Atos 27

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ خَاسْ ؤُشَا إِكّسْ فَاسْثُوسْ أَوَاڒْ، أَقَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَاسّكّْ غَارْ إِطَالْيَا. نتَّا إِسلّمْ بُولُوسْ ذ شَا ن إِمحْبَاسْ نّغْنِي إِ يِيجّْ ن ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا قَّارنْ أَسْ يُولِييُوسْ، ثُوغَا-ث زِي ڒْكُومْبَانِييّثْ ن قَايْصَارْ.

¹ E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.

² ڒَامِي ننْوَا أَذْ نْبحَّارْ، ننْيَا ذڭْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي أَذْرَامَانْثُوسْ، ثُوغَا أَذْ إِكّْ خْ جّْوَايهْ إِ إِدْجَانْ خْ ثْمَا ن أَسِييَا، ؤُشَا نْرُوحْ. إِنْيَا أَكِيذْنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو أَرِيسْثَارْخُوسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ زِي ثِيسَّالُونِيكَا ذِي مَاكِيذُونِييَا.

² E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.

³ ثِيوشَّا نّسْ نِيوضْ غَارْ صَايْذُونْ. ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِدْجَا مْلِيحْ أَكْ-ذ بُولُوسْ، إِسَامْحْ أَسْ أَذْ إِرَاحْ غَارْ إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ حِيمَا أَذْ خَاسْ سخَّارنْ.

³ No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.

⁴ سّنِّي نفّغْ، نْبحَّارْ س إِجّْ ن دُّورَا، نعْذُو خْ قُوبْرُوسْ، مِينْزِي أَسمِّيضْ ثُوغَا إِشَّاثْ ذَايْنغْ ذڭْ ؤُغمْبُوبْ.

⁴ Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.

⁵ نژْوَا ڒبْحَارْ ن كِيلِيكِييَا ذ بَامْفِيلِييَا، ؤُشَا نِيوضْ غَارْ مِيرَا، إِشْثْ ن ثنْذِينْثْ ذِي لِيكِييَا.

⁵ Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.

⁶ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا يُوفَا ذِينْ إِجّْ ن ؤُغَارَّابُو زِي إِسْكَانْذَارِييَّا، إِتّْرَاحْ غَارْ إِطَالْيَا، إِسّنْيَا أَنغْ ذَايسْ.

⁶ Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.

⁷ مَاغَارْ أَغَارَّابُو وَارْ إِرُوحْ غَارْ زَّاثْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، نِيوضْ س ؤُغِيڒْ زَّاثْ إِ ثڭْزِيرْثْ ن كْنِيذُوسْ، ؤُ مِينْزِي وَارْ ذ أَنغْ يجِّي ؤُسمِّيضْ أَذْ نْرَاحْ غَارْ زَّاثْ، نْبحَّارْ ذڭْ ؤُدُّورِي ن كْرِيثَا زَّاثْ إِ سَالْمُونِي.

⁷ Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;

⁸ ڒَامِي ثُوغَا وَارْ نْزمَّارْ عْڒَاينْ أَذْ ننْذهْ غَارْ زَّاثْ، نِيوضْ، ڒَامِي نوْثَا إِشْثْ ن دُّورَا ثمْغَارْ، غَارْ إِجّْ ن ومْشَانْ ؤُمِي قَّارنْ ’ڒْْمُويَّاثْ إِصبْحَاننْ‘، ونِّي إِدْجَانْ طَّارْفْ إِ ثنْذِينْثْ قَّارنْ أَسْ لَاسِييَّا.

⁸ e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.

⁹ نقِّيمْ أَطَّاسْ ن ڒْوقْثْ ذِينِّي أَڒْ د-إِعْذُو أَسّْ ن ؤُژُومِّي ن وُوذَاينْ. ؤُمِي إِذْوڒْ ؤُسَافَارْ ذِي ڒبْحَارْ يوْعَارْ، إِعْڒمْ أَسنْ بُولُوسْ،

⁹ Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,

¹⁰ إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، تّْوَاڒِيغْ أَسَافَارْ أَذْ يَاوِي ذْرُوشْثْ ذ ثْخسَّارْثْ أَطَّاسْ، وَارْ ثدْجِي إِ سّڒْعثْ ذ ؤُغَارَّابُو نّغْ وَاهَا، مَاشَا ؤُڒَا إِ ثُوذَارْثْ نّغْ.“

¹⁰ dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.

¹¹ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ثُوغَا إِسْڒَا كْثَارْ غَارْ ؤُمنْذَاهْ ذ ڒْقبْطَانْ ن ؤُغَارَّابُو خْ مِينْ ثُوغَا إِتّسْڒَا غَارْ وَاوَاڒنْ ن بُولُوسْ.

¹¹ Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.

¹² ؤُمِي ثُوغَا أَمْشَانْ ن ڒْمُويِّي وَارْ إِحْڒِي حِيمَا أَذْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا ذِينْ، إِبدّْ أَرَّايْ ن وزْينْ أَمقّْرَانْ نْسنْ أَذْ فّْغنْ سّنِّي، بَالَاكْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ فِينِيكْسْ، إِجّْ ن ڒْمُويِّي ذِي كْرِيثَا، إِوَاڒَانْ لْجَانُوبْ، حِيمَا أَذْ ذِينْ سّعْذُونْ ڒْمشْثَا. *

¹² E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.

¹³ ؤُمِي إِسَاهَا ؤُسمِّيضْ ن لْجَانُوبْ، ثُوغَا نِيثْنِي سِّيتِّيمنْ أَذْ أَوْضنْ أَمْ مَامّشْ ت خْسنْ، ؤُشَا نبْذَا تّْشُوقَانْ خْ طَّارْفْ ن ثْمَا ن كْرِيثَا.

¹³ Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.

¹⁴ مَاشَا شْوَايْثْ أَوَارْنِي مَانْ أَيَا، ثكَّارْ إِشْثْ ن ثْحَارْيَاضْثْ، قَّارنْ أَسْ تِّيفُونْ ’ؤُرُوكْلِيذُونْ‘.

¹⁴ Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;

¹⁵ إِتّْوَاكْسِي زَّايسْ ؤُغَارَّابُو س جّهْذْ، وَارْ إِزمَّارْ إِ ؤُسمِّيضْ. خنِّي نسْثوْطعْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ.

¹⁵ e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.

¹⁶ أَمْ نكَّا ذڭْ ؤُدُّورِي ن إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ ذ ثَامژْيَانْثْ ؤُمِي قَّارنْ ’قَاوْذَا‘، س ؤُغِيڒْ إِ نمْنعْ ضْمَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ إِ إِدْجَانْ غَارْ ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو.

¹⁶ Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,

¹⁷ نسّْڭعّذْ إِ-ت، ؤُ نسّجْهذْ أَغَارَّابُو أَمْ ث نبْيسْ سْوَادَّايْ س إِحزَّامنْ. مَاغَارْ ثُوغَا نڭّْوذْ أَقَا أَغَارَّابُو أَذْ إِمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ڒْڭعّْذثْ ن إِجْذِي ذِي ڒبْحَارْ، نسّهْوَا-د ڒْبَاشّْ ؤُشَا نتّْوَانْذهْ س ؤُسمِّيضْ ؤُ أَمُّو إِ نْڒَاحْ.

¹⁷ o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.

¹⁸ ؤُشَا ؤُمِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثْهَاجْ خَانغْ أَطَّاسْ، خنِّي ثِيوشَّا نّسْ ننْضَارْ سّڒْعثْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ.

¹⁸ Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.

¹⁹ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا ننْضَارْ ڒقْشُوعْ ن ؤُغَارَّابُو س إِفَاسّنْ نّغْ.

¹⁹ E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.

²⁰ ڒَامِي ثَاحَارْيَاضْثْ ثقِّيمْ ثتّْسُوضْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ، وَارْ ثْبِينْ ثْفُوشْثْ ڒَا ذ ثَازِيرِي ؤُڒَا ذ إِثْرَانْ، خنِّي إِتّْوَاقْضعْ مَارَّا ڒَايَاسْ أَذْ نقِّيمْ ندَّارْ.

²⁰ Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.

²¹ ڒَامِي وَارْ إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ إِصْبَارْ عَاذْ، إِبدّْ بُولُوسْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، إِنَّا: ”أَ إِرْيَازنْ، ثُوغَا إِتّْخصَّا أَومْ أَذْ غَارِي ثسْڒمْ، خنِّي وَارْ نفِّيغْ شَا زِي كْرِيثَا ؤُ وَارْ ذ أَنغْ ثْڒقّفْ ذْرُوشْثْ-أَ ذ ڒحْصَارثْ-أَ.

²¹ Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.

²² ڒخُّو أَذْ كنِّيوْ شجّْعغْ، مِينْزِي ؤُڒَا ذ إِجّْ زَّايْومْ وَارْ إِتّْودَّارِي شَا ثُوذَارْثْ نّسْ، مْغِيرْ أَغَارَّابُو وَاهَا أَذْ إِغبَّاڒْ.

²² E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.

²³ مِينْزِي إِبدّْ-د غَارِي دْجِيڒثْ-أَ لْمَالَاكْ ن أَربِّي ونِّي نشّْ نّسْ ؤُ ونِّي ؤُمِيعبّْذغْ.

²³ Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,

²⁴ نتَّا إِنَّا أَيِي: ”وَارْ تّڭّْوذْ شَا، أَ بُولُوسْ، مِينْزِي إِتّْخصَّا أَشْ أَذْ ثْبدّذْ قِيبَاتْشْ إِ قَايْصَارْ. خْزَارْ مَارَّا إِنِّي أَكِيذكْ إِتّْبحَّارنْ، أَقَا إِوْشَا أَشْ ثنْ أَربِّي.“

²⁴ dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.

²⁵ س ؤُيَا ڭّمْ ثَارْيَاسْثْ، أَ إِرْيَازنْ، مِينْزِي تِّيقّغْ ذِي أَربِّي، بلِّي أَذْ ثفّغْ أَمْ مَامّشْ ذ أَيِي إِنَّا.

²⁵ Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.

²⁶ مَاشَا أَذْ نمّنْضَارْ خْ إِشْثْ ن ثڭْزِيرْثْ.“

²⁶ Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.

²⁷ أَوَارْنِي ڒَامِي نتّْوَاعَارنْ زِي سَّا غَارْ ذِيهَا ؤُ نسِّيحڒْ إِخفْ نّغْ ذِي ڒبْحَارْ ن هَاذْرِييُوسْ، إِتّْغِيڒْ أَسنْ إِ إِبحْرِييّنْ ذِي ڒْوسْطْ ن دْجِيڒثْ، أَقَا نْقَارّبْ-د غَارْ ڒْبَارّْ.

²⁷ Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;

²⁸ نِيثْنِي نْضَارنْ أَيْڒِيزِيمْ ذِي رَادْجَاغْ ن ڒبْحَارْ،عبَّارنْ عِيشْرِينْ ن ثِيذِّيوِينْ. ؤُمِي عْذُونْ شْوَايْثْ،عبَّارنْ نِيثْنِي خمّسْطَاشْ ن ثِيذِّيوِينْ.

²⁸ e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.

²⁹ أَمْ نڭّْوذْ أَذْ نڒْقفْ إِمُوشَانْ ن سّدْجَاحْ، ننْضَارْ أَربْعَا ن إِيْڒِيزَامْ زِي ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا نتَّارْ أَذْ د-يَاوضْ ؤُزِيڒْ.

²⁹ Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.

³⁰ ڒَامِي ثُوغَا إِبحْرِييّنْ خْسنْ أَذْ أَروْڒنْ زڭْ ؤُغَارَّابُو، سّْضَارنْ ثَاغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ غَارْ ڒبْحَارْ أَخْمِي خْسنْ أَذْ ذَايسْ نْيِينْ مَاحنْذْ أَذْ شدّنْ أَغَارَّابُو غَارْ ثمُّورْثْ.

³⁰ Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,

³¹ ؤُمِي إِژْرَا بُولُوسْ مَانْ أَيَا، إِنَّا إِ ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ؤُ إِ إِعسْكَارِييّنْ: ”مَاڒَا إِنَا وَارْ قِّيمنْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو، وَارْ ثْزمَّارمْ أَذْ تّْوَاسّْنجْممْ.“

³¹ disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.

³² خنِّي قسّنْ إِعسْكَارِييّنْ إِسغْوَانْ ن ثْغَارَّابُوثْ ن ؤُسلّكْ ؤُشَا جِّينْ ت أَذْ ثْرُوحْ.

³² Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.

³³ أَڒَامِي د-إِقَارّبْ أَذْ إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، إِزِييَّارْ إِ-ثنْ بُولُوسْ مَارَّا حِيمَا أَذْ شّنْ، إِنَّا: ”أَرْبعْطَاشْ ن وُوسَّانْ أَقَا وَارْ ثشِّيمْ وَالُو زِي سِّيبّثْ ن لْخَاطَارْ.

³³ Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.

³⁴ س ؤُينِّي شجّْعغْ كنِّيوْ أَذْ ثشّمْ، حِيمَا أَذْ ثقِّيممْ ثدَّارمْ، مِينْزِي وَارْ إِوطِّي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُژطُّو ن ؤُشُووَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْومْ.“

³⁴ Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.

³⁵ أَوَارْنِي ڒَامِي إِنَّا أَيَا، إِكْسِي أَغْرُومْ، إِسّمْغَارْ أَربِّي قِيبَاتْشْ إِ مَارَّا، يَارْژَا إِ-ث، إِبْذَا أَذْ إِشّْ.

³⁵ E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.

³⁶ مَارَّا تّْوَاشجّْعنْ ؤُ كْسِينْ مَاشَّا.

³⁶ Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.

³⁷ ثُوغَا أَنغْ ذڭْ ؤُغَارَّابُو ذِي مِيثَاينْ ؤُ-ستَّا ؤُ-سبْعِينْ ن يرْيَازنْ.

³⁷ Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.

³⁸ ڒَامِي جِّيوْننْ س مَاشَّا، بْذَانْ سّفْسَاسنْ أَغَارَّابُو، أَمْ كْسِينْ ڒْحبّْ ن يِيرْذنْ، نْضَارنْ ث ذِي ڒبْحَارْ.

³⁸ Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.

³⁹ أَڒَامِي إِصْبحْ ڒْحَاڒْ، ثُوغَا إِبحْرِييّنْ وَارْ سِّيننْ مَانْ ثَامُّورْثْ إِ ثدْجَا، مَاشَا ژْرِينْ إِجّْ ن ؤُمسْرُوقْ ن ڒبْحَارْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ ؤُشَا مْشَاوَارنْ، مَا زمَّارنْ أَذْ ذِينْ عَارْننْ أَغَارَّابُو.

³⁹ Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.

⁴⁰ ؤُمِي قضْونْ إِيْڒِيزَامْ ن ؤُغَارَّابُو، جِّينْ ثنْ ذِي ڒبْحَارْ، فسْينْ إِشدَّانْ ن ڒمْقَاذفْ، سّْڭعّْذنْ ڒْبَاشّْ ن زَّاثْ إِ ؤُسمِّيضْ إِتّْسُوضنْ، وجّْهنْ غَارْ ثْمَا ن ڒْبَارّْ.

⁴⁰ Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.

⁴¹ مَاشَا أَغَارَّابُو إِوْثَا إِجّْ ن ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي مَانِي إِدْجَا ڒبْحَارْ غَارْ ثْنَاينْ ن إِغزْذِيسنْ ؤُشَا نُّوغنْ س ؤُغَارَّابُو. يَارْسَا زَّاثْ ن ؤُغَارَّابُو خْ ؤُعَارِّيشْ ن يجْذِي، وَارْ إِزمَّارْ أَذْ إِنْهزّْ، مَاشَا ضفَّارْ ن ؤُغَارَّابُو إِقڒْعْ إِ-ث جّهْذْ ن ڒمْوَاجْ.

⁴¹ Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.

⁴² ثُوغَا نوَّانْ إِعسْكَارِييّنْ أَذْ نْغنْ إِمحْبَاسْ حِيمَا وَارْ إِمّنْضَارْ حذْ إِخفْ نّسْ ذِي ڒبْحَارْ مَاحنْذْ أَذْ إِعُومّْ، ؤُشَا أَذْ يَارْوڒْ.

⁴² Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.

⁴³ مَاشَا ڒْقبْطَانْ خْ مْيَا ونِّي ثُوغَا إِخْسْ أَذْ إِسّنْجمْ بُولُوسْ، إِسّْبدّْ إِ-ثنْ، يُومُورْ بلِّي إِنِّي إِزمَّارنْ أَذْ مّنْضَارنْ إِخفْ نْسنْ ذڭْ وَامَانْ، مَاحنْذْ أَذْ عُومّنْ، أَذْ عُومّنْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ أَوْضنْ غَارْ ڒْبَارّْ.

⁴³ Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;

⁴⁴ وِي إِقِّيمنْ، إِجَّا إِ-ثنْ أَذْ ژْوَانْ خْ ثْفڒْوِينْ ؤُ خْ إِزيْنَانْ ن إِكشُّوضنْ ن ؤُغَارَّابُو، ؤُشَا أَمُّو إِ إِوْضنْ مَارَّا غَارْ ڒْبَارّْ، تّْوَاسّْنجْمنْ.

⁴⁴ e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →