Atos 12
rifa (RIFA) vs NTLH
1 ذِي ڒْوقْثْ نِّي عْڒَاحَاڒْ إِسّْوِيژّضْ هِيرُوذُوسْ أَفُوسْ نّسْ حِيمَا أَذْ إِكَارْفسْ خْ شَا ن يِينِّي إِدْجَانْ زِي ثْمسْمُونْثْ.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 إِنْغَا يَاعْقُوبْ ؤُمَاسْ ن يُوحَانَّا س سِّيفْ.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 ؤُمِي إِژْرَا أَقَا مَانْ أَيَا إِعْجبْ أَسنْ إِ وُوذَاينْ، إِكمّڒْ ذڭْ وبْرِيذْ نِّي مَاحنْذْ أَذْ إِطّفْ ؤُڒَا ذ شِيمْعُونْ بُوطْرُوسْ. ثُوغَا ذ ؤُسَّانْ ن وغْرُومْ بْڒَا أَنْثُونْ.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 ڒَْامِي ث إِطّفْ، إِڭَّا إِ-ث ذِي ڒحْبسْ، ؤُشَا إِڭَّا أَسْ ذڭْ إِفَاسّنْ ن ستَّا -عشْرَا ن إِعسَّاسنْ، حِيمَا أَذْ خَاسْعسّنْ. ثُوغَا إِخْسْ أَذْ ث إِقدّمْ زَّاثْ إِ وُوذَاينْ أَوَارْنِي إِ ڒْْعِيذْ ن ثْغَارْصْثْ ن ؤُسعْذُو.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 ؤُمِي ثُوغَاعسّنْ خْ شِيمْعُونْ ذِي ڒحْبسْ، ثُوغَا ثژَّادْجْ ثْمسْمُونْثْ إِ أَربِّي بْڒَا قطُّو ذِي طّْوعْ نّسْ.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 ذِي دْجِيڒثْ، غَارْ ثُوفُّوثْ إِ ذِي ثُوغَا إِزْعمْ هِيرُوذُوسْ أَذْ ث إِقدّمْ، ؤُمِي إِطّصْ شِيمْعُونْ أَمْ ث شدّنْ س ثْنَاينْ ن سّْنَاسڒْ جَارْ ثْنَاينْ ن إِعسَّاسنْ ن ڒْعسْكَارْ ؤُ إِنّغْنِي حطَّانْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ڒحْبسْ،
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 إِبدّْ-د لْمَالَاكْ ن سِيذِي سنّجْ نّسْ ؤُ طّْيَا ن ثْفَاوْثْ ثتّْشعْشِيعْ ذِي مَارَّا أَخَّامْ ؤُشَا نتَّا إِعَارْنْ إِ-ث ذڭْ ؤُغزْذِيسْ نّسْ، إِسّْفَاقْ إِ-ث، إِنَّا: ”كَّارْ ذغْيَا!“ ذغْيَا وْضَانْثْ سّْنَاسڒْ زڭْ إِفَاسّنْ نّسْ.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 إِنَّا أَسْ لْمَالَاكْ: ”بْيسْ، ثقّْنذْ ثِيسِيڒَا نّشْ!“ إِڭَّا أَمُّو. إِنَّا أَسْ خنِّي: ”أَرْضْ أَجدْجَابْ نّشْ، ضْفَارْ أَيِي-د!“
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 خنِّي إِفّغْ، إِضْفَارْ إِ-ث، وَارْ إِسِّينْ مِينْ ذ أَسْ إِڭَّا لْمَالَاكْ، أَقَا مَانْ أَيَا ذ ثِيذتّْ، مَاغَارْ إِتّْغِيڒْ أَسْ إِژْرَا إِجّْ ن ڒوْحِييْ.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 أَڒَامِي كِّينْ خْ ؤُعسَّاسْ أَمزْوَارُو ذ خْ ونِّي وِيسّْ ثْنَاينْ، إِوْضنْ غَارْ ثوَّارْثْ ن وُوزَّاڒْ ثنِّي إِتَّاوْينْ غَارْ ثنْذِينْثْ، ثنُّورْزمْ أَسنْ وحّْذسْ. أَوَارْنِي ڒَامِي زَّايسْ فّْغنْ، قضْعنْ إِشْثْ ن زّنْقثْ، ڒخْذنِّي إِجَّا إِ-ث لْمَالَاكْ.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 خنِّي إِذْوڒْ-د شِيمْعُونْ غَارْ ڒْبَاڒْ نّسْ، إِنَّا: ”ڒخُّو سّْنغْ س ثِيذتّْ بلِّي سِيذِي إِسّكّْ-د لْمَالَاكْ نّسْ، إِسّنْجمْ أَيِي زڭْ إِفَاسّنْ ن هِيرُوذُوسْ ؤُ زِي مَارَّا مِينْ زعْمنْ أَذْ أَيِي ڭّنْ وُوذَاينْ.“
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 ؤُمِي ثُوغَا إِتّْخَارّصْ ذِي مَانْ أَيَا، يُوسَا-د غَارْ ثَادَّارْثْ ن مَارْيَامْ، يمَّاسْ ن يُوحَانَّا، ونِّي إِتّْكنَّانْ مَارْكُوسْ، مَانِي ثُوغَا تّْمُونَانْ أَطَّاسْ، تّْژَادْجَانْ ذِينْ.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 أَڒَامِي إِسّْقَارْقبْ ذِي ثوَّارْثْ ن بَارَّا ن ڒمْرَاحْ، ثُوسَا-د إِشْثْ ن ثْحنْجِيرْثْ، قَّارنْ أَسْ رُوذَا حِيمَا أَذْ ثْسڒْ وِي ذِينِّي.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 ثعْقڒْ ثْمِيجَّا ن شِيمْعُونْ، ؤُشَا زِي سِّيبّثْ ن ڒفْرَاحثْ وَارْ ثَارْزِيمْ شَا ثوَّارْثْ، مَاشَا ثعْقبْ ذغْيَا ؤُشَا ثْخبَّارْ إِ-ثنْ، إِنَّا أَسنْ: ”خْزَارْ، شِيمْعُونْ، أَقَا إِبدّْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ڒمْرَاحْ!“
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 نَّانْ أَسْ: ”أَقَا شمْ ثْخڒْفذْ!“ مَاشَا نتَّاثْ ثقِّيمْ ثقَّارْ أَقَا مَانْ أَيَا نِيشَانْ. نَّانْ أَسْ: ”مَا أَذْ ثَاغْ ذ لْمَالَاكْ نّسْ!“
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 مَاشَا شِيمْعُونْ، إِقِّيمْ إِسّْقَارْقُوبْ ؤُشَا فّْغنْ، ژْرِينْ ث ؤُشَا ثْبهْثنْ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 إِشيَّارْ أَسنْ س ؤُفُوسْ نّسْ حِيمَا أَذْ سْقَارنْ ؤُشَا إِعَاوذْ أَسنْ مَامّشْ ث-إِ-د-إِسُّوفّغْ سِيذِي زِي ڒحْبسْ، إِنَّا: ”خبَّارمْ يَاعْقُوبْ ذ ثَاوْمَاثْ خْ ؤُيَا!“ خنِّي إِفّغْ غَارْ إِجّْ ن ومْشَانْ نّغْنِي.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 ڒَامِي د-يِيوضْ ؤُزِيڒْ، إِمْسَارْ إِجّْ ن ؤُخَارْوضْ إِ وَارْ إِدْجِينْ ذْرُوسْثْ جَارْ ڒْعسْكَارْ خْ مِينْ إِمْسَارنْ إِ شِيمْعُونْ.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 أَوَارْنِي ڒَامِي ثُوغَا خَاسْ يَارزُّو هِيرُوذُوسْ، مَاشَا وَارْ ث يُوفِي، إِحْكمْ خْ إِعسَّاسنْ س ڒْموْثْ، إِفّغْ زِي يَاهُوذِييَّا، إِقِّيمْ إِزدّغْ ذِي قَايْصَارِييَا.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 ؤُمِي ثُوغَا ڒعْذَاوثْ ذِي هِيرُوذُوسْ ضِيدّْ إِ أَيْثْ ن صُورْ ذ صَايْذُونْ، مُوننْ نِيثْنِي، إِوْضنْ أَذْ سّْقنْعنْ بْلَاسْثُوسْ أَمْسخَّارْ إِشنّْعنْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا تَّارنْ أَسْ مَاحنْذْ أَذْ أَسنْ إِوْشْ إِجّْ ن وصْڒَاحْ، مِينْزِي مَاشَّا ن ثمُّورْثْ نْسنْ ثكَّا-د زِي ثْڭلْذِيثْ ن هِيرُوذُوسْ.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 ذڭْ إِجّْ ن وَاسّْ ن ڒْفَارْحْ إِتّْوَاسّْننْ يَارْضْ هِيرُوذُوسْ أَجدْجَابْ ن ؤُجدْجِيذْ أَمْ إِقِّيمْ خْ ڒْكُورْسِي ن شّْرعْ، ؤُشَا إِسِّيوڒْ إِ ڒْغَاشِي.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 ؤُشَا مَارَّا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ غَارسْ: ”أَقَا ذ أَوَاڒنْ ن أَربِّي، وَارْ إِدْجِي ن بْنَاذمْ.“
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 ڒخْذنِّي إِوْثَا إِ-ث لْمَالَاكْ ن سِيذِي، مِينْزِي نتَّا وَارْ إِوْشِي أَعُودْجِي إِ أَربِّي. ؤُشَا ذْڒنْ ث إِكشَّاونْ، إِفّغْ زَّايسْ بُوحْبڒْ.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 أَوَاڒْ ن أَربِّي إِتّْوَابَارّحْ زَّايسْ، إِمقَّارْ.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 بَارْ-نَابَا ذ شَاوُولْعقْبنْ-د زِي ؤُرْشَالِيمْ غَارْ أَنْثِييُوكِييَا أَوَارْنِي ڒَامِي كمّْڒنْ ثَاسخَّارْثْ نْسنْ ؤُشَا إِوْينْ أَكِيذْسنْ يُوحَانَّا، ونِّي ؤُمِي تّْكنَّانْ مَارْكُوسْ.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.