1 Samuel 30

rifa (RIFA) vs BKJ

¹ ؤُمِي د-يُوسَا ذَاوُوذْ ذ يرْيَازنْ نّسْ غَارْ صِيقْلَاغْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، ثُوغَا إِمْسَارْ، أَقَا أَيْثْ ن عَامَالِيقْ كشّْضنْ لْجَانُوبْ ؤُڒَا ذ صِيقْلَاغْ. نِيثْنِي وْثِينْ صِيقْلَاغْ، قّْذنْ أَسْ ثِيمسِّي

¹ E sucedeu, quando Davi e os seus homens haviam chegado a Ziclague, no terceiro dia, que os amalequitas haviam invadido o sul e Ziclague, e ferido a Ziclague, e a queimaram com fogo;

² ؤُشَا حبّْسنْ ثِيمْغَارِينْ نِّي ذِينْ إِدْجَانْ. وَارْ نْغِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ، أَمژْيَانْ نِيغْ ذ أَمقّْرَانْ، مَاشَا إِوْينْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ أَبْرِيذْ نْسنْ.

² e haviam levado cativas as mulheres que nela estavam: eles não mataram nenhuma delas, nem grande, nem pequena, mas as tomaram, e prosseguiram no seu caminho.

³ يُوسَا-د ذَاوُوذْ أَكْ-ذ يرْيَازنْ نّسْ غَارْ ثنْذِينْثْ، ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا ثتّْوَاسّشْمضْ ثنْذِينْثْ س ثْمسِّي ؤُ ثِيمْغَارِينْ ذ إِحنْجِيرنْ ذ ثْحنْجِيرِينْ ثُوغَا تّْوَاحوّْسنْ.

³ Então, Davi e os seus homens vieram à cidade, e eis que ela estava queimada pelo fogo; e as suas esposas, e os seus filhos, e as suas filhas tinham sido levados cativos.

⁴ ذَاوُوذْ ذ ڒْڭنْسْ إِ غَارسْ إِدْجَانْ سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، سْغُوينْ أَڒَامِي وَارْ ذَايْسنْ إِقِّيمْ جّهْذْ حِيمَا أَذْ سْغُوينْ.

⁴ Então, Davi e o povo que com ele estava ergueram a sua voz e choraram, até que não tiveram mais força para chorar.

⁵ ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ ن ذَاوُوذْ تّْوَاحوّْسنْثْ، أَخِينُوعَامْ زِي يَازْرَاعِيلْ ؤُ أَبِيجَايِيلْ زِي كَارْمِيلْ.

⁵ E as duas esposas de Davi foram levadas cativas: Ainoã, a jezreelita, e Abigail, a esposa de Nabal, o carmelita.

⁶ ثُوغَا ذَاوُوذْ ثتّْوَاحْصَارذْ أَطَّاسْ، مِينْزِي ڒْڭنْسْ ثُوغَا إِسَّاوَاڒْ مَاحنْذْ أَذْ ث أَرجْمنْ، مَاغَارْ ڒعْمُورْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ ثُوغَا أَرزْڭنْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ثْخسَّارْثْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّسْ. مَاشَا ذَاوُوذْ إِسّجْهذْ إِخفْ نّسْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نّسْ.

⁶ E Davi ficou mui angustiado; pois o povo falou em apedrejá-lo, porque a alma de todo o povo estava aflita, cada homem por causa dos seus filhos e suas filhas; Davi, porém, animou-se no SENHOR, seu Deus.

⁷ إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ، مِّيسْ ن أَخِيمَالِيكْ: ”أَوِي-د ذَا غَارِي أَپَالْطُو ن ؤُكهَّانْ!“ ؤُ أَبْيَاثَارْ يِيوِي-د أَپَالْطُو ن ؤُكهَّانْ غَارْ ذَاوُوذْ.

⁷ E Davi disse a Abiatar, o sacerdote, filho de Aimeleque: Rogo-te que me traga aqui o éfode. E Abiatar trouxe o éfode para Davi.

⁸ خنِّي إِسّقْسَا ذَاوُوذْ إِ سِيذِي: ”مَا أَذْ ضْفَارغْ بَانْذِييَّا-يَا؟ مَا أَذْ خَاسنْ حَارْثغْ؟“ سِيذِي يَارَّا-د خَاسْ: ”ضْفَارْ إِ-ثنْ، مَاغَارْ شكْ أَذْ خَاسنْ ثْحَارْثذْ ؤُ أَذْ ثْفكّذْ إِمحْبَاسْ نِيشَانْ.“

⁸ E Davi consultou o SENHOR, dizendo: Devo perseguir esta tropa? Devo alcançá-los? E Ele lhe respondeu: Persegue; pois tu certamente os alcançarás, e sem falta recuperará tudo.

⁹ إِفّغْ-د ذَاوُوذْ، نتَّا ذ ستَّا-مْيَا ن يرْيَازنْ نِّي ثُوغَا غَارسْ. ؤُمِي د-إِوْضنْ نِيثْنِي أَڒْ ثِيغْزَارْثْ ن بَاسُورْ، بدّنْ ذِينْ إِنِّي إِقِّيمنْ غَارْ ضفَّارْ،

⁹ Assim, Davi foi, ele e os seiscentos homens que com ele estavam, e chegou ao ribeiro de Besor, onde permaneciam os que foram deixados para trás.

¹⁰ مَاشَا ذَاوُوذْ إِقِّيمْ إِضفَّارْ بَانْذِييَّا نِّي، نتَّا ذ أَربْعَا-مْيَا ن يرْيَازنْ أَكِيذسْ. مِيثَايْنْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي ثُوغَا يُوحْڒنْ أَطَّاسْ مَاحنْذْ أَذْ ژْوَانْ ثِيغْزَارْثْ ن بَاشُورْ، قِّيمنْ بدّنْ ذِينْ.

¹⁰ Davi porém foi ao encalço, ele e quatrocentos homens; pois duzentos ficaram para trás, os quais estavam tão fragilizados que não conseguiram atravessar o ribeiro de Besor.

¹¹ نِيثْنِي ؤُفِينْ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمِيصْرِي ذڭْ إِيَّارْ ؤُشَا إِوْينْ ث غَارْ ذَاوُوذْ. نِيثْنِي وْشِينْ أَسْ أَغْرُومْ ؤُ نتَّا إِشَّا ؤُ نِيثْنِي وْشِينْ أَسْ عَاوذْ أَمَانْ مَاحنْذْ أَذْ إِسُو.

¹¹ E eles acharam um egípcio no campo, e o trouxeram até Davi, e lhe deram pão, e ele comeu; e o fizeram beber água;

¹² أَرْنِينْ أَسْ إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن وغْرُومْ ن ثَازَارْثْ يُوژْغنْ ذ ثْنَاينْ ن إِغْرُومنْ ن زّْبِيبْ ؤُ نتَّا إِشَّا، إِذْوڒْ أَسْ-د بُوحْبڒْ نّسْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا وَارْ إِشِّي وَارْ إِسْوِي ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذ ثْڒَاثَا ن دْجِييَاڒِي.

¹² e eles lhe deram um pedaço de um bolo de figos, e dois cachos de uvas passas; e quando ele terminou de comer, o seu espírito lhe retornou; pois ele não havia comido pão, nem bebido água, havia três dias e três noites.

¹³ خنِّي إِنَّا أَسْ ذَاوُوذْ: ”وِي شكْ يِيڒَانْ ؤُ مَانِيسْ شكْ؟“ خنِّي إِنَّا ؤُحُوذْرِي أَمِيصْرِي: ”نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ ن إِجّْ ن ورْيَازْ ن عَامَالِيقْ ؤُ سِيذِي إِنُو إِجَّا أَيِي، ڒَامِي هڒْشغْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ زڭْ وَامِي.

¹³ E disse-lhe Davi: A quem tu pertences? E de onde és tu? E ele disse: Eu sou um jovem do Egito, servo de um amalequita; e o meu senhor me abandonou, porque três dias atrás eu caí enfermo.

¹⁴ نشِّينْ ثُوغَا نْكشّضْ ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ ن إِكَارِيثِييِّينْ، ثنِّي غَارْ يَاهُوذَا، ؤُڒَا ذ ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ ن كَالِيبْ، ؤُ نشِّينْ نسّشْمضْ صِيقْلَاغْ س ثْمسِّي.“

¹⁴ Nós fizemos uma invasão ao sul dos queretitas, e ao termo que pertence a Judá, e ao sul de Calebe; e queimamos Ziclague com fogo.

¹⁵ ذَاوُوذْ إِنَّا أَسْ: ”مَا ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثْنذْهذْ غَارْ بَانْذِييَّا-يَا ن إِخوَّاننْ؟“ نتَّا إِنَّا: ”جَادْجْ أَيِي غَارْ أَربِّي، أَقَا شكْ وَارْ ذ أَيِي ثْنقّذْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي ثسّْعدُّوذْ إِ سِيذِي إِنُو! خنِّي نشّْ أَذْ شكْ نذْهغْ غَارْ بَانْذِييَّا-يَا.“

¹⁵ E Davi lhe disse: Podes tu me fazer descer até esta companhia? E ele disse: Jura-me por Deus, que tu não me matarás, nem me entregarás nas mãos do meu senhor, e eu te farei descer até esta companhia.

¹⁶ ؤُشَا إِنْذهْ إِ-ث ذِينْ، ؤُ خْزَارْ، نِيثْنِي ثُوغَا قِّيمنْ تّْوَابزّْعنْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ، شِّينْ، سْوِينْ ؤُ شضْحنْ زِي سِّيبّثْ ن ثْكشَّاضْثْ ثَامقّْرَانْثْ إِ ثُوغَا د-إِوْينْ زِي ثمُّورْثْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ زِي ثمُّورْثْ ن يَاهُوذَا.

¹⁶ E quando ele desceu, eis que eles estavam espalhados ao largo de toda a terra, comendo e bebendo, e dançando, por causa de todo o grande despojo que haviam retirado da terra dos filisteus, e da terra de Judá.

¹⁷ ذَاوُوذْ إِوْثَا خَاسنْ زِي ثْبَامْبَاسْثْ أَڒْ ثَامذِّيثْ ن وَاسّْ إِ-ت-إِ-د-إِضْفَارنْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ وَارْ إِنْجِيمْ، مْغِيرْ أَربْعَا-مْيَا ن إِحُوذْرِييّنْ نِّي إِنْيِينْ خْ إِڒغْمَانْ، أَروْڒنْ.

¹⁷ E Davi os feriu desde o crepúsculo até o anoitecer do dia seguinte; e não escapou dali nenhum dos homens deles, salvo quatrocentos jovens, os quais montaram em camelos e fugiram.

¹⁸ أَمُّو د-إِفكّْ ذَاوُوذْ مَارَّا مِينْ كّْسنْ أَيْثْ ن عَامَالِيقْ. ذَاوُوذْ إِفكّْ-د ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ نّسْ.

¹⁸ E Davi recuperou tudo o que os amalequitas haviam levado consigo; e Davi resgatou suas duas esposas.

¹⁹ زڭْ ؤُمژْيَانْ أَڒْ أَمقّْرَانْ، زڭْ إِحنْجِيرنْ ذ ثْحنْجِيرِينْ، زِي ثْكشَّاضْثْ ؤُ زِي مَارَّا مِينْ زَّايْسنْ كّْسنْ، وَارْ إِودَّارْ وَالُو. مَارَّا يَارَّا إِ-ث-إِ-د ذَاوُوذْ.

¹⁹ E não houve nada que lhes faltasse, nem pequeno nem grande, nem filhos, nem filhas, nem despojo, nem coisa alguma que deles haviam levado. Davi recuperou tudo.

²⁰ إِكْسِي ذَاوُوذْ عَاوذْ مَارَّا ؤُدْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ. نذْهنْ ثنْ غَارْ زَّاثْ إِ ڒكْسِيبثْ ن يِيخفْ نْسنْ، نَّانْ: ”ثَا ذ ثَاكشَّاضْثْ ن ذَاوُوذْ.“

²⁰ E Davi pegou todos os rebanhos e manadas, os quais eles levavam adiante daquele outro gado, e disse: Este é o despojo de Davi.

²¹ ؤُمِي د-يِيوضْ ذَاوُوذْ غَارْ مِيثَاينْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي ثُوغَا يُوحْڒنْ أَطَّاسْ حِيمَا أَذْ ضْفَارنْ ذَاوُوذْ عَاذْ، إِنِّي إِجَّا ذَاوُوذْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن بَاشُورْ، أَقَا فّْغنْ-د نِيثْنِي غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ ؤُ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ. ذَاوُوذْ إِقَارّبْ-د غَارْسنْ ؤُشَا إِسّقْسَا خْ ؤُمدُّورْ نْسنْ.

²¹ E Davi veio até aos duzentos homens que estavam tão fragilizados que não conseguiram seguir Davi, os quais ele também fez com que permanecessem junto ao ribeiro de Besor; e eles se adiantaram para se encontrar com Davi, e para se encontrar com o povo que com ele estava; e, quando Davi se aproximou do povo, ele os saudou.

²² خنِّي يَارَّا-د كُوڒْ أَرْيَازْ وَارْ إِحْڒِينْ ذ ونِّي وَارْ إِسكّْوِينْ جَارْ يرْيَازنْ نِّي ثُوغَا د-إِفّْغنْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”مَاغَارْ نِيثْنِي وَارْ كِيذْنغْ فِّيغنْ، خْ ؤُينِّي وَارْ ذ أَسنْ نتِّيشْ وَالُو زِي ثْكشَّاضْثْ إِ د-نْفكّْ، مْغِيرْ إِ كُوڒْ أَرْيَازْ ثَامْغَارْثْ نّسْ ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ. ذ إِنَا زمَّارنْ نِيثْنِي أَذْ أَوْينْ ؤُشَا أَذْ كِيذْسنْ أَرڭّْوْحنْ.“

²² Então, responderam todos os homens ímpios, e os homens de Belial, daqueles que foram com Davi, e disseram: Como eles não foram conosco, não lhes daremos nada do despojo que recuperamos, salvo a esposa e os filhos de cada homem, para que eles possam guiá-los para longe e partir.

²³ مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا: ”وَارْ إِعدّڒْ أَذْ ثڭّمْ أَمنِّي، أَيْثْمَا، أَقَا سِيذِي ذ ونِّي ذ أَنغْ إِوْشِينْ أَيَا ؤُ نتَّا إِحْضَا أَنغْ ؤُ إِوْشَا بَانْذِييَّا إِ ذ أَنغْ د-إِوْضَانْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّغْ.

²³ Então disse Davi: Vós não fareis assim, irmãos meus, com aquilo que o SENHOR nos deu, aquele que nos preservou e entregou na nossa mão a companhia que veio contra nós.

²⁴ وِي غَارْومْ إِ غَا إِسْڒنْ غَارْ وَاوَاڒْ نْومْ؟ مَاغَارْ ثَاسْغَارْثْ ن ونِّي إِفّْغنْ غَارْ ؤُمنْغِي أَذْ ثِيڒِي أَمْ ثسْغَارْثْ ن ونِّي إِقِّيمنْ غَارْ ڒخْزِينْ. نِيثْنِي أَذْ ت بْضَانْ جْمِيعْ.“

²⁴ Pois quem vos atentará nesta questão? Mas como é a parte daquele que desce à batalha, também será a parte daquele que esperou junto aos pertences: eles, igualmente, tomarão parte.

²⁵ أَمُّو إِ ت ثقِّيمْ زڭْ وَاسّْ نِّي، مِينْزِي نتَّا إِڭَّا إِ-ت ذ إِشْثْ ن ثوْصيّثْ ذ إِشْثْ ن لْفَارِيضَا ذِي إِسْرَائِيل أَڒْ أَسّْ-أَ.

²⁵ E assim foi daquele dia em diante: ele fez disso um estatuto e uma ordenança para Israel até este dia.

²⁶ ؤُمِي يَارڭّْوحْ ذَاوُوذْ غَارْ صِيقْلَاغْ، إِسّكّْ نتَّا ثِيرْزفِينْ زِي ثْكشَّاضْثْ غَارْ إِمْغَارنْ ن يَاهُوذَا، إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ، أَمْ إِ ذ أَسنْ إِنَّا: ”ثَا ذ إِشْثْ ن لْبَارَاكَا إِ كنِّيوْ زِي ثْكشَّاضْثْ ن ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي“.

²⁶ E quando Davi chegou a Ziclague, ele enviou do despojo aos anciãos de Judá, aos seus amigos, dizendo: Eis aqui um presente para vós do despojo dos inimigos do SENHOR;

²⁷ إِسّكّْ إِ إِمْغَارنْ ذِي بَايْثْ-إِلْ، إِ يِينِّي ذِي رَامَاثْ ذِي لْجَانُوبْ، إِ يِينِّي ذِي يَاتِّيرْ،

²⁷ para aqueles que estavam em Betel, e para aqueles que estavam no sul de Ramote, e para aqueles que estavam em Jatir,

²⁸ إِ يِينِّي ذِي عَارُوعِيرْ، إِ يِينِّي ذِي سِيفْمُوثْ، إِ يِينِّي ذِي إِشِيثِيمُوعَا،

²⁸ e para aqueles que estavam em Aroér, e para aqueles que estavam em Sifmote, e para aqueles que estavam em Estemoa,

²⁹ إِ يِينِّي ذِي رَاخِيلْ، إِ يِينِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ثْندَّامْ ن إِيَارْحَامْثِيلِييّنْ، إِ يِينِّي إِزدّْغنْ ذِي ثْندَّامْ ن إِقِينِييّنْ،

²⁹ e para aqueles que estavam em Racal, e para aqueles que estavam nas cidades dos jerameelitas, e para aqueles que estavam nas cidades dos queneus,

³⁰ إِ يِينِّي ذِي حُورْمَا، إِ يِينِّي ذِي كُورْ-عَاشَانْ، إِ يِينِّي ذِي عَاثَاكْ،

³⁰ e para aqueles que estavam em Horma, e para aqueles que estavam em Borasã, e para aqueles que estavam em Atace,

³¹ إِ يِينِّي ذِي حَابْرُونْ ؤُ غَارْ مَارَّا إِمُوشَانْ مَانِي ثُوغَا إِكَّا ذَاوُوذْ، نتَّا أَكْ-ذ إِرْيَازنْ نّسْ.

³¹ e para aqueles que estavam em Hebrom, e para todos os lugares onde o próprio Davi e os seus homens estavam acostumados a se refugiar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 1 Samuel 30 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →