2 Coríntios 7

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ أَ إِمْعِيزّنْ، أَڒَامِي غَارْنغْ لْوُوعُوذْ-أَ، أجّْ أَنغْ أَذْ نسِّيزْذڭْ إِخفْ نّغْ زِي مَارَّا ڒخْمجْ ن أَرِّيمثْ ؤُ ن أَرُّوحْ، أجّْ أَنغْ أَذْ نسّْقدّسْ إِخفْ نّغْ زِي ثِيڭّْوُوذِي ن أَربِّي.

¹ Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.

² قبْڒمْ أَنغْ، كنِّيوْ أَ أَيْثْمَاثْنغْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ ذَايسْ نڭِّي ڒْغَارْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ ث نْغشّْ، ؤُڒَا ذ إِجّْ وَارْ زَّايسْ نسْثنْفِيعْ.

² Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.

³ وَارْ سِّيوْڒغْ حِيمَا أَذْ خَاومْ حكْمغْ، مِينْ زِي إِزَّارغْ نِّيغْ، أَقَا كنِّيوْ ذڭْ وُوڒَاونْ نّغْ مَاحنْذْ أَذْ نمّثْ جْمِيعْ ؤُشَا أَذْ ندَّارْ جْمِيعْ.

³ Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.

⁴ ثَارْيَاسْثْ إِنُو قِيبَاتْشْ إِ كنِّيوْ ثمْغَارْ ؤُشَا أَسمْغَارْ إِنُو خَاومْ إِمْغَارْ. أَقَا أَيِي شُّورغْ س ؤُفوّجْ، أَقَا ڒفْرَاحثْ ثْفيّضْ ذَايِي أَطَّاسْ ذِي كُوڒْشِي ڒمْحَايمْ إِنُو.

⁴ Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.

⁵ مِينْزِي زڭْ وَامِي د-نُوسَا غَارْ مَاكِيذُونِييَا، وَارْ نُوفِي أَرَّاحثْ إِ أَرِّيمثْ نّغْ، مَاشَا ثُوغَا نسّْحِيسِّيفْ زِي مَارَّا إِغزْذِيسنْ، زِي بَارَّا أَقَا ذِينْ إِمْشُوبّشنْ، زِي ذَاخڒْ أَقَا ذِينْ ثِيڭّْوُوذِي.

⁵ Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.

⁶ مَاشَا أَربِّي، ونِّي إِسّْفوَّاجنْ خْ إِمْوَاضْعنْ، إِسّْفوّجْ-د خَانغْ س ثْوَاسِيثْ ن ثِيثُوسْ،

⁶ Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;

⁷ وَارْ إِدْجِي س ثْوَاسِيثْ نّسْ وَاهَا، مَاشَا عَاوذْ س ؤُفوّجْ إِ زِي ثُوغَا إِتّْوَاسّْفوّجْ زَّايْومْ، مَاغَارْ إِسَّارْڭبْ أَنغْ خْ ثَايْرِي نْومْ ذ وشْضَانْ نْومْ ذ شْضَارثْ نْومْ خَانغْ. ؤُمِي سْڒِيغْ أَيَا، فَارْحغْ أَطَّاسْ.

⁷ e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.

⁸ مِينْزِي وَاخَّا سّْفُوڭْمغْ كنِّيوْ س إِشْثْ ن ثبْرَاثْ، وَارْ نْذِيمغْ شَا، وَاخَّا نْذِيمغْ، مَاغَارْ تّْوَاڒِيغْ أَقَا ثَابْرَاثْ نِّي ثسّْفُوڭمْ إِ كنِّيوْ إِ إِشْثْ ن ثْسَاعّثْ وَاهَا.

⁸ Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.

⁹ مَاشَا فَارْحغْ أَطَّاسْ، وَارْ إِدْجِي ڒَامِي ثتّْوَاسّْفُوڭْممْ، مَاشَا ؤُمِي أَفُوڭمْ نْومْ يَارَّا كنِّيوْ غَارْ تُّوبثْ، مِينْزِي أَفُوڭمْ نْومْ يُوسَا-د زِي أَربِّي، أَڒَامِي ؤُڒَا ذ إِشْثْ ن ثْخسَّارْثْ وَارْ كنِّيوْ ثْڒقّفْ شَا زَّايْنغْ ذِي شَا ن ثْمسْڒَاشْثْ.

⁹ Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.

¹⁰ مِينْزِي أَفُوڭمْ نِّي إِدْجَانْ ذِي طّْوعْ ن أَربِّي، إِندّهْ غَارْ تُّوبثْ ن بُوحْبڒْ ؤُ غَارْ وذْوَاڒْ إِ ثُوذَارْثْ، مَاشَا أَفُوڭمْ ن دُّونشْثْ إِتَّاوِي غَارْ ڒْموْثْ.

¹⁰ Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.

¹¹ مَاشَا خْزَارْ، أَقَا ذ مَانْ أَيَا إِمْسَارْ، مِينْزِي ثتّْوَاسّْفُّوڭْمنْ ذِي طّْوعْ ن أَربِّي. مشْحَاڒْ إِ كنِّيوْ إِتّجَّانْ ن شْضَارثْ ذ ؤُذَافعْ ن يِيخفْ نْومْ ذ وَارْزَامْ ن ؤُقمُّومْ ذ ثِيڭّْوُوذِي ذ ثَايْرِي ذ ثُوسْمِي ذ ؤُوبّخْ! ذِي مِينْ ذِي مَا إِفّغْ-د أَقَا كنِّيوْ س إِخفْ نْومْ ذ إِمزْذَاڭنْ ذِي ثْمسْڒَاشْثْ-أَ.

¹¹ Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.

¹² مِينْ ذ أَومْ ؤُرِيغْ، وَارْ إِدْجِي خْ سِّيبّثْ ن ونِّي إِخطَّانْ نِيغْ خْ سِّيبّثْ ن ونِّي ؤُمِي إِ ذِي إِتّْوَاڭّْ ڒْعِيبْ، مَاشَا حِيمَا أَذْ ثْبَانْ جَارْ أَومْ شْضَارثْ نْومْ إِ نشِّينْ زَّاثْ إِ وُوذمْ ن أَربِّي.

¹² Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.

¹³ س ؤُينِّي أَقَا نتّْوَاسّْفوّجْ ؤُ غَارْ ؤُفوّجْ نّغْ أَقَا نْفَارّحْ س ؤُفيّضْ كْثَارْ زِي ڒفْرَاحثْ ن ثِيثُوسْ ؤُمِي أَرُّوحْ نّسْ إِتّْوَاسَّاريّحْ أَكِيذْومْ مَارَّا.

¹³ Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.

¹⁴ مِينْزِي ذِي مِينْ ذِي سّمْغَارغْ ذَايْومْ غَارسْ، أَقَا وَارْ تّْوَاسّْحشْمغْ شَا، مَاغَارْ أَمْ ذ أَومْ ننَّا ثِيذتّْ كُوڒْشِي، أَمُّو عَاوذْ إِبَانْ-د، أَقَا أَسمْغَارْ نّغْ غَارْ ثِيثُوسْ إِبدّْ خْ ثِيذتّْ.

¹⁴ Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.

¹⁵ أَقَا ڒحْنُونشْثْ نّسْ خَاومْ ثمَّارْنِي أَطَّاسْ ؤُمِي إِتّْفكَّارْ ذِي طَّاعثْ نْومْ مَارَّا، أَقَا ثْقبْڒمْ ث س ثِيڭّْوُوذِي ذ ثَارْجِيجِيثْ.

¹⁵ E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.

¹⁶ فَارْحغْ ؤُمِي زمَّارغْ أَذْ خَاومْ تّشْڒغْ ذِي مِينْ ذِي مَّا.

¹⁶ Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Coríntios 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →