2 Samuel 19
rifa (RIFA) vs ARC
1 خنِّي إِنّخْڒعْ ؤُجدْجِيذْ أَطَّاسْ، إِڭعّذْ غَارْ وخَّامْ إِ إِدْجَانْ سنّجْ إِ ثوَّارْثْ، إِرُو. ؤُشَا أَمْ إِكَّا سَّا ذ سَّا، إِنَّا أَمُّو: ”أَ مِّي أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي أَبْشَالُومْ! إِڒِي نشّْ مُّوثغْ ذڭْ ومْشَانْ نّشْ، أَ أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي!“
1 E disseram a Joabe: Eis que o rei anda chorando e lastima-se por Absalão.
2 نَّانْ إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ إِتّْرُو، إِتّشْضِينْ خْ أَبْشَالُومْ.“
2 Então, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em tristeza para todo o povo; porque, naquele mesmo dia, o povo ouvira dizer: Mui triste está o rei por causa de seu filho.
3 ذڭْ وَاسّْ نِّي إِذْوڒْ ؤُسنْجمْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ غَارْ وشْضَانْ، مَاغَارْ ڒْڭنْسْ إِسْڒَا ذڭْ وَاسّْ نِّي: ”أَجدْجِيذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ.“
3 E, naquele mesmo dia, o povo entrou às furtadelas na cidade, como o povo de vergonha se escoa quando foge da peleja.
4 ذڭْ وَاسّْ نِّي يُوذفْ-د ڒْڭنْسْ غَارْ ثنْذِينْثْ أَمْ مَامّشْ إِتّْحَامَا ڒْڭنْسْ إِ إِتّْسضْحَا إِخفْ نّسْ، خْمِي تَّاركّْوَاڒنْ زڭْ ؤُمنْغِي.
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto; e o rei gritava a alta voz: Meu filho Absalão, Absalão, meu filho, meu filho!
5 أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِڒحّفْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، إِتّْڒَاغَا ؤُجدْجِيذْ س ثْمِيجَّا إِجهْذنْ: ”أَ مِّي أَبْشَالُومْ، أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي!“
5 Então, entrou Joabe ao rei, em casa, e disse: Hoje, envergonhaste a face de todos os teus servos, que livraram hoje a tua vida, e a vida de teus filhos, e de tuas filhas, e a vida de tuas mulheres, e a vida de tuas concubinas,
6 خنِّي يُوذفْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي ثَادَّارْثْ، إِنَّا: ”شكْ أَسّْ-أَ ثسّْحشْمذْ ؤُذمْ ن مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّشْ إِنِّي د-إِفكّنْ أَسّْ-أَ ڒعْمَارْ نّشْ ذ ڒعْمَارْ ن إِحنْجِيرنْ نّشْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّشْ ؤُڒَا ذ ڒعْمَارْ ن ثمْغَارِينْ نّشْ ذ ڒعْمَارْ ن ثِييَّا نّشْ،
6 amando tu aos que te aborrecem e aborrecendo aos que te amam; porque, hoje, dás a entender que nada valem para contigo capitães e servos; porque entendo, hoje, que, se Absalão vivesse, e todos nós, hoje, fôssemos mortos, então, bem te parecera aos teus olhos.
7 ؤُمِي ثخْسذْ إِنِّي شكْ إِتّْعِيفّنْ ؤُ ؤُمِي ثْعِيفّذْ إِنِّي شكْ إِتّخْسنْ. مَاغَارْ شكْ ثوْشِيذْ أَنغْ أَسّْ-أَ أَذْ نسّنْ، أَقَا غَاركْ إِمقّْرَاننْ ذ إِمْسخَّارنْ وَارْ سكّْوِينْ وَالُو. إِوَا أَسّْ-أَ سّْنغْ، مَاڒَا أَبْشَالُومْ إِدَّارْ ؤُ نشِّينْ مَارَّا ثُوغَا نمُّوثْ، مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي نِيشَانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala conforme o coração de teus servos; porque, pelo Senhor , te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e maior mal te será isso do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 خنِّي ڒخُّو، كَّارْ، فّغْ غَارْ بَارَّا، ؤُشَا سِيوڒْ غَارْ وُوڒْ ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، مَاغَارْ نشّْ أَذْ أَشْ جَّادْجغْ غَارْ سِيذِي، مَاڒَا شكْ وَارْ ثفِّيغذْ غَارْ بَارَّا، خنِّي دْجِيڒثْ-أَ وَارْ إِتّْغِيمِي أَذْ غَاركْ إِسّنْسْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ. ذ مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي مَاهُو إِ شكْ خْ مَارَّا ثُوعفّْنَا إِ شكْ إِڒقْفنْ زِي ثمْژِي نّشْ أَڒْ إِضَا.“
8 Então, o rei se levantou e se assentou à porta, e fizeram saber a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está assentado à porta. Então, todo o povo veio apresentar-se diante do rei; porém Israel fugiu cada um para as suas tendas.
