2 Samuel 14

rifa (RIFA) vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ ؤُمِي يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، إِحكَّارْ أَقَا ؤُڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ثُوغَا ضِيدّْ إِ أَبْشَالُومْ،

¹ Percebendo Joabe, filho de Zeruia, que o coração do rei estava inclinado para Absalão,

² إِسّكّْ يُووَابْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ثَاقُوعَا ؤُشَا إِجَّا أَذْ سّنِّي د-أَوْينْ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثَامِيغِيسْثْ، إِنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أڭّْ أَخْمِي شمْ ثْشضْنذْ، يَارْضْ أَرُّوضْ ن وشْضَانْ، وَارْ ذهّنْ إِخفْ نّمْ س زّشْثْ! سْنعْمِيڒْ أَمْ يِيشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِشضْننْ خْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

² mandou a Tecoa trazer de lá uma mulher sagaz, e disse-lhe: Ora, finge que estás de nojo; põe vestidos de luto, não te unjas com óleo, e faze-te como uma mulher que há muitos dias chora algum morto;

³ أَذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ سِيوڒْ أَكِيذسْ أَوَاڒنْ-أَ.“ ؤُشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ مِينْ غَا ثِينِي.

³ vai ter com o rei, e fala-lhe desta maneira. Então Joabe lhe pôs as palavras na boca.

⁴ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ، أَمْ ثوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثُوضَارْ أَسْ: ”سنْجمْ أَيِي، أَ أَجدْجِيذْ!“

⁴ A mulher tecoíta, pois, indo ter com o rei e prostrando-se com o rosto em terra, fez-lhe uma reverência e disse: Salva-me, o rei.

⁵ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”مِينْ شمْ يُوغِينْ؟“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”س ثِيذتّْ نشّْ ذ ثَاجَّاتْشْ، أَرْيَازْ إِنُو إِمُّوثْ.

⁵ Ao que lhe perguntou o rei: Que tens? Respondeu ela: Na verdade eu sou viúva; morreu meu marido.

⁶ ثَايَّا نّشْ ثُوغَا غَارسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ ؤُ نِيثْنِي س ثْنَاينْ إِذْسنْ مّنْغنْ ذڭْ إِيَّارْ. ثُوغَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ ثنْ إِبْضَا. خنِّي إِوْثَا إِجّنْ ونّغْنِي ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث.

⁶ Tinha a tua serva dois filhos, os quais tiveram uma briga no campo e, não havendo quem os apartasse, um feriu ao outro, e o matou.

⁷ ؤُ خْزَارْ، مَارَّا ڒَادْجْ إِغوّغْ خْ ثَايَّا نّشْ، نَّانْ: ’أَوِي-د ونِّي إِنْغِينْ ؤُمَاسْ ذَا، مَاحنْذْ أَذْ ث ننّغْ ذِي سِّيبّثْ ن ڒعْمَارْ ن ؤُمَاسْ ونِّي ث إِنْغِينْ ؤُ أَمُّو إِ غَا نقْضَا ؤُڒَا خْ ووْرِيثْ.‘ أَمُّو إِ خْسنْ نِيثْنِي أَذْ سّْخسْينْ أَينِّي ن ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ إِ ذ أَيِي إِقِّيمنْ أَڒَامِي وَارْ إِتّْغِيمِي إِ ورْيَازْ إِنُو إِسمْ ذِي ثمُّورْثْ قَاعْ.“

⁷ E eis que toda a parentela se levantou contra a tua serva, dizendo: Dá-nos aquele que matou a seu irmão, para que o matemos pela vida de seu irmão, a quem ele matou, de modo que exterminemos também o herdeiro. Assim apagarão a brasa que me ficou, de sorte a não deixarem a meu marido nem nome, nem remanescente sobre a terra.

⁸ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثمْغَارْثْ: ”ؤُيُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ! نشّْ أَذْ سُّوفّْغغْ ڒُومُورَاثْ خَامْ.“

⁸ Então disse o rei à mulher: Vai para tua casa, e eu darei ordem a teu respeito.

⁹ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ ثِيڒِي ڒْمُوعْصِييّثْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا. أَجدْجِيذْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ ذ إِمزْذَاڭنْ.“

⁹ Respondeu a mulher tecoíta ao rei: A iniqüidade, ó rei meu senhor, venha sobre mim e sobre a casa de meu pai; e fique inculpável o rei e o seu trono.

¹⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أَوِي أَيِي-د غَارِي ونِّي غَارْ إِدْجَا شَا خَامْ، أَڒَامِي نتَّا وَارْ إِتّْغِيمِي عَاذْ أَذْ شمْ إِصدّعْ.“

¹⁰ Tornou o rei: Quem falar contra ti, traze-mo a mim, e nunca mais te tocará.

¹¹ نتَّاثْ ثنَّا: ”أجّْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِخَارّصْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا ونِّي إِخْسنْ أَذْ إِخْڒفْ إِذَامّنْ وَارْ يَارنِّي عَاذْ ذِي أَرْژِييّثْ ؤُ وَارْ إِسُّوفُّوغْ مِّي غَارْ طَّارْفْ.“ خنِّي إِنَّا نتَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، مَاڒَا ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُزطُّو ن ؤُشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن مِّيمْ أَذْ إِوْضَا ذِي ثمُّورْثْ!“

¹¹ Disse ela: Ora, lembre-se o rei do Senhor seu Deus, para que o vingador do sangue não prossiga na destruição, e não extermine a meu filho. Então disse ele: Vive o Senhor, que não há de cair no chão nem um cabelo de teu filho.

¹² خنِّي ثنَّا ثمْغَارْثْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أجّْ ثَايَّا نّشْ أَذْ ثِينِي عَاذْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ.“

¹² Então disse a mulher: Permite que a tua serva fale uma palavra ao rei meu senhor. Respondeu ele: Fala.

¹³ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”مَايمِّي خنِّي ثنْوِيذْ شكْ س يِيخفْ نّكْ أَذْ ثڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ ن أَربِّي؟ ؤُمِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ڒخُّو أَوَاڒْ-أَ، أَقَا نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ أَمْ ونِّي ذِي إِدْجَا ڒْعِيبْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ وَارْ د-إِتَّارِّي غَارسْ ونِّي ث إِنْضَارْ.

¹³ Ao que disse a mulher: Por que, pois, pensas tu tal coisa contra o povo de Deus? Pois, falando o rei esta palavra, fica como culpado, visto que o rei não torna a trazer o seu desterrado.

¹⁴ مَاغَارْ نشِّينْ مَارَّا أَذْ نمّثْ، أَقَا نشِّينْ أَمْ وَامَانْ إِتّْوَافَارّْغنْ خْ ثمُّورْثْ، وَارْ نّْيَارْونْ. سِيذِي وَارْ إِتّكّسْ ڒعْمَارْ، مَاشَا أَذْ إِخَارّصْ حِيمَا ونِّي زَّايسْ إِتّْوَامّنْضَارْ، وَارْ إِتّْغِيمِي إِمّنْضَارْ.

¹⁴ Porque certamente morreremos, e serereos como águas derramadas na terra, que não se podem ajuntar mais; Deus, todavia, não tira a vida, mas cogita meios para que não fique banido dele o seu desterrado.

¹⁵ خنِّي ڒخُّو، نشّْ ؤُسِيغْ-د ذَا حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ أَوَاڒْ-أَ أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مِينْزِي ڒْڭنْسْ إِسِّيڭّْوذْ أَيِي. خنِّي ثنَّا ثَايَّا نّشْ: أجّْ أَيِي أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، أَذْ ثَاغْ أَذْ إِڭّْ ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا ثِينِي ثَايَّا نّسْ،

¹⁵ E se eu agora vim falar esta palavra ao rei meu senhor, e porque o povo me atemorizou; pelo que dizia a tua serva: Falarei, pois, ao rei; porventura fará o rei segundo a palavra da sua serva.

¹⁶ مَاغَارْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِسڒْ غَارْ ثَايَّا نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ت إِفكّْ زڭْ ؤُفُوسْ ن ورْيَازْ نِّي إِخْسنْ أَذْ إِثحَّا نشّْ ذ مِّي زِي ثسْغَارْثْ إِ طّْفغْ زِي أَربِّي.

¹⁶ Porque o rei ouvirá, para livrar a sua serva da mão do homem que intenta exterminar da herança de Deus tanto a mim como a meu filho.

¹⁷ ثَايَّا نّشْ ثنَّا عَاوذْ: أجّْ أَذْ إِسَّاريّحْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَاغَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، إِڭَّا أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي أَڒَامِي إِتّسْڒَا مِينْ إِصبْحنْ ذ مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ. أَذْ كِيذكْ يِيڒِي سِيذِي أَربِّي نّشْ.“

¹⁷ Dizia mais a tua serva: Que a palavra do rei meu senhor me dê um descanso; porque como o anjo de Deus é o rei, meu senhor, para discernir o bem e o mal; e o Senhor teu Deus seja contigo.

¹⁸ أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ ثمْغَارْثْ: ”وَارْ خَافِي ثفَّارْ وَالُو زِي ثْمسْڒَاشْثْ إِ خْ شمْ إِ غَا سّقْسِيغْ.“ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، أَذْ إِسِّيوڒْ.“

¹⁸ Então respondeu o rei à mulher: Peço-te que não me encubras o que eu te perguntar. Tornou a mulher: Fale agora o rei meu senhor.

¹⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا يُووَابْ غَارسْ أَفُوسْ ذِي مَارَّا مَانْ أَيَا؟“ ثَامْغَارْثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، أَ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مَا إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ أَذْ إِبعّذْ غَارْ يفُوسْ نِيغْ غَارْ ؤُزڒْمَاضْ خْ مَارَّا مِينْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ! وَاهْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ ذ ونِّي ذ أَيِي يُومُورنْ. نتَّا إِڭَّا مَارَّا أَوَاڒنْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ثَايَّا نّشْ.

¹⁹ Perguntou, pois, o rei: Não é verdade que a mão de Joabe está contigo em tudo isso? Respondeu a mulher: Vive a tua alma, ó rei meu senhor, que ninguém se poderá desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo quanto diz o rei meu senhor; porque Joabe, teu servo, é quem me deu ordem, e foi ele que pôs na boca da tua serva todas estas palavras;

²⁰ أَيَا إِڭَّا إِ-ث ؤُمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ إِوْشْ إِ ثْمسْڒَاشْثْ إِجّْ ن ؤُغمْبُوبْ نّغْنِي. مَاشَا سِيذِي إِنُو ذ أَمِيغِيسْ أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي، أَڒَامِي إِسّنْ مَارَّا مِينْ إِتّمْسَارَانْ ذِي ثمُّورْثْ.“

²⁰ para mudar a feição do negócio é que Joabe, teu servo, fez isso. Sábio, porém, é meu senhor, conforme a sabedoria do anjo de Deus, para entender tudo o que há na terra.

²¹ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ عَافَاكْ، نشّْ ڭِّيغْ مَانْ أَيَا. ؤُيُورْ، أَوِي-د أَحُوذْرِي أَبْشَالُومْ!“

²¹ Então o rei disse a Joabe: Eis que faço o que pedes; vai, pois, e faze voltar o mancebo Absalão.

²² يُووَابْ إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، يُوضَارْ أَسْ، إِقَاذَا إِ ؤُجدْجِيذْ. ؤُشَا إِنَّا يُووَابْ: ”أَسّْ-أَ إِسّنْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ، أَقَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ إِڭَّا عْلَاهْسَابْ أَوَاڒْ ن ؤُمْسخَّارْ نّسْ.“

²² Então Joabe se prostrou com o rosto em terra e, fazendo uma reverência, abençoou o rei; e disse Joabe: Hoje conhece o teu servo que achei graça aos teus olhos, ó rei meu senhor, porque o rei fez segundo a palavra do teu servo.

²³ إِكَّارْ يُووَابْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ ؤُ يِيوِيضْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ.

²³ Levantou-se, pois, Joabe, foi a Gesue e trouxe Absalão para Jerusalém.

²⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ إِ-ث أَذْ إِعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ؤُذمْ إِنُو مَاشَا وَارْ ث إِژَّارْ.“ خنِّي إِعْقبْ أَبْشَالُومْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، مَاشَا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁴ E disse o rei: Torne ele para sua casa, mas não venha à minha presença. Tornou, pois, Absalão para sua casa, e não foi à presença do rei.

²⁵ ذِي مَارَّا إِسْرَائِيل وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِشوَّارْ أَمْ أَبْشَالُومْ أَڒَامِي إِتّْوَاسُّوعْڒَا أَطَّاسْ. زِي ثَاڒقَّا ن إِضَارنْ أَڒْ ثْقِيشِّيثْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ وَارْ ذَايسْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْعِيبْ.

²⁵ Não havia em todo o Israel homem tão admirável pela sua beleza como Absalão; desde a planta do pé até o alto da cabeça não havia nele defeito algum.

²⁶ مَاڒَا إِحفّْ أَشُوَّافْ نّسْ، ثُوغَا إِنُّومْ أَذْ ث إِحفّْ غَارْ ؤُنڭَّارْ ن وُوسَّانْ عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ ن كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ، مِينْزِي ثُوغَا إِدّكّْوَاڒْ إِذْقڒْ خَاسْ. إِحفّْ ؤُ إِوْزنْ أَشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ. ثُوغَا ڒوْزنْ ن ؤُشُوَّافْ مِيثَاينْ شِيقْلُو عْلَاحْسَابْ أَژْرُو س ڒوْزنْ إِمْثنْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ E, quando ele cortava o cabelo, o que costumava fazer no fim de cada ano, porquanto lhe pesava muito, o peso do cabelo era de duzentos siclos, segundo o peso real.

²⁷ تّْوَارْونْ-د ثْڒَاثَا ن إِحنْجِيرنْ إِ أَبْشَالُومْ ذ إِشْثْ ن يدْجِيسْ قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ. نتَّاثْ ثذْوڒْ ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذَايسْ أَژْرِي.

²⁷ Nasceram a Absalão três filhos, e uma filha cujo nome era Tamar; e esta era mulher formosa à vista.

²⁸ أَبْشَالُومْ إِزْذغْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁸ Assim ficou Absalão dois anos inteiros em Jerusalém, sem ver a face do rei.

²⁹ خنِّي إِسّكّْ أَبْشَالُومْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ ث إِسّكّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ ن يِيخفْ نّسْ، مَاشَا يُووَابْ وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ د-يَاسْ. ؤُشَا إِسّكّْ أَرقَّاسْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ د-يَاسْ.

²⁹ Então Absalão mandou chamar Joabe, para o enviar ao rei; porém Joabe não quis vir a ele. Mandou chamá-lo segunda vez, mas ele não quis vir.

³⁰ خنِّي إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”خْزَارمْ، إِيَّارْ ن يُووَابْ إِ إِدْجَانْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن ونِّي إِنُو ؤُ نتَّا إِژُّو ذَايسْ إِمنْذِي. ؤُيُورمْ ذِينْ، قّذمْ أَسْ ثِيمسِّي!“ ؤُشَا إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ قّْذنْ ثِيمسِّي إِ إِيَّارْ نِّي.

³⁰ Pelo que disse aos seus servos: Vede ali o campo de Joabe pegado ao meu, onde ele tem cevada; ide, e ponde-lhe fogo. E os servos de Absalão puseram fogo ao campo:

³¹ خَاسْ ؤُشَا إِكَّارْ يُووَابْ ؤُشَا إِسِّيجّْ خْ أَبْشَالُومْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي قّْذنْ إِمْسخَّارنْ نّشْ ثِيمسِّي إِ ؤُرقِّيعْ ن إِيَّارْ إِ إِدْجَانْ إِنُو؟“

³¹ Então Joabe se levantou, e veio ter com Absalão, em casa, e lhe perguntou: Por que os teus servos puseram fogo ao meu campo.

³² أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ، نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ حِيمَا أَذْ أَشْ إِنِيغْ: ’أَسْ-د ذَا، حِيمَا أَذْ شكْ سّكّغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ ثِينِيذْ: مِينْ غَارْ د-ؤُسِيغْ ذَا زِي جَاشُورْ؟ مْلِيحْ إِ نشّْ مْڒِي ذِينِّي قِّيمغْ.‘ خنِّي ڒخُّو إِتّْخصَّا أَذْ ژَترغْ ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ. مَاڒَا ذَايِي عَاذْ ڒْمُوعْصِييّثْ، أجّْ إِ-ث أَذْ أَيِي إِنغْ.“

³² Respondeu Absalão a Joabe: Eis que enviei a ti, dizendo: Vem cá, para que te envie ao rei, a dizer-lhe: Para que vim de Gesur? Melhor me fora estar ainda lá. Agora, pois, veja eu a face do rei; e, se há em mim alguma culpa, que me mate.

³³ خنِّي يُويُورْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا أَسْ أَيَا. ؤُ وَانِيثَا إِڒَاغَا-د خْ أَبْشَالُومْ ؤُشَا يُوذفْ نتَّا غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِبنْذقْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِسُّوذمْ أَبْشَالُومْ.

³³ Foi, pois, Joabe à presença do rei, e lho disse. Então o rei chamou Absalão, e ele entrou à presença do rei, e se prostrou com o rosto em terra diante do rei; e o rei beijou Absalão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 14 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →