1 Samuel 30
rifa (RIFA) vs ARIB
1 ؤُمِي د-يُوسَا ذَاوُوذْ ذ يرْيَازنْ نّسْ غَارْ صِيقْلَاغْ ذڭْ وَاسّْ وِيسّْ ثْڒَاثَا، ثُوغَا إِمْسَارْ، أَقَا أَيْثْ ن عَامَالِيقْ كشّْضنْ لْجَانُوبْ ؤُڒَا ذ صِيقْلَاغْ. نِيثْنِي وْثِينْ صِيقْلَاغْ، قّْذنْ أَسْ ثِيمسِّي
1 Sucedeu, pois, que, chegando Davi e os seus homens ao terceiro dia a Ziclague, os amalequitas tinham feito uma incursão sobre o Negebe, e sobre Ziclague, e tinham ferido a Ziclague e a tinham queimado a fogo;
2 ؤُشَا حبّْسنْ ثِيمْغَارِينْ نِّي ذِينْ إِدْجَانْ. وَارْ نْغِينْ ؤُڒَا ذ إِجّْ، أَمژْيَانْ نِيغْ ذ أَمقّْرَانْ، مَاشَا إِوْينْ ثنْ ؤُشَا ؤُيُورنْ أَبْرِيذْ نْسنْ.
2 e tinham levado cativas as mulheres, e todos os que estavam nela, tanto pequenos como grandes; a ninguém, porém, mataram, tão-somente os levaram consigo, e foram o seu caminho.
3 يُوسَا-د ذَاوُوذْ أَكْ-ذ يرْيَازنْ نّسْ غَارْ ثنْذِينْثْ، ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا ثتّْوَاسّشْمضْ ثنْذِينْثْ س ثْمسِّي ؤُ ثِيمْغَارِينْ ذ إِحنْجِيرنْ ذ ثْحنْجِيرِينْ ثُوغَا تّْوَاحوّْسنْ.
3 Quando Davi e os seus homens chegaram à cidade, eis que estava queimada a fogo, e suas mulheres, seus filhos e suas filhas tinham sido levados cativos.
4 ذَاوُوذْ ذ ڒْڭنْسْ إِ غَارسْ إِدْجَانْ سّْڭعّْذنْ ثْمِيجَّا نْسنْ، سْغُوينْ أَڒَامِي وَارْ ذَايْسنْ إِقِّيمْ جّهْذْ حِيمَا أَذْ سْغُوينْ.
4 Então Davi e o povo que se achava com ele alçaram a sua voz, e choraram, até que não ouve neles mais forças para chorar.
5 ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ ن ذَاوُوذْ تّْوَاحوّْسنْثْ، أَخِينُوعَامْ زِي يَازْرَاعِيلْ ؤُ أَبِيجَايِيلْ زِي كَارْمِيلْ.
5 Também as duas mulheres de Davi foram levadas cativas: Ainoã, a jizreelita, e Abigail, que fora mulher de Nabal, o carmelita.
6 ثُوغَا ذَاوُوذْ ثتّْوَاحْصَارذْ أَطَّاسْ، مِينْزِي ڒْڭنْسْ ثُوغَا إِسَّاوَاڒْ مَاحنْذْ أَذْ ث أَرجْمنْ، مَاغَارْ ڒعْمُورْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ ثُوغَا أَرزْڭنْ، كُوڒْ أَرْيَازْ خْ ثْخسَّارْثْ ن إِحنْجِيرنْ نّسْ ذ ثْحنْجِيرِينْ نّسْ. مَاشَا ذَاوُوذْ إِسّجْهذْ إِخفْ نّسْ ذِي سِيذِي، أَربِّي نّسْ.
6 Também Davi se angustiou; pois o povo falava em apedrejá-lo, porquanto a alma de todo o povo estava amargurada por causa de seus filhos e de suas filhas. Mas Davi se fortaleceu no Senhor seu Deus.
7 إِنَّا ذَاوُوذْ إِ ؤُكهَّانْ أَبْيَاثَارْ، مِّيسْ ن أَخِيمَالِيكْ: ”أَوِي-د ذَا غَارِي أَپَالْطُو ن ؤُكهَّانْ!“ ؤُ أَبْيَاثَارْ يِيوِي-د أَپَالْطُو ن ؤُكهَّانْ غَارْ ذَاوُوذْ.
7 Disse Davi a Abiatar, o sacerdote, filho de Aimeleque: Traze-me aqui o éfode. E Abiatar trouxe o éfode a Davi.
8 خنِّي إِسّقْسَا ذَاوُوذْ إِ سِيذِي: ”مَا أَذْ ضْفَارغْ بَانْذِييَّا-يَا؟ مَا أَذْ خَاسنْ حَارْثغْ؟“ سِيذِي يَارَّا-د خَاسْ: ”ضْفَارْ إِ-ثنْ، مَاغَارْ شكْ أَذْ خَاسنْ ثْحَارْثذْ ؤُ أَذْ ثْفكّذْ إِمحْبَاسْ نِيشَانْ.“
8 Então consultou Davi ao Senhor, dizendo: Perseguirei eu a esta tropa? alcançá-la-ei? Respondeu-lhe o Senhor: Persegue-a; porque de certo a alcançarás e tudo recobrarás.
9 إِفّغْ-د ذَاوُوذْ، نتَّا ذ ستَّا-مْيَا ن يرْيَازنْ نِّي ثُوغَا غَارسْ. ؤُمِي د-إِوْضنْ نِيثْنِي أَڒْ ثِيغْزَارْثْ ن بَاسُورْ، بدّنْ ذِينْ إِنِّي إِقِّيمنْ غَارْ ضفَّارْ،
9 Ao que partiu Davi, ele e os seiscentos homens que com ele se achavam, e chegaram ao ribeiro de Besor, onde pararam os que tinham ficado para trás.
10 مَاشَا ذَاوُوذْ إِقِّيمْ إِضفَّارْ بَانْذِييَّا نِّي، نتَّا ذ أَربْعَا-مْيَا ن يرْيَازنْ أَكِيذسْ. مِيثَايْنْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي ثُوغَا يُوحْڒنْ أَطَّاسْ مَاحنْذْ أَذْ ژْوَانْ ثِيغْزَارْثْ ن بَاشُورْ، قِّيمنْ بدّنْ ذِينْ.
10 Mas Davi ainda os perseguia, com quatrocentos homens, enquanto que duzentos ficaram atrás, por não poderem, de cansados que estavam, passar o ribeiro de Besor.
11 نِيثْنِي ؤُفِينْ إِجّْ ن ورْيَازْ ذ أَمِيصْرِي ذڭْ إِيَّارْ ؤُشَا إِوْينْ ث غَارْ ذَاوُوذْ. نِيثْنِي وْشِينْ أَسْ أَغْرُومْ ؤُ نتَّا إِشَّا ؤُ نِيثْنِي وْشِينْ أَسْ عَاوذْ أَمَانْ مَاحنْذْ أَذْ إِسُو.
11 Ora, acharam no campo um egípcio, e o trouxeram a Davi; deram-lhe pão a comer, e água a beber;
12 أَرْنِينْ أَسْ إِشْثْ ن ثسْغَارْثْ ن إِجّْ ن وغْرُومْ ن ثَازَارْثْ يُوژْغنْ ذ ثْنَاينْ ن إِغْرُومنْ ن زّْبِيبْ ؤُ نتَّا إِشَّا، إِذْوڒْ أَسْ-د بُوحْبڒْ نّسْ، مَاغَارْ نتَّا ثُوغَا وَارْ إِشِّي وَارْ إِسْوِي ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ ذ ثْڒَاثَا ن دْجِييَاڒِي.
12 deram-lhe também um pedaço de massa de figos secos e dois cachos de passas. Tendo ele comido, voltou-lhe o ânimo; pois havia três dias e três noites que não tinha comido pão nem bebido água.
13 خنِّي إِنَّا أَسْ ذَاوُوذْ: ”وِي شكْ يِيڒَانْ ؤُ مَانِيسْ شكْ؟“ خنِّي إِنَّا ؤُحُوذْرِي أَمِيصْرِي: ”نشّْ ذ إِجّْ ن ؤُمْسخَّارْ ن إِجّْ ن ورْيَازْ ن عَامَالِيقْ ؤُ سِيذِي إِنُو إِجَّا أَيِي، ڒَامِي هڒْشغْ ثْڒَاثَا ن وُوسَّانْ زڭْ وَامِي.
13 Então Davi lhe perguntou: De quem és tu, e donde vens? Respondeu ele: Sou um moço egípcio, servo dum amalequita; e o meu senhor me abandonou, porque adoeci há três dias.
14 نشِّينْ ثُوغَا نْكشّضْ ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ ن إِكَارِيثِييِّينْ، ثنِّي غَارْ يَاهُوذَا، ؤُڒَا ذ ثَامُّورْثْ ن لْجَانُوبْ ن كَالِيبْ، ؤُ نشِّينْ نسّشْمضْ صِيقْلَاغْ س ثْمسِّي.“
14 Nós fizemos uma incursão sobre o Negebe dos queretitas, sobre o de Judá e sobre o de Calebe, e pusemos fogo a Ziclague.
15 ذَاوُوذْ إِنَّا أَسْ: ”مَا ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثْنذْهذْ غَارْ بَانْذِييَّا-يَا ن إِخوَّاننْ؟“ نتَّا إِنَّا: ”جَادْجْ أَيِي غَارْ أَربِّي، أَقَا شكْ وَارْ ذ أَيِي ثْنقّذْ ؤُ وَارْ ذ أَيِي ثسّْعدُّوذْ إِ سِيذِي إِنُو! خنِّي نشّْ أَذْ شكْ نذْهغْ غَارْ بَانْذِييَّا-يَا.“
15 Perguntou-lhe Davi: Poderias descer e guiar-me a essa tropa? Respondeu ele: Jura-me tu por Deus que não me matarás, nem me entregarás na mão de meu senhor, e eu descerei e te guiarei a essa tropa.
16 ؤُشَا إِنْذهْ إِ-ث ذِينْ، ؤُ خْزَارْ، نِيثْنِي ثُوغَا قِّيمنْ تّْوَابزّْعنْ خْ مَارَّا ثَامُّورْثْ، شِّينْ، سْوِينْ ؤُ شضْحنْ زِي سِّيبّثْ ن ثْكشَّاضْثْ ثَامقّْرَانْثْ إِ ثُوغَا د-إِوْينْ زِي ثمُّورْثْ ن إِفِيلِيسْطِينِييّنْ ؤُ زِي ثمُّورْثْ ن يَاهُوذَا.
16 Desceu, pois, e o guiou; e eis que eles estavam espalhados sobre a face de toda a terra, comendo, bebendo e dançando, por causa de todo aquele grande despojo que haviam tomado da terra dos filisteus e a terra de Judá.
17 ذَاوُوذْ إِوْثَا خَاسنْ زِي ثْبَامْبَاسْثْ أَڒْ ثَامذِّيثْ ن وَاسّْ إِ-ت-إِ-د-إِضْفَارنْ ؤُشَا ؤُڒَا ذ إِجّنْ زَّايْسنْ وَارْ إِنْجِيمْ، مْغِيرْ أَربْعَا-مْيَا ن إِحُوذْرِييّنْ نِّي إِنْيِينْ خْ إِڒغْمَانْ، أَروْڒنْ.
17 Então Davi os feriu, desde o crepúsculo até a tarde do dia seguinte, e nenhum deles escapou, senão só quatrocentos mancebos que, montados sobre camelos, fugiram.
18 أَمُّو د-إِفكّْ ذَاوُوذْ مَارَّا مِينْ كّْسنْ أَيْثْ ن عَامَالِيقْ. ذَاوُوذْ إِفكّْ-د ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن ثمْغَارِينْ نّسْ.
18 Assim recobrou Davi tudo quanto os amalequitas haviam tomado; também libertou as suas duas mulheres.
19 زڭْ ؤُمژْيَانْ أَڒْ أَمقّْرَانْ، زڭْ إِحنْجِيرنْ ذ ثْحنْجِيرِينْ، زِي ثْكشَّاضْثْ ؤُ زِي مَارَّا مِينْ زَّايْسنْ كّْسنْ، وَارْ إِودَّارْ وَالُو. مَارَّا يَارَّا إِ-ث-إِ-د ذَاوُوذْ.
19 De modo que não lhes faltou coisa alguma, nem pequena nem grande, nem filhos nem filhas, nem qualquer coisa de tudo quanto os amalequitas lhes haviam tomado; tudo Davi tornou a trazer.
20 إِكْسِي ذَاوُوذْ عَاوذْ مَارَّا ؤُدْجِي ذ إِفُونَاسنْ ذ ثْفُونَاسِينْ. نذْهنْ ثنْ غَارْ زَّاثْ إِ ڒكْسِيبثْ ن يِيخفْ نْسنْ، نَّانْ: ”ثَا ذ ثَاكشَّاضْثْ ن ذَاوُوذْ.“
20 Davi lhes tomou também todos os seus rebanhos e manadas; e o povo os levava adiante do outro gado, e dizia: Este é o despojo de Davi.
21 ؤُمِي د-يِيوضْ ذَاوُوذْ غَارْ مِيثَاينْ ن يرْيَازنْ، إِنِّي ثُوغَا يُوحْڒنْ أَطَّاسْ حِيمَا أَذْ ضْفَارنْ ذَاوُوذْ عَاذْ، إِنِّي إِجَّا ذَاوُوذْ غَارْ ثغْزَارْثْ ن بَاشُورْ، أَقَا فّْغنْ-د نِيثْنِي غَارْ ؤُمْسَاڭَارْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ ؤُ أَكْ-ذ ڒْڭنْسْ نِّي ثُوغَا غَارسْ. ذَاوُوذْ إِقَارّبْ-د غَارْسنْ ؤُشَا إِسّقْسَا خْ ؤُمدُّورْ نْسنْ.
21 Quando Davi chegou aos duzentos homens que, de cansados que estavam, não tinham podido segui-los, e que foram obrigados a ficar ao pé do ribeiro de Besor, estes saíram ao encontro de Davi e do povo que com ele vinha; e Davi, aproximando-se deles, os saudou em paz.
22 خنِّي يَارَّا-د كُوڒْ أَرْيَازْ وَارْ إِحْڒِينْ ذ ونِّي وَارْ إِسكّْوِينْ جَارْ يرْيَازنْ نِّي ثُوغَا د-إِفّْغنْ أَكْ-ذ ذَاوُوذْ، نَّانْ: ”مَاغَارْ نِيثْنِي وَارْ كِيذْنغْ فِّيغنْ، خْ ؤُينِّي وَارْ ذ أَسنْ نتِّيشْ وَالُو زِي ثْكشَّاضْثْ إِ د-نْفكّْ، مْغِيرْ إِ كُوڒْ أَرْيَازْ ثَامْغَارْثْ نّسْ ذ إِحنْجِيرنْ نّسْ. ذ إِنَا زمَّارنْ نِيثْنِي أَذْ أَوْينْ ؤُشَا أَذْ كِيذْسنْ أَرڭّْوْحنْ.“
22 Então todos os malvados e perversos, dentre os homens que tinham ido com Davi, disseram: Visto que não foram conosco, nada lhes daremos do despojo que recobramos, senão a cada um sua mulher e seus filhos, para que os levem e se retirem.
23 مَاشَا ذَاوُوذْ إِنَّا: ”وَارْ إِعدّڒْ أَذْ ثڭّمْ أَمنِّي، أَيْثْمَا، أَقَا سِيذِي ذ ونِّي ذ أَنغْ إِوْشِينْ أَيَا ؤُ نتَّا إِحْضَا أَنغْ ؤُ إِوْشَا بَانْذِييَّا إِ ذ أَنغْ د-إِوْضَانْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّغْ.
23 Mas Davi disse: Não fareis assim, irmãos meus, com o que nos deu o Senhor, que nos guardou e entregou nas nossas mãos a tropa que vinha contra nós.
24 وِي غَارْومْ إِ غَا إِسْڒنْ غَارْ وَاوَاڒْ نْومْ؟ مَاغَارْ ثَاسْغَارْثْ ن ونِّي إِفّْغنْ غَارْ ؤُمنْغِي أَذْ ثِيڒِي أَمْ ثسْغَارْثْ ن ونِّي إِقِّيمنْ غَارْ ڒخْزِينْ. نِيثْنِي أَذْ ت بْضَانْ جْمِيعْ.“
24 E quem vos daria ouvidos nisso? pois qual é a parte dos que desceram à batalha, tal será também a parte dos que ficaram com a bagagem; receberão partes.
25 أَمُّو إِ ت ثقِّيمْ زڭْ وَاسّْ نِّي، مِينْزِي نتَّا إِڭَّا إِ-ت ذ إِشْثْ ن ثوْصيّثْ ذ إِشْثْ ن لْفَارِيضَا ذِي إِسْرَائِيل أَڒْ أَسّْ-أَ.
25 E assim foi daquele dia em diante, ficando estabelecido por estatuto e direito em Israel até o dia de hoje.
26 ؤُمِي يَارڭّْوحْ ذَاوُوذْ غَارْ صِيقْلَاغْ، إِسّكّْ نتَّا ثِيرْزفِينْ زِي ثْكشَّاضْثْ غَارْ إِمْغَارنْ ن يَاهُوذَا، إِمدُّوكَّاڒْ نّسْ، أَمْ إِ ذ أَسنْ إِنَّا: ”ثَا ذ إِشْثْ ن لْبَارَاكَا إِ كنِّيوْ زِي ثْكشَّاضْثْ ن ڒْعذْيَانْ ن سِيذِي“.
26 Quando Davi chegou a Ziclague, enviou do despojo presente aos anciãos de Judá, seus amigos, dizendo: Eis aí para vós um presente do despojo dos inimigos do Senhor;
27 إِسّكّْ إِ إِمْغَارنْ ذِي بَايْثْ-إِلْ، إِ يِينِّي ذِي رَامَاثْ ذِي لْجَانُوبْ، إِ يِينِّي ذِي يَاتِّيرْ،
27 aos de Betel, aos de Ramote do Sul, e aos de Jatir;
28 إِ يِينِّي ذِي عَارُوعِيرْ، إِ يِينِّي ذِي سِيفْمُوثْ، إِ يِينِّي ذِي إِشِيثِيمُوعَا،
28 aos de Aroer, aos de Sifmote, e aos de Estemoa;
29 إِ يِينِّي ذِي رَاخِيلْ، إِ يِينِّي ثُوغَا إِزدّْغنْ ذِي ثْندَّامْ ن إِيَارْحَامْثِيلِييّنْ، إِ يِينِّي إِزدّْغنْ ذِي ثْندَّامْ ن إِقِينِييّنْ،
29 aos de Racal, aos das cidades dos jerameelitas, e aos das cidades dos queneus;
30 إِ يِينِّي ذِي حُورْمَا، إِ يِينِّي ذِي كُورْ-عَاشَانْ، إِ يِينِّي ذِي عَاثَاكْ،
30 aos de Horma, aos de Corasã, e aos de Atace;
31 إِ يِينِّي ذِي حَابْرُونْ ؤُ غَارْ مَارَّا إِمُوشَانْ مَانِي ثُوغَا إِكَّا ذَاوُوذْ، نتَّا أَكْ-ذ إِرْيَازنْ نّسْ.
31 e aos de Hebrom, e aos de todos os lugares que Davi e os seus homens costumavam freqüentar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 30, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.