9 خنِّي إِكَّارْ ؤُجدْجِيذْ، إِقِّيمْ ذِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُ نِيثْنِي خبَّارنْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ إِقِّيمْ ذِي ثوَّارْثْ.“ ؤُشَا يُوسَا-د مَارَّا ڒْڭنْسْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ. مَاشَا إِسْرَائِيل يَارْوڒْ، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ إِقِيضَانْ نّسْ.
9 E todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e ele nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 ؤُشَا مَارَّا ڒْڭنْسْ، ذِي مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل، ثُوغَا إِتّمْشُوبّشْ، نِيثْنِي نَّانْ: ”أَجدْجِيذْ إِسّنْجمْ أَنغْ زڭْ ؤُفُوسْ ن ڒْعذْيَانْ نّغْ ؤُ نتَّا إِفكّْ أَنغْ زڭْ ؤُفُوسْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ ڒخُّو يَارْوڒْ زِي ثمُّورْثْ زِي سِّيبّثْ ن أَبْشَالُومْ،
10 E Absalão, a quem ungimos sobre nós, já morreu na peleja; agora, pois, por que vos calais e não fazeis voltar o rei?
11 ؤُمِي أَبْشَالُومْ، ونِّي نذْهنْ نشِّينْ ذ أَجدْجِيذْ خَانغْ، إِمُّوثْ ذڭْ ؤُمنْغِي. خنِّي ڒخُّو، مَايمِّي ثسُّوسْممْ أَمُّو حِيمَا أَذْ د-ثَارّمْ أَجدْجِيذْ عَاوذْ غَارْ ذَا؟“
11 Então, o rei Davi enviou a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes, dizendo: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para a sua casa? (Porque as palavras de todo o Israel chegaram ao rei, até à sua casa.)
12 خنِّي إِسّكّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ، إِنَّا: ”سِيوڒْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن يَاهُوذَا، إِنِي: ’مَايمِّي ثخْسمْ أَذْ ثِيڒِيمْ ذ إِنڭُّورَا حِيمَا أَذْ ثَارّمْ أَجدْجِيذْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ؟‘ - مِينْزِي أَوَاڒنْ ن مَارَّا إِسْرَائِيل إِوْضنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ -
12 Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 ’كنِّيوْ ذ أَيْثْمَا إِنُو، كنِّيوْ ذ إِغْسَانْ إِنُو ذ ويْسُومْ إِنُو. مَايمِّي ثخْسمْ خنِّي أَذْ ثِيڒِيمْ ذ إِنڭُّورَا إِ ذ غَا يَارّنْ أَجدْجِيذْ؟‘
13 E a Amasa direis: Porventura, não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus, e outro tanto, se não fores chefe do arraial diante de mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 ؤُشَا إِ عَامَاسَا أَذْ أَسْ ثِينِيمْ: ’مَا وَارْ إِدْجِي شكْ ذ إِغْسَانْ إِنُو ذ أَيْسُومْ إِنُو؟ أجّْ أَربِّي أَذْ أَيِي إِڭّْ ثَا ذ ثَا، مَاڒَا وَارْ ثتِّيڒِيذْ ذ أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ذڭْ ومْشَانْ ن يُووَابْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو مَارَّا ؤُسَّانْ.‘ “
14 Assim, moveu o coração de todos os homens de Judá, como o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta tu com todos os teus servos.
15 أَمُّو إِزمَّارْ ذَاوُوذْ أَذْ غَارسْ د-إِجْبدّْ ؤُڒْ ن مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا أَمْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن ورْيَازْ ؤُ نِيثْنِي سّكّنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ نَّانْ: ”عْقبْ، شكْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّشْ.“
15 Então, o rei voltou e chegou até ao Jordão; e Judá veio a Gilgal, para ir encontrar-se com o rei, à outra banda do Jordão.
16 خنِّي إِعْقبْ-د ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا يِيوضْ-د غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُشَا أَيْثْ ن يَاهُوذَا ؤُسِينْ-د غَارْ جِيلْجَالْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ رَاحنْ أَذْ عَاوْننْ أَژكّْوِي ن ؤُجدْجِيذْ خْ لْ-ؤُرْذُونْ.
16 E apressou-se Simei, filho de Gera, filho de Benjamim, que era de Baurim; e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 ؤُشَا شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، إِجّْ زڭْ أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ زِي بَاخُورِيمْ إِكْسِي ذڭْ ؤُضَارْ نّسْ، إِهْوَا أَكْ-ذ يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ.
17 E com ele mil varões de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; e prontamente passaram o Jordão adiante do rei.
18 ثُوغَا أَكِيذسْ عَاوذْ أَڒفْ ن يرْيَازنْ زِي بِينْيَامِينْ، ؤُڒَا ذ صِيبَا، أَمْسخَّارْ ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ أَكْ-ذ خمّسْطَاشْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ عِيشْرِينْ ن إِمْسخَّارنْ نّسْ أَكِيذسْ. نِيثْنِي إِوْضنْ أَذْ عْذُونْ لْ-ؤُرْذُونْ قْبڒْ إِ د غَا يَاسْ ذِينِّي ؤُجدْجِيذْ.
18 E, passando a barca, para fazer passar a casa do rei e para fazer o que bem parecesse aos seus olhos, então, Simei, filho de Gera, se prostrou diante do rei, passando ele o Jordão.
19 ثژْوَا ثْغَارَّابُوثْ إِ ؤُسژْوِي ن ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ حِيمَا أَذْ ثڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ. ؤُ شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُمِي د-إِژْوَا وَانِيثَا لْ-ؤُرْذُونْ،
19 E disse ao rei: Não me impute meu senhor a minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 ؤُ نتَّا إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ سِيذِي إِنُو وَارْ ذ أَيِي إِحسّبْ ڒْمُوعْصِييّثْ إِنُو، أجّْ إِ-ث وَارْ إِتِّيذَارْ عَاذْ ذڭْ ؤُفَارْيضْ إِ إِڭَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ ذڭْ وَاسّْ ؤُمِي إِفّغْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ زِي ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ وَارْ ت إِكسِّي أَمُّو غَارْ وُوڒْ حِيمَا أَذْ زَّايِي إِنْثَاقمْ.
20 Porque teu servo deveras confessa que eu pequei; porém eis que eu sou o primeiro que de toda a casa de José desci a encontrar-me com o rei, meu senhor.
21 مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِسّنْ: نشّْ، وَاهْ، نشّْ خْضِيغْ، مَاشَا خْزَارْ، نشّْ أَسّْ-أَ ذ أَمزْوَارُو زِي مَارَّا ثَادَّارْثْ ن يُوسُوفْ إِ د-إِهْوَانْ، حِيمَا أَذْ مْسَاڭَارغْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“
21 Então, respondeu Abisai, filho de Zeruia, e disse: Não morreria, pois, Simei por isso, havendo amaldiçoado ao ungido do Senhor ?
22 خنِّي يَارَّا-د أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، إِنَّا: ”زعْمَا وَارْ إِتّْخصِّي شِيمْعِي أَذْ إِمّثْ خْ مَانْ أَيَا؟ أَقَا نتَّا إِنْعڒْ أَمذْهُونْ ن سِيذِي.“
22 Porém Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Por que, porventura, não sei que hoje fui feito rei sobre Israel?
23 مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا: ”مِينْ جَارْ أَيِي-د أَكِيذْومْ، أَرَّاوْ ن صَارُويَا، ؤُمِي ثْذوْڒمْ أَيِي أَسّْ-أَ أَمْ إِجّْ ن وغْرِيمْ؟ مَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَانغْ أَسّْ-أَ شَا ن إِجّْ ذِي إِسْرَائِيل؟ أَخْمِي نشّْ وَارْ سِّينغْ، أَقَا نشّْ أَسّْ-أَ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل؟“
23 E disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 أَجدْجِيذْ إِنَّا إِ شِيمْعِي: ”شكْ وَارْ ثتّْمتِّيذْ شَا!“ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِجُّودْجْ أَسْ ث.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei e não tinha lavado os pés, nem tinha feito a barba, nem tinha lavado as suas vestes desde o dia em que o rei tinha saído até ao dia em que voltou em paz.
25 ؤُڒَا ذ مَافِيبُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، يُوسَا-د إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ. نتَّا ثُوغَا وَارْ إِسِّيرْذْ إِضَارنْ نّسْ، ؤُ وَارْ إِحفّْ أَشْڒَاغمْ نّسْ ؤُ وَارْ إِصبّنْ أَرُّوضْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ أَڒْ أَسّْ إِ ذِي د-إِعْقبْ نتَّا ذِي ڒهْنَا.
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, disse-lhe o rei: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 ؤُمِي د-يُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي وَارْ كِيذِي ثْرُوحذْ، مَافِيبُوشَاثْ؟“
26 E disse ele: Ó rei, meu senhor, o meu servo me enganou; porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, e nele montarei, e irei com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 نتَّا إِنَّا أَسْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمْسخَّارْ إِنُو إِغْذَارْ أَيِي، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِنَّا: ’نشّْ خْسغْ أَذْ بَارْذْعغْ إِ وغْيُوڒْ، أَذْ خَاسْ نْيغْ، أَذْ رَاحغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ!‘، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ ذ أَقجْذَاحْ.
27 De mais disso, falsamente acusou o teu servo diante do rei, meu senhor; porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; faze, pois, o que parecer bem aos teus olhos.
28 نتَّا إِشقّفْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ غَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. مَاشَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي. أڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.
28 Porque toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; e, contudo, puseste a teu servo entre os que comem à tua mesa; e que mais direito tenho eu de clamar ao rei?
29 مِينْزِي مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَا ثُوغَا وَارْ ثدْجِي مْغِيرْ إِرْيَازنْ إِمتِّيننْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. وَاخَّا أَمنِّي شكْ ثسّْغِيمذْ أَمْسخَّارْ نّشْ غَارْ يِينِّي إِتّتّنْ غَارْ طَّابْڒَا نّشْ! مِينْ غَارِي عَاذْ ذ ثَاسْغَارْثْ ؤُ إِ ؤُمِي غَا تَّارغْ عَاذْ كْثَارْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ؟“
29 E disse-lhe o rei: Por que ainda falas mais de teus negócios? Já disse eu: Tu e Ziba, reparti as terras.
30 أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثسَّاوَاڒذْ عَاذْ أَمُّو خْ ثْمسْڒَايِينْ نّشْ؟ نشّْ قَّارغْ أَشْ: شكْ ذ صِيبَا، كنِّيوْ أَذْ ثبْضَامْ ثَامُّورْثْ.“
30 E disse Mefibosete ao rei: Tome ele também tudo, pois já veio o rei, meu senhor, em paz à sua casa.
31 إِنَّا مَافِيبُوشَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”نتَّا إِزمَّارْ أَذْ ت إِكْسِي مَارَّا، مَاغَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَقَا إِعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي ڒهْنَا.“
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar à outra banda do Jordão.
32 بَارْزِيلَّايْ، أَجِيلْعَاذِي، إِهْوَا زِي رُوجَالِيمْ مَاحنْذْ أَذْ ث إِوْشْ أَفُوسْ إِ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ؤُژكّْوُو ن لْ-ؤُرْذُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِسّْقبّضْ أَمُّو خْ لْ-ؤُرْذُونْ.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha sustentado o rei, quando tinha a sua morada em Maanaim, porque era homem mui grande.
33 بَارْزِيلَّايْ ثُوغَا إِوْسَارْ أَطَّاسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ ن ثْمنْيِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. نتَّا ثُوغَا إِكْسِي غَارسْ أَجدْجِيذْ ؤُمِي ث ثُوغَا ذِي مَاحَانَايِيمْ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن ورْيَازْ غَارسْ أَڭْڒَا أَطَّاسْ.
33 E disse o rei a Barzilai: Passa tu comigo, e sustentar-te-ei comigo em Jerusalém.
34 أَجدْجِيذْ إِنَّا إِ بَارْزِيلَّايْ: ”ژْوَا أَكِيذِي. نشّْ أَذْ شكْ غَارِي كْسِيغْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“
34 Porém Barzilai disse ao rei: Quantos serão os dias dos anos da minha vida, para que suba com o rei a Jerusalém?
35 مَاشَا بَارْزِيلَّايْ إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مشْحَاڒْ ن وُوسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ إِنُو عَاذْ ذِينْ أَڒَامِي غَا فّْغغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ؟
35 Da idade de oitenta anos sou eu hoje; poderia eu discernir entre bom e mau? Poderia o teu servo ter gosto no que comer e beber? Poderia eu mais ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que será o teu servo ainda pesado ao rei, meu senhor?
36 أَسّْ-أَ نشّْ غَارِي ثْمنْيِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. مَا زمَّارغْ أَذْ فَارْزغْ عَاذْ مِينْ إِصبْحنْ زِي مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ؟ مَا إِزمَّارْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِقَّاسْ مِينْ غَا شّغْ ذ مِينْ غَا سْوغْ؟ مَا زمَّارغْ أَذْ سْڒغْ عَاذْ إِ ثْمِيجَّا ن إِمذْيَازنْ ذ ثْمذْيَازِينْ؟ مَايمِّي غَا إِسّذْقڒْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ عَاذْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ؟
36 Com o rei passará teu servo ainda um pouco mais além do Jordão; e por que me recompensará o rei com tal recompensa?
37 أَمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِژْوَا لْ-ؤُرْذُونْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ مْغِيرْ شْوَايْثْ. مَايمِّي ذ أَيِي غَا إِوْشْ ؤُجدْجِيذْ ثَاربَّاحْثْ-أَ؟
37 Deixa voltar o teu servo, e morrerei na minha cidade junto à sepultura de meu pai e de minha mãe; mas eis aí está o teu servo Quimã; que passe com o rei, meu senhor, e faze-lhe o que bem parecer aos teus olhos.
38 أجّْ أَمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِعْقبْ حِيمَا أَذْ مّْثغْ ذِي ثنْذِينْثْ إِنُو، غَارْ ونْضڒْ ن بَابَا ذ يمَّا. خْزَارْ، أَقَا ذَا أَمْسخَّارْ نّشْ كِيمْهَامْ! أجّْ إِ-ث أَذْ إِژْوَا أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. أڭّْ أَسْ مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.“
38 Então, disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei como bem parecer aos teus olhos, e tudo quanto me pedires te farei.
39 خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”كِيمْهَامْ أَذْ كِيذِي إِژْوَا ؤُ مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، أَذْ أَسْ ث ڭّغْ. مَارَّا مِينْ زَّايِي ثسُّوثَارذْ، أَذْ أَشْ ث ڭّغْ.“
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e, passando também o rei, beijou o rei a Barzilai e o abençoou; e ele voltou para o seu lugar.
40 ؤُمِي إِژْوَا مَارَّا ڒْڭنْسْ لْ-ؤُرْذُونْ، إِژْوَا ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِسُّوذمْ بَارْزِيلَّايْ، إِبَاركْ إِ-ث. خَاسْ ؤُشَا إِذْوڒْ نتَّا غَارْ ثمُّورْثْ نّسْ.
40 E dali passou o rei a Gilgal, e Quimã passou com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, como também a metade do povo de Israel.
41 أَجدْجِيذْ مَاشَا يَارْنِي إِعْذُو غَارْ جِيلْجَالْ ؤُ كِيمْهَامْ إِعْذُو أَكِيذسْ. مَارَّا ڒْڭنْسْ ن يَاهُوذَا ثُوغَا إِسّعْذُو أَجدْجِيذْ، ؤُڒَا ذ أَزْينْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل.
41 E eis que todos os homens de Israel vieram ao rei e disseram ao rei: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e conduziram o rei e a sua casa por sobre o Jordão e todos os homens de Davi com eles?
42 ؤُ خْزَارْ، مَارَّا إِرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل ؤُسِينْ-د غَارْ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي أَيْثْمَاثْنغْ، إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، ؤُشَارنْ شكْ إِ نشِّينْ ؤُ نذْهنْ أَجدْجِيذْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ ڒَامِي ثُوغَا إِژْوَا لْ-ؤُرْذُونْ ذ مَارَّا إِرْيَازنْ ن ذَاوُوذْ أَكِيذسْ؟“
42 Então, responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente; e por que vos irais por isso? Porventura, comemos à custa do rei ou nos apresentou algum presente?
43 خنِّي أَرِّينْ-د مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا خْ يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل: ”مِينْزِي أَجدْجِيذْ إِتّعْنَا أَنغْ-د. مَايمِّي ثْخيّْقمْ خْ ؤُيَا؟ مَا نشَّا نشِّينْ زِي مَاشَّا ن ؤُجدْجِيذْ نِيغْ يِيوِي-د نتَّا إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ إِ نشِّينْ؟“
43 E responderam os homens de Israel aos homens de Judá e disseram: Dez partes temos no rei e até em Davi mais temos nós do que vós; porque, pois, fizestes pouca conta de nós, para que a nossa palavra não fosse a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.
44 إِرْيَازْأنْ ن إِسْرَائِيل أَرِّينْ-د خْ يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، نَّانْ: ”نشِّينْ غَارْنغْعشْرَا ن إِفَاسّنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، ؤُڒَا أَكْ-ذ ذَاوُوذْ غَارْنغْ خنِّي كْثَارْ خَاومْ. مَايمِّي ذ أَنغْ ثسّحْقَارمْ؟ مَا وَارْ إِدْجِي وَاوَاڒْ نّغْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ نَارّْ أَجدْجِيذْ نّغْ؟“ ؤُشَا ثُوغَا أَوَاڒْ ن يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا إِجْهذْ خْ وَاوَاڒْ ن يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل.
44 — ausente —
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.