمْ ذِي رَادْجَاغْ ن ڒبْحَارْ،عبَّارنْ عِيشْرِينْ ن ثِيذِّيوِينْ. ؤُمِي عْذُونْ شْوَايْثْ،عبَّارنْ نِيثْنِي خمّسْطَاشْ ن ثِيذِّيوِينْ.

²⁸ E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.

²⁹ أَمْ نڭّْوذْ أَذْ نڒْقفْ إِمُوشَانْ ن سّدْجَاحْ، ننْضَارْ أَربْعَا ن إِيْڒِيزَامْ زِي ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا نتَّارْ أَذْ د-يَاوضْ ؤُزِيڒْ.

²⁹ E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.

³⁰ ڒَامِي ثُوغَا إِبحْرِييّنْ خْسنْ أَذْ أَروْڒنْ زڭْ ؤُغَارَّابُو، سّْضَارنْ ثَاغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ غَارْ ڒبْحَارْ أَخْمِي خْسنْ أَذْ ذَايسْ نْيِينْ مَاحنْذْ أَذْ شدّنْ أَغَارَّابُو غَارْ ثمُّورْثْ.

³⁰ Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,

³¹ ؤُمِي إِژْرَا بُولُوسْ مَانْ أَيَا، إِنَّا إِ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ؤُ إِ إِعسْكَارِييّنْ: ”مَاڒَا إِنَا وَارْ قِّيمنْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو، وَارْ ثْزمَّارمْ أَذْ تّْوَاسّْنجْممْ.“

³¹ Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.

³² خنِّي قسّنْ إِعسْكَارِييّنْ إِسغْوَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ ؤُشَا جِّينْ ت أَذْ ثْرُوحْ.

³² Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.

³³ أَڒَامِي د-إِقَارّبْ أَذْ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، إِزِييَّارْ إِ-ثنْ بُولُوسْ مَارَّا حِيمَا أَذْ شّنْ، إِنَّا: ”أَرْبعْطَاشْ ن وُوسَّانْ أَقَا وَارْ ثشِّيمْ وَالُو زِي سِّيبّثْ ن لْخَاطَارْ.

³³ E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.

³⁴ س ؤُينِّي شجّْعغْ كنِّيوْ أَذْ ثشّمْ، حِيمَا أَذْ ثقِّيممْ ثدَّارمْ، مِينْزِي وَارْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُژطُّو ن ؤُشُووَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْومْ.“

³⁴ Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.

³⁵ أَوَارْنِي ڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِكْسِي أَغْرُومْ، إِسّمْغَارْ أَربِّي قِيبَاتْشْ إِ مَارَّا، يَارْژَا إِ-ث، إِبْذَا أَذْ إِشّْ.

³⁵ E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.

³⁶ مَارَّا تّْوَاشجّْعنْ ؤُ كْسِينْ مَاشَّا.

³⁶ E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.

³⁷ ثُوغَا أَنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو ذِي مِيثَاينْ ؤُ-ستَّا ؤُ-سبْعِينْ ن يرْيَازنْ.

³⁷ E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.

³⁸ ڒَامِي جِّيوْننْ س مَاشَّا، بْذَانْ سّفْسَاسنْ أَغَارَّابُو، أَمْ كْسِينْ ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، نْضَارنْ ث ذِي ڒبْحَارْ.

³⁸ E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.

³⁹ أَڒَامِي إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، ثُوغَا إِبحْرِييّنْ وَارْ سِّيننْ مَانْ ثَامُّورْثْ إِ ثدْجَا، مَاشَا ژْرِينْ إِجّْ ن ؤُمسْرُوقْ ن ڒبْحَارْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ ؤُشَا مْشَاوَارنْ، مَا زمَّارنْ أَذْ ذِينْ عَارْننْ أَغَارَّابُو.

³⁹ E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.

⁴⁰ ؤُمِي قضْونْ إِيْڒِيزَامْ ن ؤُغَارَّابُو، جِّينْ ثنْ ذِي ڒبْحَارْ، فسْينْ إِشدَّانْ ن ڒمْقَاذفْ، سّْڭعّْذنْ ڒْبَاشّْ ن زَّاثْ إِ ؤُسمِّيضْ إِتّْسُوضنْ، وجّْهنْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ.

⁴⁰ E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.

⁴¹ مَاشَا أَغَارَّابُو إِوْثَا إِجّْ ن ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي مَانِي إِدْجَا ڒبْحَارْ غَارْ ثْنَاينْ ن إِغزْذِيسنْ ؤُشَا نُّوغنْ س ؤُغَارَّابُو. يَارْسَا زَّاثْ ن ؤُغَارَّابُو خْ ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِنْهزّْ، مَاشَا ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو إِقڒْعْ إِ-ث جّهْذْ ن ڒمْوَاجْ.

⁴¹ Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.

⁴² ثُوغَا نوَّانْ إِعسْكَارِييّنْ أَذْ نْغنْ إِمحْبَاسْ حِيمَا وَارْ إِمّنْضَارْ حذْ إِخفْ نّسْ ذِي ڒبْحَارْ مَاحنْذْ أَذْ إِعُومّْ، ؤُشَا أَذْ يَارْوڒْ.

⁴² Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.

⁴³ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ونِّي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ إِسّنْجمْ بُولُوسْ، إِسّْبدّْ إِ-ثنْ، يُومُورْ بلِّي إِنِّي إِزمَّارنْ أَذْ مّنْضَارنْ إِخفْ نْسنْ ذڭْ وَامَانْ، مَاحنْذْ أَذْ عُومّنْ، أَذْ عُومّنْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ ڒْبَارّْ.

⁴³ Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;

⁴⁴ وِي إِقِّيمنْ، إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ ژْوَانْ خْ ثْفڒْوِينْ ؤُ خْ إِزيْنَانْ ن إِكشُّوضنْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا أَمُّو إِ إِوْضنْ مَارَّا غَارْ ڒْبَارّْ، تّْوَاسّْنجْمنْ.

⁴⁴ E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →