2 Reis 9
rifa (RIFA) vs NTLH
1 خنِّي أَنَابِي إِلِيشَاعْ إِڒَاغَا-د إِ يِيجّنْ زڭْ أَيْثْ ن إِنَابِييّنْ، إِنَّا أَسْ: ”بْيسْ، كْسِي أَغَارَّافْ-أَ ن زّشْثْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّشْ ؤُشَا ثُويُورذْ غَارْ رَامُوثْ ذِي جِيلْعَاذْ.
1 Enquanto isso, o profeta Eliseu chamou um dos jovens profetas e disse: — Apronte-se e vá até Ramote-Gileade. Leve este jarro de azeite
2 خْمِي ذِينِّي إِ غَا ثَاوْضذْ، أَرْزُو خْ يَاهُو، مِّيسْ ن يَاهُوشَافَاطْ، مِّيسْ ن نِيمْشِي. أَذفْ غَارسْ ؤُشَا أجّْ إِ-ث أَذْ د-إِكَّارْ زِي ڒْوسْطْ ن يَايْثْمَاسْ، نْذهْ إِ-ث غَارْ إِجّْ ن وخَّامْ إِطُّورْفِييْ مْلِيحْ.
2 e, quando chegar lá, procure Jeú, filho de Josafá e neto de Ninsi. Leve-o para outra sala, longe dos seus companheiros.
3 خنِّي كْسِي أَغَارَّافْ ن زّشْثْ، زدْجعْ إِ-ث خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ ؤُشَا إِنِي: ’أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل.‘ خنِّي أَرْزمْ ثَاوَّارْثْ، أَرْوڒْ، وَارْ تّْرِيجِي عَاذْ كْثَارْ!“
3 Aí derrame azeite na cabeça dele e diga: “O Senhor Deus anuncia que o está ungindo para ser rei de Israel.” Depois saia de lá o mais depressa que puder.
4 أَحُوذْرِي، أَمْسخَّارْ ن ؤُنَابِي، يُويُورْ ذڭْ وبْرِيذْ غَارْ رَامُوثْ ذِي جِيلْعَاذْ.
4 Então o jovem profeta foi até Ramote-Gileade
5 ؤُمِي ذِينْ د-يِيوضْ، خْزَارْ، إِكُومَانْذَارنْ ن ڒْعسْكَارْ ثُوغَا قِّيمنْ ذِينِّي. نتَّا إِنَّا: ”نشّْ غَارِي إِجّْ ن وَاوَاڒْ إِ شكْ، أَ ڒْقبْطَانْ. يَاهُو إِسّقْسَا: ”إِ مَانْ ونْ زَّايْنغْ مَارَّا؟“ نتَّا إِنَّا: ”إِ شكْ، أَ ڒْقبْطَانْ!“
5 e lá encontrou reunidos os oficiais do exército. Ele disse: — Eu trouxe uma mensagem para o senhor. Jeú perguntou: — Com qual de nós você está falando? — Com o senhor mesmo! — respondeu ele.
6 خنِّي إِكَّارْ يَاهُو، يُوذفْ غَارْ ثَادَّارْثْ. ؤُ نتَّا إِفَارّغْ أَسْ زّشْثْ خْ ؤُزدْجِيفْ نّسْ، إِنَّا أَسْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي، أَربِّي ن إِسْرَائِيل: ’نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ ڒْڭنْسْ ن سِيذِي، خْ إِسْرَائِيل.
6 Então os dois foram para uma sala, e o jovem profeta derramou azeite na cabeça de Jeú e disse: — O
7 شكْ أَذْ ثوْثذْ ثَادَّارْثْ ن أَخَابْ، سِيذِي نّشْ، ؤُ نشّْ أَذْ تَّارغْ زڭْ ؤُفُوسْ ن إِزَابِيلْ إِذَامّنْ ن إِمْسخَّارنْ إِنُو، إِنَابِييّنْ، ؤُڒَا ذ إِذَامّنْ ن مَارَّا إِمْسخَّارنْ ن سِيذِي.
7 Você deve matar o seu chefe, o rei Jorão, filho de Acabe, para que assim eu castigue Jezabel por haver assassinado os meus profetas e os meus outros servos .
8 مَارَّا ثَادَّارْثْ ن أَخَابْ أَذْ ثتّْوَاكّسْ، ؤُ نشّْ أَذْ قْضِيغْ زِي ثَادَّارْثْ ن أَخَابْ مَارَّا وِي ث إِتّڭّنْ خْ ڒْحِيضْ، أَمْ ونِّي إِتّْوَاطّْفنْ، أَمْ ونِّي ؤُمِي جِّينْ ذِي إِسْرَائِيل.
8 Toda a família e todos os descendentes de Acabe devem morrer. Eu vou acabar com todos os homens da família dele, tanto os jovens como os velhos.
9 نشّْ أَذْ أَرّغْ ثَادَّارْثْ ن أَخَابْ أَمشْنَاوْ ثَادَّارْثْ ن يَارُوبْعَامْ، مِّيسْ ن نَابَاطْ، ؤُ أَمْ ثَادَّارْثْ ن بَاعْشَا، مِّيسْ ن أَخِييَا.
9 Vou tratar a família dele como tratei as famílias do rei Jeroboão, filho de Nebate, e do rei Baasa, filho de Aías.
10 إِطَانْ أَذْ شّنْ إِزَابِيلْ ذڭْ إِيَّارْ ن يَازْرَاعِيلْ ؤُشَا وَارْ إِتِّيڒِي ؤُڒَا ذ إِجّْ ونِّي ت إِ غَا إِنضْڒنْ.“ خنِّي يَارْزمْ نتَّا ثَاوَّارْثْ ؤُشَا يَارْوڒْ.‘ “
10 Jezabel não será sepultada; o seu corpo será comido pelos cachorros perto da cidade de Jezreel.” Depois de dizer isso, o jovem profeta saiu da sala e fugiu.
11 ؤُمِي د-إِفّغْ يَاهُو غَارْ بَارَّا غَارْ إِمْسخَّارنْ ن سِيذِيسْ، نَّانْ أَسْ: ”أَقَا شكْ مْلِيحْ؟ مَايمِّي إِ غَاركْ د-يُوسَا ؤُبُوهَاڒِي-يَا؟“ نتَّا يَارَّا-د خَاسنْ: ”كنِّيوْ ثسّْنمْ أَرْيَازْ ذ ڒْهَارْذْ نّسْ!“
11 Jeú voltou para o lugar onde estavam os seus companheiros, e eles perguntaram: — Tudo bem? O que aquele louco queria com você? — Vocês sabem muito bem o que ele queria! — respondeu Jeú.
12 مَاشَا نِيثْنِي نَّانْ ”ذ إِخَارِّيقنْ، إِنِي أَنغْ ث!“ خنِّي إِنَّا: ”أَمُّو ذ وَامُّو إِ كِيذِي إِسِّيوڒْ، إِنَّا: ’أَمُّو إِ إِقَّارْ سِيذِي: نشّْ ذهْنغْ شكْ ذ أَجدْجِيذْ خْ إِسْرَائِيل.‘ “
12 — Não sabemos, não! — disseram eles. — Conte o que ele disse. Jeú contou: — Ele me disse que o
13 ڒخْذنِّي قدْجْقنْ ؤُ كُوڒْ إِجّْ إِكْسِي أَرُّوضْ نّسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث سَاذُو إِضَارنْ نّسْ خْ ثَارذِّيفِينْ ن دّْرُوجْ ؤُشَا سُوضنْ ذڭْ ؤُيِيشّْ ن إِشَارِّي، نَّانْ: ”يَاهُو ذ أَجدْجِيذْ!“
13 No mesmo instante, eles estenderam as suas capas sobre os degraus para Jeú passar, tocaram a corneta e gritaram: — Jeú é o rei! — Se vocês estão do meu lado, não deixem que ninguém saia escondido de Ramote-Gileade para ir avisar os moradores de Jezreel.
14 يَاهُو، مِّيسْ ن يَاهُوشَافَاطْ، مِّيسْ ن نِيمْشِي، إِڭَّا إِجّْ ن ڒْعَاهْذْ ضِيدّْ يُورَامْ. يُورَامْ، نتَّا جْمِيعْ أَكْ-ذ مَارَّا إِسْرَائِيل، ثُوغَا إِحْضَا خْ رَامُوثْ ذِي جِيلْعَاذْ أَرنْذَاذْ ن وُوذمْ ن حَازَايِيلْ، أَجدْجِيذْ ن أَرَامْ.
14 — ausente —
15 مَاشَا أَجدْجِيذْ يُورَامْ يَارڭّْوحْ-د، مَاحنْذْ أَذْ يَارْزُو ذِي يَازْرَاعِيلْ أَڭنْفُو زڭْ إِيزِّيمنْ إِ ذ أَسْ ثُوغَا ڭِّينْ أَيْثْ ن أَرَامْ، ؤُمِي إِمّْنغْ أَكْ-ذ حَازَايِيلْ، أَجدْجِيذْ ن أَرَامْ. يَاهُو إِنَّا: ”مَاڒَا كنِّيوْ ثتَّافْقمْ، خنِّي وَارْ تّجِّيمْ أَذْ يَارْوڒْ ؤُڒَا ذ إِجّْ زِي ثنْذِينْثْ، أَذْ يُويُورْ مَاحنْذْ أَذْ إِسِّيوضْ ڒخْبَارْ-أَ غَارْ يَازْرَاعِيلْ.“
15 — ausente —
16 خنِّي إِنْيَا ذڭْ ؤُكَارُّو نّسْ، إِنْذهْ غَارْ يَازْرَاعِيلْ، مَاغَارْ ذِينِّي إِ ثُوغَا يُورَامْ. أَخَازْيَا، أَجدْجِيذْ ن يَاهُوذَا، ثُوغَا إِهْوَا-د، حِيمَا أَذْ إِسِّيجّْ خْ يُورَامْ.
16 Então subiu no seu carro de guerra e saiu para Jezreel. Jorão ainda não tinha sarado, e o rei Acazias, de Judá, se encontrava ali fazendo-lhe uma visita.
17 أَعسَّاسْ إِبدّْ خْ صُّومْعثْ ذِي يَازْرَاعِيلْ ؤُشَا إِژْرَا يَاهُو يُوسَا-د، إِنَّا: ”نشّْ تّْوَاڒِيغْ إِجّْ ن ؤُهِيمُورْ.“ خنِّي إِنَّا يُورَامْ: ”أَوِي-د إِجّْ ن بُو-ؤُيِيسْ ؤُشَا سّكّْ إِ-ث-إِ-د إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكِيذْسنْ، أَذْ يِينِي: ”مَا ذ ڒهْنَا مِينْ خفْ د-ثُوسِيذْ؟“
17 Um guarda que estava na torre de vigia de Jezreel viu Jeú e os seus soldados chegando e gritou: — Vejo alguns homens chegando a cavalo! Aí Jorão disse: — Mande um homem a cavalo para descobrir se são amigos ou inimigos.
18 بُو-ؤُيِيسْ إِنْيَا، حِيمَا أَذْ ث إِڒْقَا، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ ؤُجدْجِيذْ: ’مَا ذ ڒهْنَا مِينْ خفْ د-ثُوسِيذْ؟‘ “ مَاشَا يَاهُو يَارَّا-د خَاسْ: ”مَانِي شكْ إِشْقَا ڒهْنَا؟ أَسْ-د غَارْ ضفَّارْ إِنُو.“ أَعسَّاسْ إِعْڒمْ أَيَا، إِنَّا: ”أَمْسخَّارْ يِيوضْ غَارْسنْ، مَاشَا وَارْ د-إِعْقِيبْ شَا.“
18 O mensageiro foi encontrar-se com Jeú e disse: — O rei quer saber se o senhor vem como amigo. — Isso não é da sua conta! — respondeu Jeú. E mandou: — Passe para trás de mim. O guarda que estava na torre de vigia contou que o mensageiro havia se encontrado com o grupo, porém não estava voltando.
19 إِسّكّْ ؤُجدْجِيذْ إِجّْ ن بُو-ؤُيِيسْ وِيسّْ ثْنَاينْ. ؤُمِي د-يُوسَا وَانِيثَا غَارْسنْ، إِنَّا: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ ؤُجدْجِيذْ: ’مَا ذ ڒهْنَا مِينْ خفْ د-ثُوسِيذْ؟‘ “ مَاشَا يَاهُو يَارَّا-د خَاسْ: ”مَانِي شكْ إِشْقَا ڒهْنَا. أَسْ-د غَارْ ضفَّارْ إِنُو.“
19 Outro mensageiro foi mandado e fez a mesma pergunta a Jeú. E novamente ele respondeu: “Isso não é da sua conta! Passe para trás de mim.”
20 أَعسَّاسْ إِعْڒمْ س مَانْ أَيَا عَاوذْ: ”نتَّا يِيوضْ إِ-ثنْ، مَاشَا وَارْ د-إِعْقِيبْ شَا ؤُ مَامّشْ إِندّهْ أَيِيسْ، إِڭَّا أَمْ مَامّشْ إِتّڭّْ يَاهُو، مِّيسْ ن نِيمْشِي، مَاغَارْ نتَّا إِندّهْ أَمْ إِندّهْ إِجّْ ن ؤُبُوهَاڒِي.“
20 Novamente o guarda contou que o mensageiro havia chegado até o grupo, porém não estava voltando. E disse também: — O chefe do grupo está guiando o seu carro de guerra como um louco, exatamente como Jeú faz!
21 خنِّي إِنَّا يُورَامْ: ”حزّمْ أَكَارُّو!“ حزّْمنْ أَكَارُّو نّسْ ؤُ يُورَامْ، أَجدْجِيذْ ن إِسْرَائِيل، إِفّغْ أَكْ-ذ أَخَازْيَا، أَجدْجِيذْ ن يَاهُوذَا، نذْهنْ كُوڒْ إِجّْ أَكَارُّو نّسْ. نِيثْنِي فّْغنْ إِ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ يَاهُو ؤُشَا ؤُفِينْ ث غَارْ ييَّارْ ن نابُوثْ، أَيَازْرَاعِيلِي.
21 — Aprontem o meu carro de guerra! — ordenou o rei Jorão. O carro foi preparado, e então ele e o rei Acazias saíram, cada um no seu carro, para ir ao encontro de Jeú. Eles se encontraram com ele no campo que havia sido de Nabote. Aí Jorão perguntou:
22 إِمْسَارْ ؤُمِي إِژْرَا يُورَامْ يَاهُو، إِنَّا: ”مَا ذ ڒهْنَا إِ خفْ د-ثُوسِيذْ، أَ يَاهُو؟“ مَاشَا وَانِيثَا يَارَّا-د: ”مَانَا ڒهْنَا-يَا مِينْ غَا يكّْ فَارْقْ-شّْغڒْ ن يمَّاشْ إِزَابِيلْ ذ ثْسحَّارِينْ نّسْ أَمُّو س وَاطَّاسْ؟“
22 — Você veio como amigo? Jeú respondeu: — Como podemos ser amigos quando ainda continuam as feitiçarias e a adoração de ídolos que Jezabel, a sua mãe, começou?
23 إِنّقْڒبْ يُورَامْ، حِيمَا أَذْ يَارْوڒْ، ؤُشَا إِنَّا إِ أَخَازْيَا: ”ثَامنْزِيوْثْ، أَخَازْيَا!“
23 Então Jorão virou o seu carro e fugiu, gritando para Acazias: — É uma traição, Acazias!
24 مَاشَا يَاهُو إِمْنعْ ڒْقوْسْ نّسْ ذڭْ ؤُفُوسْ ؤُشَا إِڒْقفْ يُورَامْ س فْڒِيثْشَا جَارْ إِغَادْجنْ نّسْ. فْڒِيثْشَا ثسْنُوقّبْ قَاعْ ؤُڒْ نّسْ ؤُشَا إِوْضَا نتَّا ذڭْ ؤُكَارُّو نّسْ.
24 Mas Jeú puxou a corda do seu arco com toda a força e atirou uma flecha, que feriu Jorão nas costas. A flecha atravessou o coração, e ele caiu morto no seu carro de guerra.
25 خنِّي إِنَّا يَاهُو إِ بِيذْكَارْ، أَنغْرَافْ نّسْ ن ڒْعسْكَارْ: ”كْسِي ث ؤُشَا نْضَارْ إِ-ث ذِي ثسْغَارْثْ ن ييَّارْ ن نابُوثْ، أَيَازْرَاعِيلِي. عْقڒْ، نشّْ ذ شكْ، إِجّْ غَارْ ؤُغزْذِيسْ ن ونّغْنِي، أَقَا نذْهنْ خْ إِكَارُّوثنْ نّغْ أَوَارْنِي إِ بَابَاسْ أَخَابْ ؤُمِي خَاسْ إِشثْشَا سِيذِي أَمُّو، إِنَّا:
25 Aí Jeú disse a Bidcar, o seu ajudante: — Pegue o corpo dele e jogue no campo que era de Nabote. Lembre que, quando nós dois estávamos juntos andando a cavalo atrás de Acabe, pai de Jorão, o
26 ’س ثِيذتّْ أَمْ ژْرِيغْ إِضنَّاضْ إِذَامّنْ ن نابُوثْ ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ، إِقَّارْ سِيذِي، أَمُّو إِ زَّايكْ ثنْ غَا خڒْفغْ خْ ييَّارْ-أَ، إِسَّاوَاڒْ سِيذِي.‘ خنِّي ڒخُّو، كْسِي ث ؤُشَا نْضَارْ إِ-ث ذڭْ إِيَّارْ عْلَاحْسَابْ أَوَاڒْ ن سِيذِي.“
26 “Ontem eu vi o assassinato de Nabote e dos seus filhos. E prometo que castigarei você aqui, neste mesmo campo.” E Jeú ordenou ao seu ajudante: — Pegue o corpo de Jorão e jogue no campo que era de Nabote, para que assim seja cumprida a promessa de Deus, o
27 ؤُمِي أَخَازْيَا، أَجدْجِيذْ ن يَاهُوذَا، إِژْرَا أَيَا، إِطّفْ أَبْرِيذْ غَارْ بَايْثْ-هَاڭَانْ. يَاهُو إِضْفَارْ إِ-ث ؤُ ڒَْامِي يِيوضْ غَارْ ثيْسَارْثْ ن جُورْ نِّي إِدْجَانْ غَارْ جِيبْلِيعَامْ، إِنَّا: ”وّثْ إِ-ث ؤُڒَا ذ نتَّا خْ ؤُكَارُّو!“ خنِّي يَارْوڒْ نتَّا غَارْ مَاجِيدُّو ؤُشَا إِمُّوثْ ذِينْ.
27 O rei Acazias, de Judá, viu o que tinha acontecido e fugiu no seu carro na direção da cidade de Bete-Hagã. Mas Jeú o perseguiu e disse aos seus soldados: — Matem Acazias também! E eles o feriram quando ele ia no seu carro pela estrada que sobe para Gur, perto da cidade de Ibleão. Mas Acazias conseguiu fugir até a cidade de Megido, onde morreu.
28 إِمْسخَّارنْ نّسْ إِوْينْ ث خْ ؤُكَارُّو غَارْ ؤُرْشَالِيمْ ؤُشَا نضْڒنْ ث ذڭْ ونْضڒْ نّسْ جَارْ ڒجْذُوذْ نّسْ ذِي ثنْذِينْثْ ن ذَاوُوذْ.
28 Os seus oficiais levaram o corpo de volta para Jerusalém e o sepultaram nos túmulos dos reis, na Cidade de Davi .
29 ذڭْ ؤُسڭّْوَاسْ وِيسّْ حِيطَاشْ ن يُورَامْ، مِّيسْ ن أَخَابْ، ثُوغَا إِذْوڒْ أَخَازْيَا ذ أَجدْجِيذْ خْ يَاهُوذَا.
29 Acazias havia começado a reinar em Judá no ano onze do reinado de Jorão, filho de Acabe, em Israel.
30 خنِّي يُوسَا-د يَاهُو غَارْ يَازْرَاعِيلْ. ڒَْامِي ت ثسْڒَا إِزَابِيلْ، ثْكحّڒْ ثِيطَّاوِينْ نّسْ، ثْزوّقْ أَشُوَّافْ نّسْ ؤُشَا ثخْزَارْ زِي ڒْكَازِي غَارْ سْوَادَّايْ.
30 Jeú chegou a Jezreel, e Jezabel ficou sabendo disso. Então pintou os olhos, penteou os cabelos e ficou numa janela do palácio, olhando para a rua.
31 ؤُمِي د-يُوذفْ يَاهُو زِي ثَاوَّارْثْ، ثنَّا: ”مَا ذ ڒهْنَا إِ خفْ د-ثُوسِيذْ، زِيمْرِي، أَ شكْ ونِّي إِنْغِينْ سِيذِيسْ؟“
31 Quando Jeú entrou pelo portão do palácio, ela gritou: — Olá, Zinri , assassino do seu senhor!
32 نتَّا إِخْزَارْ غَارْ ڒْكَازِي سنّجْ، إِنَّا: ”وِي أَكِيذِي إِدْجَانْ؟ مَانْ ونْ؟“ خنِّي خْزَارنْ ثْنَاينْ نِيغْ ثْڒَاثَا ن إِمْسخَّارنْ إِشنّْعنْ غَارسْ ذِينْ سْوَادَّايْ.
32 Jeú olhou para cima e gritou: — Quem está do meu lado? Dois ou três oficiais do palácio olharam para ele de uma janela,
33 نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”نْضَارمْ ت-إِ-د سْوَادَّايْ!“ نِيثْنِي نْضَارنْ-ت-إِ-د سْوَادَّايْ أَڒَامِي إِذَامّنْ نّسْ تّْوَارُوشّنْ خْ ڒْحِيضْ ؤُ خْ ييْسَانْ، ؤُ نتَّا إِڒْبزْ إِ-ت.
33 e Jeú lhes disse: — Joguem essa mulher daí! Eles a jogaram, e o sangue dela respingou a parede e os cavalos. Jeú passou por cima dela com os cavalos e o carro
34 نتَّا يُوذفْ ؤُشَا إِشَّا، إِسْوَا. أَوَارْنِي ؤُيَا إِنَّا: ”خْزَارمْ غَارْ ثْمخْزِيوْثْ نِّي ؤُ نضْڒمْ ت، مَاغَارْ نتَّاثْ ذ يدْجِيسْ ن ؤُجدْجِيذْ.“
34 e entrou no palácio. E, depois que comeu e bebeu, disse: — Peguem aquela maldita e a sepultem. Afinal de contas, ela é filha de um rei.
35 نِيثْنِي ؤُيُورنْ، حِيمَا أَذْ ت نضْڒنْ، مَاشَا نِيثْنِي وَارْ ت ؤُفِينْ شَا مْغِيرْ ثَاشقُّوفْثْ ن ؤُزدْجِيفْ ذ إِضَارنْ ذ إِفَاسّنْ وَاهَا.
35 Mas os homens que saíram para sepultá-la só encontraram a caveira e os ossos das mãos e pés.
36 ؤُمِي د -عقْبنْ، عَاوْذنْ أَسْ ث ؤُ نتَّا يَارَّا-د: ”وَا ذ أَوَاڒْ ن سِيذِي نِّي إِسِّيوِيڒْ س ؤُقمُّومْ ن ؤُمْسخَّارْ نّسْ، إِلِيشَاعْ أَثِيشْبِي. نتَّا إِنَّا: ’خْ ييَّارْ ن يَازْرَاعِيلْ إِطَانْ أَذْ شّنْ أَيْسُومْ ن ڒْخشْبثْ ن إِزَابِيلْ.
36 Então eles voltaram, contaram a Jeú, e este disse: — Foi isto o que o
37 ڒْخشْبثْ ن إِزَابِيلْ أَذْ ثِيڒِي أَمْ ڒغْبَارْ خْ ييَّارْ ذڭْ وحْوِيشْ ن يَازْرَاعِيلْ، أَڒْ غَا ثَافْ وَارْ ذِينْ وِي غَا إِنِينْ: ثَا ذ إِزَابِيلْ.‘ “
37 Os seus restos serão espalhados ali como esterco, e assim ninguém poderá dizer: ‘Esta era Jezabel.’ ”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.