2 Coríntios 7
rifa (RIFA) vs NVI
1 أَ إِمْعِيزّنْ، أَڒَامِي غَارْنغْ لْوُوعُوذْ-أَ، أجّْ أَنغْ أَذْ نسِّيزْذڭْ إِخفْ نّغْ زِي مَارَّا ڒخْمجْ ن أَرِّيمثْ ؤُ ن أَرُّوحْ، أجّْ أَنغْ أَذْ نسّْقدّسْ إِخفْ نّغْ زِي ثِيڭّْوُوذِي ن أَربِّي.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 قبْڒمْ أَنغْ، كنِّيوْ أَ أَيْثْمَاثْنغْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ ذَايسْ نڭِّي ڒْغَارْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ ث نْغشّْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ زَّايسْ نسْثنْفِيعْ.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 وَارْ سِّيوْڒغْ حِيمَا أَذْ خَاومْ حكْمغْ، مِينْ زِي إِزَّارغْ نِّيغْ، أَقَا كنِّيوْ ذڭْ وُوڒَاونْ نّغْ مَاحنْذْ أَذْ نمّثْ جْمِيعْ ؤُشَا أَذْ ندَّارْ جْمِيعْ.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 ثَارْيَاسْثْ إِنُو قِيبَاتْشْ إِ كنِّيوْ ثمْغَارْ ؤُشَا أَسمْغَارْ إِنُو خَاومْ إِمْغَارْ. أَقَا أَيِي شُّورغْ س ؤُفوّجْ، أَقَا ڒفْرَاحثْ ثْفيّضْ ذَايِي أَطَّاسْ ذِي كُوڒْشِي ڒمْحَايمْ إِنُو.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 مِينْزِي زڭْ وَامِي د-نُوسَا غَارْ مَاكِيذُونِييَا، وَارْ نُوفِي أَرَّاحثْ إِ أَرِّيمثْ نّغْ، مَاشَا ثُوغَا نسّْحِيسِّيفْ زِي مَارَّا إِغزْذِيسنْ، زِي بَارَّا أَقَا ذِينْ إِمْشُوبّشنْ، زِي ذَاخڒْ أَقَا ذِينْ ثِيڭّْوُوذِي.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 مَاشَا أَربِّي، ونِّي إِسّْفوَّاجنْ خْ إِمْوَاضْعنْ، إِسّْفوّجْ-د خَانغْ س ثْوَاسِيثْ ن ثِيثُوسْ،
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 وَارْ إِدْجِي س ثْوَاسِيثْ نّسْ وَاهَا، مَاشَا عَاوذْ س ؤُفوّجْ إِ زِي ثُوغَا إِتّْوَاسّْفوّجْ زَّايْومْ، مَاغَارْ إِسَّارْڭبْ أَنغْ خْ ثَايْرِي نْومْ ذ وشْضَانْ نْومْ ذ شْضَارثْ نْومْ خَانغْ. ؤُمِي سْڒِيغْ أَيَا، فَارْحغْ أَطَّاسْ.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 مِينْزِي وَاخَّا سّْفُوڭْمغْ كنِّيوْ س إِشْثْ ن ثبْرَاثْ، وَارْ نْذِيمغْ شَا، وَاخَّا نْذِيمغْ، مَاغَارْ تّْوَاڒِيغْ أَقَا ثَابْرَاثْ نِّي ثسّْفُوڭمْ إِ كنِّيوْ إِ إِشْثْ ن ثْسَاعّثْ وَاهَا.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 مَاشَا فَارْحغْ أَطَّاسْ، وَارْ إِدْجِي ڒَامِي ثتّْوَاسّْفُوڭْممْ، مَاشَا ؤُمِي أَفُوڭمْ نْومْ يَارَّا كنِّيوْ غَارْ تُّوبثْ، مِينْزِي أَفُوڭمْ نْومْ يُوسَا-د زِي أَربِّي، أَڒَامِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْخسَّارْثْ وَارْ كنِّيوْ ثْڒقّفْ شَا زَّايْنغْ ذِي شَا ن ثْمسْڒَاشْثْ.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 مِينْزِي أَفُوڭمْ نِّي إِدْجَانْ ذِي طّْوعْ ن أَربِّي، إِندّهْ غَارْ تُّوبثْ ن بُوحْبڒْ ؤُ غَارْ وذْوَاڒْ إِ ثُوذَارْثْ، مَاشَا أَفُوڭمْ ن دُّونشْثْ إِتَّاوِي غَارْ ڒْموْثْ.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 مَاشَا خْزَارْ، أَقَا ذ مَانْ أَيَا إِمْسَارْ، مِينْزِي ثتّْوَاسّْفُّوڭْمنْ ذِي طّْوعْ ن أَربِّي. مشْحَاڒْ إِ كنِّيوْ إِتّجَّانْ ن شْضَارثْ ذ ؤُذَافعْ ن يِيخفْ نْومْ ذ وَارْزَامْ ن ؤُقمُّومْ ذ ثِيڭّْوُوذِي ذ ثَايْرِي ذ ثُوسْمِي ذ ؤُوبّخْ! ذِي مِينْ ذِي مَا إِفّغْ-د أَقَا كنِّيوْ س إِخفْ نْومْ ذ إِمزْذَاڭنْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 مِينْ ذ أَومْ ؤُرِيغْ، وَارْ إِدْجِي خْ سِّيبّثْ ن ونِّي إِخطَّانْ نِيغْ خْ سِّيبّثْ ن ونِّي ؤُمِي إِ ذِي إِتّْوَاڭّْ ڒْعِيبْ، مَاشَا حِيمَا أَذْ ثْبَانْ جَارْ أَومْ شْضَارثْ نْومْ إِ نشِّينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 س ؤُينِّي أَقَا نتّْوَاسّْفوّجْ ؤُ غَارْ ؤُفوّجْ نّغْ أَقَا نْفَارّحْ س ؤُفيّضْ كْثَارْ زِي ڒفْرَاحثْ ن ثِيثُوسْ ؤُمِي أَرُّوحْ نّسْ إِتّْوَاسَّاريّحْ أَكِيذْومْ مَارَّا.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 مِينْزِي ذِي مِينْ ذِي سّمْغَارغْ ذَايْومْ غَارسْ، أَقَا وَارْ تّْوَاسّْحشْمغْ شَا، مَاغَارْ أَمْ ذ أَومْ ننَّا ثِيذتّْ كُوڒْشِي، أَمُّو عَاوذْ إِبَانْ-د، أَقَا أَسمْغَارْ نّغْ غَارْ ثِيثُوسْ إِبدّْ خْ ثِيذتّْ.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 أَقَا ڒحْنُونشْثْ نّسْ خَاومْ ثمَّارْنِي أَطَّاسْ ؤُمِي إِتّْفكَّارْ ذِي طَّاعثْ نْومْ مَارَّا، أَقَا ثْقبْڒمْ ث س ثِيڭّْوُوذِي ذ ثَارْجِيجِيثْ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 فَارْحغْ ؤُمِي زمَّارغْ أَذْ خَاومْ تّشْڒغْ ذِي مِينْ ذِي مَّا.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.