2 Samuel 11
rifa (RIFA) vs ARIB
1 غَارْ ؤُبدُّو ن ؤُسڭّْوَاسْ ن جْذِيذْ، ذِي ڒْوقْثْ إِ ذِي إِتّفّْغنْ إِجدْجِيذنْ غَارْ ؤُمنْغِي، إِمْسَارْ أَقَا ذَاوُوذْ إِسّكّْ يُووَابْ أَكْ-ذ يرْيَازنْ نّسْ نِّي أَكِيذسْ إِدْجَانْ ذ مَارَّا إِسْرَائِيل. نِيثْنِي ڒبْزنْ أَيْثْ ن عَامُّونْ ؤُشَا نّْضنْ إِ رَابَّا. مَاشَا ذَاوُوذْ سِيمَانْثْ نّسْ إِقِّيمْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
1 Tendo decorrido um ano, no tempo em que os reis saem à guerra, Davi enviou Joabe, e com ele os seus servos e todo o Israel; e eles destruíram os amonitas, e sitiaram a Rabá. Porém Davi ficou em Jerusalém.
2 ؤُمِي د-إِكَّارْ ذَاوُوذْ إِشْثْ ن ثْوَاڒَا ذِي ثْمذِّيثْ زِي قَامَا نّسْ، إِمْسَارْ أَقَا نتَّا يُويُورْ خْ ثْزقَّا إِوَاطَانْ ن ثْزذِّيغْثْ ن ؤُجدْجِيذْ. إِژْرَا سّنِّي إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثسِّيرِيذْ إِخفْ نّسْ. ثَامْغَارْثْ نِّي ذَايسْ أَژْرِي أَطَّاسْ.
2 Ora, aconteceu que, numa tarde, Davi se levantou do seu leito e se pôs a passear no terraço da casa real; e do terraço viu uma mulher que se estava lavando; e era esta mulher mui formosa à vista.
3 ذَاوُوذْ إِسّكّْ إِجّْ ذِينْ مَاحنْذْ أَذْ إِسّقْسَا خْ ثمْغَارْثْ نِّي. إِتّْوَانَّا أَسْ: ”مَا وَارْ ثدْجِي ذ بَاثْ-شَابَاعْ، يدْجِيسْ ن إِلِيعَامْ، ثَامْغَارْثْ ن أَحِيتِّي ؤُرِييَا؟“
3 Tendo Davi enviado a indagar a respeito daquela mulher, disseram-lhe: Porventura não é Bate-Seba, filha de Eliã, mulher de Urias, o heteu?
4 خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ ذَاوُوذْ إِرقَّاسنْ، إِجَّا أَذْ ت-إِ-د-أَوْينْ. نتَّاثْ ثُوذفْ-د غَارسْ ؤُشَا إِطّصْ أَكِيذسْ. أَوَارْنِي ڒَامِي ثُوغَا ثتّْوَازِيذْڭذْ زِي ڒخْمجْ نّسْ، ثعْقبْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ.
4 Então Davi mandou mensageiros para trazê-la; e ela veio a ele, e ele se deitou com ela {pois já estava purificada da sua imundícia}; depois ela voltou para sua casa.
5 ثَامْغَارْثْ ثُوغَا ثكْسِي س دّيْسثْ ؤُشَا ثسّكّْ إِجّْ، ثسَّارْڭبْ ذَاوُوذْ، ثنَّا: ”نشّْ كْسِيغْ س دّيْسثْ.“
5 A mulher concebeu; e mandou dizer a Davi: Estou grávida.
6 خَاسْ ؤُشَا إِسّكّْ ذَاوُوذْ إِشْثْ ن ثبْرَاثْ غَارْ يُووَابْ: ”سكّْ-د أَحِيتِّي ؤُرِييَا غَارِي!“ ؤُ يُووَابْ إِسّكّْ ؤُرِييَا غَارْ ذَاوُوذْ.
6 Então Davi mandou dizer a Joabe: Envia-me Urias, o heteu. E Joabe o enviou a Davi.
7 ؤُمِي غَارسْ-د يُوسَا ؤُرِييَا، إِسّقْسَا ذَاوُوذْ خْ مَامّشْ إِدْجَا يُووَابْ ؤُ خْ مَامّشْ إِدْجَا ڒْڭنْسْ ؤُ خْ مَامّشْ إِڭُّورْ ؤُمنْغِي.
7 Vindo, pois, Urias a Davi, este lhe perguntou como passava Joabe, e como estava o povo, e como ia a guerra.
8 خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُرِييَا:” هْوَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّشْ ؤُشَا سِّيرْذْ إِضَارنْ نّشْ!“ ؤُرِييَا إِسْمحْ ذِي ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ ؤُ سّضْفَارنْ أَسْ عَاذْ إِشْثْ ن ثَارْزفْثْ ن ؤُجدْجِيذْ.
8 Depois disse Davi a Urias: Desce a tua casa, e lava os teus pés. E, saindo Urias da casa real, logo foi mandado após ele um presente do rei.
9 مَاشَا ؤُرِييَا إِزّڒْ إِطّصْ غَارْ ثوَّارْثْ ن ثَادَّارْثْ ن ؤُجدْجِيذْ أَكْ-ذ مَارَّا إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي نّسْ. نتَّا وَارْ إِهْوِي شَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ.
9 Mas Urias dormiu à porta da casa real, com todos os servos do seu senhor, e não desceu a sua casa.
10 خبَّارنْ إِ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”ؤُرِييَا وَارْ إِهْوِي شَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ.“ خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُرِييَا: ”مَا وَارْ د-ثذْوِيڒذْ زڭْ ؤُسَافَارْ؟ مَايمِّي شكْ وَارْ ثهْوِيذْ غَارْ ثَادَّارْثْ نّشْ؟“
10 E o contaram a Davi, dizendo: Urias não desceu a sua casa. Então perguntou Davi a Urias: Não vens tu duma jornada? por que não desceste a tua casa?
11 ؤُرِييَا يَارَّا-د خْ ذَاوُوذْ: ”تَّابُوثْ ذ إِسْرَائِيل ذ يَاهُوذَا تّْغِيمَانْ ذڭْ إِقِيضَانْ ؤُ سِيذِي إِنُو يُووَابْ ذ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي إِنُو وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذڭْ إِيَّارْ يَارزْمنْ. مَا خنِّي أَذْ ؤُيُورغْ نشّْ غَارْ ثَادَّارْثْ إِنُو، حِيمَا أَذْ شّغْ، أَذْ سْوغْ ؤُ أَذْ وْضِيغْ أَكْ-ذ ثمْغَارْثْ إِنُو؟ س ثِيذتّْ أَمْ ثدَّارذْ شكْ ؤُ إِدَّارْ ڒعْمَارْ نّشْ، وَارْ تّڭّغْ أَيَا!“
11 Respondeu Urias a Davi: A arca, e Israel, e Judá estão em tendas; e Joabe, meu senhor, e os servos de meu senhor estão acampados ao relento; e entrarei eu na minha casa, para comer e beber, e para me deitar com minha mulher? Como vives tu, e como vive a tua alma, não farei tal coisa.
12 خَاسْ ؤُشَا إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُرِييَا: ”قِّيمْ ؤُڒَا ذ أَسّْ-أَ عَاذْ ذَانِيثَا. ثِيوشَّا أَذْ شكْ سّكّغْ عَاوذْ.“ ؤُشَا أَمُّو إِ إِقِّيمْ ؤُرِييَا أَسّْ نِّي ذ وَاسّْ إِ ث-إِ-د-إِضْفَارنْ ذِي ؤُرْشَالِيمْ.
12 Então disse Davi a Urias: Fica ainda hoje aqui, e amanhã te despedirei. Urias, pois, ficou em Jerusalém aquele dia e o seguinte.
13 إِعَارْضْ إِ-ث ذَاوُوذْ ؤُشَا نتَّا إِشَّا، إِسْوَا زَّاثْ إِ وُوذمْ نّسْ ؤُشَا ذَاوُوذْ إِسّْشَارْ إِ-ث. غَارْ ثْمذِّيثْ مَاشَا إِفّغْ ؤُرِييَا، حِيمَا أَذْ إِزّڒْ عَاوذْ غَارْ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي نّسْ، مَاشَا نتَّا وَارْ إِهْوِي شَا غَارْ ثَادَّارْثْ نّسْ.
13 E Davi o convidou a comer e a beber na sua presença, e o embebedou; e à tarde saiu Urias a deitar-se na sua cama com os servos de seu senhor, porém não desceu a sua casa.
14 غَارْ ثُوفُّوثْ إِمْسَارْ، أَقَا ذَاوُوذْ يُورَا إِشْثْ ن ثبْرَاثْ إِ يُووَابْ ؤُشَا إِسّكّْ إِ-ت س ؤُفُوسْ ن ؤُرِييَا.
14 Pela manhã Davi escreveu uma carta a Joabe, e mandou-lha por mão de Urias.
15 نتَّا يُورَا ذِي ثبْرَاثْ نِّي: ”سْبدّثْ ؤُرِييَا غَارْ زَّاثْ مَانِي إِدْجَا ؤُمنْغِي إِقسْحنْ، خنِّي حيّْذثْ خَاسْ، حِيمَا أَذْ ث ڒقْفنْ، أَذْ إِمّثْ.“
15 Escreveu na carta: Ponde Urias na frente onde for mais renhida a peleja, e retirai-vos dele, para que seja ferido e morra.
16 أَمْ إِحْصَارْ يُووَابْ ثَانْذِينْثْ، إِمْسَارْ نتَّا إِسّْبدّْ ؤُرِييَا غَارْ مَانِي نتَّا إِسّنْ أَقَا ذِينِّي بدّنْ يرْيَازنْ إِمحْضنْ أَطَّاسْ.
16 Enquanto Joabe sitiava a cidade, pôs Urias no lugar onde sabia que havia homens valentes.
17 خنِّي إِ د-فّْغنْ يرْيَازنْ زِي ثنْذِينْثْ، مّنْغنْ أَكْ-ذ يُووَابْ. وْضَانْ يرْيَازنْ زِي ڒْڭنْسْ، زڭْ إِمْسخَّارنْ ن ذَاوُوذْ، ؤُڒَا ذ أَحِيتِّي ؤُرِييَا إِمُّوثْ.
17 Quando os homens da cidade saíram e pelejaram contra Joabe, caíram alguns do povo, isto é, dos servos de Davi; morreu também Urias, o heteu.
18 يُووَابْ إِسّكّْ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ ؤُشَا إِحَاجَا إِ ذَاوُوذْ خْ مَامّشْ إِڭُّورْ ؤُمنْغِي.
18 Então Joabe mandou dizer a Davi tudo o que sucedera na peleja;
19 نتَّا يُومُورْ إِ ؤُمْسخَّارْ، إِنَّا: ”مَاڒَا شكْ ثْكمّْڒذْ ڒخْبَارْ نّشْ خْ مَامّشْ إِڭُّورْ مَارَّا ؤُمنْغِي،
19 e deu ordem ao mensageiro, dizendo: Quando tiveres acabado de contar ao rei tudo o que sucedeu nesta peleja,
20 ؤُشَا إِمْسَارْ أَذْ إِكَّارْ وسْعَارْ ن ؤُجدْجِيذْ، أَذْ أَشْ يِينِي: ”مَايمِّي ثُوذْسمْ ثَانْذِينْثْ ذڭْ ؤُمنْغِي؟ مَا وَارْ ثسِّينمْ كنِّيوْ، أَقَا نِيثْنِي أَذْ وْثِينْ كنِّيوْ زِي ڒْحِيضْ؟
20 caso o rei se encolerize, e te diga: Por que vos chegastes tão perto da cidade a pelejar. Não sabíeis vós que haviam de atirar do muro?
21 مَانْ ونْ إِنْغِينْ أَبِيمَالِيكْ، مِّيسْ ن يَارُوبُّوشَاثْ؟ مَا وَارْ إِدْجِي ذ إِشْثْ ن ثمْغَارْثْ ثنْضَارذْ خَاسْ ثَاسِيرْثْ يُوعْڒَانْ ن ثْسِيرْثْ زِي ڒْحِيضْ، أَڒَامِي نتَّا إِمُّوثْ ذِي ثَابَاصْ؟ مَايمِّي ثُويُورمْ ثُوذْسمْ أَمُّو ڒْحِيضْ؟‘، خنِّي شكْ أَذْ ثِينِيذْ: ’ؤُڒَا ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، أَحِيتِّي ؤُرِييَا، إِتّْوَانغْ.‘ “
21 Quem matou a Abimeleque, filho de Jerubesete? Não foi uma mulher que lançou sobre ele, do alto do muro, a pedra superior dum moinho, de modo que morreu em Tebez? Por que chegastes tão perto do muro? Então dirás: Também morreu teu servo Urias, o heteu.
22 أَرقَّاسْ يُويُورْ، يُوسَا-د غَارْ ذَاوُوذْ ؤُشَا إِحَاجَا أَسْ مَارَّا خْ مِينْ خفْ ث إِسّكّْ يُووَابْ.
22 Partiu, pois, o mensageiro e, tendo chegado, referiu a Davi tudo o que Joabe lhe ordenara.
23 أَرقَّاسْ إِنَّا إِ ذَاوُوذْ: ”إِرْيَازنْ ثُوغَا جهْذنْ خَانغْ ؤُ نِيثْنِي ثُوغَا فّْغنْ-د غَارْنغْ أَڒْ إِيَّارْ، مَاشَا نشِّينْ نحْصَارْ إِ-ثنْ أَڒْ ثَاوَّارْثْ ن ثنْذِينْثْ.
23 Disse o mensageiro a Davi: Os homens ganharam uma vantagem sobre nós, e sairam contra nos ao campo; porém nos os repelimos até a entrada da porta.
24 خنِّي وْثِينْ إِنِّي إِتّْحَاكَانْ س ڒْقوْسْ زِي ڒْحِيضْ خْ إِمْسخَّارنْ نّشْ، أَڒَامِي مُّوثنْ إِمْسخَّارنْ ن ؤُجدْجِيذْ. ؤُڒَا ذ أَمْسخَّارْ نّشْ، أَحِيتِّي ؤُرِييَا، إِمُّوثْ.“
24 Então os flecheiros atiraram contra os teus servos desde o alto do muro, e morreram alguns servos do rei; e também morreu o teu servo Urias, o heteu.
25 خنِّي إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُرقَّاسْ: ”أَمُّو إِ غَا ثِينِيذْ إِ يُووَابْ: ’وَارْ تّجِّي أَذْ ثِيڒِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ ذ ثَاعفَّانْثْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، مَاغَارْ سِّيفْ أَذْ إِشّْ وَانِيثَا، ذَاوحْذَا ونّغْنِي. إِڒِي ذ أَرْيَازْ ذڭْ ؤُمنْغِي أَكْ-ذ ثنْذِينْثْ ؤُ هْذمْ إِ-ت!‘ أڭّْ ذَايسْ ثَارْيَاسْثْ س وَاوَاڒْ-أَ.“
25 Disse Davi ao mensageiro: Assim dirás a Joabe: Não te preocupes com isso, pois a espada tanto devora este como aquele; aperta a tua peleja contra a cidade, e a derrota. Encoraja-o tu assim.
26 ثَامْغَارْثْ ن ؤُرِييَا ثسْڒَا بلِّي أَقَا أَرْيَازْ نّسْ ؤُرِييَا إِمُّوثْ ؤُ نتَّاثْ ثڭَّا خْ سِيذِي نّسْ أَشْضَانْ.
26 Ouvindo, pois, a mulher de Urias que seu marido era morto, o chorou.
27 ؤُمِي ثعْذُو ڒْْوقْثْ ن وشْضَانْ إِسّكّْ ذَاوُوذْ أَذْ ت-إِ-د-أَوْينْ ذِي ثَادَّارْثْ نّسْ. نتَّاثْ ثذْوڒْ ذ ثَامْغَارْثْ نّسْ ؤُشَا ثُورُووْ أَسْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ. مَاشَا مِينْ ثُوغَا إِڭَّا ذَاوُوذْ، ثُوغَا ذ أَعفَّانْ ذِي ثِيطَّاوِينْ ن سِيذِي.
27 E, passado o tempo do luto, mandou Davi recolhê-la a sua casa: e ela lhe foi por mulher, e lhe deu um filho. Mas isto que Davi fez desagradou ao Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.