2 Samuel 14

rifa (RIFA) vs ARC

ARC Almeida Revista e Corrigida 2009

¹ ؤُمِي يُووَابْ، مِّيسْ ن صَارُويَا، إِحكَّارْ أَقَا ؤُڒْ ن ؤُجدْجِيذْ ثُوغَا ضِيدّْ إِ أَبْشَالُومْ،

¹ Conhecendo, pois, Joabe, filho de Zeruia, que o coração do rei era inclinado para Absalão,

² إِسّكّْ يُووَابْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ ثَاقُوعَا ؤُشَا إِجَّا أَذْ سّنِّي د-أَوْينْ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذ ثَامِيغِيسْثْ، إِنَّا أَسْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أڭّْ أَخْمِي شمْ ثْشضْنذْ، يَارْضْ أَرُّوضْ ن وشْضَانْ، وَارْ ذهّنْ إِخفْ نّمْ س زّشْثْ! سْنعْمِيڒْ أَمْ يِيشْثْ ن ثمْغَارْثْ نِّي إِشضْننْ خْ إِجّْ ن ؤُمتِّينْ أَطَّاسْ ن وُوسَّانْ.

² enviou Joabe a Tecoa, e tomou de lá uma mulher sábia, e disse-lhe: Ora, finge que estás de luto; veste vestes de luto, e não te unjas com óleo, e sejas como uma mulher que há já muitos dias está de luto por algum morto.

³ أَذفْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ؤُ سِيوڒْ أَكِيذسْ أَوَاڒنْ-أَ.“ ؤُشَا يُووَابْ إِنَّا أَسْ مِينْ غَا ثِينِي.

³ E entra ao rei e fala-lhe conforme esta palavra. E Joabe lhe pôs as palavras na boca.

⁴ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ، أَمْ ثوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، ثُوضَارْ أَسْ: ”سنْجمْ أَيِي، أَ أَجدْجِيذْ!“

⁴ E a mulher tecoíta falou ao rei, e, deitando-se com o rosto em terra, se prostrou, e disse: Salva-me, ó rei.

⁵ إِنَّا أَسْ ؤُجدْجِيذْ: ”مِينْ شمْ يُوغِينْ؟“ نتَّاثْ ثنَّا أَسْ: ”س ثِيذتّْ نشّْ ذ ثَاجَّاتْشْ، أَرْيَازْ إِنُو إِمُّوثْ.

⁵ E disse-lhe o rei: Que tens? E disse ela: Na verdade que sou uma mulher viúva, e morreu meu marido.

⁶ ثَايَّا نّشْ ثُوغَا غَارسْ ثْنَاينْ ن إِحنْجِيرنْ ؤُ نِيثْنِي س ثْنَاينْ إِذْسنْ مّنْغنْ ذڭْ إِيَّارْ. ثُوغَا وَارْ ذِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ أَذْ ثنْ إِبْضَا. خنِّي إِوْثَا إِجّنْ ونّغْنِي ؤُشَا إِنْغَا إِ-ث.

⁶ Tinha, pois, a tua serva dois filhos, e ambos estes brigaram no campo, e não houve quem os apartasse; assim, um feriu ao outro e o matou.

⁷ ؤُ خْزَارْ، مَارَّا ڒَادْجْ إِغوّغْ خْ ثَايَّا نّشْ، نَّانْ: ’أَوِي-د ونِّي إِنْغِينْ ؤُمَاسْ ذَا، مَاحنْذْ أَذْ ث ننّغْ ذِي سِّيبّثْ ن ڒعْمَارْ ن ؤُمَاسْ ونِّي ث إِنْغِينْ ؤُ أَمُّو إِ غَا نقْضَا ؤُڒَا خْ ووْرِيثْ.‘ أَمُّو إِ خْسنْ نِيثْنِي أَذْ سّْخسْينْ أَينِّي ن ڒفْحمْ إِتّحْذُوذُوقنْ إِ ذ أَيِي إِقِّيمنْ أَڒَامِي وَارْ إِتّْغِيمِي إِ ورْيَازْ إِنُو إِسمْ ذِي ثمُّورْثْ قَاعْ.“

⁷ E eis que toda a linhagem se levantou contra a tua serva, e disseram: Dá- nos aquele que feriu a seu irmão para que o matemos, por causa da vida de seu irmão, a quem matou, e para que destruamos também ao herdeiro. Assim, apagarão a brasa que me ficou, de sorte que não deixam a meu marido nome, nem resto sobre a terra.

⁸ خنِّي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ ثمْغَارْثْ: ”ؤُيُورْ غَارْ ثَادَّارْثْ! نشّْ أَذْ سُّوفّْغغْ ڒُومُورَاثْ خَامْ.“

⁸ E disse o rei à mulher: Vai para tua casa, e eu mandarei ordem acerca de ti.

⁹ ثَامْغَارْثْ زِي ثَاقُّوعَا ثنَّا إِ ؤُجدْجِيذْ: ”سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، أجّْ أَذْ ثِيڒِي ڒْمُوعْصِييّثْ خَافِي ؤُ خْ ثَادَّارْثْ ن بَابَا. أَجدْجِيذْ ذ ڒْعَارْشْ نّسْ ذ إِمزْذَاڭنْ.“

⁹ E disse a mulher tecoíta ao rei: A injustiça, ó rei, meu senhor, venha sobre mim e sobre a casa de meu pai; e o rei e o seu trono fiquem inculpáveis.

¹⁰ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أَوِي أَيِي-د غَارِي ونِّي غَارْ إِدْجَا شَا خَامْ، أَڒَامِي نتَّا وَارْ إِتّْغِيمِي عَاذْ أَذْ شمْ إِصدّعْ.“

¹⁰ E disse o rei: Quem falar contra ti, traze-mo a mim; e nunca mais te tocará.

¹¹ نتَّاثْ ثنَّا: ”أجّْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِخَارّصْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نّشْ، حِيمَا ونِّي إِخْسنْ أَذْ إِخْڒفْ إِذَامّنْ وَارْ يَارنِّي عَاذْ ذِي أَرْژِييّثْ ؤُ وَارْ إِسُّوفُّوغْ مِّي غَارْ طَّارْفْ.“ خنِّي إِنَّا نتَّا: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ سِيذِي، مَاڒَا ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ؤُزطُّو ن ؤُشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ ن مِّيمْ أَذْ إِوْضَا ذِي ثمُّورْثْ!“

¹¹ E disse ela: Ora, lembre-se o rei do Senhor , teu Deus, para que os vingadores do sangue se não multipliquem a deitar-nos a perder e não destruam meu filho. Então, disse ele: Vive o Senhor , que não há de cair no chão nem um dos cabelos de teu filho.

¹² خنِّي ثنَّا ثمْغَارْثْ: ”تّْزَاوْڭغْ، أجّْ ثَايَّا نّشْ أَذْ ثِينِي عَاذْ إِجّْ ن وَاوَاڒْ إِ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ.“ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”سِيوڒْ.“

¹² Então, disse a mulher: Peço- te que a tua serva fale uma palavra ao rei, meu senhor. E disse ele: Fala.

¹³ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”مَايمِّي خنِّي ثنْوِيذْ شكْ س يِيخفْ نّكْ أَذْ ثڭّذْ أَمُّو أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ ن أَربِّي؟ ؤُمِي إِنَّا ؤُجدْجِيذْ ڒخُّو أَوَاڒْ-أَ، أَقَا نتَّا سِيمَانْثْ نّسْ أَمْ ونِّي ذِي إِدْجَا ڒْعِيبْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ وَارْ د-إِتَّارِّي غَارسْ ونِّي ث إِنْضَارْ.

¹³ E disse a mulher: Por que, pois, pensaste tu uma tal coisa contra o povo de Deus? Porque, falando o rei tal palavra, fica como culpado; visto que o rei não torna a trazer o seu desterrado.

¹⁴ مَاغَارْ نشِّينْ مَارَّا أَذْ نمّثْ، أَقَا نشِّينْ أَمْ وَامَانْ إِتّْوَافَارّْغنْ خْ ثمُّورْثْ، وَارْ نّْيَارْونْ. سِيذِي وَارْ إِتّكّسْ ڒعْمَارْ، مَاشَا أَذْ إِخَارّصْ حِيمَا ونِّي زَّايسْ إِتّْوَامّنْضَارْ، وَارْ إِتّْغِيمِي إِمّنْضَارْ.

¹⁴ Porque certamente morreremos e seremos como águas derramadas na terra, que não se ajuntam mais. Deus, pois, lhe não tirará a vida, mas ideará pensamentos, para que se não desterre dele o seu desterrado.

¹⁵ خنِّي ڒخُّو، نشّْ ؤُسِيغْ-د ذَا حِيمَا أَذْ سِّيوْڒغْ أَوَاڒْ-أَ أَكْ-ذ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مِينْزِي ڒْڭنْسْ إِسِّيڭّْوذْ أَيِي. خنِّي ثنَّا ثَايَّا نّشْ: أجّْ أَيِي أَذْ سِّيوْڒغْ أَكْ-ذ ؤُجدْجِيذْ، أَذْ ثَاغْ أَذْ إِڭّْ ؤُجدْجِيذْ مِينْ غَا ثِينِي ثَايَّا نّسْ،

¹⁵ E, se eu agora vim falar esta palavra ao rei, meu senhor, é porque o povo me atemorizou; dizia, pois, a tua serva: Falarei, pois, ao rei; porventura, fará o rei segundo a palavra da sua serva.

¹⁶ مَاغَارْ أَجدْجِيذْ أَذْ إِسڒْ غَارْ ثَايَّا نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ ت إِفكّْ زڭْ ؤُفُوسْ ن ورْيَازْ نِّي إِخْسنْ أَذْ إِثحَّا نشّْ ذ مِّي زِي ثسْغَارْثْ إِ طّْفغْ زِي أَربِّي.

¹⁶ Porque o rei ouvirá, para livrar a sua serva da mão do homem que intenta destruir juntamente a mim e a meu filho da herança de Deus.

¹⁷ ثَايَّا نّشْ ثنَّا عَاوذْ: أجّْ أَذْ إِسَّاريّحْ وَاوَاڒْ ن سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، مَاغَارْ سِيذِي إِنُو أَجدْجِيذْ، إِڭَّا أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي أَڒَامِي إِتّسْڒَا مِينْ إِصبْحنْ ذ مِينْ وَارْ إِحْڒِينْ. أَذْ كِيذكْ يِيڒِي سِيذِي أَربِّي نّشْ.“

¹⁷ Dizia mais a tua serva: Seja agora a palavra do rei, meu senhor, para descanso; porque, como um anjo de Deus, assim é o rei, meu senhor, para ouvir o bem e o mal; e o Senhor , teu Deus, será contigo.

¹⁸ أَجدْجِيذْ يَارَّا-د خَاسْ، إِنَّا إِ ثمْغَارْثْ: ”وَارْ خَافِي ثفَّارْ وَالُو زِي ثْمسْڒَاشْثْ إِ خْ شمْ إِ غَا سّقْسِيغْ.“ ثَامْغَارْثْ ثنَّا: ”أجّْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، أَذْ إِسِّيوڒْ.“

¹⁸ Então, respondeu o rei e disse à mulher: Peço-te que não me encubras o que eu te perguntar. E disse a mulher: Ora, fale o rei, meu senhor.

¹⁹ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”مَا يُووَابْ غَارسْ أَفُوسْ ذِي مَارَّا مَانْ أَيَا؟“ ثَامْغَارْثْ ثَارَّا-د خَاسْ: ”س ثِيذتّْ أَمْ إِدَّارْ ڒعْمَارْ إِنُو، أَ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مَا إِزمَّارْ ؤُڒَا ذ إِجّنْ أَذْ إِبعّذْ غَارْ يفُوسْ نِيغْ غَارْ ؤُزڒْمَاضْ خْ مَارَّا مِينْ إِسِّيوڒْ سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ! وَاهْ، أَمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ ذ ونِّي ذ أَيِي يُومُورنْ. نتَّا إِڭَّا مَارَّا أَوَاڒنْ-أَ ذڭْ ؤُقمُّومْ ن ثَايَّا نّشْ.

¹⁹ E disse o rei: Não é verdade que a mão de Joabe anda contigo em tudo isso? E respondeu a mulher e disse: Vive a tua alma, ó rei, meu senhor, que ninguém se poderá desviar, nem para a direita nem para a esquerda, de tudo quanto o rei, meu senhor, tem dito; porque Joabe, teu servo, é quem me deu ordem e foi ele que pôs na boca da tua serva todas estas palavras.

²⁰ أَيَا إِڭَّا إِ-ث ؤُمْسخَّارْ نّشْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ إِوْشْ إِ ثْمسْڒَاشْثْ إِجّْ ن ؤُغمْبُوبْ نّغْنِي. مَاشَا سِيذِي إِنُو ذ أَمِيغِيسْ أَمْ يِيجّْ ن لْمَالَاكْ ن أَربِّي، أَڒَامِي إِسّنْ مَارَّا مِينْ إِتّمْسَارَانْ ذِي ثمُّورْثْ.“

²⁰ Para que eu virasse a forma deste negócio, Joabe, teu servo, fez isso; porém sábio é meu senhor, conforme a sabedoria de um anjo de Deus, para entender tudo o que há na terra.

²¹ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ؤُجدْجِيذْ إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ عَافَاكْ، نشّْ ڭِّيغْ مَانْ أَيَا. ؤُيُورْ، أَوِي-د أَحُوذْرِي أَبْشَالُومْ!“

²¹ Então, o rei disse a Joabe: Eis que fiz isto. Vai, pois, e torna a trazer o jovem Absalão.

²² يُووَابْ إِوْضَا س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، يُوضَارْ أَسْ، إِقَاذَا إِ ؤُجدْجِيذْ. ؤُشَا إِنَّا يُووَابْ: ”أَسّْ-أَ إِسّنْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ، أَقَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، سِيذِي إِنُو، أَجدْجِيذْ، مِينْزِي أَجدْجِيذْ إِڭَّا عْلَاهْسَابْ أَوَاڒْ ن ؤُمْسخَّارْ نّسْ.“

²² Então, Joabe se prostrou sobre o seu rosto em terra, e se inclinou, e o agradeceu ao rei, e disse: Hoje, conheceu o teu servo que achei graça aos teus olhos, ó rei, meu senhor, porque o rei fez segundo a palavra do teu servo.

²³ إِكَّارْ يُووَابْ، يُويُورْ غَارْ جَاشُورْ ؤُ يِيوِيضْ غَارْ ؤُرْشَالِيمْ أَكْ-ذ أَبْشَالُومْ.

²³ Levantou-se, pois, Joabe, e foi a Gesur, e trouxe Absalão a Jerusalém.

²⁴ إِنَّا ؤُجدْجِيذْ: ”أجّْ إِ-ث أَذْ إِعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ. ؤُذمْ إِنُو مَاشَا وَارْ ث إِژَّارْ.“ خنِّي إِعْقبْ أَبْشَالُومْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ، مَاشَا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁴ E disse o rei: Torne para a sua casa e não veja a minha face. Tornou, pois, Absalão para a sua casa e não viu a face do rei.

²⁵ ذِي مَارَّا إِسْرَائِيل وَارْ إِدْجِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ورْيَازْ إِشوَّارْ أَمْ أَبْشَالُومْ أَڒَامِي إِتّْوَاسُّوعْڒَا أَطَّاسْ. زِي ثَاڒقَّا ن إِضَارنْ أَڒْ ثْقِيشِّيثْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ وَارْ ذَايسْ ؤُڒَا ذ إِجّْ ن ڒْعِيبْ.

²⁵ Não havia, porém, em todo o Israel homem tão belo e tão aprazível como Absalão; desde a planta do pé até à cabeça, não havia nele defeito algum.

²⁶ مَاڒَا إِحفّْ أَشُوَّافْ نّسْ، ثُوغَا إِنُّومْ أَذْ ث إِحفّْ غَارْ ؤُنڭَّارْ ن وُوسَّانْ عْلَاحْسَابْ ؤُسَّانْ ن كُوڒْ أَسڭّْوَاسْ، مِينْزِي ثُوغَا إِدّكّْوَاڒْ إِذْقڒْ خَاسْ. إِحفّْ ؤُ إِوْزنْ أَشُوَّافْ ن ؤُزدْجِيفْ نّسْ. ثُوغَا ڒوْزنْ ن ؤُشُوَّافْ مِيثَاينْ شِيقْلُو عْلَاحْسَابْ أَژْرُو س ڒوْزنْ إِمْثنْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁶ E, quando tosquiava a sua cabeça (e sucedia que no fim de cada ano a tosquiava, porquanto muito lhe pesava, e por isso a tosquiava), pesava o cabelo da sua cabeça duzentos siclos, segundo o peso real.

²⁷ تّْوَارْونْ-د ثْڒَاثَا ن إِحنْجِيرنْ إِ أَبْشَالُومْ ذ إِشْثْ ن يدْجِيسْ قَّارنْ أَسْ ثَامَارْ. نتَّاثْ ثذْوڒْ ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ذَايسْ أَژْرِي.

²⁷ Também nasceram a Absalão três filhos e uma filha, cujo nome era Tamar; e esta era mulher formosa à vista.

²⁸ أَبْشَالُومْ إِزْذغْ ثْنَاينْ ن إِسڭّْوُوسَا ذِي ؤُرْشَالِيمْ. نتَّا وَارْ إِژْرِي ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ.

²⁸ Assim, ficou Absalão dois anos inteiros em Jerusalém e não viu a face do rei.

²⁹ خنِّي إِسّكّْ أَبْشَالُومْ إِجّْ ن ؤُرقَّاسْ غَارْ يُووَابْ، حِيمَا أَذْ ث إِسّكّْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ ذِي طّْوعْ ن يِيخفْ نّسْ، مَاشَا يُووَابْ وَارْ إِخْسْ أَذْ غَارسْ د-يَاسْ. ؤُشَا إِسّكّْ أَرقَّاسْ ثْوَاڒَا نّغْنِيثْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِخْسْ أَذْ د-يَاسْ.

²⁹ Mandou, pois, Absalão chamar a Joabe, para o enviar ao rei; porém não quis vir a ele; e enviou ainda segunda vez, e, contudo, não quis vir.

³⁰ خنِّي إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ نّسْ: ”خْزَارمْ، إِيَّارْ ن يُووَابْ إِ إِدْجَانْ خْ ؤُغزْذِيسْ ن ونِّي إِنُو ؤُ نتَّا إِژُّو ذَايسْ إِمنْذِي. ؤُيُورمْ ذِينْ، قّذمْ أَسْ ثِيمسِّي!“ ؤُشَا إِمْسخَّارنْ ن أَبْشَالُومْ قّْذنْ ثِيمسِّي إِ إِيَّارْ نِّي.

³⁰ Então, disse aos seus servos: Vedes ali o pedaço de campo de Joabe pegado ao meu, e tem cevada nele; ide e ponde-lhe fogo. E os servos de Absalão puseram fogo ao pedaço de campo.

³¹ خَاسْ ؤُشَا إِكَّارْ يُووَابْ ؤُشَا إِسِّيجّْ خْ أَبْشَالُومْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ، إِنَّا أَسْ: ”مَايمِّي قّْذنْ إِمْسخَّارنْ نّشْ ثِيمسِّي إِ ؤُرقِّيعْ ن إِيَّارْ إِ إِدْجَانْ إِنُو؟“

³¹ Então, Joabe se levantou, e veio a Absalão, em casa, e disse-lhe: Por que puseram os teus servos fogo ao pedaço de campo que é meu?

³² أَبْشَالُومْ إِنَّا إِ يُووَابْ: ”خْزَارْ، نشّْ سّكّغْ-د غَاركْ حِيمَا أَذْ أَشْ إِنِيغْ: ’أَسْ-د ذَا، حِيمَا أَذْ شكْ سّكّغْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ أَذْ ثِينِيذْ: مِينْ غَارْ د-ؤُسِيغْ ذَا زِي جَاشُورْ؟ مْلِيحْ إِ نشّْ مْڒِي ذِينِّي قِّيمغْ.‘ خنِّي ڒخُّو إِتّْخصَّا أَذْ ژَترغْ ؤُذمْ ن ؤُجدْجِيذْ. مَاڒَا ذَايِي عَاذْ ڒْمُوعْصِييّثْ، أجّْ إِ-ث أَذْ أَيِي إِنغْ.“

³² E disse Absalão a Joabe: Eis que enviei a ti, dizendo: Vem cá, para que te envie ao rei, a dizer-lhe: Para que vim de Gesur? Melhor me fora estar ainda lá. Agora, pois, veja eu a face do rei; e, se há ainda em mim alguma culpa, que me mate.

³³ خنِّي يُويُورْ يُووَابْ غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِنَّا أَسْ أَيَا. ؤُ وَانِيثَا إِڒَاغَا-د خْ أَبْشَالُومْ ؤُشَا يُوذفْ نتَّا غَارْ ؤُجدْجِيذْ، إِبنْذقْ أَسْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ، زَّاثْ إِ ؤُجدْجِيذْ، ؤُشَا أَجدْجِيذْ إِسُّوذمْ أَبْشَالُومْ.

³³ Então, entrou Joabe ao rei e assim lho disse. Então, chamou a Absalão, e ele entrou ao rei e se inclinou sobre o seu rosto em terra diante do rei; e o rei beijou a Absalão.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Samuel 14 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →