2 Samuel 19

rifa (RIFA) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ خنِّي إِنّخْڒعْ ؤُجدْجِيذْ أَطَّاسْ، إِڭعّذْ غَارْ وخَّامْ إِ إِدْجَانْ سنّجْ إِ ثوَّارْثْ، إِرُو. ؤُشَا أَمْ إِكَّا سَّا ذ سَّا، إِنَّا أَمُّو: ”أَ مِّي أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي أَبْشَالُومْ! إِڒِي نشّْ مُّوثغْ ذڭْ ومْشَانْ نّشْ، أَ أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي!“

¹ E disseram a Joabe: Eis que o rei anda chorando, e lastima-se por Absalão.

² نَّانْ إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ إِتّْرُو، إِتّشْضِينْ خْ أَبْشَالُومْ.“

² Então a vitória se tornou naquele mesmo dia em tristeza por todo o povo; porque naquele mesmo dia o povo ouvira dizer: Mui triste está o rei por causa de seu filho.

³ ذڭْ وَاسّْ نِّي إِذْوڒْ ؤُسنْجمْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ غَارْ وشْضَانْ، مَاغَارْ ڒْڭنْسْ إِسْڒَا ذڭْ وَاسّْ نِّي: ”أَجدْجِيذْ إِشْضنْ خْ مِّيسْ.“

³ E naquele mesmo dia o povo entrou às furtadelas na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.

⁴ ذڭْ وَاسّْ نِّي يُوذفْ-د ڒْڭنْسْ غَارْ ثنْذِينْثْ أَمْ مَامّشْ إِتّْحَامَا ڒْڭنْسْ إِ إِتّْسضْحَا إِخفْ نّسْ، خْمِي تَّاركّْوَاڒنْ زڭْ ؤُمنْغِي.

⁴ Estava, pois, o rei com o rosto coberto; e o rei gritava a alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!

⁵ أَجدْجِيذْ ثُوغَا إِڒحّفْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، إِتّْڒَاغَا ؤُجدْجِيذْ س ثْمِيجَّا إِجهْذنْ: ”أَ مِّي أَبْشَالُومْ، أَبْشَالُومْ، أَ مِّي، أَ مِّي!“

⁵ Então entrou Joabe na casa do rei, e disse: Hoje envergonhaste o rosto de todos os teus servos, que livraram hoje a tua vida, e a vida de teus filhos, e de tuas filhas, e a vida de tuas mulheres, e a vida de tuas concubinas;

⁶ خنِّي يُوذفْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي ثَادَّارْثْ، إِنَّا: ”شكْ أَسّْ-أَ ثسّْحشْمذْ ؤُذمْ ن مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّشْ إِنِّي د-إِفكّنْ أَسّْ-أَ ڒعْمَارْ نّشْ ذ ڒعْمَارْ ن إِحنْجِيرنْ نّشْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّشْ ؤُڒَا ذ ڒعْمَارْ ن ثمْغَارِينْ نّشْ ذ ڒعْمَارْ ن ثِييَّا نّشْ،

⁶ Amando tu aos teus inimigos, e odiando aos teus amigos. Porque hoje dás a entender que nada valem para contigo príncipes e servos; porque entendo hoje que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, estarias bem contente.

⁷ ؤُمِي ثخْسذْ إِنِّي شكْ إِتّْعِيفّنْ ؤُ ؤُمِي ثْعِيفّذْ إِنِّي شكْ إِتّخْسنْ. مَاغَارْ شكْ ثوْشِيذْ أَنغْ أَسّْ-أَ أَذْ نسّنْ، أَقَا غَاركْ إِمقّْرَاننْ ذ إِمْسخَّارنْ وَارْ سكّْوِينْ وَالُو. إِوَا أَسّْ-أَ سّْنغْ، مَاڒَا أَبْشَالُومْ إِدَّارْ ؤُ نشِّينْ مَارَّا ثُوغَا نمُّوثْ، مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي نِيشَانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.

⁷ Levanta-te, pois, agora; sai, e fala conforme ao coração de teus servos; porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e maior mal te será isto do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.

⁸ خنِّي ڒخُّو، كَّارْ، فّغْ غَارْ بَارَّا، ؤُشَا سِيوڒْ غَارْ وُوڒْ ن إِمْسخَّارنْ نّشْ، مَاغَارْ نشّْ أَذْ أَشْ جَّادْجغْ غَارْ سِيذِي، مَاڒَا شكْ وَارْ ثفِّيغذْ غَارْ بَارَّا، خنِّي دْجِيڒثْ-أَ وَارْ إِتّْغِيمِي أَذْ غَاركْ إِسّنْسْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ. ذ مَانْ أَيَا أَذْ يِيڒِي مَاهُو إِ شكْ خْ مَارَّا ثُوعفّْنَا إِ شكْ إِڒقْفنْ زِي ثمْژِي نّشْ أَڒْ إِضَا.“

⁸ Então o rei se levantou, e se assentou à porta; e fizeram saber a todo o povo dizendo: Eis que o rei está assentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei; porém Israel havia fugido cada um para a sua tenda.

⁹ خنِّي إِكَّارْ ؤُجدْجِيذْ، إِقِّيمْ ذِي ثوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ. ؤُ نِيثْنِي خبَّارنْ مَارَّا ڒْڭنْسْ، نَّانْ: ”خْزَارْ، أَجدْجِيذْ إِقِّيمْ ذِي ثوَّارْثْ.“ ؤُشَا يُوسَا-د مَارَّا ڒْڭنْسْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ. مَاشَا إِسْرَائِيل يَارْوڒْ، كُوڒْ أَرْيَازْ غَارْ إِقِيضَانْ نّسْ.

⁹ E todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava porfiando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e ele nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.

¹⁰ ؤُشَا مَارَّا ڒْڭنْسْ، ذِي مَارَّا ثِيقبَّاڒْ ن إِسْرَائِيل، ثُوغَا إِتّمْشُوبّشْ، نِيثْنِي نَّانْ: ”أَجدْجِيذْ إِسّنْجمْ أَنغْ زڭْ ؤُفُوسْ ن ڒْعذْيَانْ نّغْ ؤُ نتَّا إِفكّْ أَنغْ زڭْ ؤُفُوسْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ ڒخُّو يَارْوڒْ زِي ثمُّورْثْ زِي سِّيبّثْ ن أَبْشَالُومْ،

¹⁰ E Absalão, a quem ungimos sobre nós, já morreu na peleja; agora, pois, por que vos calais, e não fazeis voltar o rei?

¹¹ ؤُمِي أَبْشَالُومْ، ونِّي نذْهنْ نشِّينْ ذ أَجدْجِيذْ خَانغْ، إِمُّوثْ ذڭْ ؤُمنْغِي. خنِّي ڒخُّو، مَايمِّي ثسُّوسْممْ أَمُّو حِيمَا أَذْ د-ثَارّمْ أَجدْجِيذْ عَاوذْ غَارْ ذَا؟“

¹¹ Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para a sua casa? Porque as palavras de todo o Israel chegaram ao rei, até à sua casa.

¹² خنِّي إِسّكّْ أَجدْجِيذْ ذَاوُوذْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ إِكهَّاننْ صَاذُوقْ ذ أَبْيَاثَارْ، إِنَّا: ”سِيوڒْ أَكْ-ذ إِمْغَارنْ ن يَاهُوذَا، إِنِي: ’مَايمِّي ثخْسمْ أَذْ ثِيڒِيمْ ذ إِنڭُّورَا حِيمَا أَذْ ثَارّمْ أَجدْجِيذْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ؟‘ - مِينْزِي أَوَاڒنْ ن مَارَّا إِسْرَائِيل إِوْضنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ -

¹² Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?

¹³ ’كنِّيوْ ذ أَيْثْمَا إِنُو، كنِّيوْ ذ إِغْسَانْ إِنُو ذ ويْسُومْ إِنُو. مَايمِّي ثخْسمْ خنِّي أَذْ ثِيڒِيمْ ذ إِنڭُّورَا إِ ذ غَا يَارّنْ أَجدْجِيذْ؟‘

¹³ E a Amasa direis: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus, e outro tanto, se não fores capitão do arraial diante de mim para sempre, em lugar de Joabe.

¹⁴ ؤُشَا إِ عَامَاسَا أَذْ أَسْ ثِينِيمْ: ’مَا وَارْ إِدْجِي شكْ ذ إِغْسَانْ إِنُو ذ أَيْسُومْ إِنُو؟ أجّْ أَربِّي أَذْ أَيِي إِڭّْ ثَا ذ ثَا، مَاڒَا وَارْ ثتِّيڒِيذْ ذ أَكُومَانْذَارْ ن ڒْعسْكَارْ ذڭْ ومْشَانْ ن يُووَابْ زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو مَارَّا ؤُسَّانْ.‘ “

¹⁴ Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta tu com todos os teus servos.

¹⁵ أَمُّو إِزمَّارْ ذَاوُوذْ أَذْ غَارسْ د-إِجْبدّْ ؤُڒْ ن مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا أَمْ ؤُڒْ ن إِجّْ ن ورْيَازْ ؤُ نِيثْنِي سّكّنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ نَّانْ: ”عْقبْ، شكْ ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ نّشْ.“

¹⁵ Então o rei voltou, e chegou até ao Jordão; e Judá veio a Gilgal, para ir encontrar-se com o rei, ao outro lado do Jordão.

¹⁶ خنِّي إِعْقبْ-د ؤُجدْجِيذْ ؤُشَا يِيوضْ-د غَارْ لْ-ؤُرْذُونْ، ؤُشَا أَيْثْ ن يَاهُوذَا ؤُسِينْ-د غَارْ جِيلْجَالْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ مَاحنْذْ أَذْ رَاحنْ أَذْ عَاوْننْ أَژكّْوِي ن ؤُجدْجِيذْ خْ لْ-ؤُرْذُونْ.

¹⁶ E apressou-se Simei, filho de Gera, benjamita, que era de Baurim; e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.

¹⁷ ؤُشَا شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، إِجّْ زڭْ أَيْثْ ن بِينْيَامِينْ زِي بَاخُورِيمْ إِكْسِي ذڭْ ؤُضَارْ نّسْ، إِهْوَا أَكْ-ذ يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ ذَاوُوذْ.

¹⁷ E com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; e prontamente passaram o Jordão adiante do rei.

¹⁸ ثُوغَا أَكِيذسْ عَاوذْ أَڒفْ ن يرْيَازنْ زِي بِينْيَامِينْ، ؤُڒَا ذ صِيبَا، أَمْسخَّارْ ن ثَادَّارْثْ ن شَاوُولْ أَكْ-ذ خمّسْطَاشْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ عِيشْرِينْ ن إِمْسخَّارنْ نّسْ أَكِيذسْ. نِيثْنِي إِوْضنْ أَذْ عْذُونْ لْ-ؤُرْذُونْ قْبڒْ إِ د غَا يَاسْ ذِينِّي ؤُجدْجِيذْ.

¹⁸ E, atravessando a barca, para fazer passar a casa do rei e para fazer o que bem parecesse aos seus olhos, então Simei, filho de Gera, se prostrou diante do rei, quando ele passava o Jordão.

¹⁹ ثژْوَا ثْغَارَّابُوثْ إِ ؤُسژْوِي ن ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ حِيمَا أَذْ ثڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّسْ. ؤُ شِيمْعِي، مِّيسْ ن جِيرَا، إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن ؤُجدْجِيذْ، ؤُمِي د-إِژْوَا وَانِيثَا لْ-ؤُرْذُونْ،

¹⁹ E disse ao rei: Não me impute meu senhor a minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.

²⁰ ؤُ نتَّا إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ سِيذِي إِنُو وَارْ ذ أَيِي إِحسّبْ ڒْمُوعْصِييّثْ إِنُو، أجّْ إِ-ث وَارْ إِتِّيذَارْ عَاذْ ذڭْ ؤُفَارْيضْ إِ إِڭَّا ؤُمْسخَّارْ نّشْ ذڭْ وَاسّْ ؤُمِي إِفّغْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ زِي ؤُرْشَالِيمْ، حِيمَا أَجدْجِيذْ وَارْ ت إِكسِّي أَمُّو غَارْ وُوڒْ حِيمَا أَذْ زَّايِي إِنْثَاقمْ.

²⁰ Porque teu servo deveras confessa que pecou; porém eis que eu sou o primeiro que de toda a casa de José desci a encontrar-me com o rei meu senhor.

²¹ مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِسّنْ: نشّْ، وَاهْ، نشّْ خْضِيغْ، مَاشَا خْزَارْ، نشّْ أَسّْ-أَ ذ أَمزْوَارُو زِي مَارَّا ثَادَّارْثْ ن يُوسُوفْ إِ د-إِهْوَانْ، حِيمَا أَذْ مْسَاڭَارغْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“

²¹ Então respondeu Abisai, filho de Zeruia, e disse: Não morreria, pois, Simei por isto, havendo amaldiçoado ao ungido do Senhor?

²² خنِّي يَارَّا-د أَبِيشَايْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، إِنَّا: ”زعْمَا وَارْ إِتّْخصِّي شِيمْعِي أَذْ إِمّثْ خْ مَانْ أَيَا؟ أَقَا نتَّا إِنْعڒْ أَمذْهُونْ ن سِيذِي.“

²² Porém Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Pois porventura não sei que hoje fui feito rei sobre Israel?

²³ مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا: ”مِينْ جَارْ أَيِي-د أَكِيذْومْ، أَرَّاوْ ن صَارُويَا، ؤُمِي ثْذوْڒمْ أَيِي أَسّْ-أَ أَمْ إِجّْ ن وغْرِيمْ؟ مَا إِتّْخصَّا أَذْ إِتّْوَانغْ أَسّْ-أَ شَا ن إِجّْ ذِي إِسْرَائِيل؟ أَخْمِي نشّْ وَارْ سِّينغْ، أَقَا نشّْ أَسّْ-أَ ذوْڒغْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل؟“

²³ E disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.

²⁴ أَجدْجِيذْ إِنَّا إِ شِيمْعِي: ”شكْ وَارْ ثتّْمتِّيذْ شَا!“ ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِجُّودْجْ أَسْ ث.

²⁴ Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não tinha lavado os pés, nem tinha feito a barba, nem tinha lavado as suas vestes desde o dia em que o rei tinha saído até ao dia em que voltou em paz.

²⁵ ؤُڒَا ذ مَافِيبُوشَاثْ، مِّيسْ ن شَاوُولْ، يُوسَا-د إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ. نتَّا ثُوغَا وَارْ إِسِّيرْذْ إِضَارنْ نّسْ، ؤُ وَارْ إِحفّْ أَشْڒَاغمْ نّسْ ؤُ وَارْ إِصبّنْ أَرُّوضْ نّسْ زڭْ وَاسّْ إِ ذِي إِفّغْ ؤُجدْجِيذْ أَڒْ أَسّْ إِ ذِي د-إِعْقبْ نتَّا ذِي ڒهْنَا.

²⁵ E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, disse-lhe o rei: Por que não foste comigo, Mefibosete?

²⁶ ؤُمِي د-يُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، إِمْسَارْ، أَقَا إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي وَارْ كِيذِي ثْرُوحذْ، مَافِيبُوشَاثْ؟“

²⁶ E disse ele: Ó rei meu senhor, o meu servo me enganou; porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, e nele montarei, e irei com o rei; pois o teu servo é coxo.

²⁷ نتَّا إِنَّا أَسْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمْسخَّارْ إِنُو إِغْذَارْ أَيِي، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ إِنَّا: ’نشّْ خْسغْ أَذْ بَارْذْعغْ إِ وغْيُوڒْ، أَذْ خَاسْ نْيغْ، أَذْ رَاحغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ!‘، مَاغَارْ أَمْسخَّارْ نّشْ ذ أَقجْذَاحْ.

²⁷ Demais disto, falsamente acusou a teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que parecer bem aos teus olhos.

²⁸ نتَّا إِشقّفْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ غَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. مَاشَا سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي. أڭّْ مِينْ إِدْجَانْ ذ لمْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.

²⁸ Porque toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; e contudo puseste a teu servo entre os que comem à tua mesa; e que mais direito tenho eu de clamar ao rei?

²⁹ مِينْزِي مَارَّا ثَادَّارْثْ ن بَابَا ثُوغَا وَارْ ثدْجِي مْغِيرْ إِرْيَازنْ إِمتِّيننْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. وَاخَّا أَمنِّي شكْ ثسّْغِيمذْ أَمْسخَّارْ نّشْ غَارْ يِينِّي إِتّتّنْ غَارْ طَّابْڒَا نّشْ! مِينْ غَارِي عَاذْ ذ ثَاسْغَارْثْ ؤُ إِ ؤُمِي غَا تَّارغْ عَاذْ كْثَارْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ؟“

²⁹ E disse-lhe o rei: Por que ainda mais falas de teus negócios? Já disse eu: Tu e Ziba reparti as terras.

³⁰ أَجدْجِيذْ إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي ثسَّاوَاڒذْ عَاذْ أَمُّو خْ ثْمسْڒَايِينْ نّشْ؟ نشّْ قَّارغْ أَشْ: شكْ ذ صِيبَا، كنِّيوْ أَذْ ثبْضَامْ ثَامُّورْثْ.“

³⁰ E disse Mefibosete ao rei: Tome ele também tudo; pois já veio o rei meu senhor em paz à sua casa.

³¹ إِنَّا مَافِيبُوشَاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”نتَّا إِزمَّارْ أَذْ ت إِكْسِي مَارَّا، مَاغَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أَقَا إِعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ ذِي ڒهْنَا.“

³¹ Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar ao outro lado do Jordão.

³² بَارْزِيلَّايْ، أَجِيلْعَاذِي، إِهْوَا زِي رُوجَالِيمْ مَاحنْذْ أَذْ ث إِوْشْ أَفُوسْ إِ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ؤُژكّْوُو ن لْ-ؤُرْذُونْ، حِيمَا أَذْ ث إِسّْقبّضْ أَمُّو خْ لْ-ؤُرْذُونْ.

³² E era Barzilai muito velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha sustentado o rei, quando tinha a sua morada em Maanaim, porque era grande homem.

³³ بَارْزِيلَّايْ ثُوغَا إِوْسَارْ أَطَّاسْ، إِجّْ ن ورْيَازْ ن ثْمنْيِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. نتَّا ثُوغَا إِكْسِي غَارسْ أَجدْجِيذْ ؤُمِي ث ثُوغَا ذِي مَاحَانَايِيمْ، مِينْزِي نتَّا ثُوغَا-ث ذ إِجّْ ن ورْيَازْ غَارسْ أَڭْڒَا أَطَّاسْ.

³³ E disse o rei a Barzilai: Passa tu comigo, e sustentar-te-ei comigo em Jerusalém.

³⁴ أَجدْجِيذْ إِنَّا إِ بَارْزِيلَّايْ: ”ژْوَا أَكِيذِي. نشّْ أَذْ شكْ غَارِي كْسِيغْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.“

³⁴ Porém Barzilai disse ao rei: Quantos serão os dias dos anos da minha vida, para que suba com o rei a Jerusalém?

³⁵ مَاشَا بَارْزِيلَّايْ إِنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مشْحَاڒْ ن وُوسَّانْ ن إِسڭّْوُوسَا ن ثُوذَارْثْ إِنُو عَاذْ ذِينْ أَڒَامِي غَا فّْغغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ؟

³⁵ Da idade de oitenta anos sou eu hoje; poderia eu discernir entre o bom e o mau? Poderia o teu servo ter gosto no que comer e beber? Poderia eu mais ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?

³⁶ أَسّْ-أَ نشّْ غَارِي ثْمنْيِينْ ن إِسڭّْوُوسَا. مَا زمَّارغْ أَذْ فَارْزغْ عَاذْ مِينْ إِصبْحنْ زِي مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ؟ مَا إِزمَّارْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِقَّاسْ مِينْ غَا شّغْ ذ مِينْ غَا سْوغْ؟ مَا زمَّارغْ أَذْ سْڒغْ عَاذْ إِ ثْمِيجَّا ن إِمذْيَازنْ ذ ثْمذْيَازِينْ؟ مَايمِّي غَا إِسّذْقڒْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ عَاذْ خْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ؟

³⁶ Com o rei passará teu servo ainda um pouco mais além do Jordão; e por que me recompensará o rei com tal recompensa?

³⁷ أَمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِژْوَا لْ-ؤُرْذُونْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ مْغِيرْ شْوَايْثْ. مَايمِّي ذ أَيِي غَا إِوْشْ ؤُجدْجِيذْ ثَاربَّاحْثْ-أَ؟

³⁷ Deixa voltar o teu servo, e morrerei na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe; mas eis aí está o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que bem parecer aos teus olhos.

³⁸ أجّْ أَمْسخَّارْ نّشْ أَذْ إِعْقبْ حِيمَا أَذْ مّْثغْ ذِي ثنْذِينْثْ إِنُو، غَارْ ونْضڒْ ن بَابَا ذ يمَّا. خْزَارْ، أَقَا ذَا أَمْسخَّارْ نّشْ كِيمْهَامْ! أجّْ إِ-ث أَذْ إِژْوَا أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ. أڭّْ أَسْ مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ.“

³⁸ Então disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei como bem parecer aos teus olhos, e tudo quanto me pedires te farei.

³⁹ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”كِيمْهَامْ أَذْ كِيذِي إِژْوَا ؤُ مِينْ ثتّْوَاڒِيذْ مْلِيحْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، أَذْ أَسْ ث ڭّغْ. مَارَّا مِينْ زَّايِي ثسُّوثَارذْ، أَذْ أَشْ ث ڭّغْ.“

³⁹ Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e passando também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e ele voltou para o seu lugar.

⁴⁰ ؤُمِي إِژْوَا مَارَّا ڒْڭنْسْ لْ-ؤُرْذُونْ، إِژْوَا ؤُڒَا ذ أَجدْجِيذْ. أَجدْجِيذْ إِسُّوذمْ بَارْزِيلَّايْ، إِبَاركْ إِ-ث. خَاسْ ؤُشَا إِذْوڒْ نتَّا غَارْ ثمُّورْثْ نّسْ.

⁴⁰ E dali passou o rei a Gilgal, e Quimã passou com ele; e todo o povo de Judá conduziu o rei, como também a metade do povo de Israel.

⁴¹ أَجدْجِيذْ مَاشَا يَارْنِي إِعْذُو غَارْ جِيلْجَالْ ؤُ كِيمْهَامْ إِعْذُو أَكِيذسْ. مَارَّا ڒْڭنْسْ ن يَاهُوذَا ثُوغَا إِسّعْذُو أَجدْجِيذْ، ؤُڒَا ذ أَزْينْ ن ڒْڭنْسْ ن إِسْرَائِيل.

⁴¹ E eis que todos os homens de Israel vieram ao rei, e disseram ao rei: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e conduziram o rei e a sua casa dalém do Jordão, e todos os homens de Davi com eles?

⁴² ؤُ خْزَارْ، مَارَّا إِرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل ؤُسِينْ-د غَارْ ؤُجدْجِيذْ، نَّانْ إِ ؤُجدْجِيذْ: ”مَايمِّي أَيْثْمَاثْنغْ، إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، ؤُشَارنْ شكْ إِ نشِّينْ ؤُ نذْهنْ أَجدْجِيذْ ذ ثَادَّارْثْ نّسْ ڒَامِي ثُوغَا إِژْوَا لْ-ؤُرْذُونْ ذ مَارَّا إِرْيَازنْ ن ذَاوُوذْ أَكِيذسْ؟“

⁴² Então responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente; e por que vos irais por isso? Porventura comemos às custas do rei, ou nos deu algum presente?

⁴³ خنِّي أَرِّينْ-د مَارَّا إِرْيَازنْ ن يَاهُوذَا خْ يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل: ”مِينْزِي أَجدْجِيذْ إِتّعْنَا أَنغْ-د. مَايمِّي ثْخيّْقمْ خْ ؤُيَا؟ مَا نشَّا نشِّينْ زِي مَاشَّا ن ؤُجدْجِيذْ نِيغْ يِيوِي-د نتَّا إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ إِ نشِّينْ؟“

⁴³ E responderam os homens de Israel aos homens de Judá, e disseram: Dez partes temos no rei, e até em Davi mais temos nós do que vós; por que, pois, não fizestes conta de nós, para que a nossa palavra não fosse a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.

⁴⁴ إِرْيَازْأنْ ن إِسْرَائِيل أَرِّينْ-د خْ يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا، نَّانْ: ”نشِّينْ غَارْنغْعشْرَا ن إِفَاسّنْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، ؤُڒَا أَكْ-ذ ذَاوُوذْ غَارْنغْ خنِّي كْثَارْ خَاومْ. مَايمِّي ذ أَنغْ ثسّحْقَارمْ؟ مَا وَارْ إِدْجِي وَاوَاڒْ نّغْ ذ أَمزْوَارُو، مَاحنْذْ أَذْ نَارّْ أَجدْجِيذْ نّغْ؟“ ؤُشَا ثُوغَا أَوَاڒْ ن يرْيَازنْ ن يَاهُوذَا إِجْهذْ خْ وَاوَاڒْ ن يرْيَازنْ ن إِسْرَائِيل.

⁴⁴ — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 19 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →