2 Samuel 14

rifa (RIFA) vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ ؤُمِي يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، إِحكَّارْ أَقَا ؤُڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ثُوغَا ضِيدّْ إِ أَبْشَالُومْ،

¹ Joabe, filho de Zeruia, vendo que o coração do rei começava a inclinar-se para Absalão,

² إِسّكّْ يُووَابْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ثَاقُوعَا ؤُشَا إِجَّا أَذْ سّنِّي د-أَوْينْ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثَامِيغِيسْثْ، إِنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أڭّْ أَخْمِي شمْ ثْشضْنذْ، يَارْضْ أَرُّوضْ ن وشْضَانْ، وَارْ ذهّنْ إِخفْ نّمْ س زّشْثْ! سْنعْمِيڒْ أَمْ يِيشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِشضْننْ خْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

² mandou trazer de Tecoa uma mulher sábia e lhe disse: — Finja que está muito triste, vista as suas roupas de luto, não se unja com óleo e faça de conta que é uma mulher que há muito tempo está de luto por algum morto.

³ أَذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ سِيوڒْ أَكِيذسْ أَوَاڒنْ-أَ.“ ؤُشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ مِينْ غَا ثِينِي.

³ Apresente-se ao rei e diga-lhe tais e tais palavras. E Joabe lhe pôs as palavras na boca.

⁴ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ، أَمْ ثوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثُوضَارْ أَسْ: ”سنْجمْ أَيِي، أَ أَجدْجِيذْ!“

⁴ A mulher tecoíta apresentou-se ao rei, e, inclinando-se, prostrou-se com o rosto em terra e disse: — Ajude-me, ó rei!

⁵ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”مِينْ شمْ يُوغِينْ؟“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”س ثِيذتّْ نشّْ ذ ثَاجَّاتْشْ، أَرْيَازْ إِنُو إِمُّوثْ.

⁵ Então o rei perguntou: — Em que posso ajudá-la? Ela respondeu: — Ai de mim! Sou viúva; o meu marido morreu.

⁶ ثَايَّا نّشْ ثُوغَا غَارسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ ؤُ نِيثْنِي س ثْنَاينْ إِذْسنْ مّنْغنْ ذڭْ إِيَّارْ. ثُوغَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ ثنْ إِبْضَا. خنِّي إِوْثَا إِجّنْ ونّغْنِي ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث.

⁶ Esta sua serva tinha dois filhos, que brigaram entre si no campo. Como não houve quem os apartasse, um deles matou o outro.

⁷ ؤُ خْزَارْ، مَارَّا ڒَادْجْ إِغوّغْ خْ ثَايَّا نّشْ، نَّانْ: ’أَوِي-د ونِّي إِنْغِينْ ؤُمَاسْ ذَا، مَاحنْذْ أَذْ ث ننّغْ ذِي سِّيبّثْ ن ڒعْمَارْ ن ؤُمَاسْ ونِّي ث إِنْغِينْ ؤُ أَمُّو إِ غَا نقْضَا ؤُڒَا خْ ووْرِيثْ.‘ أَمُّو إِ خْسنْ نِيثْنِي أَذْ سّْخسْينْ أَينِّي ن ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ إِ ذ أَيِي إِقِّيمنْ أَڒَامِي وَارْ إِتّْغِيمِي إِ ورْيَازْ إِنُو إِسمْ ذِي ثمُّورْثْ قَاعْ.“

⁷ Eis que toda a parentela se levantou contra esta sua serva, e estão dizendo: “Entregue-nos aquele que matou o seu irmão, para que o matemos, em vingança da vida que ele tirou e para que destruamos também o herdeiro.” Assim, querem apagar a última brasa que me restou, não deixando a meu marido nome, nem sobrevivente na terra.

⁸ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثمْغَارْثْ: ”ؤُيُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ! نشّْ أَذْ سُّوفّْغغْ ڒُومُورَاثْ خَامْ.“

⁸ O rei disse à mulher: — Vá para a sua casa, e eu darei ordens a seu respeito.

⁹ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ ثِيڒِي ڒْمُوعْصِييّثْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا. أَجدْجِيذْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ ذ إِمزْذَاڭنْ.“

⁹ Mas a mulher tecoíta disse ao rei: — Ó rei, meu senhor, que a culpa caia sobre mim e sobre a casa de meu pai. O rei e o seu trono sejam inocentes.

¹⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أَوِي أَيِي-د غَارِي ونِّي غَارْ إِدْجَا شَا خَامْ، أَڒَامِي نتَّا وَارْ إِتّْغِيمِي عَاذْ أَذْ شمْ إِصدّعْ.“

¹⁰ Então o rei disse: — Se alguém falar contra você, traga-o aqui, e ele nunca mais a incomodará.

¹¹ نتَّاثْ ثنَّا: ”أجّْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِخَارّصْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا ونِّي إِخْسنْ أَذْ إِخْڒفْ إِذَامّنْ وَارْ يَارنِّي عَاذْ ذِي أَرْژِييّثْ ؤُ وَارْ إِسُّوفُّوغْ مِّي غَارْ طَّارْفْ.“ خنِّي إِنَّا نتَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، مَاڒَا ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُزطُّو ن ؤُشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن مِّيمْ أَذْ إِوْضَا ذِي ثمُّورْثْ!“

¹¹ A mulher acrescentou: — Que o rei se lembre do Davi respondeu: — Tão certo como vive o

¹² خنِّي ثنَّا ثمْغَارْثْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أجّْ ثَايَّا نّشْ أَذْ ثِينِي عَاذْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ.“

¹² Então a mulher disse: — Permita que esta sua serva fale uma palavra ao rei, meu senhor. Ele disse: — Fale.

¹³ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”مَايمِّي خنِّي ثنْوِيذْ شكْ س يِيخفْ نّكْ أَذْ ثڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ ن أَربِّي؟ ؤُمِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ڒخُّو أَوَاڒْ-أَ، أَقَا نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ أَمْ ونِّي ذِي إِدْجَا ڒْعِيبْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ وَارْ د-إِتَّارِّي غَارسْ ونِّي ث إِنْضَارْ.

¹³ E a mulher prosseguiu: — Por que o senhor, meu rei, imaginou tal coisa contra o povo de Deus? Pois, ao pronunciar tal juízo, o rei condena a si mesmo, visto que não quer fazer voltar o seu desterrado.

¹⁴ مَاغَارْ نشِّينْ مَارَّا أَذْ نمّثْ، أَقَا نشِّينْ أَمْ وَامَانْ إِتّْوَافَارّْغنْ خْ ثمُّورْثْ، وَارْ نّْيَارْونْ. سِيذِي وَارْ إِتّكّسْ ڒعْمَارْ، مَاشَا أَذْ إِخَارّصْ حِيمَا ونِّي زَّايسْ إِتّْوَامّنْضَارْ، وَارْ إِتّْغِيمِي إِمّنْضَارْ.

¹⁴ Porque todos temos de morrer; somos como água derramada na terra que já não se pode juntar. Porque Deus não tira a vida, mas encontra meios para que o banido não permaneça afastado de sua presença.

¹⁵ خنِّي ڒخُّو، نشّْ ؤُسِيغْ-د ذَا حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ أَوَاڒْ-أَ أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مِينْزِي ڒْڭنْسْ إِسِّيڭّْوذْ أَيِي. خنِّي ثنَّا ثَايَّا نّشْ: أجّْ أَيِي أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، أَذْ ثَاغْ أَذْ إِڭّْ ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا ثِينِي ثَايَّا نّسْ،

¹⁵ Se vim, agora, falar esta palavra ao rei, meu senhor, é porque o povo me atemorizou. Porque esta sua serva dizia: “Vou falar com o rei, porque talvez ele fará segundo a palavra desta sua serva.

¹⁶ مَاغَارْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِسڒْ غَارْ ثَايَّا نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ت إِفكّْ زڭْ ؤُفُوسْ ن ورْيَازْ نِّي إِخْسنْ أَذْ إِثحَّا نشّْ ذ مِّي زِي ثسْغَارْثْ إِ طّْفغْ زِي أَربِّي.

¹⁶ Porque o rei atenderá, para livrar a sua serva da mão do homem que quer destruir tanto a mim como a meu filho da herança de Deus.”

¹⁷ ثَايَّا نّشْ ثنَّا عَاوذْ: أجّْ أَذْ إِسَّاريّحْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَاغَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، إِڭَّا أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي أَڒَامِي إِتّسْڒَا مِينْ إِصبْحنْ ذ مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ. أَذْ كِيذكْ يِيڒِي سِيذِي أَربِّي نّشْ.“

¹⁷ Dizia mais esta sua serva: “Seja, agora, a palavra do rei, meu senhor, para a minha tranquilidade, porque, como um anjo de Deus, assim é o rei, meu senhor, para discernir entre o bem e o mal.” Que o Senhor , seu Deus, esteja com o rei, meu senhor.

¹⁸ أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ ثمْغَارْثْ: ”وَارْ خَافِي ثفَّارْ وَالُو زِي ثْمسْڒَاشْثْ إِ خْ شمْ إِ غَا سّقْسِيغْ.“ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، أَذْ إِسِّيوڒْ.“

¹⁸ Então o rei disse à mulher: — Não me encubra nada do que vou lhe perguntar. A mulher respondeu: — Pois fale o rei, meu senhor.

¹⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا يُووَابْ غَارسْ أَفُوسْ ذِي مَارَّا مَانْ أَيَا؟“ ثَامْغَارْثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، أَ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مَا إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ أَذْ إِبعّذْ غَارْ يفُوسْ نِيغْ غَارْ ؤُزڒْمَاضْ خْ مَارَّا مِينْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ! وَاهْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ ذ ونِّي ذ أَيِي يُومُورنْ. نتَّا إِڭَّا مَارَّا أَوَاڒنْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ثَايَّا نّشْ.

¹⁹ O rei perguntou: — Não é verdade que a mão de Joabe está com você em tudo isto? Ela respondeu: — Juro pela sua vida, ó rei, meu senhor, que ninguém poderá se desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo o que o rei, meu senhor, tem dito. Sim, foi o seu servo Joabe quem me deu ordem e foi ele quem ditou a esta sua serva todas estas palavras.

²⁰ أَيَا إِڭَّا إِ-ث ؤُمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ إِوْشْ إِ ثْمسْڒَاشْثْ إِجّْ ن ؤُغمْبُوبْ نّغْنِي. مَاشَا سِيذِي إِنُو ذ أَمِيغِيسْ أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي، أَڒَامِي إِسّنْ مَارَّا مِينْ إِتّمْسَارَانْ ذِي ثمُّورْثْ.“

²⁰ Foi para mudar o aspecto deste caso que o seu servo Joabe fez isto. Porém o meu senhor é tão sábio como um anjo de Deus, para entender tudo o que se passa na terra.

²¹ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ عَافَاكْ، نشّْ ڭِّيغْ مَانْ أَيَا. ؤُيُورْ، أَوِي-د أَحُوذْرِي أَبْشَالُومْ!“

²¹ Então o rei disse a Joabe: — Atendi ao seu pedido. Vá e traga o jovem Absalão.

²² يُووَابْ إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، يُوضَارْ أَسْ، إِقَاذَا إِ ؤُجدْجِيذْ. ؤُشَا إِنَّا يُووَابْ: ”أَسّْ-أَ إِسّنْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ، أَقَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ إِڭَّا عْلَاهْسَابْ أَوَاڒْ ن ؤُمْسخَّارْ نّسْ.“

²² Joabe se inclinou, prostrou-se em terra, abençoou o rei e disse: — Hoje reconheço que obtive favor aos seus olhos, ó rei, meu senhor, porque o rei fez segundo a palavra do seu servo.

²³ إِكَّارْ يُووَابْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ ؤُ يِيوِيضْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ.

²³ Então Joabe se levantou, foi a Gesur e trouxe Absalão a Jerusalém.

²⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ إِ-ث أَذْ إِعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ؤُذمْ إِنُو مَاشَا وَارْ ث إِژَّارْ.“ خنِّي إِعْقبْ أَبْشَالُومْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، مَاشَا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁴ Mas o rei disse: — Que ele volte para a sua casa e não veja a minha face. Assim Absalão voltou para a sua casa e não viu a face do rei.

²⁵ ذِي مَارَّا إِسْرَائِيل وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِشوَّارْ أَمْ أَبْشَالُومْ أَڒَامِي إِتّْوَاسُّوعْڒَا أَطَّاسْ. زِي ثَاڒقَّا ن إِضَارنْ أَڒْ ثْقِيشِّيثْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ وَارْ ذَايسْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْعِيبْ.

²⁵ Em todo o Israel não havia homem tão celebrado por sua beleza como Absalão. Desde a planta do pé até o alto da cabeça, não havia nele defeito algum.

²⁶ مَاڒَا إِحفّْ أَشُوَّافْ نّسْ، ثُوغَا إِنُّومْ أَذْ ث إِحفّْ غَارْ ؤُنڭَّارْ ن وُوسَّانْ عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ ن كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ، مِينْزِي ثُوغَا إِدّكّْوَاڒْ إِذْقڒْ خَاسْ. إِحفّْ ؤُ إِوْزنْ أَشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ. ثُوغَا ڒوْزنْ ن ؤُشُوَّافْ مِيثَاينْ شِيقْلُو عْلَاحْسَابْ أَژْرُو س ڒوْزنْ إِمْثنْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ Quando cortava o cabelo — e isto se fazia no fim de cada ano, porque o cabelo lhe ficava pesado demais —, seu peso era de mais de dois quilos, segundo o peso real.

²⁷ تّْوَارْونْ-د ثْڒَاثَا ن إِحنْجِيرنْ إِ أَبْشَالُومْ ذ إِشْثْ ن يدْجِيسْ قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ. نتَّاثْ ثذْوڒْ ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذَايسْ أَژْرِي.

²⁷ Também nasceram a Absalão três filhos e uma filha. A filha se chamava Tamar e era uma mulher muito bonita.

²⁸ أَبْشَالُومْ إِزْذغْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁸ Absalão ficou dois anos em Jerusalém sem ver a face do rei.

²⁹ خنِّي إِسّكّْ أَبْشَالُومْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ ث إِسّكّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ ن يِيخفْ نّسْ، مَاشَا يُووَابْ وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ د-يَاسْ. ؤُشَا إِسّكّْ أَرقَّاسْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ د-يَاسْ.

²⁹ Então mandou chamar Joabe, para o enviar ao rei, mas Joabe não quis vir. Mandou chamá-lo segunda vez, mas Joabe ainda não quis vir.

³⁰ خنِّي إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”خْزَارمْ، إِيَّارْ ن يُووَابْ إِ إِدْجَانْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن ونِّي إِنُو ؤُ نتَّا إِژُّو ذَايسْ إِمنْذِي. ؤُيُورمْ ذِينْ، قّذمْ أَسْ ثِيمسِّي!“ ؤُشَا إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ قّْذنْ ثِيمسِّي إِ إِيَّارْ نِّي.

³⁰ Então Absalão disse aos seus servos: — Vejam, Joabe tem um pedaço de campo pegado ao meu, e tem cevada nele. Vão lá e ponham fogo. E os servos de Absalão meteram fogo nesse pedaço de campo.

³¹ خَاسْ ؤُشَا إِكَّارْ يُووَابْ ؤُشَا إِسِّيجّْ خْ أَبْشَالُومْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي قّْذنْ إِمْسخَّارنْ نّشْ ثِيمسِّي إِ ؤُرقِّيعْ ن إِيَّارْ إِ إِدْجَانْ إِنُو؟“

³¹ Então Joabe se levantou, foi à casa de Absalão e lhe disse: — Por que os seus servos meteram fogo no pedaço de campo que é meu?

³² أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ، نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ حِيمَا أَذْ أَشْ إِنِيغْ: ’أَسْ-د ذَا، حِيمَا أَذْ شكْ سّكّغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ ثِينِيذْ: مِينْ غَارْ د-ؤُسِيغْ ذَا زِي جَاشُورْ؟ مْلِيحْ إِ نشّْ مْڒِي ذِينِّي قِّيمغْ.‘ خنِّي ڒخُّو إِتّْخصَّا أَذْ ژَترغْ ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ. مَاڒَا ذَايِي عَاذْ ڒْمُوعْصِييّثْ، أجّْ إِ-ث أَذْ أَيِي إِنغْ.“

³² Absalão respondeu: — Mandei chamá-lo, dizendo: “Venha cá”, para que o envie ao rei, para dizer-lhe o seguinte: “Para que vim de Gesur? Melhor seria ter ficado lá.” Agora quero ver o rei. Se há em mim alguma culpa, que ele me mate.

³³ خنِّي يُويُورْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا أَسْ أَيَا. ؤُ وَانِيثَا إِڒَاغَا-د خْ أَبْشَالُومْ ؤُشَا يُوذفْ نتَّا غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِبنْذقْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِسُّوذمْ أَبْشَالُومْ.

³³ Então Joabe foi ao rei e lhe entregou a mensagem de Absalão. O rei chamou Absalão, e este se apresentou diante dele e inclinou-se sobre o rosto em terra. E o rei o beijou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 14 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →